คัดลอกลิงก์เเล้ว

ฝากจดหมายไปถึงเธอที่ดาวแมว

ถึงเธอที่อยู่ ณ ดวงดาวอันห่างไกล ขอให้จดหมายฉบับนี้ส่งไปถึงตัวเธอ

ยอดวิวรวม

32

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


32

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 มี.ค. 63 / 20:46 น.
นิยาย ҡ件֧ͷ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขียนจากความรู้สึกของไอเอง
หากใครไม่ชอบก็กดทิ้งไปได้เลย
แต่อย่าคอมเม้นไม่ดีเนอะ




สวัสดีเจ้าค่ะ ไอเองนะ



หลังจากที่เขียนฟิกจบไป ก็มีอะไรที่จะต้องเขียนอีกเยอะเลย
ก่อนอื่น มาเปิดเรื่องกันที่เรื่องสั้นกันก่อนเนอะ


ไอทอคทอค...

ความจริงเรื่องนี้จะเป็นเรื่องต่อจาก ดาวแมว แต่ว่าดาวแมวไม่ได้เอาลงเจ้าค่ะ
ดาวแมว จะพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับน้องเหมียวที่ไปอยู่บนดาวแมว
ส่วนเรื่องนี้จะเกี่ยวกับว่า ทาสอย่างเรา เขียนความรู้สึกไปถึงน้องเหมียวที่บนดาวแมวเจ้าค่ะ

ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่า เธอไม่ได้อยู่กับฉันในตอนนี้ แต่ฉันคิดถึงเธอเสมอ ก็เลยเขียนจดหมายไปถึงเธอ ประมาณนี้เจ้าค่ะ


หากใครสนใจสามารถอ่านได้นะเจ้าคะ

แต่หากไม่ถูกจริตใคร หรือไม่ชอบ ก็ไม่คอมเม้นไม่ดีเนอะ


ปัจฉิลิมขิต. เอาไว้พบกันใหม่เร็ว ๆ นี้นะเจ้าคะ (^ ^)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 มี.ค. 63 / 20:46


ขอวอนให้จดหมายฉบับนี้ ได้ส่งไปถึงเธอที่อยู่แสนไกล ณ ดวงดาวแห่งนั้น

 

จะเกริ่นเรื่องว่าอะไรดีนะ?

                เพราะว่าฉันเรียบเรียงภาษาไม่เก่ง หรือว่าอาจจะไม่สามารถที่จะถ่ายทอดความรู้สึกตอนนี้ ให้เธอได้รับรู้ได้ จึงต้องพยายามเรียบเรียงเขียนเล่าความเป็นตัวอักษรแบบนี้

เอาแบบนี้ดีกว่า…

                หมึกสีเข้มจรดลงบนกระดาษสีขาวสะอาดตา หัวกลมมนของตัวอักษรตัวแรกถูกบรรจงเขียน แม้คนที่เขียนเรื่องราวลงไปจะต้องกลั้นหายใจก็ตามที

 

ถึง…

 

                ถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนที่จะบรรจงเขียนลงไปอีกคำหนึ่ง ทำเช่นนี้ซ้ำไปจนได้ประโยคแรกขึ้นมา ถึงจะดูเหมือนกับว่า มันเป็นแค่ประโยคที่ไม่ได้มีความหมายอะไร แต่คนที่กำลังเขียนนั้นกำลังตั้งใจอย่างดีที่สุด

 

ถึง แมวเหมียว (อ้วนฟู)…

 

                ประโยคเล็ก ๆ ที่แทบจะไม่ได้ศัพท์อะไร ก็ต้องหยุดชะงักเอาไว้เพียงเท่านั้น ก่อนที่คนตั้งใจจะคลายความกังวลทั้งหลายลงไป 

เฮ้อ แล้วจะเริ่มเขียนอะไรดีละ

เอาแบบนี้ก็แล้วกัน

                ฉันเรียบเรียงเขียนความรู้สึกทั้งหมดภายในวันนี้ลงไป ส่วนมากก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของฉัน เฉกเช่นทุกวันที่ผ่านมาและผ่านไป จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายปี ฉันยังคงเขียนเรื่องราวในวันนั้นไม่จบสักที

                เพราะน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม และยังมีบางส่วนของความเสียใจค้างปริ่มอยู่ที่ขอบตาทั้งสองข้าง มันจึงทำให้ฉันไม่สามารถที่จะบรรจงเขียนเรื่องราวอะไรลงไปได้เลย

“สมุด…”

                จะเรียกว่า ลืมไปแล้ว หรือว่าฝังมันเอาไว้ภายใต้หนังสือหลายสิบเล่ม วันหนึ่งวันนั้นฉันก็ได้พบเจอกับสมุดเล่มนั้นอีกครั้ง เรื่องราวที่เขียนความรู้สึกที่ไม่สิ้นสุดของฉันกับเจ้าแมวอ้วนตัวนั้น 

“วันนี้แล้วสินะ”

                ฉันถอนหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ เพียงหวังแค่ว่า น้ำตาของฉันในวันนี้จะไม่ไหลนองเหมือนหลายปีที่ผ่านมาอีก ดินสอที่อยู่ข้างขวาก็ถูกหยิบเอามาใส่มือของฉันเอาไว้ ก่อนที่ฉันจะบรรจงเขียนเรื่องราวนั้นด้วยความทรงจำทั้งหมดที่เคยมี

เพื่อให้เธอได้รู้… อีกครั้ง

 

 

ถึง แมวอ้วนฟูของฉัน

สบายดีไหม ณ ดวงดาวที่ห่างไกลนั้น  ฉันหวังว่าเธอจะวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานอยู่บนดวงสวรรค์ที่ฉันเฝ้าคิดถึง

รู้ไหมว่า รูปตั้งโต๊ะยังคงเป็นรูปของเธอเหมือนอย่างเคย  ของเล่นที่เธอเคยกัดเล่นอย่างสนุกสนานเมื่อวันวาน ก็ยังอยู่เหมือนอย่างเดิมเลยนะ ฉันเก็บมันเอาไว้บนฟูกลายปลาทูที่เธอชอบล้มตัวนอน แม้ว่า ตอนที่เธอยังตัวอุ่นนุ่ม เธอจะไม่ค่อยนอนที่นั่นก็ตามที แต่มันก็ยังอยู่ที่เดิมนะ

ยังจำอาหารที่เธอชอบได้ไหม… รสชาติเดิมตอนนั้น ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ได้กิน แต่ฉันก็เอามันไปแบ่งให้กับเพื่อนของเธอทุกวันนะ 

                วันนี้ที่นี่อากาศดี เพราะฟ้าสดใสเป็นสีสว่าง เธอชอบไปนั่งพิงกระจกหน้าต่าง แล้วปล่อยให้ลมพัดลอดเข้าที่ขอบหน้าต่างใช่ไหม ถ้าเธออยู่ในตอนนี้ เธอคงจะมีความสุขมาก

                ขอโทษที่ไม่ได้เขียนจดหมายไปหานะ เธอก็คงรู้สาเหตุดีอยู่แล้ว 

                แต่ว่านะ ตอนนี้ฉันดีขึ้นนิดหน่อยแล้วล่ะ… ไม่ต้องเป็นห่วงนะ

 

อยู่ที่นั่น อย่าดื้อ อย่าซนล่ะ เป็นแมวที่ดีนะ กินอาหารให้ครบทุกมื้อนะ

หวังว่า เธอจะมีความสุข ณ สถานที่แห่งนั้น

รัก

 

แกรบ…

                มือเรียวพับกระดาษใบนั้นใส่ซองจดหมายซองหนึ่ง แล้วเดินออกมายังสถานที่ที่มีร่างไร้วิญญาณของเพื่อนตัวเล็กที่รัก ใช้พลั่วขุดเข้าไปไม่ลึกมาก ไม่พอให้ถึงร่างขน ก็ฝังจดหมายและกลบดินฝังเอาไว้เป็นอย่างเคย

“หวังว่า จดหมายนี้จะไปถึงนะ…”

                ในกระเป๋าใบเล็กสะพายข้างที่เปิดอ้าออก เผยให้เห็นดอกไม้สีขาวช่อเล็กที่เธอตั้งใจประดิษฐ์มาเพื่อเพื่อนตัวขนที่หลับใหล ดอกไม้ช่อเล็กถูกวางไว้บนดินชื้น ก่อนที่รอยยิ้มบางและน้ำตาร้อนจะไหลรินออกมาอีกครั้ง

“…ไม่ต้องห่วงนะ ไม่เป็นอะไรหรอก”

 

หวังว่า จดหมายฉบับนี้จะไปถึงเธอ ณ ดวงดาวอันห่างไกลนั้น

ฉันไม่เป็นอะไร ตอนนี้สบายดีขึ้นเยอะเลย ไม่เหงาเหมือนแต่ก่อนแล้ว

ไม่ต้องห่วงนะ

 

คิดถึงนะ เธอที่ฉันรักสุดหัวใจ

 

“ฮึก…”

 

[END]

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ IRUNN.RYNTAWAN (ไอ)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น