[ WINNER fanfic ] I Hear Your Voice (hoonnam)

ตอนที่ 1 : INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ต.ค. 58


:: INTRO ::

Nice to meet you.




แม้จะเป็นฤดูร้อนแต่เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปความอบอุ่นก็ถูกแทนที่ด้วยความหนาวเย็น ‘คิม ซูฮยอนกำลังชงชาอยู่ในครัวก่อนที่เสียงกริ่งประตูจะดังขึ้น หญิงชราเดินไปเปิดประตูให้กับแขกผู้มาเยือนซึ่งเธอรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร


“สวัสดีครับ” เธอพยักหน้านิดๆ เป็นเชิงรับรู้ก่อนจะบอกให้ชายหนุ่มที่แบกของพะรุงพะรังอยู่เดินตามเข้ามา

ระยะทางเพียงไม่กี่เมตรก่อนจะถึงบันไดก็กลายเป็นความรู้สึกที่ยาวนานได้ด้วยบรรยากาศอึดอัดที่เกิดขึ้น

“ห้องนอนของเธออยู่ชั้นบน”

ไม่มีคำพูดที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใย หรือแม้แต่คำเล็กๆ น้อยๆ อย่างไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ไม่มีอะไรเลยที่บ่งบอกว่าพวกเขาเป็นญาติกัน แต่มันก็ไม่ได้ต่างจากที่แทฮยอนคิดไว้ อันที่จริงมันเลวร้ายน้อยกว่าที่คิดด้วยซ้ำ อย่างน้อยเขาก็ไม่ถูกผู้เป็นยายไล่กลับไปและมีที่ให้ซุกหัวนอนในคืนนี้

แทฮยอนล้มตัวลงนอนทันทีที่ถึงห้องพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่แม้แต่จะหาผ้าปูที่นอนมาปูด้วยซ้ำ วันนี้เหนื่อยเกินไปแล้วที่จะทำอะไรอีก


เปลือกตาหนักค่อยๆ ปิดลง และเข้าสู่ห้วงนิทรา



 


นายกลับมาแล้ว…’

ใคร?

‘…แทฮยอนใช่ไหม

เสียงกระซิบแผ่วเบายังคงดังอยู่ข้างหูจนแทฮยอนต้องปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย มือบางควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อดูเวลา แสงที่แยงตาทำให้ต้องขมวดคิ้ว และคิ้วยิ่งขมวดเป็นปมขึ้นไปอีกเมื่อหน้าจอแสดงเวลาตีสามกว่าๆ ร่างบางพลิกตัวกลับมานอนแต่ก็ได้ยินเสียงกระซิบอีกครั้ง

พี่คิดถึงนายนะ

คราวนี้แทฮยอนถึงกับผุดลุกขึ้นมานั่ง เสียงที่เขาคิดว่าเป็นแค่ฝันนั้น ครั้งนี้กลับรู้สึกเหมือนมีคนมากระซิบที่ข้างหูจริงๆ เขาตัดสินใจเดินไปเปิดไฟก่อนจะกลับมาที่เตียงแล้วพยายามข่มตานอนอีกครั้ง

 

ใครมันจะไปนอนหลับ!

 

ที่จริงแทฮยอนไม่ใช่คนเชื่อเรื่องผีหรอกนะ แต่เจอแบบนี้ใครๆ ก็ต้องตาสว่างไหม พยายามคิดว่าตัวเองฟุ้งซ่านเพราะเหนื่อยแต่ยังไงเสียงรอบที่สองมันก็เหมือนจริงเกินไปอยู่ดี

แต่ถ้าเป็นผีจริงก็เป็นผีที่ไม่รู้เวล่ำเวลาเอามากๆ คิดมาถึงตรงนี้แทฮยอนก็เริ่มหงุดหงิด

นายได้ยิน?’

คราวนี้แทฮยอนมั่นใจว่าเสียงมาจากใต้เตียงแน่ๆ แต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะก้มลงไปดู เกิดเจอภาพสยองขวัญขึ้นมาคราวนี้ล่ะไม่ได้นอนจริงๆ แน่

“ใช่ ได้ยิน แล้วก็ได้ยินจนตื่นแล้วด้วย ช่วยเงียบๆ หน่อยได้ไหม”

เหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะหลังจากที่เขาพูดจบ แทฮยอนรู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันบ้ามากๆ บางทีเขาอาจจะกำลังพูดคนเดียวอยู่ด้วยซ้ำ

นอนเถอะ

จะนอนอยู่แล้วนี่ไงถ้าไม่มีคน เอ่อ..หรือผีมากวน

แต่น่าแปลกที่เสียงนั้นทำให้รู้สึกผ่อนคลายลง และหนังตาก็เริ่มกลับมาหนักอีกครั้งหนึ่งแล้ว

ฝันดีนะ

อืมม”

ใครอีกคนในห้องหัวเราะเบาๆ อีกครั้งเมื่อเห็นปากเล็กๆ ขยับเป็นคำว่า ราตรีสวัสดิ์

 



 


แทฮยอนเริ่มวันใหม่ด้วยการสำรวจรอบๆ บ้าน ถึงยายจะไม่ค่อยชอบเขาเป็นซึ่งผลพวงมาจากการที่ยายมีปัญหากับแม่อีกทีแต่ก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำกับหลานตัวเองนัก และแทฮยอนก็ไม่โดนดุเรื่องที่เปิดไฟทิ้งไว้ทั้งคืนอย่างที่คิดไว้ด้วย

บ้านของยายเป็นบ้านหลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนเนินไกลจากบ้านหลังอื่นๆ พอสมควร มียานพาหนะอย่างเดียวคือจักรยานที่อายุการใช้งานน่าจะเป็นพี่ๆ น้องๆ กับยายของเขาและเจ้าวัตถุโบราณชิ้นนี้ก็เป็นวิธีเดินทางจากบ้านไปป้ายรถประจำทางวิธีเดียวถ้าไม่นับการเดิน

อ่าอันที่จริงที่นี่มันบ้านนอกเอามากๆ

และแน่นอนว่าแทฮยอนไม่ได้เต็มใจจะมา ถ้าหากแม่ไม่จากเขาไปเสียก่อน

 

มันเกิดขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน ในวันที่ฝนตกหนัก สาเหตุที่คร่าชีวิตครอบครัวเพียงคนเดียวของเขาไปไม่ใช่สิ่งที่คาดไม่ถึง ทุกคนเคยดูละครหรือหนังที่มีคนตายเพราะอุบัติเหตุในท้องถนนแต่ไม่เคยมีเวลาได้คิดว่าคนที่รักจะจากไปด้วยเรื่องนั้นได้ตลอดเวลา

 

และเมื่อมันเกิดขึ้น จึงไม่เคยมีใครมีเวลาได้ตั้งตัว

 

โลกทั้งใบของแทฮยอนพังลงในวินาทีที่ได้รู้ข่าว เขากลายเป็นคนเก็บตัว เสียงเพื่อนที่พยายามปลอบใจไม่อาจส่งมาถึงโลกที่ปิดการรับรู้ทุกสิ่ง และเมื่อผ่านไปหนึ่งเดือนแทฮยอนก็คิดที่จะฆ่าตัวตาย แต่ตอนนั้นเองที่เขาเรียกสติกลับมาได้ และดึงตัวเองกลับมา ทั้งๆ ที่ทุกๆ ควรจะดีขึ้นตามลำดับ

...แต่โลกไม่ได้เมตตากับมนุษย์ขนาดนั้น

พ่อของเขาเสียไปนานแล้วก่อนที่จะจำความได้ ญาติฝ่ายพ่อก็เกี่ยงกันรับภาระเลี้ยงดูเขา 

แทฮยอนถูกโยนไปมาเหมือนลูกบอล

และที่สุดท้ายที่ถูกส่งมาก็คือบ้านยาย ญาติฝ่ายแม่คนเดียวที่เหลืออยู่

 

“เฮ้ออ” แทฮยอนทิ้งตัวลงบนที่นอนด้วยความเบื่อ ไม่มีอะไรให้ทำจนกว่าจะถึงวันที่ต้องไปโรงเรียนซึ่งก็อีกตั้งสองวัน มือบางควานหาโทรศัพท์มือถือ แต่คลำไปโดนบางอย่างแทน

สิ่งที่อยู่ในมือเขาคือแก้วน้ำสองใบที่ก้นถูกเจาะรูร้อยเชือกเข้าด้วยกัน

แทฮยอนมีปัญหาเรื่องความทรงจำในวัยเด็กเพราะอุบัติเหตุ แต่ก็พอจะเคยเห็นของเล่นแบบนี้อยู่บ้าง ของเล่นทำง่ายๆ แค่ใช้สายป่านเป็นตัวส่งผ่านเสียงจากอีกคนไปสู่อีกคน

ที่น่าแปลกใจคือเขาเจอมันอยู่ใต้เตียงเมื่อเช้านี้

แทฮยอนไม่อยากเชื่อมโยงมันกับเสียงที่ได้ยินเมื่อคืน แต่ก็หยุดคิดเกี่ยวกับมันไม่ได้ นั่งหมุนแก้วไปมาก็เจออักษรเขียนไว้ที่ก้นแก้ว

นั  แท ยอน

แม้อักษรจะขาดหายไปบ้างแต่แทฮยอนค่อนข้างแน่ใจว่าเขาเป็นคนเขียนชื่อของตัวเองไว้ แก้วอีกใบก็มีชื่อเขียนไว้เหมือนกันแต่ตัวอักษรหายไปเยอะกว่าจนอ่านไม่ออก

อ ซึง ฮ

คงเป็นชื่อคนเหมือนกัน คนที่เขาเคยเล่นด้วยตอนเด็กๆ หรือเปล่านะ

น่าเสียดายที่แทฮยอนไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนคนนั้นเลย

พลิกแก้วดูสองสามทีแทฮยอนก็กลับไปคว้ามือถือมาเล่นแก้เบื่อ โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองการกระทำของเขาอยู่ตลอดเวลา

 

เบื่อหรอ

แทฮยอนหันมามองต้นเสียงด้วยสายตาเหลือเชื่อ

“แก้วน้ำผีสิง?

โห สรุปได้ใจร้ายชะมัด ไม่ใช่ผีซะหน่อย

“ล..แล้วเป็นอะไร”

เป็นคนเหมือนนายนั่นแหละ แต่ว่าตายไปแล้ว

ก็คือผีไม่ใช่หรือไง!

“แล้วทำไมนายถึงมาอยู่ในนี้” แทฮยอนเคยได้ยินว่าวิญญาณจะสิงอยู่ในที่ที่พวกเขาตาย แต่คงไม่มีใครตายในแก้วน้ำแน่ๆ

พี่ไม่ได้สิงอยู่ในแก้วแบบที่นายคิดนะ มันแค่ทำให้นายได้ยินเสียงพี่..’

 “งั้นเองหรอ.. แต่รู้ได้ไงว่าเป็นพี่”

รู้สิ พี่เกิดก่อนนาย 7 ปี

“เรา..เคยรู้จักกันเหรอ”

ความเงียบที่เกิดขึ้นคือคำตอบ ตลอดเวลาที่ผ่านมาแทฮยอนรู้สึกผิดแบบนี้อยู่หลายครั้งหลังจากเห็นสีหน้าผิดหวังของเพื่อนที่เขาจำไม่ได้ และแม้แต่กับคนที่เขาไม่เห็นหน้าก็ด้วย

อื้ม เราเคยสนิทกันตอนเด็กๆ แต่ก็นานมากแล้วล่ะ ไม่แปลกหรอกที่นายจะจำไม่ได้ เสียงเศร้าที่พยายามพูดอย่างร่าเริงทำให้แทฮยอนรู้ว่าอีกฝ่ายพูดเพื่อไม่ให้เขารู้สึกผิด

“ขอโทษนะ แต่ดูเหมือนผมจะจำอะไรก่อนเกิดอุบัติเหตุตอน 10 ขวบไม่ได้เลย” แทฮยอนหลุบตาลง เขายังจำตอนที่ฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาลได้ดี แต่น่าแปลกที่เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นถูกลืมไปจนหมดราวกับว่ามันหล่นหายไปเฉยๆ

นั่นสินะ อุบัติเหตุในตอนนั้น

แทฮยอนกำลังจะถามบางอย่างกับอีกฝ่าย แต่ก็ถูกเสียงนั้นพูดแทรกขึ้นมาก่อน

พี่ชื่อซึงฮุน อี ซึงฮุนนะ ยินดีที่ได้รู้จักแทฮยอนตั้งตัวแทบไม่ทันกับการทำความรู้จักอย่างกระทันหัน แต่ก็ตอบกลับไป อีกฝ่ายคงจะรู้จักเขาอยู่แล้วดังนั้นคงไม่ต้องแนะนำตัวอีก

 

“ยินดีที่ได้รู้จัก”

 

 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #17 606 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 00:19
    เอ่อเรามีความโง่ ทำไมอ่านตอนเมื่อกี้ก่อนตอนนี้นะ..

    ฮ่าาาา ทำไมพี่ฮุนกลายเป็นผีซะแล้วล่ะะ..

    นัมจำไม่ได้อีก.. งืออออ
    #17
    0
  2. #13 fan_noname (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 18:23
    โอ๊ยยยย ชอบมากๆอ่ะ มันละมุนแต่ยังแฝงไปด้วยความลึกลับ ชอบคาแร็กเตอร์ตัวละครทุกตัวเลยยย อ่านมาแล้วดูไม่ค่อนไว้ใจมิเลยฮรืมมม 
    #13
    0
  3. #3 songbiinz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 20:09
    เป็นคนแต่ว่าตายไปแล้ว พิงุนเป็นผีที่กวนประสาทได้น่ารักจริงๆ 

    แต่ว่าพิงุนตายแล้วจริงๆ หรอ ทำไม เพราะอะไร เวๆๆ
    #3
    0
  4. #2 jhytm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 11:19
    พี่ซึงฮุนน่ารักจัง
    #2
    0