[RAINYTIME] The rain and Tamamo No Mae ฤดูฝนของจิ้งจอกเก้าหาง [RAINY TIME]

ตอนที่ 27 : Chapter 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

          ภูมิประเทศของกุนมะในแดนปีศาจนั้นส่วนของเมืองจะมีบริเวณไม่เท่ากับโลกมนุษย์ซึ่งก็มีเทือกเขาอยู่ไม่น้อย ดังนั้นหมายความว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ของที่นี่จึงเป็นธรรมชาติ ป่าไม้ ภูเขา แทรกด้วยหมู่บ้านขนาดเล็กจนถึงขนาดกลาง

          เพราะยังมีบริเวณที่เป็นธรรมชาติอยู่มาก จึงมีสถานที่ให้กบดานไม่น้อยเช่นกัน 


          หนึ่งในหุบเขาห่างออกไปจากตัวเมืองหลักไม่เท่าไรนักซึ่งไม่ค่อยมีปีศาจทั่วไปใช้สัญจรด้วยความที่ถนนสายหลักจะตัดผ่านไปอีกทางหนึ่ง หุบเขานี้กำลังถูกยึดครองด้วยกลุ่มปีศาจจำนวนกว่าสองร้อยตนซุ่มอยู่อย่างเงียบเชียบ

               “เจ้านั่นโผล่มาสักทีสินะ” 

               เสียงของชายผู้มีใบหน้าดุดันกับดวงตาสีแดงดั่งโลหิตดังพร้อมกับการหัวเราะกร้าว รอยสักบนใบหน้าเชื่อมต่อยาวถึงลำคอมีอัญมณีเม็ดใหญ่ฝังเรียงกันอยู่ขยับตามการเคลื่อนไหว

               รอบตัวของยักษ์แดงยังมีขุนพลที่เป็นยักษ์รูปร่างใหญ่โตกำยำล้อมอยู่ด้วย แต่ละตนมีรูปร่างหน้าตาเหมือนมนุษย์แต่มีอัญมณีสีแดงฝังอยู่ตามร่างกายเป็นสัญลักษณ์ของเผ่าพันธุ์

               เผ่ายักษ์แดงหากมีพลังอยู่ในระดับสูงกว่าชั้นกลางจึงสามารถมีรูปลักษณ์เช่นนี้ได้ พวกยักษ์ที่ผิวแดงก่ำ ตัวสูงใหญ่หลายเมตรจะเป็นแค่พวกทหารเลวหรือพวกชั้นกลางเท่านั้น

               ฮอกไกโดแตกต่างจากคันโตตรงที่ผู้นำของแต่ละเมืองนั้นเป็นยักษ์แดงทั้งหมด และอยู่ภายใต้หัวหน้าหลักคือทาทาระ ส่วนคันไซก็จะคล้ายคลึงกัน แต่ยังมีปีศาจเผ่าพันธุ์อื่นปะปนอยู่บ้าง

               เผ่ายักษ์เป็นเผ่าที่มีความสามารถในด้านการต่อสู้อยู่อันดับต้นๆ ของปีศาจญี่ปุ่น ถนัดด้านการเสริมพลังให้กล้ามเนื้อกับอาวุธ ผิวหนังจึงหนาและแข็งทั้งยังทนทานต่อเวทหรืออาคม เรียกว่าทั้งพลังโจมตีกับการป้องกันไม่เป็นสองรองใคร โดยเฉพาะเผ่ายักษ์แดงจะมีพลังด้านการโจมตีสูงสุดในหมู่ยักษ์ แต่มีข้อเสียคือเป็นพวกบ้าพลังไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลังกันทั้งเผ่าเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน

               “ที่ว่าทามาโมะ โนะ มาเอะนั่นถูกปลดผนึกแล้วเป็นเรื่องจริง หรือ ทาทาระ”

               “จะให้เราทำศึกกับจิ้งจอกเก้าหาง ไม่ใช่ว่าเป็นการไปตายรึไง”

               เสียงไต่ถามจากขุนพลบางตนดูกังวล ไม่มีใครในแดนปีศาจไม่รู้ถึงกิตติศัพท์ของปีศาจจิ้งจอกหรือแม้แต่คิดสงสัยในพลังของเขาสักนิด 

               ต่อให้เคยเสียทีโดนผนึกได้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าหลังจากนั้นจะอ่อนแอลง อาจจะอันตรายกว่าเดิมเสียอีกเพราะคงระวังตัวขึ้นมาก
ได้ยินว่าตอนที่ผนึกทามาโมะ ต้องอาศัยกองทัพนักบวชหรือพวกองเมียวจิทั้งญี่ปุ่นรวมพลังกัน และเป็นยุคสมัยที่อาเบะ โนะ เซเม องเมียวจิเปี่ยมพรสวรรค์ซึ่งพันปีจะมีสักคนเข้าร่วมด้วย 

               เวลานั้นไม่มีผู้ใดรู้เรื่องราวแท้จริงว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง หรือแท้จริงแล้วเหตุใดปีศาจที่แข็งแกร่งขนาดนี้ถึงถูกผนึกไว้ได้นานกว่าแปดร้อยปี

               “ข้ารู้มาว่าจิ้งจอกเก้าหางกำลังอ่อนแอ โทโอะที่ไปบุกโตเกียวถึงจะโดนฆ่าตายก็สู้กับเจ้านั่นได้สูสี อีกทั้งแค่เข้ามากุนมะยังต้องปกปิดตัวตน แสดงว่ามันไม่ได้แข็งแกร่งเท่าเดิม”

               “โทโอะนั่น โง่จริงๆ ที่ไปโดยไม่เตรียมการก่อน”

               เปรี้ยง!

               ยักษ์หน้าเหลี่ยมที่ถือกระบองเหล็กผู้พูดถูกกำปั้นด้านหลังของทาทาระซัดปลิวไปอัดกับต้นไม้ใหญ่จนถล่มครืนเป็นแถบกินวงกว้างหลายสิบเมตรจนนกที่เกาะอยู่บนนั้นแตกฮือบินกระจัดกระจาย ทำเอาพวกยักษ์ตนอื่นๆ หน้าเสียกันไม่น้อย

               “ต่อให้มันโง่ก็ยังเป็นน้องของข้า พวกเจ้าอย่าได้ใจกันเกินไปนัก! ” ยักษ์ผู้ห้าวหาญประกาศกร้าว “ถ้าใครมีปัญหาก็ออกมา”

               ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก เหลือเพียงเสียงร่างของยักษ์ที่โชคร้ายครูดไหลจากต้นไม้หล่นลงพื้นดินดังตึงสลบเหมือดไป

               “พวกแกเตรียมตัวซะ ถ้ายึดกุนมะและฆ่าจิ้งจอกเก้าหางนั่นได้ คันโตก็จะต้องอยู่ในอำนาจของข้า อยากแก้แค้นให้คนที่ถูกพวกมันฆ่าไปกันไม่ใช่เรอะ! ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

200 ความคิดเห็น