[KNB]ย้อนกลับ..สู่อดีต...เดี๋ยวนะครับ!!

ตอนที่ 8 : ว่าด้วยการปามีด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 233 ครั้ง
    16 ต.ค. 61

หลังจากเหตุการณ์ตะลุมบอนครั้งนั้น อาคาชิคุงก็พาผมไปโรงพยาบาลแล้วก็ลากพวกที่ทำร้ายผมไปจัดการ...

ในส่วนนี้ผมขอทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นละกันนะครับ;)

ผมพักฟื้นในโรงพยาบาลไม่นานก็ออกมา(ถึงทุกๆคนจะบอกให้ผมพักอีกก็เถอะ) ระหว่างนั้นผมก็ติดต่อไปหาเซบาส ผมคิดว่าพวกปี1พวกนั้นต้องมีส่วนเกี่ยวกับคนที่ถูกส่งมาเมื่อตอนปิดเทอมแน่ๆ เเละเพราะผมบอกเขาไปแบบนั้นเซบาสสัญญาว่าจะจัดการให้ทันที

พอผ่านอะไรเครียดๆไป..

ชีวิตผมดูจะสบายขึ้นมากเลยล่ะครับ

"คุโรโก๊ะ!!"เสียงตะโกนดังขึ้นที่หน้าบ้านของคุโรโกะ

ผม..ขอถอนคำพูดครับ

-------------

ผมมองเหล่านักบาสผมหลากสีทั้งหลายที่เข้ามาในบ้าน โชคดีแค่ไหนที่แม่ผมไม่อยู่..

"ฉันว่าจะมาชวนนายมาเล่นเกมส์เองนะ!ไม่ได้เป็นห่วงสักนิด!"คากามิคุงพูดมือขวายื่นแผ่นเกมมาให้แต่มือซ้ายกลับมียาและนมปั่นที่ผมชอบหลบอยู่ด้านหลัง


ผมยิ้มบาง

"ขอบคุณนะครับ"


มือรับแผ่นเกมมาแล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ไม่สนคนข้างหลังที่กำลังโดนอิจฉาตาร้อนใส่เลยสักนิด

'อยากโดนยิ้มให้บ้างอะ!/...'  x5


----------

ผมพาพวกเขามาที่ห้องนั่งเล่น มองคนตัวสูงหกคนที่ดูตามใจผมมากกว่าเดิม ตั้งแต่ผมโดนดักตี(หือ?)

อ้ะ ผมลืมบอกเหตุผลที่ต้องเเสดงอะไรอ่อนแอน่าสงสารออกไป 

จริงๆก็แค่อยากลองครับ..

เหตุการณ์นี้ในอดีตมันไม่ได้เกิดขึ้น ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนแปลง

ถึงแบบนั้นผมก็ไม่กังวลอะไร..

ต่อให้ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างแต่นั้นก็เป็นสิ่งที่สมควรไม่ใช่เหรอครับ การไม่รู้อนาคตไม่ใช่ว่าต้องพบในทุกๆวันเหรอครับ?...

"เฮ้! คุโรโกะ นายไหวแน่นะ"

ผมหลุดจากผวัง มองทุกคนที่มองมาที่ผมอย่างเป็นห่วง ผมส่ายหน้ายิ้มให้เป็นเชิงว่าไม่เป็นไร

'แถมตอนนี้มันดีกว่าแต่ก่อนอีก...'

-------------
18.00น.


ผ่านมาจนหกโมงมิโดริมะคุงหอบลักกี้ไอเทมมาให้ผมพอๆกับขนมที่มุราซากิบาระคุงเอามาให้เพิ่ม 

ถึงจะบอกว่าพอแล้วก็เถอะ

ผมมองคิเสะคุงทำตาละห้อยใส่ผมแล้วยิ้ม

"วันนี้วันเดียวนะครับ”

ผมเดินไปดึงอีกคนให้ตัวเท่ากันแล้วจุ๊บแก้มทั้งสองข้าง คิเสะคุงตัวแข็งค้าง ผมขำแล้วยกมือลูบหัวเขา

คิเสะคุงหน้าแดงจ๋า ผมพยายามเมินคนที่เหลือที่กัดผ้าเช็ดหน้าน้ำตาไหลอยู่เป็นฉากหลัง

เอามาจากไหนอีกล่ะนั้น

ล่ำลาพวกเขาอีก10กว่านาทีเพราะไม่มีใครยอมกลับ จนผมต้องขู่ว่าจะไม่ให้มาอีกถึงจะยอมกลับกัน


ช่วงนี้ยิ้มบ่อยขึ้นรึเปล่านะครับ?
---------------

ผมยืนส่งจนไม่เห็นพวกเขาอีก แล้วเดินเข้าบ้านใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มกลับมาเรียบเฉยมือสะบัดลงพร้อมๆกับมีดสั้นที่โผล่ออกมา

หลังจากลาวงการบาสไปไม่นาน สิ่งที่ทำให้คุโรโกะในวัยชราสนุกได้อีกอย่างก็คือ

การปามีดไงล่ะ

"ไม่ได้ปานาน ฝีมือคงยังไม่ขึ้นสนิมหรอกนะครับ"

ฟุบ!

มีดเล่มแรกถูกปาออกไปด้านหลังเฉียดที่หัวของผู้บุกรุกทันที

"ว่าแต่..คุณครูมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ"

"อึก..."

คุโรโกะเอียงคอ มองครูประจำชั้นหน้าหล่อที่เจอกันตอนเข้าเรียนปี2ครั้งแรกแล้วสะบัดมืออีกที

เพียงแต่ครั้งนี้เป็นเข็มฉีดยา

"ไม่ตอบก็...สลบไปก่อนนะครับ"

ฉึก!


++++++++++++++++

เห้ยพวกเทอว์ ไรท์กลับมาแล้ววว เดี๋ยวถ้าตื่นจะมาลงtalkคุยกันนะ(ซึ่งก็คิดว่าจะบ่ายสามไรท์นอนเช้าตื่นสาย) มีแนะนำนิยายเรื่องอื่นด้วย5555

ในส่วนของตอนนี้ยังงงๆรึเปล่า รีดไม่งงไรท์งง 

ใครที่ลืมว่าครูโผล่มาตอนไหน ย้อนกลับไปอ่านดีๆนะ นางเป็นตัวละครที่เราพึ่งจะส่งมอบบทให้55
ปล.คิเสะสมหวังแล้วค่ะทุกค๊นนน
**ยังไม่ได้แก้คำผิด**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 233 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

181 ความคิดเห็น

  1. #130 Hanunajung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 22:35

    สายโหดค่ะ
    #130
    0
  2. #122 fanggy.fuu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 08:06

    อ้าวววว
    #122
    0
  3. #121 มนุษย์เหมันต์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 07:23
    ฉันนั่งตกปลาอยู่ริมตลิ่ง แต่ใจจริงรอนิยายอัพพพพพพ

    /เอาอีนี้ไปเก็บที==
    #121
    0
  4. #120 monthaan2447 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 05:38

    เย้!!!!ในที่สุดไรท์ก็กลับ คิดถึงไรท์><
    #120
    0
  5. #119 pramekung2545 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 05:17

    รออยู่น๊ะครับ

    #119
    0