ตอนที่ 11 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1077
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

CHAPTER 10



               สุดท้ายฝนก็ยอมมากับชิอนหลังจากได้รับเงินสดเต็มจำนวนเป็นหลักประกันเรียบร้อยแล้ว แม้ว่าในใจของหญิงสาวจะแอบคิดว่าตัวเองเรียกเงินน้อยไปรึเปล่าหากเทียบกับความเสี่ยงที่จะต้องตามปีศาจแปลกหน้ามาแบบนี้

               จิ้งจอกสามหางพาหญิงสาวมายังวัดแห่งหนึ่งใกล้บ้านของเธอ ฝนกระชับสายสะพายของกระเป๋าที่มีเครื่องรางลายดอกสึบากิของซัชจังห้อยอยู่แนบตัว มองสถานที่ตรงหน้าอย่างสงสัยเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพาตัวเองมาไหว้พระสวดมนต์หรืออะไรแบบนั้นแน่ๆ 

               ฝนเห็นชิอนหยุดยืนบริเวณหน้าประตูวัด จากนั้นเขาก็ร่ายอาคมบางอย่างแล้วเรียกให้เธอเดินเข้าไปภายในก่อนเหมือนกลัวว่าหญิงสาวจะแอบวิ่งหนีหายไปหากไม่ให้นำหน้ามา

               สาวผมสั้นอดเบิกตากว้างไม่ได้กับภาพของสิ่งที่อยู่หลังประตู มันไม่ใช่ทั้งเจดีย์หรือกุฏิใดๆ กลับกลายเป็นสถานที่น่าพิศวงราวกับหลุดมาจากการ์ตูนหรือนิยายสักเรื่องเสียมากกว่า

               บรรยากาศที่ฝนเห็นอยู่ดูราวกับเธอหลงมาในยุคญี่ปุ่นโบราณ บ้านเรือนทั้งหมดเรียงรายสุดสายตาซึ่งทั้งหมดสร้างด้วยไม้ คล้ายคลึงกับเรียวกังที่เคยไปพัก 

               ตามถนนหนทางเต็มไปด้วยผู้คนสวมกิโมโนหรือยูกาตะกับรองเท้าไม้เดินสวนกันขวักไขว่ อันที่จริงก็เรียกว่าผู้คนได้ไม่เต็มปากเท่าไรนัก เพราะมองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่า… นั่นไม่ใช่มนุษย์

               หญิงสาวเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบนก็เห็นโคมไฟกระดาษที่กำลังส่องแสงสีเหลืองอ่อนๆ ลอยกระจายอยู่ทั่วผืนฟ้า 

               ฝนแอบถอนหายใจยาวกับตัวเองเหมือนทำสมาธิรวบรวมสติให้ครบถ้วน รู้ตัวในตอนนี้เองว่าถูกพามายัง ‘เมืองปีศาจ’ เสียแล้ว

               เธอเรียกเงินน้อยไปจริงๆ ด้วย

               “ตามข้ามา”

               ชิอนหันมาพูดเสียงเรียบ ไม่ได้สนอกสนใจเลยว่าสาวชาวมนุษย์จะดูโดดเด่นขนาดไหน หรือจะลำบากใจแค่ไหนที่ต้องมาอยู่ในดงปีศาจมากมายแบบนี้

               แต่ก็แปลกที่ไม่มีปีศาจตนไหนหันมาสนใจเลยว่ามีมนุษย์แปลกแยกหลุดหลงเข้ามา ทั้งที่หลายตนก็มองเห็นชิอนและเข้ามาทักทายกันด้วยความเคารพไม่น้อย

               ราวกับไม่มีใครเห็นเธอเลยอย่างไรอย่างนั้น

               มาถึงคฤหาสน์ญี่ปุ่นแห่งหนึ่งซึ่งสวยงามยิ่งกว่าสถานที่ท่องเที่ยวในเมืองมนุษย์จนน่าตื่นตาตื่นใจและพิศวงไปพร้อมๆ กัน 

               พื้นปูด้วยอิฐดำสนิทคล้ายนิลกาฬตัดกับความเขียวชอุ่มของผืนหญ้า ตัวบ้านเป็นไม้สีเข้มตัดกับหลังคาปูกระเบื้องขาวสะอาดส่องประกายสะท้อนแสงจันทร์จนมองดูวิบวับคล้ายสีเหลือบมุก บริเวณส่วนใหญ่ล้อมรอบด้วยต้นซากุระออกดอกบานสะพรั่งขัดกับฤดูกาล 

               ช่างเป็นบรรยากาศคล้ายภาพวาดมากกว่าเรื่องจริง 

               ฝนเดินตามหลังปีศาจจิ้งจอกสามหางเข้าไปภายในคฤหาสน์ เห็นรูปปั้นจิ้งจอกตั้งอยู่ทั้งบริเวณทางเข้าและโดยรอบราวกับจะตะโกนบอกว่านี่เป็นคฤหาสน์ของปีศาจชนิดใด 

               นอกจากนั้นยังมีสาวงามเดินโฉบไปมาจนแทบจะชนกันให้เมืองล่มไปเลยอยู่ไม่น้อย หลายคนก็ค้อมศีรษะแสดงความเคารพต่อชิอนอย่างอ่อนช้อยงดงามแล้วปลีกตัวออกไป

               ดูท่าชิอนนี่คงเป็นคนใหญ่คนโตพอสมควร มีแต่คนทักทายแสดงความนับถือ สาวชาวมนุษย์คิดเงียบๆ 
จนมาถึงห้องด้านในสุดซึ่งคาดว่าเป็นห้องของเจ้าบ้านตัวจริง เพียงแค่ยืนอยู่ภายนอกฝนก็ได้กลิ่นคล้ายกำยานสมุนไพรลอยมาจากภายใน จากนั้นชิอนก็เปิดประตูบานเลื่อนกระดาษออก

               ทามาโมะ โนะ มาเอะ ที่ไม่ได้เจอกันเลยเกินครึ่งเดือนนั้นกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนฟูกหนานุ่ม เสื้อหลุดร่นเปิดเผยช่วงอกและท่อนแขนอันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ มือถือจอกรับการรินเติมสุราจากหญิงสาวงามผุดผาดรูปร่างอวบอิ่มที่นั่งอยู่เคียงข้าง 

               ส่วนสตรีอีกผู้หนึ่งก็กำลังบีบนวดแขนอีกข้างที่ยังว่างอยู่อย่างขะมักเขม้น ผิวนวลเนียนอิงแอบแนบชิดออดอ้อนราวกับหลงใหลต่อปีศาจหนุ่มมากมายนักหนา

               เมื่อเห็นผู้มาใหม่ จิ้งจอกเก้าหางก็ไร้ซึ่งท่าทีประหลาดใจ กลับยกยิ้มนุ่มนวลเหมือนเคย เอ่ยทักทายอย่างง่ายๆ 

               “มาแล้วหรือ น้องฝนของข้า”

               คำเรียกขานยังคงสนิทสนมเกินควรทั้งที่มีสาวๆ หุ่นสะบึมนั่งล้อมหน้าล้อมหลังทำให้ฝนมุ่นหัวคิ้วอยากเดินไปตบกะโหลกคนพูดแรงๆ สักผัวะหนึ่ง มือยกขึ้นกอดอกถอนหายใจถามตรงๆ 

               “ตกลงว่ามีอะไรถึงต้องให้ฉันมาหาถึงที่นี่ ฉันก็ต้องทำงานทำการเหมือนกันนะ”

               “เจ้ามาเป็นเมียข้าเถอะ”

               เหมือนนาฬิกาตายสนิทโดยไม่ได้นัดหมาย มือที่บีบนวดเอาอกเอาใจจิ้งจอกเก้าหางต่างนิ่งไปเฉยๆ ชิอนที่กำลังจะเดินออกจากห้องหยุดกึก ฝนอ้าปากชะงักค้างก่อนหุบลง

               อาการของแต่ละคนนั้นแม้แตกต่างกันไปแต่ก็มีความตกตะลึงเป็นจุดร่วม โดยเฉพาะคนที่ถูกขอแต่งงานนั้นรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าหันเต็มแรงจนต้องรวบรวมสติอยู่ครู่หนึ่ง

               โชคดีที่คนรอบข้างเองก็ตกใจไม่แพ้กัน จึงไม่มีใครเริ่มพูดอะไรจนเร่งรัดให้เธอต้องรีบพูดตอบ

               จนในที่สุดฝนก็ประมวลผลสิ่งที่ได้ยินจากปากของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางสำเร็จ เธอมุ่นหัวคิ้ว สูดหายใจ แล้วตอบชัดถ้อยชัดคำว่า 

               “ไม่มีทาง”

               คำปฏิเสธไร้ซึ่งเยื่อใยทำให้ปีศาจสาวหน้าขาวทั้งสองตนที่ปรนนิบัติทามาโมะอยู่ดูมีโทสะด้วยความหมั่นไส้ปนริษยาขึ้นมาทันที 

               “เจ้าเป็นเพียงหญิงต้อยต่ำผู้หนึ่ง แค่นายท่านชายตามองก็เกินตัวมากแล้ว กลับกล้าปฏิเสธคำของท่านเช่นนี้ช่างไม่สำนึกบุญคุณเอาเสียเลย” 

               เสียงนุ่มลื่นราวแพรไหมแต่อาบไว้ด้วยความประชดประชันทำให้ฝนเลิกคิ้วสูง

               “ฉันไม่ได้ขอให้มาชายตามองสักนิด ทำไมต้องสำนึกบุญคุณ นายท่านของเธอให้คนอื่นไปเซ้าซี้พามาหา ฉันก็ยอมมา ใครกันแน่ต้องสำนึก ถ้าคิดว่าดีเลิศขนาดนั้นก็ขอเป็นเมียเขาเองสิ จะมาเหวี่ยงใส่ฉันเพื่ออะไร มันน่ารำคาญนะ” 

               สาวมนุษย์ตอกกลับชนิดไม่ไว้หัวไว้หน้าใครทั้งสิ้น แถมยังกลอกตามองบนแสดงอาการเอือมระอาเหลือทนย้ำอีก

               ชิอนมองท่าทีของฝนสลับกับผู้เป็นนาย แต่จิ้งจอกเก้าหางก็ไม่ได้มีทีท่าหงุดหงิดไม่พอใจอะไร กลับยิ้มสบายๆ ขยับออกห่างจากร่างอวบอิ่มของปีศาจสาวทรงเสน่ห์ มือยกขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเป็นเชิงให้ผู้อื่นเงียบ

               ทามาโมะ โนะ มาเอะ วางแขนเท้าคางอย่างนุ่มนวล สายตาสบตรงมายังหญิงสาวผู้ที่ใบหน้ามีแผลเป็นพาดผ่าน 

               “มีเหตุผลที่ปฏิเสธข้าหรือไม่”

               ฝนเกลี่ยผมหน้าม้าของตัวเองไปด้านข้าง ขมับเต้นตุบๆ คิดทบไปทวนมาว่าคำถามของอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่ ทั้งที่มันไม่น่าจะถามออกมาได้เลยสักนิดก็ยังถามอีกแบบนี้ 

               “นายคิดว่ามีใครจะยอมเป็นเมียให้ใครก็ไม่รู้ที่แทบไม่รู้จักกันมาก่อนด้วยเหรอ ถ้ามีจริงๆ มันคงบ้าบอมาก ยังไม่นับเรื่องอื่นอีกนะ” 

               เธอตอบอย่างเหนื่อยหน่ายพลางกวาดสายตามองหาที่นั่งด้วยความเริ่มเมื่อยขา แต่พอหันหลังก็พบว่ามีเบาะรองนั่งหุ้มผ้าเนื้อลื่นเย็นสีฟ้าวางอยู่ก่อนแล้ว

               ฝนหย่อนตัวนั่งลงบนเบาะ ลูบแผลเป็นของตนเองเบาๆ พลางมองหน้าของจิ้งจอกเก้าหางนิ่งๆ 

               เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เขาคิดแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าจะกลับมาวอแววุ่นวายกับเธออีกทำไมในเมื่อแยกกันไปได้พักหนึ่งแล้ว

               “พวกเจ้าออกไปก่อน” 

               เสียงนุ่มออกคำสั่งสั้นๆ ได้ใจความ ทำให้หญิงงามทั้งสองกับจิ้งจอกดำต้องยอมออกจากห้องไปแม้ว่าจะดูไม่เต็มใจเท่าไรนัก 

               โดยเฉพาะชิอนที่หันมามองด้วยสายตาเชือดเฉือนไม่วางใจก่อนปิดประตูบานเลื่อนไล่หลัง

               “ไม่เจอกันเสียนาน สุขสบายดีหรือ” 

               บรรยากาศคล้ายผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่ออยู่กันเพียงลำพัง ราวกับกำแพงบางอย่างที่กั้นตรงกลางระหว่างฝนกับทามาโมะบางเบากว่าเดิมทั้งที่รอยยิ้มของชายหนุ่มก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

               “ก็ไม่ได้ลำบากอะไร จนถูกลากมานี่อย่างไม่เต็มใจเท่าไร”

               จิ้งจอกขนเงินหัวเราะหึๆ อย่างรื่นเริง 

               “ข้าไม่เคยถูกปฏิเสธมาก่อน นับว่าเป็นครั้งแรกที่มีสตรีไม่ยินยอมมาอยู่ร่วมด้วย”

               “ไปขอเป็นเมียมากี่คนแล้วล่ะยะ หรือคลำดูไม่เจอหางก็เก็บมาเลี้ยงหมด ถึงจะเป็นสายพันธุ์หมาแต่ก็ต้องเลือกบ้างไหม”

               “เจ้าเป็นคนแรก”

               ฝนชะงัก เลิกคิ้วสูงเหมือนไม่อยากเชื่อหู “โกหก”

               “ข้าพูดจริงเสมอ”

               “นั่นยิ่งเชื่อไม่ได้”

               “ปีศาจผู้นี้เป็นคนน่าเชื่อถือกว่าที่เจ้าคิดรู้ไหม น้องฝนของข้า”

               หญิงสาวเงียบไปชั่วครู่ ครุ่นคิดจนคิ้วขมวดเกือบชนกัน

               “นายมีเหตุผลอะไรใช่ไหมที่มาชวนฉันเป็นเมียแบบนี้ อย่าบอกว่าตกหลุมรักอะไรแบบนั้นล่ะ ฉันไม่ชอบคนโกหกแถไปแถมาเอาแต่บ่ายเบี่ยง มันน่ารำคาญ”

               “ข้าพอใจในตัวเจ้า เท่านี้ไม่พอรึ”

               ฝนกลอกตาอย่างหงุดหงิดเต็มที มือข้างหนึ่งที่วางบนหน้าขาของตัวเองขยับเคาะนิ้วเหมือนพยายามทำใจให้นิ่งราวสายน้ำเย็นฉ่ำไม่ว่าแท้จริงจะเป็นอย่างไรก็ตาม

               “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมาหน้าแดงกับคำพูดพวกนี้หรอกนะ” 

               คราวนี้กลับเป็นจิ้งจอกเก้าหางที่เงียบไป 

               ถ้อยคำห้วนๆ ไม่รักษาน้ำใจของหญิงสาวนั้นราวกับมีภาพซ้อนในความทรงจำ เคยมีใครคนหนึ่งที่พูดจาคล้ายคลึงกัน ใครคนหนึ่งในอดีตที่ผ่านพ้นมานานแสนนาน คนที่ทิ้งความรู้สึกมากมายเอาไว้

               “ทางเลือกที่ดีที่สุดของเจ้าคือการอยู่กับข้า”

               “ฉันไม่ยักกะเห็นข้อดีของมัน”

               ทามาโมะยังคงยิ้มละไม แต่แววตาไม่ได้สนุกสนานเช่นเดิม เหมือนกำลังเตือนว่าคำพูดต่อจากนี้เป็นเรื่องจริงจังไม่ได้เป็นคำล้อเล่นหยอกเอินแล้ว

               “เจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย”

               “มันก็น่าจะเป็นอย่างนั้นตั้งแต่เข้ามาที่นี่นั่นแหละ”

               “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงไม่มีพวกพรายสิงสู่ปรากฏให้เห็นอีก” 

               ชายหนุ่มเอ่ยถาม มองฝนที่นั่งฟังอย่างจริงจังแม้ไม่ค่อยเต็มใจก็ตามที จนเธอส่ายศีรษะปฏิเสธ

               “เพราะพวกนั้นรู้แล้วว่าข้ากลับมา”

               “ฮะ? พวกไหน นายจะพูดอะไรกันแน่” 

               เปรี้ยง!

               เสียงดังสนั่นเกิดขึ้นจากภายนอก พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนเหมือนมีแผ่นดินไหวทำเอาฝนตกใจอุทานลั่น ปีศาจที่อยู่ด้านนอกต่างโหวกเหวกโวยวายกันจ้าละหวั่น พริบตาต่อมาก็ปรากฏร่างของชิอนพรวดพราดเข้ามา สีหน้าเยือกเย็นแต่ดูรีบร้อนไม่น้อย 

               “นายท่าน พวกยักษ์แดงโจมตีเรา”

               “พวกฮอกไกโดรึ ไม่คิดว่าจะมาเร็วเช่นนี้” 

               จิ้งจอกเก้าหางไม่ได้แสดงอาการตระหนกใดๆ เพียงลุกขึ้นจากเตียงอย่างนุ่มนวลไม่เร่งรีบ เรียกฮาโอริคู่กายขึ้นสวมทับบนบ่า เส้นผมสีเงินทิ้งตัวบนแผ่นหลังกว้าง เรียบง่ายแต่สง่างามน่าเกรงขาม 

               ตูม!

               เสียงรุนแรงพร้อมกับการสั่นสะเทือนราวกับอุกกาบาตตกใส่โลกเกิดขึ้นอีกระลอก คราวนี้ดูเหมือนจะใกล้เข้ามากว่าเก่า เพราะหลังคาของเรือนในคฤหาสน์ถล่มโครมลงมาต่อหน้าต่อตา กลายเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่พอๆ กับรถยนต์ทั้งคัน 

               ฝนที่ตกใจทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยกแขนกันใบหน้าเอาไว้แล้วหลับตาแน่น จนเสียงนั้นเงียบลงถึงค่อยลืมตาขึ้นอีกที

               ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้หญิงสาวประหลาดใจไม่น้อย เมื่อพบว่าร่างสูงในชุดยูกาตะสีเทาดำยืนอยู่ตรงหน้า มียันต์ลอยอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย รอบๆ ยันต์แผ่นนั้นดูคล้ายมีกำแพงใสๆ คอยช่วยป้องกันอะไรก็ตามที่ลอยเข้ามาให้กระเด็นกลับไป

               “ขะ ขอบใจ”

               ถึงจะแปลกๆ ที่ปีศาจมาใช้ยันต์เสียเองอยู่บ้างก็ตามที

               “ข้าต้องดูแลหญิงที่ข้าเพิ่งขอมาเป็นเมียให้ดีอยู่แล้ว”

               ฝนไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะต่อปากต่อคำเท่าไรนักจึงไม่เถียงด้วย หันไปสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากกว่า 

               “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

               “พวกที่เจ้าถามอย่างไรเล่า” 

               เสียงนุ่มๆ ตอบกลับมา ฝ่ามือวางลงบนศีรษะทุยของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะเหมือนปลอบให้เธอใจเย็นลง
แต่สาวชาวมนุษย์กลับรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิต่ำกว่าควรจะเป็นจากสัมผัสนั้น แม้ไม่อยากใส่ใจแต่เธอก็ดึงมือของอีกฝ่ายมาจับโดยไม่สนใจว่าเขาจะคิดอย่างไร 

               “มือนายเย็นเป็นน้ำแข็งแบบนี้นี่ปกติของปีศาจรึเปล่า”

               ทามาโมะดูแปลกใจไม่น้อย แต่ก็ยิ้มออกมา 

               “เป็นห่วงข้าหรือ”

               ฝนหรี่ตาลง มองไปรอบๆ ได้ยินเสียงภายนอกโหวกเหวกวุ่นวาย ส่วนชิอนยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูกระดาษบานเลื่อนรอคำสั่งจากนายอย่างอดทน เธอไม่รู้ว่าการที่มีคนบุกมาจะร้ายแรงแค่ไหนทั้งยังไม่อยากรู้ด้วย 

               แต่แน่นอนว่าถ้าอยากจะรอดไปจากสถานการณ์นี้ก็มีทางเดียวคือต้องพึ่งจิ้งจอกเก้าหางตรงหน้า

               “ฉันห่วงตัวเองมากกว่า”

               ปีศาจที่ดูเหมือนหนุ่มหล่ออายุยี่สิบปลายๆ หัวเราะในลำคอ ดึงมือกลับออกไปอย่างนุ่มนวลแล้วหันไปออกคำสั่งให้คนสนิทดูแลหญิงสาวต่อ

               “ข้าจะไปจัดการพวกน่ารำคาญเสียหน่อย”

               จิ้งจอกดำคล้ายอยากเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นนัยน์ตาสีแดงสดราวทับทิมสบมาจึงได้เพียงเงียบไว้ไม่ทัดทาน

               “หลายร้อยปีมานี้ ฝั่งยักษ์แดงแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย นายท่าน” 

               “ข้าไม่รู้สึกถึงทาทาระ” 

               ทามาโมะพูดสั้นๆ ก่อนหายวับไปจากสายตา 

               ฝนได้แต่มองดูจุดที่ร่างสูงนั้นเคยยืนอยู่ ยกมือเกี่ยวเส้นผมที่ปรกใบหน้าข้างขวาทัดกับใบหู ปลายหางตามองเห็นใบหน้าคมดุของชิอนดูเคร่งเครียดกว่าปกติ เสียงภายนอกก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ชนิดที่รู้ได้โดยไม่ต้องเห็นด้วยตาตนเอง พื้นดินไหวสะเทือนจนน่ากลัวแทบยืนไม่อยู่

               แปลกที่บางอย่างในตัวของฝนคล้ายกดอารมณ์ความรู้สึกที่ควรพลุ่งพล่านจนนิ่งสงบ เธอเพียงแค่มองชิอนแล้วถามเสียงเรียบ 

               “นายท่านของนายน่ะ เก่งรึเปล่า”

               จิ้งจอกสามหางมองเธอกลับมาราวกับเห็นตัวประหลาดโง่งม ก่อนตอบกลับเสียงทุ้มห้วน 

               “ไม่เคยมีผู้ใดตั้งคำถามเรื่องนี้มาก่อน”

               “เหรอ”

               ชิอนจ้องใบหน้าของมนุษย์สาว เธอเองก็สบตาเขาตรงๆ โดยไม่หลีกเลี่ยง ดูเหนื่อยหน่ายอยู่บ้าง

               “แล้วนายจะต้องกังวลไปทำไมล่ะ”

--------------------------------------------------------------
มาอัพต่อแล้วจ้าา ^^





[OPEN รอบรอสต็อกค่ะ] 

นิยาย RAINY TIME ฤดูฝนของจิ้งจอกเก้าหาง 

THE RAIN AND TAMAMO NO MAE

'รอบรอหนังสือสต็อก'
โอน50คนแรกได้แถมฟรีสมุดสุดคิวท์แบบรอบจองค่ะ
จัดส่ง 10 - 15 มกรา หลังจัดส่งรอบจองหมดแล้ว


ลงจองได้จนกว่าฟอร์มจะปิดหรือเต็มจำนวนที่สต็อกค่ะ
หลังกดจองกรุณาแจ้งโอนภายใน 3 วัน
หากไม่มีการแจ้งโอนเข้ามาจะตัดชื่อออกค่ะ 
(สามารถลงจองใหม่ได้หากฟอร์มยังไม่ปิด)
ตัดสต็อกล็อกหนังสือให้ตามการโอนนะคะ
;
??“? เรื่องนี้มี 2 เล่มจบ
.
.
 หนังสือ 1 ชุด 2 เล่มจบ 
> 700 บาท (จากราคาปก 778 บาท)

 BOX SET (จั่วปัง)+หนังสือครบชุด 
> 1,000 บาท (จากราคาเต็ม 1150บาท)
.
 เล่ม 2 
> 359 บาท (จากราคาปก 389 บาท)
.
 เล่ม 2+Box 
> 700 บาท (จากราคาเต็ม 759 บาท)

---------------------------------------------
.
??”?ราคารวมค่าจัดส่ง (เลือกโอนยอดตามนี้)
.
เฉพาะหนังสือ (2เล่ม)
- ส่งลงทะเบียน 780บาท
- ส่งแบบด่วน 800บาท
.
Box set + หนังสือ1ชุด
- ส่งลงทะเบียน 1,080บาท
- ส่งแบบด่วน 1,100บาท
.
เฉพาะเล่ม2
- ส่งลงทะเบียน 410บาท
- ส่งแบบด่วน 430บาท
.
เฉพาะเล่ม2+Box
- ส่งลงทะเบียน 760บาท
- ส่งแบบด่วน 780บาท
.
---------------------------------------------
.
??“? รายละเอียดหนังสือ
.
- จำนวน 352 หน้าต่อเล่ม 2เล่มต่อ1ชุด 
(ราคาปกเล่มละ 389บาท ชุดละ 778บาท)
- กระดาษกรีนรีดถนอมสายตา 75 แกรม
- หน้าปกสี่สี เคลือบด้านหนา300 แกรม
- กล่อง Box Set หุ้มจั่วปัง (ราคาปกติ 370บาท)
.
.
??“? ของแถมเฉพาะรอบนี้
.
- Free! โปสการ์ด 2 แบบ
- Free! ที่คั่น 2 แบบ
- Free! ปกใส 2 ปก
- Free! สมุดเล่มเล็ก
.
.
Boxset เฉพาะคนที่โอน20คนแรก
- Free! จัดส่งใส่กล่องไปรษณีย์แบบพรีเมี่ยมให้ด้วยจ้า!
.
ลิ้งจอง> 

https://goo.gl/forms/HgEJ5eRJfIQ8mdZn2


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

196 ความคิดเห็น

  1. #159 ๋J__N__T___ (@jigsaw2048) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:03
    ชอบนิสัยนางเอกจังเลยค่ะ ดูเจ๋งมากกกชอบบบ
    #159
    0
  2. #118 xiangyan (@xiangyan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 23:06
    ช่วงนี้เค้ากำลังจะย้ายบ้านแต่กำหนดไม่ได้ว่าวันไหนจะย้าย กลัวให้ที่อยู่ ณ ตอนนี้ไป แล้วพอถึงกำหนดส่งเราย้ายบ้านแล้วอ่ะค่ะ ถ้าเราขอเปลี่ยนที่อยู่อีกรอบวันใกล้ส่งหนังสืออีกทีได้รึป่าวคะ?
    #118
    1
    • #118-1 Kinkmj (@cmch3rry) (จากตอนที่ 11)
      2 ธันวาคม 2561 / 00:39
      ได้ค่ะ
      #118-1
  3. #111 katsu-su (@katsu-nat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 22:21
    มีอีบุ๊คไหมคะ
    #111
    1
    • #111-1 Kinkmj (@cmch3rry) (จากตอนที่ 11)
      29 พฤศจิกายน 2561 / 22:52
      ตอนนี้ยังไม่ลงจ้า
      #111-1