[E-book]Cupid Florist เชิญใช้บริการความสดครับผม! [Yaoi] (End)

ตอนที่ 55 : ดอกที่ 47 ในเวลาเดียวกัน (พิเศษ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    14 ก.ย. 61


ดอกที่ 47 

ในเวลาเดียวกัน (พิเศษ)

 


"นี่นาย... อย่าช้าสิ ผมหันกลับไปด้านหลังในขณะที่ข้าวของสุนัขทั้งหลายเต็มไม้เต็มมือเจ้าฟรีไปหมด วันนี้ผมไม่ได้อยู่เฝ้าร้านอีกตามเคย เพราะกำลังจะออกไปข้างนอกแล้ว แต่มีคนไหว้วานเรื่องหนึ่งมาตั้งนานแล้ว

นั่นก็คือเขาอยากให้เอามารุ สุนัขที่หญิงเลี้ยงไว้ไปฝากให้คนอื่นเลี้ยงต่อ แต่เพราะเจ้าของร้านขนมปังไม่มีที่พึ่ง เขาเลยมาหาผมแทน แม้ตามปกติผมจะรับปรึกษาปัญหาของคนตกอยู่ในห้วงทุกข์

แต่ตามปกติมันต้องเป็นรับปรึกษาเกี่ยวกับความรักต่างหาก!

เอาเถอะ ถือว่าเป็นบริการพิเศษแล้วกัน วันนี้เจ้าฟรีต้องเป็นเบ๊ผมชั่วคราว เพราะผมไม่มีรถหรูเหมือนเขา ต่อให้ลำบากใจที่จะช่วยแค่ไหน แต่ผมก็ทำได้แค่เป็นคนคอยสั่งการเท่านั้น ผมหันออกไปนอกร้าน ดูจากสภาพรถของเขา มันน่าจะพอใส่ทั้งของและสุนัขหนึ่งตัวพอดี

เฮ้ย! อย่าเอาเถาวัลย์ออกมาโชว์ให้เห็นสิฟะ!” ผมแหกปากลั่นทันทีเมื่อหันไปเห็นเจ้าฟรีกำลังยกของจำนวนมากที่มือเขาขนไม่พอด้วยการเปลี่ยนมือข้างนั้นเป็นเถาวัลย์หลายเส้น ต่อให้เช้านี้ไม่มีคนแต่มันก็ต้องมีใครมาเห็นบ้างล่ะ แค่เผื่อไว้

พวกผมตั้งใจขนข้าวของหมาจากร้านขนมปังมาไว้ที่ร้านดอกไม้ตั้งแต่แรก และพออีกวันก็มาแต่เช้าเพื่อขนสัมภาระทั้งหมดขึ้นรถเจ้าฟรี

ไม่มีใครเห็นหรอกครับ

มีสิ! เต็มหิ้งเลยนั่นไง!” ผมหมายถึงเจ้าพวกดอกไม้ปากมากที่แม้แต่ต่อนนี้ก็เอาแต่ร้องเพลงเสียงดังหนวกหูมาตลอด ต่อให้แสร้งฟังผ่านๆ มันก็ยังลอดเข้าหูอยู่ดี

เจ้าฟรีหันไปมองเหล่าดอกไม้บนชั้น ทักทายกันตามประสาสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์เดียวกัน

ไม่เห็นต้องรีบเลยนี่นาคุณทิมมี่สาวน้อยร้อยล้านเอ่ยแทรก

ไม่รีบได้ไง ฉันนัดกับคนรับฝากมารุไว้ ถ้าไปไม่ตรงเวลาแล้วเกิดเขาไม่รับก็แย่น่ะสิ

กลัวไม่มีใครเอาสินะ

นี่มันด่ากระทบตูข้านี่หว่า...

คนรับฝากสุนัขยิ่งหายากอยู่ด้วย โชคดีที่ผมหาตามเน็ตแล้วเจอคนคนนี้พอดีก็เลยได้เบอร์โทรศัพท์มา พอติดต่อไปเขาก็บอกว่าจะรับฝากให้ จะได้ช่วยหาเจ้าของคนต่อไปได้ เพราะเขาทำมาเยอะแล้ว ให้ความรู้สึกเหมือนตอนผมทำกับดอกไม้เลยแฮะ รับของคนที่ไม่ต้องการแล้วมาหาเจ้าของใหม่

มีแค่นี้เหรอครับ?” เจ้าฟรีหันมาถามหลังจากเขาจัดของใส่หลังรถเสร็จแล้ว

แค่นี้ก็แทบยัดไม่เข้าแล้ว พอเถอะยื่นมือไปปิดเสียงดังก่อนวกกลับขึ้นไปนั่งข้างคนขับ จากนั้นรถกระป๋องจึงบึ่งออกไปยังสถานที่นัดหมาย ซึ่งเป็นบ้านที่อยู่ในหมู่บ้านอีกที ตอนเจ้าหงอกขับรถมาถึง ผมมองป้ายชื่อหมู่บ้านใหญ่ก่อนเป็นอันดับแรก มันชื่อว่า หมู่บ้านรักสัตว์

แค่ชื่อก็ฟังดูแปลกๆ แล้ว หรืออาจจะไม่แปลกสำหรับคนละแวกนี้

แถวนี้มีแต่สัตว์เดินป้วนเปี้ยนเต็มไปหมดเลยแฮะเห็นแล้วขัดลูกตา โดยเฉพาะเวลาเห็นแมวสามสีเดินผ่าน ชักอยากเดินไปเตะมันให้กลิ้งหลุนๆ เพราะมันทำให้นึกถึงตัวที่อยู่ในร้าน

คิดดูถ้าร้านดอกไม้ผมอยู่แถวนี้คงตายก่อนพอดี เพราะแค่เดินไปสามก้าวพวกคุณก็จะเจอสัตว์อีกหลายประเภทเดินไปมากับเจ้าของ ทุกคนต้องมีอย่างล่ะตัว ราวกับที่นี่คือโปเกม่อนเซ็นเตอร์ยังไงยังงั้น

เหมือนเมืองโปเกม่อนเลยนะครับ

นี่นายเล่นด้วยเรอะ!” ตอนแรกตั้งใจจะขัดว่าอย่ามาพูดเหมือนกัน แต่ปากมันไปก่อนแล้ว

ด็อกเตอร์เล่นให้ดูน่ะครับ เขาเอามาอวดให้ดูว่าเลเวลร้อยแล้วยังพิชิตยิมได้อีกมากมาย แถมถ้าผมยอมเล่นจะแจกมิวทูให้ด้วยไอ้พ่อบ้านั่นโคตรทำตัววัยรุ่นเลย ผมคิดด้วยความเอือมจิต เลี้ยวขวาทางนั้นผมบอกทางเจ้าฟรี จนมันมาจอดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

หลังไม่ใหญ่ไม่เล็กบ้านนัก เหมือนบ้านทั่วไปซึ่งเป็นเป้าหมายที่ผมต้องเอามารุมาส่งที่นี่ ส่วนตรงข้ามบ้านเป็นบ้านคาเฟ่เล็กๆ ดูน่ารัก

ผมเดินลงไปกดกริ่งหน้าบ้าน แต่ไม่มีใครออกมา แม้จะกดอีกสองทีแล้วก็ตาม ทำให้เจ้าฟรีต้องลงมาดูด้วยอีกคน รวมถึงมารุยังเริ่มชะโงกขึ้นมามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง เพราะวันนี้ผมไม่ได้เอากัซซ่าร่างแยกมา ก็เลยไม่รู้ว่ามันพูดอะไร แล้วยังไม่อยากหันไปพึ่งพวกต้นหญ้านอกถิ่นแถวนี้ด้วย

สงสัยไม่อยู่มั้งครับ

จะเป็นไปได้ยังไง ฉันโทรมาก่อนแล้วนะ

ตอนไหนครับ?”

เมื่อวานทั้งผมและเจ้าฟรีรออยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งประตูร้านคาเฟ่ฝั่งตรงข้ามเปิดออก เผยให้เห็นเด็กหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาคนหนึ่ง เขาใส่ชุดนักเรียนม.ปลาย ดูก็รู้ว่าถ้าอยู่โรงเรียนคงมีสาวหลงน่าดู

มีธุระกับบ้านหลังนั้นเหรอครับ?” เขาหันมาถามผมเสียงเรียบ มองดูดีๆ ใบหน้านี้มีส่วนคล้ายเจ้าฟรีนิดหน่อย ตรงที่นิ่งเหมือนกันไม่มีผิด จุดต่างอยู่ตรงที่สีผมของเขาเป็นดำสนิท

อื้ม เมื่อวานโทรมาว่าจะเอาสัตว์เลี้ยงมาให้น่ะ

งั้นเหรอครับเด็กหนุ่มก้มมองนาฬิกาซึ่งเป็นเวลาแปดโมง แล้วจึงเงยหน้าขึ้น ขอโทษด้วยนะครับ เขาคงยังไม่ตื่น เพราะช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับน่ะ เดี๋ยวจะขึ้นไปปลุกให้นะครับ

ขอบคุณหลังว่าจบเด็กหนุ่มร้านคาเฟ่ก็เข้าไปเอากุญแจในร้านตัวเองไขเข้าไปในบ้านฝั่งตรงข้าม รู้สึกว่าคงจะรู้จักกันถึงให้กุญแจติดไว้ด้วย และจากนั้นไม่ถึงห้านาทีเจ้าของบ้านก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นลงมา

มาแล้วครับๆ ๆ ขอโทษด้วยนะครับ!” ทรงผมกระเซอะกระเซิง วิ่งด้วยความเร็วแทบไม่ทันหายใจจนเหนื่อยหอย และเมื่อเงยหน้ามาต้อนรับแขก ผมก็แทบผงะถอยหลังไปทันที

เฮ้ย... นี่นายผมยกมือชี้หน้าเขา ซึ่งอีกฝ่ายเองก็ดูจะตกใจไม่ต่างกัน ด้านหลังของเขามีเด็กหนุ่มร้านคาเฟ่ตามมาด้วย

ทิมมี่!” เขาชี้หน้าผม จนเจ้ามารุชะโงกหัวขึ้นมาเห่าจากรถ บ่งบอกว่านั่นชื่อผมถูกแล้ว

อืม ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เวนดี้ ผมยิ้มแห้งๆ

อย่าเรียกชื่อนั้นได้มั้ย!” เหมือนเขาจะไม่ชอบชื่อตัวเองเท่าไหร่

รู้จักกันเหรอครับ?” เจ้าฟรีหันมาถาม

เพื่อนสมัยประถมในระหว่างนั้นเจ้าหมาด้านหลังก็เห่าไม่หยุด นายเป็นคนรับฝากสินะจำชื่อจริงไม่ได้ แต่จำหน้าได้ชัดเจน

อืม เจ้าตัวนั้นเหรอ ชื่ออะไรน่ะ? ดูอ้วนกลมดีนะ

ชื่อมารุ

เอ๊ะ! มารุเหรอเขาทำหน้าตกใจ

ทำไมเหรอ?” ผมเอียงคอถามอย่างมึนงง

ก็...แล้วเขาก็เหลือบมองเด็กหนุ่มผมดำข้างกัน ก่อนจะยิ้มแห้ง แค่คิดว่าคล้ายกันเลยน่ะ ฮ่าๆ

ชื่อคล้ายสินะครับเด็กหนุ่มร้านคาเฟ่เอ่ยเรียบๆ ใบหน้าเขาตายด้านมาตั้งแต่เจอกันแล้ว เป็นพวกแสดงสีหน้าไม่เก่งเหมือนเจ้าฟรีเลยแฮะ แต่ผมชื่อ มายุนะ

คล้ายกันจริงๆ ด้วย ขนาดผมยังรู้สึกได้เลย

ว่าต่อจากนี้อาจจะมีเรื่องยุ่งๆ เกิดขึ้นกับชีวิตของเขาก็เป็นได้

 

 

--------------------------------------



 ไม่ใช่ตอนใหม่ของคู่หนูทิมมี่ แต่เป็นการโปรโมทที่แบบว่า

นี่แกเล่นแบบนี้เลยเรอะ!

สำหรับใครชอบแนววายที่เกี่ยวกับสัตว์ทั้งหลาย ลองเข้าไปอ่านกันดูได้นะครับ

หมู่บ้านรัก[สัตว์]ป่วน (รับจ้างสารพัดสัตว์)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

366 ความคิดเห็น