สะดวกรัก (end)

ตอนที่ 30 : 30. นักเสพติดความเศร้า (Cyantist)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    7 พ.ย. 61

30









         เที่ยงนี้จะกินอะไรดี


ใครว่าคำถามนี้ไร้สาระกัน เวลาออกไปกินข้าวเป็นกลุ่มใหญ่ คนมักจะเกี่ยงกันเลือกอยู่นั่นแหละ 'อะไรก็ได้' นี่ทำผมกับไอ้ไม้ปวดหัวจนแทบบ้า สงสัยพวกคนเรียนเก่งอาจใช้สมองไปกับงานการจนหมด เพราะฉะนั้นหน้าที่ตัดสินใจว่ามื้อเที่ยงนี้จะกินอะไรดีมักตกอยู่ในความรับผิดชอบของมนุษย์เช้าชามเย็นชามเยี่ยงพวกผมสองคน


พวกผู้หญิงชอบก๋วยเตี๋ยวหรือส้มตำ แต่ผู้ชายชอบอาหารจำพวกข้าวหรือบุฟเฟต์ อะไรก็ได้ที่เน้นปริมาณ จริงๆ พวกผู้หญิงก็ชอบเหอะ แต่บางทีพูดออกมาตรงๆ ไม่ได้ไง เจ้ตาลบอกว่าเวลาไปกินข้าวกับผู้ชายต้องแอ๊บสวยนิดนึง กินโฮกฮากอย่างใจอยากไม่ได้ จนได้กลับมาคบกับเฮียอาร์มนั่นแหละถึงได้กลับมาเป็นสตรีสายแดกอีกครั้ง


อ้อ ไม่ได้อัพเดตถึงพี่สาวคนสวยของผมซะนาน รายนั้นว่างเอะอะก็บินไปเชียงใหม่เป็นว่าเล่น พอๆ กับเฮียอาร์มที่ลงมากรุงเทพแม้ไม่ใช่เสาร์อาทิตย์ ขนาดอยู่ประเทศเดียวกันยังต้องใช้ความพยายามขนาดนี้ ความรักมันคงไม่ใช่แค่หัวใจตรงกันแล้วขึ้นคำว่าจบบริบูรณ์ได้ล่ะมั้ง


“ใจลอยไปไหนเชี่ยเว จะกดปุ่มถ่ายได้ยัง กูเห็นมึงเล็งจะจิ้มมาหลายรอบแล้ว”


หลุดออกมาจากภวังค์ก่อนตวัดสายตาขึ้นไปมองคนทัก ทว่าไม่นานหรอกก็ต้องรีบเบนสายตากลับมาที่เครื่องถ่ายเอกสารเพื่อนยากดังเดิม 


ภาวนาในใจว่าเพื่อนผมจะโง่ให้มากกว่ายามปกติหน่อย


“มึงใส่เสื้อคอเต่าข้างในเพื่อ?”


กลืนน้ำหลายอึกเบาๆ นับตั้งแต่เดินเข้าประตูมาแม้แต่พี่ยามก็ยังส่งสายตาชอบกลให้ผม ไฮแฟชั่นอ่ะไม่เข้าใจกันรึยังไง


“กูหนาว เป็นหวัด มึงรีบไปส่งแฟ้มเอกสารเหอะว่ะ อย่ามัวพิรี้พิไร” 


คำตอบยาวยืดเกินธรรมชาติของผมจุดประกายวิบวับแปลกๆ ในตาของเพื่อนสนิท ทว่าสงสัยผมจะตาฝาด เพราะไอ้ไม้พยักหน้ารับเชื่องๆ ไม่แสดงทีท่าสงสัยใคร่รู้ใดๆ ต่อ


“อ้อ เออ แดกยาซะ ไม่ไหวก็บอก เดี๋ยวกูมาถ่ายให้”


แค่นหัวเราะออกมาเล็กน้อย เออ เดี๋ยวนี้แม่งหัดห่วงใยผมเป็นเหมือนกันนะเนี่ย นึกว่าสปอยล์เป็นแต่สาวๆ นมตู้ม


“เออ รู้แล้ว ขอบคุ-”


ในวินาทีนั้นแหละ มือหนาของมันโผเข้ามาถกคอเต่าไฮแฟชั่นของผมลงอย่างรวดเร็ว ไม่ทันแล้ว สายเกินจะแก้ เพราะสายตาตกใจและปากที่อ้าค้างหุบไม่ลงนั่นบ่งบอกทุกอย่าง


สิ้นแล้วชีวิตผม


“เชี่ยยยย”


รีบปัดมือมันให้พ้นช่วงคอก่อนดึงคอเสื้อสีดำให้กลับเข้าที่ทางเหมือนเดิม


“เพื่อนเลว! ตอนกูชวนไปตีป้อมบอกไม่ว่าง บอกจะแปลงานให้พี่ต้อม ที่แท้ไปกกเมียเด็ก จิตใจมึงทำด้วยอะไร ทำไมรังแกคนโสดแบบนี้ ไอ้เห็บหมา!”


ถอนหายใจทิ้งครู่หนึ่ง อ้อ เออนะ นี่คงเป็นครั้งแรกที่ผมไม่โสด แต่ไอ้ไม้ว้าเหว่หัวใจห่อเหี่ยวระดับต้นไม้หน้าแล้ง มันถึงได้เต้นเป็นเจ้าเข้าขนาดนี้


“เดี๋ยวมึงก็มีเมียใหม่ บ่นไรนัก”


โคตรจะจริง ตอนมันมีเมียผมไม่ค่อยบ่นมันหรอก เชิญไปกกกอดกันให้ตามสบาย แล้วทีผมมีเมียบ้างล่ะทำเป็นพูดเยอะ


คำปลอบของผมคงไปเร่งปฏิกริยาให้ต่อมอิจฉาของมันสั่นระริก เพราะนอกจากจะไม่ยอมสงบใจแล้ว ยังเอื้อมมือมาถกเสื้อนักศึกษาของผมขึ้นทันที


“เชี่ยไม้! หยุด!”


“เชี่ยยยย เทพแห่งกามอารมณ์อย่างกูคิดไม่ผิด ถ้าคอมึงลายพร้อยเท่าตุ๊กแกขนาดนั้น เมียมึงต้องจัดหนัก จัดเต็ม ฟาดทุกพื้นที่ ทำไมเลือกหวยให้อาม่าไม่ถูกแบบนี้บ้าง แม่งเอ้ย”


แค่เห็นสายตาพี่พนักงานคนอื่นที่เริ่มมองมาทางเราแบบเอือมระอา ผมก็รีบเอามือปิดปากไอ้ไม้พร้อมกระทืบตีนมันเบาๆ ก็ไม่เบาหรอก หนักพอสมควร


“เชี่ย เงียบๆ เดี๋ยวโดนพี่เค้าด่า”


ด่าเพื่อนไปเอาเสื้อยัดเข้ากางเกงไป โอย ทำไมเพื่อนผมถึงได้ขี้เสือกเรื่องคาวโลกีย์ของผมขนาดนี้วะ


“เชี่ยเว มึงไปเข้าห้องน้ำกับกูเดี๋ยวนี้เลย กูต้องการสำรวจช่วงล่างมึง ณ บัดนาว”


เขาว่าคนสำส่อนที่โสดมักจะจิตใจอ่อนไหว เพ้อเจ้อไปเรื่อย เรื่องอะไรมาเที่ยวยุ่งย่ามกับร่างกายผมวะนั่น


“ไอ้ไม้ มึงเมายาหรอ กูจะเอากับเมียกูบ้างไม่ได้รึไง”


กระซิบกระซาบเรื่องตอแหลตอบมันไป เพราะหนึ่งเรื่องคืนนั้นสิ้นสุดที่การจับมือ สองผมยังจินตนาการไม่ออกว่าถ้าต้อง 'เอากัน' จริงๆ ผมจะหัวใจวายตายห่ามั้ย


จู่ๆ ไอ้ไม้ก็เอามือไปกุมหัวใจตัวเอง มองผมด้วยสายตาเหมือนสัตว์เจ็บ สัมผัสได้ถึงแอคติ้งความหน่วงเหน็บกัดกินขั้วหัวใจมันมากมายเหลือหลาย


“เกิดมากูไม่เคยมีเมียที่เซอร์วิสกูดีขนาดนี้ มีแต่กูเหนื่อยลิ้นห้อยอยู่คนเดียว เชี่ยเว มึงไปหลอกน้องเค้ามาจากโรงเรียนไหนวะ”


เอาเข้าไป เพื่อนกู ความโสดแม่งทำคนจะเป็นบ้าจริงจัง


“ไม่ได้หลอกวุ้ยไอ้นี่! ไปทำงาน แยกย้าย!”


ตัดจบก็แล้ว ปลอบมันก็แล้ว ช่วยฟังผมซะทีเถอะ


“มาแตร์? สตรีวิทย์? สาธิตจุฬา? ศึกษานารี?”


นั่น ยังไม่จบ 


ผมตัดสินใจรวบเอกสารมาไว้กับตัว เห็นทีว่าจะทำให้เพื่อนตัวเองหยุดสติแตกไม่ได้แล้วล่ะ


“อ่ะๆ ไปเยี่ยวกัน อยากดูนักใช่มั้ย ดูเลย”


แล้วจะไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น เพราะคืนนั้นคนๆ นั้นไม่ได้รุกล้ำพื้นที่มากเกินไปกว่าร่างกายช่วงบน โห แค่นั้นก็แทบอยากพุ่งหลาวออกนอกระเบียงรอมร่อ


คราวนี้ไอ้ไม้ยอมพยักหน้าหงึกหงักเดินตามผมออกไปนอกห้องด้วยกัน ปากก็ยังพร่ำเพ้อชื่อโรงเรียนไม่หยุด


“น้องเค้ามีพี่สาวมั้ยวะมึง ญาติผู้ใหญ่ก็ได้อ่ะ ใครก็ได้ กูต้องการแม่เสือสาวให้ชีวิตกระชุ่มกระชวยแบบนี้บ้าง”


“มีแต่พี่ชายอ่ะเอามั้ย” ได้แต่หัวเราะเสียงดังหึเมื่อจินตนาการถึงบุคคลที่โดนผมพาดพึงถึงเมื่อครู่ 


ไอ้ไม้ทำตาโต ส่ายหน้าทันควันแต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นพยักหน้าแรงๆ สองสามครั้ง


“ก็ได้ เอาเบอร์มา แต่เค้าจะยอมเป็นเมียกูใช่มั้ย”


ความโสดเล่นงานเพื่อนผมจนกลายเป็นคนยอมรับสภาวะลื่นไหลทางเพศสภาพไปเรียบร้อยแล้วเหรอวะ จะว่าลื่นไหลก็ไม่เชิงหรอก ในเมื่อยังวางตัวเองไว้ในตำแหน่งผัวเหมือนเดิมนั่นเอง


ซึ่งเรื่องนั้นผมเข้าใจดี จนป่านนี้ก็มองตัวเองเป็นอย่างอื่นนอกจากผอสระอัววอแหวนไม่ได้เหมือนกัน


“โอ๋นะมึง ใจเย็นๆ เดี๋ยวก็หาเจอ ไว้จะถามเจ้ตาลให้ว่ามีเพื่อนโสดๆ มั้ย แต่มึงอาจต้องชะเง้อคอสอยเค้าลงมาหน่อยนะ”


แค่นั้นคนหูลู่หางตกก็ส่ายตูดไปมา ร้องเยสอื้ออึงจนป้าแม่บ้านที่ถูพื้นหน้าห้องน้ำเหล่มองอย่างตกใจ


“ขอโทษครับป้า เพื่อนผมไม่ค่อยได้นอน” แล้วก็รีบลากไอ้เพื่อนตัวแสบเข้าห้องน้ำทันที เวลาผมโสดซึ่งก็ผ่านมาสี่ปีเต็ม ยังไม่เคยได้ยินคำปลอบประโลมซักคำ มีแต่คำเยาะเย้ยถากถางน้องน้อยของผมว่าหยากไย่ขึ้นแล้วรึยัง ระวังเสื่อมสมรรถภาพนะมึง แล้วจะหาว่าไอ้ไม้ร้อยเมียไม่เตือน


นี่ผมเป็นเพื่อนมันหรือบ่าวรับใช้ส่วนตัวของมันวะนั่น










10.56 PM

ผู้หญิงกับประจำเดือนเป็นของคู่กันฉันใด ไอ้เวกับการซื้อผ้าอนามัยสองห่อก็เป็นของคู่กันฉันนั้น จริงๆ เจ้เลิกใช้ผมลงมาซื้อของที่เอสมาร์ทสักพักใหญ่แล้ว ถ้าไม่ใช่ในกรณีที่หอบสังขารลงมาไม่ไหวจริงๆ จะไม่มีทางได้เห็นกายหยาบของผมที่ร้านนี้แน่ คือไม่รู้ทำไมต้องมาอ่ะ แฟนทำงานที่นี่แล้วยังไงล่ะ ไลน์มีก็คุยกัน เสาร์อาทิตย์ถ้าว่างตรงกันก็นัดเจอที่ห้องมันเหมือนเดิม ซึ่งหลังจากวันนั้นที่ระเบียง ผมยังไม่แน่ใจว่าเสาร์นี้จะว่างดีเหรอเปล่า นับวันชักใกล้จะมีคนเสียตัวเข้าทุกที ผมยังไม่อยากเร่งรัดเด็กมันน่ะ ยังไม่เข้ามหาลัยเลยด้วยซ้ำ เป็นสุภาพบุรุษต้องให้เกียรติแฟน โดยเฉพาะแฟนที่เด็กกว่า ผมจะไม่เอารัดเอาเปรียบ หลอกล่อมันให้ยอมโอนอ่อนทั้งที่ยังไม่รู้จักโลกดี

หรอกเนอะ


เอาจริงๆ ป่ะ อายว่ะ


เดี๋ยวเด็กมันเหลิงไงถ้าผมลงมาป้วนเปี้ยนแถวที่ทำงานของมันบ่อยๆ ไม่อยากให้คิดว่าเดินลงมาเฝ้าเมีย

ทำงานงี้ ตลก มีแต่พวกขี้ระแวงเขาทำกัน ผู้ใหญ่ที่รักเป็นแล้วเขาจะคีพคูลใจกว้างให้พื้นที่ส่วนตัวกับคนรักอย่างเต็มที่เว้ยเห้ย ช่วยปรบมือชื่นชมผมกันด้วยครับ


หืม


เอาอีกแล้ว


ถูพื้นเฉยๆ ไม่ได้เนอะ ต้องยกมือขึ้นเสยเส้นผมให้พ้นทางสายตาไปอีก นั่นๆ ยกแขนเส้นเลือดปูดปาดเหงื่อบนหน้าทิ้งอีกแล้ว คิดว่าถ่ายโฆษณาอยู่รึไง น่ามคาน! หันไปสอดส่องลูกค้าสาวๆ ในบริเวณนั้น สงสัยจะไม่มีคนเห็นด้วยกับผมเลย เพราะดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ แล้วผมก็เห็นความรู้สึกของหลายๆ คนในพื้นที่รอบๆ อย่างชัดเจน


แต่ก็เข้าใจได้ ลองมีพนักงานสาวๆ เช่นน้องกวางโผล่เข้ามาทำงานในนี้ ไอ้ผมคงเป็นคนหนึ่งที่ยอมยืนขาแข็งโลมเลียน้องทางสายตาไม่รู้จักหน่าย


พยักหน้าบอกกับตัวเองว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติ เหมือนนกตัวผู้ที่ต้องมีสีสวยดึงดูดนกเพศเมียให้ยอมจุ๊กกู้ด้วย โอเค มองผ่านไปเถอะ หล่อโฮกขนาดไหนก็เป็นเมียผมอยู่ดี จบนะ


รีบเลือกผ้าอนามัยยี่ห้อที่เจ้สั่งมาถือไว้ในมือ แล้วแอบลอบมองคนถูพื้นอีกที เวลาจริงจังกับงานก็ไม่เงยหน้ามองฟ้ามองดินเลยเนอะ ผัวมึงมาเยือนถึงที่ ไม่คิดจะหันมามองทักทงทักทายไม่มีน่ะ วันเสาร์น่ะแทบจะสิงกันอยู่แล้ว ผ่านไปแค่วันสองวันเสือกทำเป็นเฉยเมย


นี่ผมบ่นพาลอะไรอยู่ได้วะ เด็กมันตั้งใจทำงานก็ดีอยู่แล้วป่ะ ถอนหายใจทิ้งอย่างปลงตก ไม่รู้จะยื้อเวลาอยู่ในร้านนี้ต่ออีกได้ยังไง ในเมื่อเจ้ของผมกำลังนอนจมกองเลือด ผ้าอนามัยหมด เหวี่ยงเฮียอาร์มผ่านมือถือบนบ้านโน่นไม่เลิกรา โชคดีเมียผมไม่มีเมนส์และคงไม่มีวันมีได้ 


“แกๆ ดุว่ะ...ดุแน่ๆ”


อะไรของหนูคะ เหล่หางตามองสาวๆ กระโปรงสีน้ำเงินอีกครั้ง ซุบซิบอะไรกันคะ บอกพี่เวหน่อยสิจ๊ะ หรือผมอาจแก่เกินจนไม่เข้าใจภาษาเด็กสมัยนี้ล่ะเนี่ย


“ซี้ดดด ชัวร์แก ดุมาก ดุโคตรๆ”


เสียงซี้ดปากก็มา นี่พูดถึงอะไรกันอยู่วะอีหนู ตัดสินใจมองตามสายตาของเด็กผู้หญิงสองคนที่เอาแต่พูดคำว่าดุอยู่นั่นแหละ 


โอ้แม่เจ้า 


ผมเห็นเมียตัวเองกำลังแบะปกเสื้อยูนิฟอร์มออกจนเห็นไหปลาร้าว่ะครับ เชี่ย มึงผีเข้ารึไงเนี่ย


ไม่พอ ยังเอียงลำคอแล้วลูบมันสองสามที ราวกับอยากเชิญชวนคนให้จับจ้องไปที่รอยสีเข้มเพียงจุดเดียวนั่นอีก ทำไมหน้าไม่อายเบอร์นั้นวะนั่น เป็นลูกเป็นหลานผมจะเอาหวายแช่เยี่ยวฟาดจนก้นแตก


“โอยยย มึง เยดุ เยดุแน่ๆ แบะเสื้อออกอีกสิคะ รอยเต็มตัวแน่ๆ เลยอ่ะ”


เดี๋ยวนังหนู อย่ามโน ทั้งเนื้อทั้งตัวมันมีแค่รอยเดียวนั่นแหละ จืดชืดจะตาย มาดูตัวพี่มา ลายพร้อยจนไม่มีที่ว่างแล้วเนี่ย โซแดมฮอตจับใจหนูแน่จ้ะ


“แก เป้าก็แน่น ใช้ได้ งานดี๊!” 


ชอบนะที่สาวๆ สมัยนี้ไม่ต้องตกอยู่ในกรอบของการเป็นวัตถุทางเพศเพียงอย่างเดียวแล้ว ผู้ชายเองก็เป็นเหมือนกัน เริ่มจะเท่าเทียมกันพอสมควร ผมโคตรจะรำคาญเลยเวลาเห็นคนมองเจ้ตาลแบบหื่นกามอ่ะ ในขณะที่ตัวผมก็ทำแบบนั้นกับน้องๆ หนูๆ คนอื่นเหมือนกัน แล้วกรรมก็ตามสนองผมโดยการที่เมียมีไข่ของตัวเองโดนจับจ้องในลักษณะเดียวกันเป๊ะ


เอาเถอะ กงเกวียนกำเกวียน ผมไม่โทษน้องๆ หรอกจ้ะ


เพราะคนที่จะเละคาอุ้งตีนผมมีคนเดียวเท่านั้น!


“น้องครับ ถ้าซื้อยี่ห้อนี้ได้แสตมป์กี่ดวงนะครับ พอดีพี่สาวพี่อยากได้หมอนริลัคคุมะไวๆ น่ะครับ”


ขยับขาเข้าไปหาเป้าหมายเรียบร้อย คนสลิดดกต้องเจอคนจริงกระทิงแดงอย่างผมจัดการ  


จ้องไปที่มือขาวที่ยังไม่ละออกจากปกเสื้อสีฟ้าของตัวเอง พอขยับสายตาไปอีกนิดก็เห็นรอยสีแดงออกม่วงเต็มสองตา ฝีมือผมถือว่าใช้ได้ สมัยตอนคบกับน้องส้มโอก็ไม่ได้ทำหรอก กลัวน้องเจ็บแล้วก็ไม่อยากให้คอสวยๆ มีรอยช้ำด้วย ดูแลบูชาสุดใจขาดดิ้นเลยล่ะ 


“อย่าแรดให้มันมากนักได้มั้ย” กระซิบใส่อย่างหงุดหงิด แต่แววตายังแสร้งยิ้มเหมือนลูกค้ารอความช่วยเหลือจากพนักงานตามปกติ


“ครับ?”


“อายบ้างมั้ย เที่ยวโชว์รอยอะไรแบบนี้น่ะ”


“ทำไมต้องอายครับ”


แกล้งโง่อีกแล้ว เหนื่อยจะสื่อสารด้วยจริงๆ บักควายนี่! 


“อ้อ อยากให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองชอบเรื่องอย่างว่านักใช่ป่ะ เยดุเยเก่งเยดีเยคล่องงี้”


นั่นมันกี่เยแล้วน่ะที่ผมพูดไป


เด็กมันหัวเราะออกมานิดหน่อยก่อนจะกัดปาก หมายความว่ายังไงวะนั่น


“เรื่องอย่างว่าชอบนะครับ ส่วนเยดุเยเก่งเยดีเยคล่องนี่...พี่เวต้องเป็นคนตัดสินนะ ผมพูดเองไม่ได้หรอก”


แม้กระทั่งปลายนิ้วที่จับห่อผ้าอนามัยอยู่ยังร้อนผะผ่าวไปหมด แววตาท้าทายให้ลองพิสูจน์ดูนั่นอีก เก็บไปใช้โฆษณาชวนเชื่อกับคนอื่นเหอะ 


“ติดกระดุม!” 


ไม่ ผมจะไม่เปลืองน้ำลายต่อล้อต่อเถียง อ้อมวนรอบโลกให้มากความอีกต่อไป


“เสื้อคอเต่าสวยดีนะครับ” ยกยิ้มมุมปากราวกับเอ็นดูผมเสียยิ่งกระไร นี่มันสำเหนียกบ้างมั้ยว่าอายุเราต่างกันกี่ปี


“เสือก!”


ซินยิ้มบางเบาเหมือนชอบใจที่ได้ยินคำผรุสวาทสั้นๆ แต่จับใจของผมอีกแล้ว

 

“ไม่ติดนะครับ มันอึดอัด”


แค่จะเปิดปากพูดต่อ อีกคนก็ชิงพูดขัดขึ้นมาเสียงดัง


“ลูกค้าต้องซื้อให้ครบสามห่อนะครับ เฉพาะแบบมีปีกกลางคืนเท่านั้นจะได้สิบหกดวงเลยนะครับ” 


ทอดถอนใจ ร้ายนักนะ 


“งั้นเอาพลาสเตอร์ติด เดี๋ยวซื้อให้”


ซินส่ายหน้ารัวเร็ว แล้วถือโอกาสคว้าห่อผ้าอนามัยไปจากมือผม


“ตกลงรับเพิ่มอีกห่อใช่มั้ยครับ ขออนุญาตไปหยิบให้ลูกค้านะครับ”


โอ้ เดินพรวดพราดไปชั้นวางผ้าอนามัยบริเวณหลังร้านในทันที นี่กล้าขัดใจอภิชาตผัวของมันขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน


ผมรีบวิ่งแจ้นตามไปประกบ หันไปมองน้องๆ อย่างเกรงอกเกรงใจที่ต้องเดินตัดหน้า 


“อย่าขัดใจกูได้มั้ย มึงไม่อาย แต่กูอายแทน”


ซินทำเป็นค้นรื้อห่อผ้าอนามัยขนาดต่างๆ เหมือนสาละวนกับการหาสุดชีวิต ทว่าริมฝีปากสีสวยกลับขยับตอบออกมาช้าๆ เบาๆ


“ดีใจต่างหากที่มีปลอกคอแล้ว ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้รอยจางด้วยซ้ำ...”


“เป็นคนดีๆ ไม่ชอบ อยากเป็นหมา!” 


“พี่อายไม่อยากให้ใครเห็นรอย ผมก็เข้าใจนะ อายที่จะบอกเพื่อนตัวเองว่าคบกับผมอยู่ ผมก็ไม่เคยฝืนใจให้ต้องบอก”


“อะ อ้าว...” แบะๆ คำเดียว เรื่องรอยมันลากโยงไปถึงเรื่องตอนเจอกับจิ๊บพร้อมกันสามคนหน้าบริษัทได้ไงวะ ตอนนั้นมันเป็นคนออกปากแนะนำตัวเองว่าเป็นน้องแถวบ้านผมเองนะ เออ รู้น่าว่าทำแบบนั้นเพื่อความสบายใจของผมคนเดียวแท้ๆ


“คนเราไม่จำเป็นต้องทำอะไรตรงใจอีกคนเสมอไปหรอกนะครับ”


โดนคนอายุน้อยสั่งสอนทั้งที่ทำหน้ายิ้มๆ เหมือนพนักงานตั้งใจบริการลูกค้าตามปกติทั่วไป เวลาผ่านไป

สกิลการแสดงละครของเราสองคนพากันแนบเนียนไปถึงขั้นเข้าชิงตุ๊กตาทองคำได้แล้วล่ะ


“พี่สาวรออยู่ใช่มั้ยครับ งั้นรีบเอาไปให้ป้าหน่อยคิดเงินได้แล้วครับ”


สุดท้ายได้แต่เดินเจี๋ยมเจี่ยมจากไปเงียบๆ หลังจากแอบชำเลืองมองคนเด็กกว่าที่กำลังก้มหน้าก้มตาถูพื้นต่อดังเดิม มันไม่แปลกหรอกเนอะ ผมคงกลายเป็นผัวประเภทกลัวเมียไปแล้ว ทั้งที่เขาพูดอธิบายด้วยโทนเสียงสุขุมนุ่มลึก ไม่ได้ตีหน้าโมโหเหมือนตอนนั่งบนระเบียงยังทำให้เลือดไหลเวียนติดๆ ขัดๆ ไปทั่วร่าง


รู้ว่าซินคงไม่ได้โกรธอะไรหรอก แต่ก็รู้ดีว่าถ้าพยายามมากกว่านี้ได้ คงจะไม่รู้สึกว่าระหว่างเรายังมีกำแพงกั้นอยู่ ซึ่งตรงนี้ผมขอน้อมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว


วันนี้รู้ชัดแล้ว ว่าถึงเขาไม่พูดว่าไม่ชอบใจกับสิ่งที่ผมทำลงไปบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะลืมหรือไม่เก็บมาคิด


         คงขึ้นกับว่าเมื่อไหร่ความอดทนนั้นจะหมดลงล่ะมั้ง











ลบๆ แก้ๆ อยู่นั่นแหละ


มันเริ่มจาก


วันเสาร์เดี๋ยวแวะไปหานะ


ดูยัดเยียดตัวเองเกินไปว่ะ


วันเสาร์เจอกันมั้ย


นี่ก็ดูไร้หัวใจ พูดไปตรงๆ ราวกับเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ


วันเสาร์เดี๋ยวทำอาหารให้กินนะ


อันนี้นี่แหละ เมียที่ไหนก็ชอบที่ผัวตัวเองทำอาหารเก่ง พ่อบ้านศรีเรือนคือเสน่ห์ชั้นดีดึงดูดใจคน ทว่าก็ยังไม่ยอมกดส่ง ร่างไว้ก่อน รอไว้เย็นๆ ค่อยกดทีเดียว เดี๋ยวเด็กมันดูออกว่าผมจะง้อเพราะเรื่องเมื่อคืนอีกแล้ว


เสียการปกครองหมด!


ผมเคยปกครองใครได้ด้วยเหรอวะนั่น ฝันหวานยามตาเปิดชัดๆ


เดินออกมาจากลิฟต์อย่างเซื่องซึม ไม่ได้โกรธกัน แต่ชีวิตก็ยังแก้ปัญหาไม่ถูกจุด ภาวนาว่าสักวันจะกล้าพอ ยืนรอแมสเซนเจอร์ส่งเอกสารจากบริษัทคู่ค้าของไบร์ทไลท์อีกครั้ง จ้องหน้าจอไลน์ซ้ำๆ อย่างนึกเซ็ง ไปขอคำปรึกษาจากไอ้ไม้ดีรึป่าววะ รายนั้นถนัดงานง้อเป็นพิเศษ ดอกกุหลาบพันดอกก็ส่งมาแล้ว ยืนถือป้ายความในใจเลียนแบบหนัง Love Actually ก็ไม่มีขวยเขิน ดีดกีตาร์ร้องเพลง โยนก้อนหินใส่หน้าต่างห้องสาวตื๊อให้ใจอ่อนก็ผ่านมาหมด


มีอะไรที่ขุนแผนร้อยเมียเพื่อนผมจะทำไม่ได้บ้าง เห็นจะไม่มีซะล่ะ


ได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นดึงตึกๆ เข้ามาใกล้ เลยรีบปิดหน้าจอแล้วยัดมันใส่กระเป๋ากางเกง เวลาบ่ายคล้อยแบบนี้ร้อนอบอ้าวจนเหงื่อซึมหลังเสื้อ 


“สวัสดีค่ะ จากแผนก HR รึป่าวคะ”


เสียงหวานใสดุจไนติงเกลอีกแล้ว แต่ไม่มีอารมณ์จะอิน เพราะมีเรื่องอื่นอยู่เต็มสมอง


“ใช่ครับ” เงยหน้าขึ้นไปสบสายตาเจ้าของเสียงช้าๆ 


และนั่นแหละ


วินาทีที่แทบหยุดหายใจ


เรื่องที่ว่าสำคัญ หมกหมุ่นครุ่นคิดแก้ไม่ตกตั้งแต่เมื่อคืนระเหิดออกไปจากห้วงคิดในทันที 


ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปกลอสสีใส ผมยาวตรงคลอเคลียไหล่ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเมื่ออยู่ในที่สว่างจ้ามากๆ กี่ปีก็ไม่เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้


มองคนรูปร่างเพรียวบางสูงพอประมาณในชุดนักศึกษากับกระโปรงสอบเหนือเข่าเล็กน้อย อืม เคยคิดไว้ในหัวว่าต้องดูดีประมาณหนึ่ง แต่ในความเป็นจริงนั้นสวยกว่านั้นมากโข


มายืนอยู่ในสถานะเด็กฝึกงานได้ยังไง ทั้งที่ตอนนี้ควรจะอยู่แค่ปีสอง หรือมหาลัยอื่นเขาให้ฝึกเร็วขนาดนั้นเชียว


เคยเป็นป่ะเวลาเราเจอคนๆ หนึ่ง จะมีบทเพลงดังเข้ามาในหัว มันจะบรรยายความรู้สึกนึกคิดที่เรามอบเป็นคำจำกัดความให้คนๆ นั้น


ให้ความสัมพันธ์ของเรากับคนๆ นั้นโดยเฉพาะ...


ไม่ได้โกรธอะไรแล้ว


ไม่ได้มีความห่วงใยรักใคร่ใดๆ หลงเหลือ


แทบเป็นศูนย์ในปัจจุบัน แต่เพราะเป็นเจ้าของครั้งแรกของผมในทุกๆ เรื่อง มันก็ยากที่จะไม่นึกถึงบ้าง ดังนั้นที่ผ่านมาคงไม่แปลกที่ผมจะดึงความทรงจำในอดีตออกมาใช้เป็นหลักอ้างอิงกับสิ่งที่ตัวเองกระทำหรือนึกคิดในปัจจุบันอยู่บ่อยครั้ง


บางทีก็บ่อยเกินไปจนน่ารำคาญ


รอยยิ้มจอมปลอมที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองทำเป็นกับเขาถูกฉาบไว้บนหน้า 


ก็เหมาะสมแล้ว


ทำอะไรเอาไว้ก็ได้มันกลับคืนไป


“ไม่ได้เจอกันนาน สวยขึ้นนะเนี่ย”


คำชมนี้จริงใจนะ แต่มั่นใจว่าใช้มันกลบภาพทรงจำสุดท้ายแย่ๆ ออกไปก่อน ตอนนี้ขอแค่ซองเอกสารสีน้ำตาลแล้วหลังจากกลับขึ้นออฟฟิศไปจะรีบกดส่งไลน์ในทันที 


“ก็พี่เวน่าเบื่ออ่ะ อยู่ด้วยแล้วไม่เร้าใจเลย” 


          ดีแค่ไหนแล้วที่ตอนนี้มีคนยอมสนใจคนน่าเบื่ออย่างผมด้วย


ยื่นมือไปรับซองเอกสารมาจากมือเด็กฝึกงานคนนี้ทั้งที่ยังฝืนยิ้มอยู่


และในตอนนี้มีเพลงๆ เดียวจะให้เขา


มันไม่ยอมหยุดดังในหัวเลย ไม่เลย ตอนที่ได้ยินเพลงนี้ครั้งแรกคิดอยู่ว่าถ้าเพลงนี้มาทันตอนนั้น แผลคงเหวอะหวะน่าดู ดำดิ่งไปจนสุดเหวนรก


แทร็คสุดท้ายในอัลบั้ม Cyantist ของอะตอม


เพลงนั้นเลย


ผมขอมอบให้คุณ


คุณคนเดียว


           









"พอ"




B
E
R
L
I
N

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

665 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #257 9SRAM (@gsraomam) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:01
    นึกว่าจบจริง
    #257
    1
    • #257-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      8 มิถุนายน 2561 / 04:41
      ยังไม่จบจ้าา :)
      #257-1
  4. #232 e_reborn (@reborn112) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 02:12
    คิดถึงไรต์มากก แต่เข้าใจช่วงนี้เราสอบหนักมากก ~
    #232
    1
    • #232-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      24 พฤษภาคม 2561 / 03:55
      ฮือออ ขอบคุณที่นึกถึงกันนะคะ ดีใจมากเลย ดีต่อใจเหี่ยวๆตอนช่วงสอบมากเลย เดี๋ยวใกล้จะกลับมาอัพต่อแล้วค่ะ พี่เวค้างอยู่หน้าบริษัทนานเป็นเดือนแย้ววว สงสารอิพี่ 55 ขอให้รีดโชคดีนะคะ อ่านหนังสือทัน เก็งอะไรไว้ตอบได้หมดด เพี้ยงงง
      #232-1
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #226 dear jung (@mydear2) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 20:36
    นึกว่าจบแล้ว ใจหายใจคว่ำหมด ในหัวมีแต่คำว่า ยังไม่มีncเลย เต็มไปหมด------- ถถถถถถถ หมกมุ่นไป
    #226
    1
    • #226-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      6 พฤษภาคม 2561 / 16:19
      ดีใจที่รอ nc นะคะ จินตนาการไว้ในหัวตลอดเวลา แต่ไม่รู้ตอนนั้นจะมาเมื่อไหร่ 55
      #226-1
  7. #225 e_reborn (@reborn112) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 00:53
    รอเทออมานานแสนนานนน ทรมานนักหนาาา ไรต์~ แวร์อาร์ยูวววว
    #225
    1
    • #225-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      22 เมษายน 2561 / 09:17
      มาเป็นเพลงเลยยยยย เราทำงานมหาลัย ยุ่งมากเลยจ้าเดือนนี้ T_T เดี๋ยวมานะคะ :) ขอบคุณที่ยังนึกถึงกันจ้า
      #225-1
  8. #223 -Louknam- (@-Louknam-) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 14:52
    ไรท์ลืมแล้วหรือเปล่าเนี่ยย หายนานนะ ไหนว่ายังไม่จบไง😧😧
    #223
    1
    • #223-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      22 เมษายน 2561 / 09:16
      ไม่ลืมจ้า เดี๋ยวมาน้า ขอบคุณที่มาทวงนะคะ ดีใจจ :-)
      #223-1
  9. #222 Choco'l Pis (@nekoy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 12:11
    เยดุ 55555555555555!!!! เอาคำนี้ออกจากหัวไม่ได้เลยฮือ
    #222
    1
    • #222-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      6 พฤษภาคม 2561 / 16:21
      เยเยอะเหลือเกินเนอะบทนี้
      #222-1
  10. #220 Athitabew (@athitaya_yuyen) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 21:01
    เกลียดอิพี่ ยังคิดว่าตัวเองเป็นผัวอยู่อีกเหรอ 55555
    #220
    1
    • #220-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      6 พฤษภาคม 2561 / 16:22
      ยืนยันไว้ก่อนเผื่อจะได้เป็นค่ะ 55
      #220-1
  11. #219 lillet rosé (@lilletrose) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 03:08
    อาการหลังจากตามไปฟังแทรคสุดท้ายคือน้ำตาไหลไม่หยุด ;-; จมกับตอนนี้มาก ก่อนหน้าเราคิดว่าตอนที่เมินกันทำเราจมหนักแล้ว เจอตอนนี้เข้าไปมันฮือ ไปหมดแล้วค่ะ สิบกว่านาทีผ่านไปเราก็ยังพิมพ์ๆลบๆได้แค่เท่านี้ ;-; ไม่รู้ว่าทำไมถึงจมกับตอนนี้มาก เพราะในตอนนี้เราเข้าใจสถานการณ์ทุกอย่างรึเปล่า ไม่เหมือนตอนปล่อยที่มันปวดใจนะ แต่ก็ยังลังเลอยู่ว่าใช่ตามที่เราคิดมั้ย แต่ในตอนนี้ที่คุณเปิดตัวน้องส้มโอ กับความทรงจำในอดีตที่ยังติดอยู่ในหัวคนพี่มาตลอด แถมเนื้อเพลงของเพลงๆนั้นที่พี่เขาพูดถึงอีก จมค่ะ ทำเราจมดิ่งมากจริงๆกับตอนนี้ เราชื่นชมการเขียนของคุณในทุกๆตอนและในตอนนี้มัน แง ให้เราชมอีกครั้งนะ มีหลายตอนเลยนะที่เราชอบเข้าไปอ่านซ้ำๆเป็นพิเศษ และเราคิดว่าตอนนี้คงเป็นอีกตอนที่เราจะเข้ามาอ่านอีกบ่อยๆแน่ มันไม่ใช่ตอนที่อ่านแล้วเรายิ้มกับตัวเองไม่หยุด ไม่ใช่อะไรหวานๆอบอุ่นๆที่อ่านแล้วรู้สึกดีแบบที่เราชอบ แต่คุณก็ทำให้เราหลงรักตอนๆนี้ได้เฉยเลย ;-; จะครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะเราก็ยังพิมพ์ได้แค่เท่านี้ ฮือ ตอนอ่านที่น้องซินพูดว่าคนเราไม่จำเป็นต้องทำอะไรตรงใจอีกคนเสมอไปก็ทำเราจุกมาก อยากลูบหัวคนดี หอมหัวคนดี มันฮือ อีกแล้ว น้องทำแบบนี้อีกแล้ว ยังคงเป็นน้องซินคนที่บอกว่าเข้าใจ ไม่เป็นไร แล้วเก็บมาคิดมากคนเดียว ;-; มันทำให้เราอ่านที่คนพี่ว่าคงขี้นกับว่าเมื่อไหร่ความอดทนของคนน้องจะหมดลงแล้วหยุดค้างอยู่ตรงจุดนั้นนานมาก สารภาพเลยว่ากลัวเลื่อนไปอ่านต่อแล้วจะเจออะไรที่ทำให้เราปวดใจรึเปล่า และพอเลื่อนลงมา แง ไม่คิดว่าจะได้เจอกันในตอนนี้เลยค่ะ ยิ่งคำพูดของอีกคนในความทรงจำของพี่เวนั่นอีก คำว่าน่าเบื่อ แค่สองพยางค์ ไม่ใช่คำหยาบคายเลย แต่มันแบบ แง คำที่อาจจะฟังดูแล้วไงสำหรับใครหลายๆคนมันกระทบและฝังใจใครอีกหลายๆคนได้เหมือนกัน น้ำตาไหลตั้งแต่ช่วงนี้เลยค่ะ แต่มากกว่าความปวดใจคือดีใจค่ะ ;-; ที่พี่เขาว่ากลับขึ้นออฟฟิศจะรีบไปส่งไลน์ ดีแค่ไหนแล้วที่ตอนนี้มีคนยอมสนใจคนน่าเบื่อแบบนี้ด้วย ;-; ถึงจะร้องไห้แต่ก็มีความสุขกับตอนนี้ ถึงจะไม่แน่ใจว่าตอนหน้าจะมีอะไรมาทำให้เราปวดใจมั้ย แต่ตอนนี้เราเทหมดหน้าตักให้พี่เวเลย เทหมดหน้าตักไปเลยว่าถ้าจะมีเพลงซักเพลงแทนความรู้สึกที่คนน้องมีให้พี่เขา มันจะไม่ใช่เพลงที่ทำให้ดำดิ่งจนสุดเหวนรกแน่ๆ ไม่รู้ว่าคุณจะเข้าใจที่เราพยายามจะสื่อมั้ย รู้สึกว่ามันอธิบายออกมายากจังเลย ฮือ เทหมดหน้าตักไปขนาดนี้ตอนหน้าพี่เวจะไม่ทำให้เราหมดตัวใช่มั้ยคะ คุณไรเตอร์จะไม่ทำให้เราหมดตัวใช่มั้ยคะ ;-; กับกำแพงนั้นที่ยังกั้นอยู่ เรารอคอยนะคะว่ามันจะเป็นยังไงต่อ ถึงตอนนี้จะอยากหาระเบิดมาปาใส่ให้มันถล่มลงมาให้รู้แล้วรู้รอด แง ตอนนี้ก็แอบสกรีนช็อตไว้เยอะเลย ชอบมากๆเลยด้วยที่ว่าความรักมันไม่ใช่แค่หัวใจตรงกันแล้วขึ้นคำว่าจบบริบูรณ์ ทำเราตกใจมากๆด้วยกับชื่อตอน ทำเราเขินมากๆด้วยที่ว่าน้องซินดุอะไรนั่น เนี่ย รู้สึกว่าตอนนี้ไม่ค่อยได้หวีดน้องเลยค่ะ เพราะพอเจอพาร์ทหลังก็ทำเราจมไปเลย งือ ขอน้องซินมาแบะปกเสื้อใกล้ๆรักษาใจเราทีค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเสียน้ำตากับตอนที่มีเยอยู่ถึงสิบเอ็ดเยแบบนี้ ,__, เป็นกำลังใจให้คุณนะคะ ส่ง virtual hug กลับด้วย ที่คุณทิ้งช่วงไปหลายวันคิดถึงมากเลยค่ะแง แอบไปหาด้วยว่าพระเอกคนนั้นที่คุณชอบคือใคร ฮ่า แต่สุดท้ายก็ไม่ยู้ .__. ขอให้คุณมีช่วงเวลาดีๆอยู่ในทุกวันนะคะ ภาวนาว่าตอนหน้าเราจะไม่หมดตัวน้า ,__, ป.ล. พี่ไม้พูดชื่อโรงเรียนเก่าเราด้วย หึย เต๊าะไปหลายคนแล้วแน่ๆ
    #219
    1
    • #219-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      6 พฤษภาคม 2561 / 16:12
      หลังจากเขียนตอนนี้เสร็จเราไม่มั่นใจเลย เพราะกำลังจะหมุนเรื่องไปในโค้งที่จัดการยากมาก แต่หลังจากอ่านสิ่งที่คุณเขียนคือตื้นตันมากอ่ะ ตอนแรกอ่านอยู่ในยิมแล้วแบบเฮ้ยๆ ทำไมเราจะร้องตาม อินกับสิ่งที่คุณเขียนไปอีก เลยต้องวิ่งกลับมาอ่านต่อที่บ้าน เป็นเอามากจริงๆ แง ตอนฟังเพลงนี้ครั้งแรกไม่ได้อกหักอยู่เลยนะแต่อินตามค่ะ แล้วแบบอืมจะต้องเป็นเพลงของคนพี่ที่ให้คนๆ นั้นในอดีตของตัวเอง เนี่ยย เรายังยืนยันนะว่าเวลาคุณวิเคราะห์ความเป็นน้องซินอ่ะทำให้เราเข้าใจน้องมากขึ้นกว่าเดิมอีก แปลกมั้ยคะ คือเวลาเขียนเราจะเก็ตประมาณนึงว่าคาแรกเตอร์ไหนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ให้สรุปออกมาเป็นคำพูดชัดเจนแบบคุณไม่ได้เลยง่ะ ดีใจมากเลยที่มีนักอ่านใส่ใจสิ่งที่เราเขียนไปขนาดนี้ ขอบคุณน้า เซอร์ไพร์สด้วยที่คุณบอกว่าหลงรักตอนนี้ เพราะอย่างที่คุณรีดบอกเลย มันไม่ได้หวานอบอุ่นหรือแทรกเลิฟซีนเซอร์วิสคนอ่านเลย ขอบคุณนะคะ คือซัพพอร์ตความคิดเราตลอดเลยง่ะ จะพยายามไม่หักหลังคนอ่านนะคะ หรือถ้าทำก็อาจจะรับได้ ทำไมออกตัว 555 โอ๋ๆ ด้วย เราแอบน้ำตาซึมตอนอ่านเม้นต์คุณ เนี่ย คุณชอบทำให้เราอินกว่าเดิมทุกทีเลย คุณรีดเป็นคนเรียบเรียงคำให้น่าอ่านมากเลยนะคะ เขียนนิยายบ้างมั้ยคะ เราอยากไปอ่านบ้างอ่ะ แบบบางทีก็อาย รู้สึกเขียนได้ไม่จับใจเท่าเม้นต์ของคุณด้วยซ้ำอ่ะบางที รู้มั้ยคะว่าตอนคุณรีดพูดถึงเพลงแทนความรู้สึกที่คนน้องมีให้พี่ เราสะดุ้งเลย เพราะคิดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน สปอยป่าวเนี่ย แง 55 เราขำตอนที่คุณบอกว่าเสียน้ำตากับตอนที่มีเย 11 ครั้งเลยนะนั่น ไม่เคยนับเลย แล้วก็แบบเออเราก็หมกหมุ่นใช่ได้เลยนะคะเนี่ย เราก็รอจะได้ลงตอนที่กำแพงมันถูกระเบิดหายไปเหมือนกันนะคะ จะตั้งใจทำให้ดีที่สุดน้า :)) เขินเลยที่ไปหาว่าพระเอกคนนั้นคือใคร มันเป็นนิยายออนไลน์นะคะ ไม่ได้ตีพิมพ์อะไร เราอ่านตอนสมัยมัธยมไสยๆ อยากรู้เลยว่าคุณรีดเรียนโรงเรียนไหนมา แต่อย่างน้อยก็หนึ่งในตัวเลือกนั่นเนาะ เหมือนได้รู้จักขึ้นมาอีกนิดนึง คิดถึงคุณนะคะ ถึงจะยังไม่อัพตอนใหม่ซะที คิดว่าอยากจะเขียนให้จบๆ ไปก่อน เพราะต้องแก้ทุกปมแล้ว แต่ก็ถ้าเราผ่านช่วงส่งงานไปได้ จะพยายามมาอัพนะคะ อย่าเพิ่งลืมกันนะคะ ขอแบบไม่มีอะไรมาให้เลย 555 ไม่ได้เจอกันไปเดือนนึงจนเข้าเดือนห้าแล้ว นานเนอะ ดูแลตัวเองด้วยน้า ขอให้ทุกๆ วันมีแดดออกชุ่มชื่นหัวใจ (อวยพรอะไรเนี่ย!) :)
      #219-1
  12. #218 PreciousNight✤ (@KogitsunemaruSan) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 19:04
    ไม่ขึ้นแจ้งเตือน ฮือออออ
    ทำไมกลิ่นมาม่ามา นั้นแฟนเก่าพี่เวใช่ไหม?
    รีบกลับไปง้อน้องซินเถอะ ขอหวานๆเลยนะ
    #218
    1
    • #218-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      6 พฤษภาคม 2561 / 16:20
      แฟนเก่าจ้า มาแล้วแน่นอนนน :)
      #218-1
  13. #217 ไอแนน (@imoonan061994) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 17:55
    นี่คิดว่าจบแล้ว 555
    #217
    1
    • #217-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      28 มีนาคม 2561 / 18:21
      555 ยังไม่ยอมจบง่ายๆ อีกไม่กี่ตอนแย้ว
      #217-1
  14. #216 Babikonman (@Babikonman) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:43
    เมื่อไหร่อิพี่จะชัดเจนนนนนน
    #216
    1
    • #216-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      28 มีนาคม 2561 / 17:23
      รออีกนิด ตัวเร่งความชัดเจนมาแย้ววว
      #216-1
  15. วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:24
    เห็นชื่อตอนแล้วตกใจมาก... อย่าตัดจบแบบนี้
    คิดว่าคนพี่ต้องรีบๆไปง้อคนน้องได้แล้วนะ
    รบกวนไรท์มีมาม่าน้อยๆ คนอ่านใจบางมาก ณ จุดนี้
    #215
    1
    • #215-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      28 มีนาคม 2561 / 17:26
      รีดขอน่ารักมากเลย รบกวนมีมาม่าน้อยๆ ฮื่อ อ่านแล้วแอบไปเปิดไฟล์ตอนต่อไปดูเลยค่ะ 55 ขอบคุณที่เม้นต์ให้นะคะ ดีใจที่ได้อ่าน :) ส่วนคนพี่นั้นรีบๆแก้ปัญหาให้ถูกจุดเร็วๆนะคะ คนอ่านก็ใจบาง คนเขียนก็บางด้วย
      #215-1
  16. #214 21oct (@LOVE-SAD) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 08:59
    เอาอีกๆๆ รอน้าค้าาา
    #214
    1
    • #214-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      28 มีนาคม 2561 / 17:26
      จ้าาา เดี๋ยวมาอีกกก แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ :)
      #214-1
  17. #213 Suuggyu_Gyu (@Suuggyu_Gyu) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 08:40
    ชอบฮื่ออ ขอตอนพิเศษหน่อยค่า555
    #213
    1
    • #213-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 30)
      28 มีนาคม 2561 / 17:22
      เดี๋ยววว ยังไม่จบบบ 555 เดี๋ยวหลังจบนะคะอาจมีตอนพิเศษ
      #213-1