สะดวกรัก (end)

ตอนที่ 21 : 21. เมียเด็ก (wifey)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    7 พ.ย. 61

21




        ชีวิตช่วงนี้เป็นยังไงหรอ


โคตรยุ่งเลยว่ะ


ไม่ติวสอบก็ไปต่อคิวถ่ายเลกเชอร์ชาวบ้าน


โทรปลุกไอ้ไม้  เข้าห้องสอบ โทรเช็กไอ้ไม้ก่อนนอนอีกรอบ เผื่อมันจะลืมตารางสอบ แล้วก็เข้าห้องสอบ


วนไปเรื่อยๆ จนใกล้จะครบสองอาทิตย์แล้ว


รวมทั้งนี่ด้วย...


ครืด ครืด


          วันน้ีเหนื่อยมั้ยครับ


ถามมาได้ ไวเท่าความคิด นิ้วผมก็พิมพ์โต้กลับไปทันที ราวกับมีเวลาเหลือมากมายในคืนก่อนสอบสองตัวสุดท้าย


          คิดว่าคนโง่แถมขี้เกียจอย่างกูจะเหนื่อยมั้ยล่ะ


ไม่ถึงอึดใจ เสียงสั่นของมือถือคู่บุญก็เรียกให้ผมเงยหน้าจากกองชีทขึ้นมาสนใจมันอีกแล้ว


อดทนอีกนิดนะครับคนเก่ง


เอาหัวกลวงๆ ของตัวเองโขกกับโต๊ะอ่านหนังสืออย่างรับไม่ได้


รับไม่ได้ที่หน้าร้อนไปกับตัวอักษรไม่กี่ตัวของคนที่อายุน้อยกว่าตัวเองไปตั้งสองสามปี


ไลน์ตอนทำงาน กูจะฟ้องป้าหน่อย มึงโดนด่าขี้แตกแน่


ยังดี ที่ประคองสติกลับมาพิมพ์โต้มันได้ ไม่มีวันให้รู้หรอกว่าสภาพหลังหน้าจอมือถือของผมเป็นยังไง


เอาเลยครับ มาที่ร้านตอนนี้เลยได้มั้ย อยากเจอหน้าพี่จะแย่แล้ว


รู้อยู่ว่ามันพิมพ์ไปอย่างนั้นเอง คืนสุดท้ายก่อนสอบสองตัวทั้งเช้าและบ่าย ใครจะโผล่ไปไหนได้


กำลังจะเก็บมือถือใส่ในลิ้นชัก เวลาคุยแชทกันมันต้องมีฝ่ายหนึ่งเลิกคุยก่อนใช่มั้ยล่ะ แล้วตั้งแต่กลับมาจากสวนลุม ผมก็ช่วงชิงหน้าที่นั้นมาเป็นของตัวเองตลอด ก็มันไม่เคยเลิกคุยก่อนผมซะทีอ่ะ เคยให้โอกาสมันตั้งหลายรอบแล้วนะ ก็ยังจะคุยกลับมาอยู่ได้


“เราไปอ่านสอบก่อนนะ”


“อือ ตัวเองก็ตั้งใจล่ะ”


“รู้แล้วว่าอยากเจอหน้าเรา ตอนนี้ก็ฟังเสียงไปก่อนนะ”


ผนังบ้านชนชั้นกลางอย่างเราก็บางเฉียบแบบนี้แหละ ไม่เก็บเสียงเลยแม้แต่นิดเดียว


หลังจากวันนั้นโลกของเจ้ผมก็กลายเป็นสีชมพูบานเย็นอีกครั้ง ไม่รู้หรอกว่าไปเคลียร์กันอีท่าไหน แต่ก็ขอบคุณที่คุยกันรู้เรื่องเสียที เจ้ตาลเล่าให้ฟังคร่าวๆ ว่าฝั่งครอบครัวเฮียอาร์มยังมีท่าทีปั้นปึ่ง แต่เจ้เชิดหน้าแล้วบอกผมว่าแค่ป๊ากับม๊าของเฮียรับไหว้เจ้ ก็ถือว่าดีกว่าที่คิดเยอะแล้ว


ที่เหลือคงต้องใช้เวลา ซึ่งไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนสวยและมีสมองอย่างเจ้


ผมก็ว่างั้นแหละ เจอลูกอ้อน หน้าหวานๆ กับของฝ่งของฝากไปซักสามสี่เดือน ป๊ากับม๊าของเฮียอดทำใจแข็งได้ไม่นานหรอก


เสียงจากห้องข้างๆ เงียบไปได้ซักพักแล้ว สงสัยเจ้จะใส่ที่อุดหูแล้วก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่แน่ๆ


“พี่เหรอครับ?”


กำมือถือซะแน่นเลยกู เป็นเพราะมึงคนเดียวเลยเจ้


“โทรผิดเหรอครับ”


เงียบสนิท 


ปากผมเม้มแน่น ไม่คิดจะง้างออกมาง่ายๆ ก็มันง่ายซะที่ไหนล่ะ ตั้งแต่รู้จักมันมา ชีวิตผมแม่งก็ยากขึ้นเรื่อยๆ ทุกวัน


          “ฮัลโหลครับ? พี่ยังอยู่มั้ย งั้นผมขอวางก่อนนะ”


“เออ กูโทรผิด”


“พี่เว!”


“กูไม่ใช่ผี ไม่ต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้น”


“มีอะไรเหรอป่าวครับ เป็นอะไรรึเปล่่า”


เป็นคนที่คิดถึงมึงไง


ถุยยย


คิดมาได้นะผม


“ไม่กวนมึงแล้ว กูก็จะไปอ่านต่อด้วย”


“เอ่อ ค-ครับ”


ดูเด็กมันจะงงน่าดู แต่ก็ยอมเออออไปกับผมก่อน


“ตอนนี้ก็ฟังเสียงไปก่อนนะ”


“พี่เว...”


“อยากเจอ”


เหมือนกันนั่นแหละ


คงถลำไปทั้งตัวแล้วจริงๆ ผมว่า








เสียงเนื้อวัวที่โดนความร้อนจากเตาถ่านกระตุ้นต่อมน้ำลายให้ทำงานอย่างบ้าคลั่ง ใช้กรรไกรเล็มส่วนที่ไหม้ออกเล็กน้อยก่อนจะคีบไปวางลงบนจานของคนที่นั่งตรงข้าม มือใบลานคู่นั้นใช้ตะเกียบคีบใส่ปากแล้วรีบกลืนลงคอจนเกือบลืมเคี้ยว ไม่สนเลยว่าชิ้นเนื้อไขมันแทรกทุกอณูนั่นจะร้อนเพียงใด


“แม่งเอ้ย ละลายในปากชิบหายอ่ะ”


ผมปรายตามองคนพูด เออเนื้อย่างแม่งเยียวยาได้ทุกอย่างเนาะ


แม้กระทั่งคนโดนทิ้งหลังสอบเสร็จไปวันเดียวก็ยังยิ้มจนตาหยีได้


“เออๆ งั้นก็แดกเข้าไปเยอะๆ” พูดจบก็ย่างเนื้อชิ้นต่อไปให้เพื่อนที่อกหักรักคุดจนเป็นเรื่องปกติประจำเดือน โชคดีนะที่โดนบอกเลิกหลังสอบ ถ้าเป็นช่วงสอบ ผมคงไม่มีสติไปปลอบมัน หรือมีเวลาไปดูแลมันแบบนี้แน่ เพิ่งจะปิดเทอมมาได้ไม่กี่วัน ถึงได้พอขยับตัวทำอะไรตามใจชอบได้บ้าง


“อูยยย พอแล้วมึง เอาแดงๆ แบบนั้นแหละ กำลังอร่อย” เชี่ยนี่ก็สั่งเก่งตลอด ถ้าทำเองก็ได้ตามใจชอบแล้วมั้ย


ครืด ครืด


กำลังจะไปดูหนังกับเพื่อนนะครับ


วางที่คีบไปตอนไหนก็ไม่รู้ล่ะ พิมพ์กลับไปอย่างไว


เรื่องของมึง ไม่ต้องมาบอก


ในวินาทีที่กำลังจะกดส่ง เสียงเล็กๆ ในหัวก็บอกว่าทำแบบนั้นคงไม่ดีซะเท่าไหร่


เออ ดูให้สนุกนะ


จากหนุ่มวัยฉกรรจ์ชอบสำรากเป็นนิจ กลายเป็นคุณชายติ๋มสีพาสเทลไปได้กู


ผมล่ะละเหี่ยใจกับความประพฤติของตัวเองในปัจจุบันจริงๆ


“ยิ้มเชี่ยอะไรกับมือถือ”


สะดุ้งสุดตัวไม่พอ มือก็ลนลานคว้าหาที่คีบวุ่นวายไปหมด


“นี่มึงคุยกับเมียเหรอวะ”


ขยับแว่นตาให้เกาะจมูกแล้วตอบกลับไปเสียงเบา


“เรื่องของกู”


คราวนี้ไอ้ไม้ดึงที่คีบไปจากมือผม แล้วเอามาชี้หน้าผมแทนซะงั้น


“เชี่ย เออกูก็ไม่เคยถามมึงเลยตั้งแต่ตอนนั้น นี่ง้อเมียคนนั้นจนกลับมาดีกันแล้วใช่มั้ย”


“จะแดกต่อมั้ยเนี่ย ถ้าอิ่มแล้วกูจะได้เรียกน้องมาเช็กบิล”


“มึงยิ้มจนแก้มแตกกับจอมือถือขนาดนั้น ยังจะมาปิดเป็นความลับอะไรกับกูอีกเชี่ยเว”


ดูท่าผมคงจะเล่นลิ้นต่อไปไม่ไหว ก็แค่ตอบอะไรออกไปซักอย่าง แล้วเปลี่ยนเรื่องซะก็จบแล้ว คนสมาธิสั้นอย่างไอ้ไม้ไม่มาซักไซ้อะไรผมหรอก เชื่อสิ


“ตกลงมึงคุยกับเมียอยู่ใช่มั้ย” ไม่เว้นจังหวะให้ผมลังเลนานเลยนะไอ้นี่ ถามซ้ำอีกแล้ว

     

        "ไม่ตอบขอให้น้องมึงหดวันละนิ้ว"


        แช่งอะไรไม่แช่ง ไอ้ชิบหาย ของที่มีอยู่ก็ไม่ได้เยอะอยู่แล้ว ยังจะให้หดไปกว่านี้อีกเหรอวะ


“เออ! ไม่ให้คุยกับเค้า แล้วจะให้คุยกับหมาที่ไหน” ตะคอกกลับอย่างอารมณ์เสีย แล้วกลืนน้ำลายลงคอพลางลอบมองเป้าตัวเองไปด้วย


“นั่นๆ ไลน์มึงเด้งอีกแล้ว เมียมึงนี่ก็ติดมึงจังเลยเนาะ หลงผัวมากงี้”


ผมรีบเอามือถือขึ้นมาถือไว้กับตัว อย่างกับกลัวว่าไอ้ไม้จะเห็นข้อความหรือดิสเพลย์รูปเจ้าของข้อความนั่น เสียงสั่นอีกครั้งเรียกให้ผมเผลออ่านจนได้


ครับ :)


แต่อยากไปดูหนังกับคนอ่านข้อความนี้มากกว่า ได้มั้ยครับ


อ่อยกูไม่รู้เวล่ำเวลาเลยเด็กเวรนี่ 


“เชี่ยเว เมียมึงพิมพ์ไรมาหนักหนาเนี่ย อิจฉาโว้ยยย”


รีบยัดมือถือใส่กระเป๋ากางเกงราวกับกลัวจะโดนขโมย แล้วตอบออกไปโดยไม่ได้ใช้สมองกลั่นกรองเสียเท่าไหร่


“เค้าบอกว่าจะไปดูหนังกับเพื่อนแค่นี้ มึงนี่ก็ซักจังวุ้ย”


ฉุนเฉียวไว้ก่อน หวังว่าคนฟังจะยอมรามือจากเรื่องนี้โดยเร็ว


ที่ไหนได้มันทำตาโตตกใจใส่ซะงั้น


“ปกติมีแต่ผัวรายงานตัวกับเมีย นี่อะไร เมียเสือกรายงานผัวซะงั้น”


“อะ เอ่อ กู...” อึกอักติดๆ ขัดๆ อยู่อย่างนั้น จะให้ตอบยังไงเนี่ย ถามให้มันง่ายๆ หน่อยสิวะไอ้ฟาย


“มึงสองคน ใครแม่งเป็นเมียเป็นผัวกันแน่วะ” 


“กะ...กูสิเป็นผัว เป็นผัวโว้ย! เข้าใจมั้ย มึงคบแต่คนแก่กว่า ตามความคิดเด็กสมัยนี้ไม่ทันหรอก”


ไอ้ไม้ยู่ปากแล้วพยักหน้าเห็นด้วย "แม่งรู้งี้ลองคบเด็กบ้างดีกว่า ไม่ตามจิกไม่พอ ยังรายงานตัวอีก ดูท่าจะเอาอกเอาใจมึงดีด้วยสิ ยิ้มหน้าบานเป็นชามข้าวหมาตั้งแต่อยู่ในรถไฟฟ้าแล้ว”


คนสมาธิสั้นอย่างมันสังเกตอาการท่าทางผมออกตั้งแต่อยู่บนบีทีเอสแล้วหรอ อันตรายแล้วล่ะ บอกได้คำเดียว เพราะประเมินเพื่อนตัวเองต่ำไป เลยเผลอหลุดแสดงท่าทางอะไรแบบนั้นออกไปตามตรง

 

“ทำไมเมียเด็กมึงอยู่ในโอวาทมึงจังวะ สงสัยจะลีลาเด็ดจนเมียมึงติดใจมั้งเนี่ย ยอมมึงทุกอย่างเลยนะ”


ได้ยินแบบนั้น ไอ้ผมก็รู้สึกกร่างขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ปกติไอ้ไม้ชอบแซวว่าน้องผมต้องเหี่ยวไปแล้วแน่ๆ พอโดนชมแบบนี้ก็เผลอพยักหน้ารับสมอ้างไปหน้าตาเฉย


“แหงล่ะ กูไม่กระจอกนะโว้ย”


เพื่อนผมคว่ำปาก ไม่ปิดบังสายตาอิจฉาริษยาอย่างรุนแรงเลยซักนิด


“คอยดูอีกสองอาทิตย์ กูจะไปไล่จีบสาวๆ ที่ไบร์ทไลท์ตั้งแต่ชั้นล่างยันชั้นห้าสิบไปเลย”


แค่ได้ยินชื่อบริษัทนั่นก็ทำให้คนขี้โม้อย่างผมหุบยิ้มลงทันที 


ลืมความจริงไปเสียสนิทเลยว่า


ผมยังต้องฝึกงาน ปิดเทอมนี้ผมไม่ได้ว่างเหมือนทุกที


เกือบหลอกตัวเองสำเร็จแล้วว่าได้ที่ฝึกงานมาด้วยความสามารถส่วนตัว


หน้าตาหล่อเหลาไร้ที่ติของรองประธานกรรมการคนนั้นแทบจางหายไปในความทรงจำ


รวมทั้งข้อตกลงของผมกับเขาด้วย









สองมือกอดเป้ใบย่อมไว้กับอกแน่น เวลาเที่ยงคืนหน้าเอสมาร์ทดูเป็นของแสลงสำหรับผมไปแล้วยังไงก็ไม่รู้ ถ้ามีองค์ประกอบสองอันนี้ทีไรต้องมีเรื่องทุกที ผมทนยืนแก่วอยู่หน้าตู้เอทีเอ็ม ฟังเพลงในมือถือไปพลางๆ ไล่ตบยุงที่เกาะตามแขนขาไปเรื่อยเปื่อย จนในที่สุดคนที่ผมรอก็ก้าวเดินออกมาจากร้าน 


มันผงะนิดหน่อยที่เห็นผม ในเสี้ยวนาทีเดียวกันก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง ไม่เคยคิดจะปิดความดีใจจนแทบล้นอกแบบนั้นเลยซักครั้ง 


“มาหาผมเหรอครับ”


พยักหน้าให้คนถามทันที ก็มันจริงนี่หว่า


“ดีใจจัง”


อย่าดีใจเลย 


“อืม หิวมั้ย” คนโดนถามส่ายหน้าแล้วตอบ


“ไม่ครับ พี่ล่ะ”


ตั้งแต่สอบเสร็จ ผมลงมาเอสมาร์ทแค่ครั้งสองครั้งเองมั้ง ก็เจ้ตาลอยากลงมาซื้อของเองอยู่เรื่อย สงสัยคงอยากใช้เวลาช่วงเดินออกมาจากบ้านคุยกับเฮียอาร์มไปด้วยล่ะมั้ง ดังนั้นเราสองคนเลยไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันจริงๆ จังๆ แบบเห็นหน้าค่าตามาพักหนึ่งได้ อาจจะไม่แปลกถ้าผมจะทำแบบนี้


“ตอนสอบไม่ได้เจอเลย โทษที”


“ไม่เป็นไรเลยครับ ขนาดพี่ยุ่งยังตอบไลน์ผมบ่อยๆ แค่น้ันก็ดีมากแล้ว”


อยากจะอัดเสียงประโยคเมื่อครู่ไปอวดไอ้ไม้ อภิชาติเมียโดยแท้ ไม่เรียกร้อง ไม่ตามจิกจนน่ารำคาญ เอะอะก็ไม่เป็นไร แค่ใจดีด้วยหน่อยเดียวก็กระดิกหางเป็นวงกลมแล้ว


นี่ชาติที่แล้วผมทำบุญมาด้วยอะไร


“เอ่อ ยังไงกูก็ดูเป็นเอ่อ...ที่ใช้ไม่ได้”


นั่นไง ครูสอนภาษาไทยทุกคนต้องหลั่งน้ำตาให้ผม ละคำนามสำคัญไว้อย่างจงใจ แล้วอย่าคิดว่าผมจะเฉลยให้ฟังล่ะ 


“อะไรเหรอครับที่ใช้ไม่ได้”


ถามปนหัวเราะแบบนั้น มึงรู้แน่นอนว่ากูเว้นคำอะไรไว้ แล้วมันก็เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องเปลี่ยนเรื่อง!


“เออนี่ ลืมเล่า เจ้ตาลคืนดีกับเฮียอาร์มแล้วนะเว้ย วันนั้นที่สวนลุมนั่นแหละ”


ได้ผล คนเด็กกว่าเลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะยิ้มบางๆ ดูยินดีกับสองคนนั้นไปด้วย 


“วันนั้นเลยได้มีแฟนกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะครับ”


ผ่าง ผ่าง


อยากจะหัวเราะเป็นภาษาอารบิกให้เด็กฟัง คำที่มันดูพูดยากพูดเย็น กลับออกมาจากปากอีกคนง่ายยิ่งกว่าหายใจ 


ยิ้มแหยๆ ออกมาเล็กน้อย ปฏิเสธได้เหรอว่าไม่ใช่ ทั้งที่เป็นคนขอมันคบเองกับปากเนี่ยนะ แค่ยังทำตัวอึกๆ อักๆ แบบนี้ ก็อายเด็กมันจะแย่ ความชัดเจนมัวระดับฝ้าบนแว่นตาเวลาเดินออกมาจากห้องแอร์ใหม่ๆ ไม่มีผิด


ช่วยเห็นใจคนแก่อย่างกูด้วย เดินมาไกลขนาดนี้ได้ก็ยังตกใจตัวเองอยู่ทุกวัน


“สองคนนั้นแม่งโคตรเก่งเลย คนนึงเรียนหมอ อีกคนเรียน'ถาปัตย์ ยุ่งขนาดนั้นยังหาเวลาคุยกันได้บ่อยๆ บางคืนเจ้กูหลับคามือถือด้วยนะ กูไปปลุกมากินข้าวเช้า มือถือยังไม่กดตัดเลยมึง รักกันเว่ออะไรขนาดนั้นวะ” 


อุตส่าห์เล่าให้ฟัง แต่ซินกลับนิ่งไปเลย ทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ 


“ใจลอยไปไหนมึง” เอาศอกกระทุ้งแขนคนเหม่อไม่แรงนัก หวังจะดึงความสนใจของคนเด็กกว่ากลับมาที่ตัวเอง


“แล้วเด็กรัดสาดปีสุดท้ายล่ะครับ จะว่างคุยกับเด็กเสดสาดปีหนึ่งหรือเปล่า”


พยายามชวนคุยให้ห่างจากเรื่องตัวเองแทบตาย ก็ยังหาทางพายกลับฝั่งอยู่ได้ มองมาด้วยท่าทีเหมือนอยากรู้คำตอบเหลือเกิน อย่างกับว่าเป็นเรื่องสำคัญกับชีวิตตัวเองมากมาย เออ อยากใช้คำว่าเอ็นดูได้มั้ย เด็กอะไร จริงจังกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง


“เผอิญกูเป็นคนขี้เกียจ งานการไม่ชอบทำ เวลาว่างถมเถ” ก้าวเท้าสิ อยู่ต่อได้เหรอ ตอบออกไปซะขนาดนี้ 


“จะไปไหนครับ บ้านพี่อยู่อีกทางนึงนะ” หัวเราะเบาๆ ชอบใจก่อนดึงข้อศอกผมเฉย ซึ่งผมก็ไม่ได้ทำเป็นสะบัดสะบิ้งอะไร เพราะหนึ่ง ตอนนี้มีแค่เราสองคนในซอยแสงไฟสลัว สองคือคืนนี้ยังอีกยาวไกล บอกได้แค่นี้


“ไปห้องมึงไง” 


ฟังผิดหรอ ไม่หรอก 


ผมพูดเอง ตั้งใจมากด้วย แถมเสียงก็ไม่สั่นซักนิด อยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือสิ นอนทำใจมาสองคืนแล้ว แค่นี้สบายมาก


“พี่ว่าไงนะครับ!”


แปลกใจมากเลยสินะ ขนาดไม่ได้หันไปมองหน้า ยังรู้เลยว่าคนที่ยืนเยื้องไปทางด้านหลังต้องกำลังเลิกคิ้ว เบิกตาโตตกใจโคตรๆ อยู่แน่นอน


“ไม่ได้เหรอ”


“เอ่อ...”


เป่าลมออกมาจากปาก เอาน่า ง่ายนิดเดียว กลั้นใจแล้วลุยเลยลวกเพ่เว!


“ไปค้างที่ห้องด้วยไม่ได้เหรอ”


ผิวหน้าลามไปถึงลำคอเห่อร้อนอย่างไม่คิดปรานีกัน ในวินาทีนั้นก็คิดว่าอยากเปลี่ยนใจ ล้มเลิกสิ่งที่กำลังจะทำ มันอาจจะได้ไม่คุ้มเสีย หรือเสียไม่คุ้มได้ 


แค่กลืนน้ำลายลงคออึกเดียวเท่านั้น ยังไม่ทันได้ขยับลิ้นไก่ซักแอะ


กระเป๋าเป้สีดำก็ถูกดึงไปจากมือด้วยความไว เสียงกระซิบแผ่วเบา แต่มั่นคงชิดใบหู 


“ผมไม่ให้พี่เปลี่ยนใจแล้วนะ” 




























แล้วเจอเมียเด็กกับผัวของเขาได้ในตอนหน้าค่ะ ได้กลับไปห้องน้องซินแล้ว เย้ :DD

เมอร์รี่คริสมาสนะคะทุกคน :) 



B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

665 ความคิดเห็น

  1. #583 vivivenus (@vivivenus) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:56

    คิดยังไง ให้น้องเป็นเมีย ไม่เข้าใจระบบความคิดพี่เว 555

    #583
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #345 samw (@M051) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 19:25
    นี่คือไปนอนคิดมาแล้วใช่มั้ยยย555555555 พี่เวคนกากมั่กๆเอ็นดูวววว
    #345
    1
    • #345-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 21)
      2 สิงหาคม 2561 / 21:08
      คิดมาอย่างดี พี่เวลุยยยย 5555 ขอบคุณที่เอ็นดูพี่เวคนกากนะคะ :))
      #345-1
  4. #325 Scarlettxd✿ (@qwe01020344) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 17:28
    คิดว่าน้องคงคิดว่าพี่พร้อมนั่นละอะ55555
    #325
    1
    • #325-1 itsyanis (@cliche33) (จากตอนที่ 21)
      4 สิงหาคม 2561 / 04:43
      พร้อมอะไรนั่นนน .////.
      #325-1
  5. #136 ไอแนน (@imoonan061994) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 12:24
    ขอแค่ซินอย่คิดว่าพี่เวหลอกใช้พอ
    ไม่อยากม่า
    เขาสัญญาแล้วนี่ว่าจะฟังกัน
    #136
    1
    • #136-1 cliche33 (@cliche33) (จากตอนที่ 21)
      28 ธันวาคม 2560 / 20:20
      เราก็ไม่ชอบม่าเหมือนกัน ถ้าชอบกันขนาดนี้แล้วคงน่าจะรับฟังเหตุผลกันได้เนอะ ขอบคุณรีดมากๆเลย เม้นต์ให้เราทุกตอนเลย อ่านแล้วเหมือนได้วกกลับไปตอนที่เขียนเรื่องนี้ใหม่ๆ มาทวนความทรงจำอีกครั้งว่าสองคนนี้ผ่านอะไรมาบ้าง แล้วเจอกันตอนหน้าน้า ดีใจมากๆที่ได้อ่านคอมเม้นต์ของรีดนะคะ :-)
      #136-1
  6. #132 222444666888 (@222444666888) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 00:41
    55555เมียเด็ก...พี่เวโคตรมโน5555


    ตายๆๆๆงานนี้พี่เวโดนจับกินเเหงมๆ

    ริวฟันธง
    #132
    1
    • #132-1 cliche33 (@cliche33) (จากตอนที่ 21)
      28 ธันวาคม 2560 / 01:38
      จับกินไม่เหลือแม้กระทั่งกระดูกรึป่าวน้า 55
      #132-1
  7. #113 lillet rosé (@lilletrose) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 23:36
    ตายยยยย ตายแน่ๆ ตอนหน้าคงทำเราตายแน่ๆค่ะแง ตอนนี้มันน่ารักสารพัดความกุ๊กกิ๊กจังเลยค่ะ ทั้งคู่พี่เวและเจ้ตาลเลย ขำตรงเจ้ตาลนี่หวานกันตัดกับตอนก่อนหน้านี้มากๆ ฮ่า ส่วนพี่เว แค่พี่โทรหาก่อนน้องซินก็ตกใจแล้ว นี่พี่เขาจะไปค้างห้องน้องซินอะคุณ ฮือ ห้องน้องซินอะคุณ ;///; พี่เวไม่มั่นใจว่าคุ้มไม่คุ้มแต่เราว่าคุ้มแน่นอนค่ะงือ ไม่กล้าพูดว่าคำว่าแฟนแต่กล้าขอไปนอนค้างที่ห้องคนน้อง พี่คนเด๋อนี่มันพี่คนเด๋อจริงๆค่ะ นี่ร้องแหมดังมากตอนเขาโม้กับพี่ไม้ แต่ก็ให้พี่เขาได้เป็นเสือหน่อยละกันค่ะ เพราะอยู่กับคนน้องทีไรก็กลายเป็นลูกแมวดีๆนี่เอง ฮ่า เห็นเขามีความสุขกันเราก็ดีใจ เป็นวันนี้ที่รอคอยมากๆ *ปาดน้ำตา* เขินตอนน้องซินบอกวันนั้นเลยได้มีแฟนทั้งพี่ทั้งน้อง งือเด็กบ้า คนพี่เขาพยายามเปลี่ยนเรื่องแต่คนน้องก็สามารถเต๊าะพี่เขาด้วยเรื่องใหม่แทนได้ ตอนนี้น้องยังขนาดนี้ นี่นึกถึงตอนน้องโตขึ้นเลยค่ะ ต้องเป็นผู้ชายที่คารมดี มีเสน่ห์ และน่าดีลมากๆแน่เลย แต่ที่กรี๊ดหนักกว่าคือน้องเขาเป็นแบบนี้แค่กับพี่เวเนี่ยแหละค่ะ ฮือ เอ็นดู อิจฉารุนแรงเหมือนพี่ไม้เลยค่ะ เรื่องพี่ชายของน้องซินนี่เราก็แอบลืมไปแล้วเหมือนกัน ภาวนาว่าจะไม่มาม่านะคะ ชอบเนื้อย่างมากกว่าค่ะ แง ;__; เมอรี่คริสมาสเช่นกันนะคะ ขอให้คุณมีช่วงเวลาดีๆน้า ขอบคุณที่คุณมาอัพด้วย รู้สึกเหมือนได้ของขวัญเลยค่ะงือ
    #113
    1
    • #113-1 cliche33 (@cliche33) (จากตอนที่ 21)
      26 ธันวาคม 2560 / 01:13
      รีดมาแล้ววว รอคุณรีดอยู่เลยค่ะ เขียนทีไรก็รอคุณด้วยใจตึกตัก :D เชื่อมั้ยคะตอนเราเขียนพี่เวแรกๆ ก็นึกไม่ออกเลยนะว่าสิ่งที่นางเป็นเนี่ยเรียกว่าเด๋อ จนได้รีดมาบอกว่านี่แหละเรียกว่าเด๋อ เลยได้อ๋อ เออจริงด้วยนะ เนี่ยถ้ามีแรงเขียน อยากเขียนตอนพิเศษสั้นๆที่น้องซินโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่เลย อยากรู้ว่าลูกเสือในวันนี้อนาคตข้างหน้าจะจ่าฝูงขนาไหนน อิพี่เวระทวยหนักกว่านี้แน่เลยค่ะ เราก็ชอบที่น้องซินขี้เต๊าะ โปรยเสน่ห์กับคนพี่คนเดียว ถ้าทำกับคนอื่นไปทั่ว เราคงไม่หลงน้องขนาดนี้แน่เลยค่ะ ไม่ต้องห่วงนะเรื่องดราม่า ตัวร้ายของเรื่องมีคนเดียวซึ่งก็คืออิพี่นั่นเองค่ะ 555 ไม่ค่อยเข้าข้างคนน้องเลยเนอะเรา 55 ตั้งใจมาอัพวันนี้เลยค่ะ เผื่อเป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆผ่านหน้าจอให้คนอ่านได้บ้าง ดีใจมากเลยที่ได้เจอคุณรีดน้า ทำให้ช่วงเวลาปั่นงานเรามีความสุขขึ้นเยอะเลยยย แล้วตามสองคนนั้นมาที่ห้องน้องซินกับเราในตอนหน้าน้า :D
      #113-1
  8. #112 Panisarasingkrut (@Panisarasingkrut) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 19:10
    merry chirstmas ค่ะไรท์ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ // ณ นั่นสามีนางจ้าาาาาาาาาาาาา // เวคะถอยหลังไม่ได้แล้วนะคะ หึหึหึ // เกรงว่าแทนที่จะได้ลูกเสือจะได้หมาป่ามาหนึ่งตัว และได้ของแถมเป็นสามีผู้หลงภรรยาโคตรรรรรรรรรน่ะค่ะ ขอให้โชคดีนะคะอย่างน้อยก็ลุกไม่ขึ้น อย่างมากก็เตียงหักน่ะค่ะ แต่ถ้าไม่เกิดอะไรก็โชคร้ายไปนะคะ // รู้สึกพี่เวน่ารักขึ้นหรือเราคิดไปเองหว่า
    #112
    1
    • #112-1 cliche33 (@cliche33) (จากตอนที่ 21)
      26 ธันวาคม 2560 / 01:06
      ขอบคุณมากๆเลยน้า ขอให้รีดมีความสุขเช่นกัน :) ทำไมเราเขินตรงประโยคได้ของแถมเป็นสามีผู้หลงภรรยา ฮือออ ตอนอ่านอย่างมากก็เตียงหักหลุดขำก๊ากเลยค่ะ ไม่รู้จะเขินหรือจะสงสารคนพี่ดี 555 นางน่ารักขึ้นจริงๆน้า รีดไม่ได้คิดไปเองหรอก เขียนเองเราก็แบบเอ็นดูอิพี่เวขึ้นมาเชียวช่วงนี้ มุ้งมิ้งกับเค้าขึ้นมานิดหน่อยจนได้
      #112-1
  9. #100 PreciousNight✤ (@KogitsunemaruSan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 09:01
    ถึงยังไงก็ยังอดลุ้นไม่ได้ว่าเรื่องจะพลิกแพลง
    #100
    1
    • #100-1 cliche33 (@cliche33) (จากตอนที่ 21)
      26 ธันวาคม 2560 / 00:52
      ไม่แน่ใจว่าตอนหน้าจะพลิกแพลงหรือเปล่านะคะ ไว้เจอกันตอนหน้าน้า ลุ้นกับรีดไปด้วยเลย :)
      #100-1
  10. วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 08:31
    หู้ยยยย เข้าถ้ำเสือรอบนี้จะเป็นยังไงน้ออออออ
    #99
    1
    • #99-1 cliche33 (@cliche33) (จากตอนที่ 21)
      26 ธันวาคม 2560 / 00:51
      เนอะจะเป็นยังงไงง อิพี่เสนอตัวเองด้วยนะคราวนี้ 55
      #99-1