คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF]ดอกไม้บนผิวทราย (Special From Prosoner of love) Won_Hyuk

ความรักของข้าก็เหมือนดอกไม้บนผิวทรายรู้หรือไม่..ลมพัดผ่านรุนแรงข้าก็โอนเอียงจวนเจียนล้มและตายลง..

ยอดวิวรวม

1,797

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,797

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


5
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 มิ.ย. 52 / 15:30 น.
นิยาย [SF]͡麹Ƿ (Special From Prosoner of love) Won_Hyuk [SF]ดอกไม้บนผิวทราย (Special From Prosoner of love) Won_Hyuk | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 มิ.ย. 52 / 15:30


Title :: ดอกไม้บนผิวทราย ( Special from Prisoner of love )
Author :: yotsucin (cin cer)
Type :: Romantic
Rate :: PG - NC 17
Note :: เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา



เวลาผันผ่านราวกับเม็ดทรายที่ปลิวพลิ้วไหวไปกับสายลมไม่อาจหวนคืน จากวันนั้นจวบจนกระทั่งเวลานี้นับรวมเข้าเกือบปีเศษที่ได้ใช้ชีวิตเคียงคู่กับหัวหน้าเผ่าผู้ที่แสนองอาจนัก เช่นเดิมเป็นอย่างไรทว่าตอนนี้ก็มิต่าง..ใช่แล้ว!! ความเจ้าชู้มิได้ลดลงเลยหากมิปรามให้อยู่หมัด

ใบหน้าสวยใสรับกับริมฝีปากแดงอิ่มเม้มโอษฐ์แน่นยามเมื่อจ้องมองภาพเบื้องหน้า หนึ่งคือชายที่คุ้นเคยเสียหนักหนาด้วยโอบกอดกันอยู่แทบทุกค่ำคืนเว้นเสียแต่คนผู้นั้นจักต้องนำไพร่พลไปรบราที่ใด แต่อีกหนึ่งคือสาวชาวบ้านหน้าตางดงามสะคราญตา..มิได้หากคนอย่างอี ฮยอกแจ จะเอาความไม่พอใจไปลงกับหญิงสาวผู้นั้นเพราะหากไม่เพราะคารมอ่อนหวานที่มอบให้มิได้ขาดของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นั้นแล้ว อาการขวยเขินจักเกิดขึ้นได้อย่างไร จักมีใจยื่นรับไมตรีโดยง่ายหรือ หากมิใช่เพราะวาจาอ้อล้อนั่น

มันน่านักเชียว!!

แขนเรียวตวัดกอดอกบางแน่น ดวงตาเรียวรีจ้องมองมิวางตา จักมีวิธีการใดหรือไม่หนอจักทำให้ชายผู้นี้เข็ดหลาบได้บ้าง..เข้าใจดีว่าชายหนุ่มอย่างไรเสียความเจ้าชู้คงเป็นพื้นฐานของวิสัยเพราะตนก็เป็นชายเช่นกัน ถึงแม้นตำแหน่งตอนนี้จักกลายเป็นภรรยาหัวหน้าเผ่าไปเสียได้

“มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ตั้งนานสองนานฮยอกแจ..” เสียงหวานดังขึ้นเบาหากแต่ก็ทำให้อีกคนที่อยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองถึงกับใจหายใจคว่ำไปได้เช่นกัน

“โธ่ทงเฮใยเจ้ามาจึงมิให้สุ้มให้เสียงเสียก่อน..เกือบทำข้าหัวใจวายแล้วรู้หรือไม่”
“เป็นได้ด้วยหรือ..ข้าก็เห็นหัวใจเจ้าอยู่กับท่านหัวหน้าเผ่ามิใช่หรืออย่างไร” ใบหน้าหวานยั่วล้อสหาย
“ยอกย้อนเก่งจริงเชียวนะเดี๋ยวนี้..ปราชญ์ของเบดูอินเสี้ยมสอนมาหรืออย่างไร” พอพูดถึงอีกคนไม่ยากเลยหากจะทำให้เพื่อนรักที่ต่อปากอยู่กับตนเมื่อครู่นิ่งไปได้ด้วยอาการเขินอายเสียทุกครั้งที่กล่าวถึง..ไม้ตายที่จะหยุดทงเฮคงต้องเป็นนามของปราชญ์แห่งเบดูอิน..คิม คิบอมเสียกระมัง..

“มิต่อปากกับเจ้าแล้ว..ว่าแต่เจ้าเถอะยืนจ้องมากๆก็ไม่ช่วยให้ซีวอนหยุดปากหวานได้หรอกนะ ไม่คิดเลยว่านักรบผู้น่าเกรงขามจะมีคารมคมคายได้เช่นนั้น”
“นั่นน่ะสิ..ทั้งที่เมื่อก่อนออกจะน่ากลัวแต่พอได้พบได้เห็นอีกมุมหนึ่ง..เช่นนี้มันน่าจับฆ่าทิ้งนัก”
“โธ่จักเอาแรงที่ใดไปจัดการกันเหล่า..ในเมื่อเจ้าถูกเขาจัดการเสียบ่อยไป”
“อี ทงเฮ!!!” เสียงแหลมเล็กขึ้นเสียงสูงหากแต่ใบหน้าขาวในยามนี้แดงกล่ำ

“ว่าแต่เจ้ามาถึงนี่มีธุระอันใดกับข้าหรือเปล่า ปกติเจ้าต้องออกไปกับคิมคิบอมมิใช่หรือ?” ฮยอกแจเอ่ยถาม เพราะยามตะวันกลางศรีษะเมื่อใดสองคนสามีภรรยาคู่นี้ชอบออกไปที่นั่นที่นู่นอยู่ร่ำไป
“ตายแล้ว!! หากเจ้าไม่เอ่ยถามข้าคงลืมเสียสนิทใจ..คิบอมให้ข้ามาตามท่านซีวอนเห็นว่าจะมีแขกมาพบ..อีกราวชั่วยามจึงจะมาถึงนี่ก็ส่งเหยี่ยวตัวใหญ่พร้อมจดหมายแจ้งข้อความนำหน้ามาก่อน..ถ้าเช่นนั้นข้าไปทำธุระของข้าก่อนนะ” สิ้นเสียงทงเฮจึงเดินจากไปทิ้งร่างบางไว้ให้ได้ครุ่นคิด

แขกเช่นนั้นหรือ..ผู้ใดกันนะที่สามารถนับว่าเป็นแขกสำหรับชเว ซีอวนได้ก็เห็นออกจะชื่นชอบสงครามอยู่เช่นนั้นจักมีมิตรสหายที่คบหาสมาคมได้ด้วยเช่นนั้นหรือ

อยากรู้เสียจริงว่าเป็นผู้ใดกัน?..
..
..

ปลายผ้าพลิ้วไหวตามสายลมบางเบา กลิ่นหอมยามกระทบโสตการรับรู้ช่างหอมหวานยามเมื่อร่างโปร่งบางก้าวย่างผ่าน เส้นผมยาวสลวยดุจเส้นไหมถูกรวบไว้อย่างง่ายๆหาได้ดูสนใจแต่ก็งดงามนัก ใบหน้าหวาน ดวงตากลมโตดูโฉบเฉี่ยว ริมฝีปากอิ่มแดงราวแคกตัสแรกแย้ม..บอกไปใครจักเชื่อว่าผู้ที่งดงามเช่นนี้จักเป็นสหายสนิทเพียงคนเดียวที่กระหายเลือดและสงครามเฉกเช่นชเว ซีวอน

คิม ฮีชอล..หัวหน้าชนเผ่าวาดิรัม บุคคลที่ชเว ซีวอน ไม่อยากเอาตัวไปยุ่งให้ปวดหัวมากที่สุด!!!

ใบหน้านวลที่เชิดฉายจุดประกายรอยยิ้มยามเมื่อพบพานกับสหายสนิทที่นับถือกันเป็นพี่น้องก็ไม่ปาน แขนเรียวยกขึ้นปลดปล่อยเหยี่ยวตัวโตสัตว์เลี้ยงแสนรักให้โบยบินไปยังท้องฟ้ากว้างใหญ่ก่อนจะก้าวยาวๆเข้าไปสวมกอดน้องชายตัวโตกว่าที่ยืนอ้าแขนรับพร้อมรอยยิ้ม

“เป็นเช่นไรบ้างมิพบเจ้าเสียนานกว่าจะตามรอยเผ่าเจ้าได้เล่นเอาฮอรัสเหยี่ยวของข้าต้องเหน็ดเหนื่อยทีเดียว เปลี่ยนที่ตั้งบ่อยเสียจริงนะเจ้า” เสียงหวานเอ่ยตัดรอนแต่หาได้จริงจังไม่

“ก็หนีท่านพี่น่ะสิ พบท่านทีไรเป็นต้องมีเรื่องให้ข้าปวดหัวเสียทุกทีไป..คราวนี้เรื่องอันใดอีกเล่าถ้าเดามิผิดทะเลาะกับสามีมาอีกแล้วสิ” ซีวอนเอ่ยล้อย้อนกลับ แม้นท่านพี่คนนี้จักมีเรื่องให้ชวนวุ่นวายชีวิตแต่ก็เป็นเขาเอางที่บ่อยไปกับการไปเยี่ยมหัวหน้าชนเผ่าวาดิรัมผู้มีศิริโฉมงดงาม

ถูกต้อง..งดงาม..หากแต่ก็แฝงพิษร้าย

“หากมิรู้ทันข้าสักเรื่องข้าคงรักเจ้ามากกว่านี้น้องชาย..พี่มาวันนี้เพื่ออยากพบหน้าภรรยาเจ้าเสียด้วย..ตกแต่งกันมิใคร่เชิญพี่ทำเช่นนี้อยากให้พี่ชายคนนี้หย่อนพิษงูหางกระดิ่งลงในสุราของเจ้าหรืออย่างไร” ฮีชอลผละอ้อมอกกว้างใหญ่ของน้องชายต่างสายเลือดออกมาหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้รับรอง ชายแขนเสื้อถูกตวัดเปิดออกพบงูสีขาวตัวเล็กพันรอบข้อมือสวยไม่ต่างจากเครื่องประดับข้อมืองดงาม
“ที่มิได้เชิญเพราะข้าตามตัวท่านที่ออกไปเพลิดเพลินกับบรรยากาศในเมืองจนข้าหมดปัญญาจะบอกข่าวได้หรอกท่าน..หากท่านต้องการพบกับฮยอกแจยามนี้คงกำลังสอนเรื่องการแพทย์เบื้องต้นให้กับเหล่าสตรีแม่บ้านอยู่กระมัง” ริมฝีปากบางยกยิ้มยามเมื่อมโนภาพถึงเหตุการณ์ที่กล่าว

ราวกับสมาคมแม่บ้านเช่นนั้น..

“ท่านพี่เดินทางมาเหน็ดเหนื่อยข้าว่าพักผ่อนเสียก่อนเถิด เย็นนี้ท่านคงได้เจอะเจอฮยอกแจสมใจ” ซีวอนเชื้อเชิญแขกให้พักผ่อน ฮีชอลเผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ แขนเรียวโอบรอบคอแกร่ง ก่อนริมฝีปากอิ่มจะประทับจุมพิตลงข้างแก้มสาก ดวงตากลมโตปรายตามองช่องหน้าตากว้างก่อนจะกล่าวลาน้องชาย

“หากเช่นนั้นพี่ก็ขอตัวก่อนล่ะ..เหนื่อยเหลือเกิน..แต่ดูท่าว่าที่นี่คงมีเรื่องให้ข้าได้เล่นสนุกอีกมาก”

ใช่แล้วช่างเป็นเรื่องที่น่าสนุกเสียจริง เด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางผิวขาวกระจ่างตา ริมฝีปากอิ่มแดงที่กำลังจ้องมองเข้ามาภายในห้องผ่านบานหน้าต่างที่ลืมปิดนั้นคงมิผิดแน่..อี ฮยอกแจ

ถ้าข้าลองทำให้เจ้าเห็นเช่นนี้..เจ้าจักทำอย่างไรกันนะ

ข้าใคร่อยากรู้นัก..

อย่าทำให้ข้าผิดหวังนะฮยอกแจ..
..
..
เท้าเรียวเล็กก้าวยาวๆเข้าไปนั่งลงบนเตียงนอนตัวยาว ฟันคมขาวกัดริมฝีปากอิ่มแดงอย่างห้ามระงับอารมณ์โกรธที่พุ่งพล่านอยู่ในยามนี้..นั่นหรือคือสหายสนิท..เช่นนั้นเขาไม่เรียกว่าเพื่อนกันแล้ว..อีกทั้งสายตาที่มองมาราวกับท้าทายนั่นอีกเหตุใดจึงทำให้หัวใจข้าราวกับถูกแย่งของรักไป

ไม่เลย..จะแต่ก่อนหรือยามไหนข้าไม่เคยสูญเสียความเยือกเย็นที่เป็นวิสัยได้มากขนาดนี้ ไม่เคยแม้นแต่จะมีอารมณ์หึงหวงได้เท่ากับการกระทำที่คนผู้นั้นทำ

หญิงสาวผู้นั้นคือผู้ใด..ใยจึงสำคัญต่อซีวอนมากมายขนาดนั้น?

สายตานั่นราวกับจะบอกว่า”ซีวอนเป็นของข้า” เช่นนั้น

แล้วข้าควรทำอย่างไรดี..ข้าควรทำอย่างไรจึงจะฉุดรั้งหัวใจของข้าไว้ได้ หากไร้ซึ่งท่านข้ามิอาจอยู่ได้ถึงจะดีร้ายอย่างไรข้าก็รักเพียงท่านเสมอมา ถึงจักเจ้าชู้มากแค่ไหนไม่พอใจยามเมื่อพบเจอท่านคุยกับผู้ใด..ข้ามักมั่นใจเสมอว่าสุดท้ายท่านก็กลับมาโอบกอดข้า.แต่หาใช่สตรีนางนั้นที่ทำความมั่นใจของข้าสั่นไหว

ข้าก็เหมือนดอกไม้บนผิวทรายรู้หรือไม่..ลมพัดผ่านรุนแรงข้าก็โอนเอียงจวนเจียนลมและตายลง..

เพียงแค่คิดว่าอาจมีวันนั้นก็มิอาจหักห้ามน้ำตามิให้ไหลลงมาได้ เสียงสะอื้นร่ำไห้ดังขึ้นแผ่วเผาแต่กลับคนที่ประสาทการรับรู้ไวย่อมได้ยินชัดเจน

“ร้องไห้อยู่หรือ..สิ่งที่เจ้าทำได้มีเพียงแค่น้ำตาหรืออย่างไร?” เสียงหนึ่งเอ่ยถามก่อนที่เจ้าของเสียงจะถือวิสาสะเดินเข้ามาภายในกระโจมที่พัก
ใบหน้าสวยอาบรอยยิ้ม ดวงตากลมโตคู่นั้นจับจ้องไปยังร่างเล็กที่ยังสะอื้นไห้อยู่เบื้องหน้า

“ทะ..ท่าน” ร่างเล็กฉงนนักยามเมื่อยินเสียง..เช่นไรก็เป็นชายหากแต่ทำไมถึงเป็นสตรีผู้นี้เดินเข้ามา
“ข้า..คิม ฮีชอล หัวหน้าชนเผ่าวาดิรัม คู่หมั้นของเชว ซีวอน..ไม่สิตอนนี้ข้าคงเป็นได้แค่อดีต” ปลายเสียงติดจะเยาะเย้ย หากแต่ร่างโปร่งบางก็มิหยุดก้าวเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่ยังดูงงงวย
“ท่านเป็น..เป็นชายเช่นนั้นหรือ?” ฮยอกแจถามออกไปอย่างใสซื่อหรืออาจเป็นเพราะการแต่งตัวที่อาจแตกต่างทางวัฒนธรรมก็เป็นได้ที่ทำให้เข้าใจผิด
“ข้าดูตรงไหนเป็นสตรีกัน?” คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดเข้าหาด้วยเพราะไม่พอใจกับคำถามนัก..หลายคนต่างร่ำลือถึงกิตติศัพท์ความงดงามของคิม ฮีชอล หากแต่เจ้าตัวกลับไม่เคยนึกชอบคำยอนั่นเพียงนิด
“ขะ..ข้าขอโทษข้าเข้าใจผิดไปเอง” ใบหน้าใสก้มศรีษะขอโทษอย่างจริงใจ

ฮีชอลลอบยิ้มกับความใสซื่อของผู้ที่มีศักดิ์เป็นน้องสะใภ้..หัวใจเจ้าช่างบริสุทธิ์นักฮยอกแจไม่น่าเชื่อว่าซีวอนจักไปหาคู่ครองที่แสนดีเช่นนี้มาเคียงกายชายหนุ่มเลือดเย็นผู้นี้ได้

แต่เช่นไรแล้วขอพี่แกล้งต่ออีกสักนิดเถิดนะฮยอกแจ..แล้วเจ้าจักต้องมาขอบคุณพี่ทีหลัง..

“ขอคืนได้หรือไม่?”
“หะ..หา?” ฮยอกแจไม่เข้าใจกับคำถามที่จู่ๆก็โพร่งออกมา
“ข้าขอซีวอนคืนได้หรือไม่..อย่างไรเสียเราก็เคยรักกันก่อนจะมีเจ้าเข้ามา..จักได้หรือไม่..ข้ารู้ว่าเจ้าเข้าพิธีกันแล้ว แต่เหตุใดไม่คิดถึงใจข้าบ้างว่าต้องเจ็บปวดมากมายเพียงใดที่เห็นว่าที่สามีตัวเองเข้าพิธีไปกับผู้อื่นเช่นนั้น” สิ้นประโยคพร้อมกับหยดน้ำตาที่กลิ้งไหลอาบใบหน้าสวย..การแสดงที่ไร้ซึ่งที่ติ

นี่อาจเป็นสิ่งหนึ่งที่ซีวอนมิกล้าต่อกรกับพี่ชายใบหน้างดงามเกินชายนี้ก็อาจเป็นได้..การลวงหลอกที่แนบเนียนจนชวนหลงเชื่อ

“ขะ..ข้า” ข้านั้นเป็นส่วนเกินมาตลอดเช่นนั้นหรือเหตุใดซีวอนจึงไม่เคยกล่าวถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย..ใจร้ายนักทั้งที่ท่านก็มีคู่หมั้นที่งดงามถึงเพียงนี้แล้วทำไมถึงยังบอกว่ารักข้าได้อีก..คำว่ารักของท่านมีความหมายตามนั้นหรือไม่กันนะ..ซีวอน

“ตอนนี้ซีวอนคงไม่อาจแยกจากเจ้า..หากไม่มีเจ้าพวกข้าคงได้รักกัน..นำยานี่ไปสิ จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าเจ้ายินดีจักปล่อยมือเพื่อให้ชายที่เจ้ารักมีความสุขจริงๆเสียที” มือเรียวหยิบยื่นขวดแก้วใสให้กับร่างบางที่กำลังสะอื้นอย่างหนักตรงหน้า แขนเล็กยื่นออกมารับเอาไว้โดยไม่คิดขัดขืน

“ข้ารู้ว่าเจ้าคงไม่ใจร้ายใจดำพรากคนรักกันได้ลงคอหรอกใช่หรือไม่..เพียงแค่ริมฝีปากเจ้าลิ้มรสจากยาในขวดของข้า..เพียงเท่านั้นที่ข้าขอ..” ร่างบางสะบัดตัวหมุนกลับไปทางเก่าพร้อมกับรอยยิ้มที่ยากจะเข้าใจทิ้งไว้แต่เพียงอีกคนที่ยังสับสนในตนเอง

ข้าควรดื่มมันใช่หรือไม่..หากความตายของข้าจะช่วยท่านได้เคียงคู่กับคนที่รัก..ย่อมได้
แม้นต้องแลกด้วยชีวิตข้า..ข้ายินยอม
ราวครึ่งชั่วยามแล้วที่ร่างบางยังคงนอนกอดตัวเองอยู่บนเตียง ใบหน้าสวยใสประปรายไปด้วยละอองเหงื่อที่ผุดพราวทั่วดวงหน้า ภายในกายรู้สึกร้อนไปหมด ดวงตาเรียวรีปริบปรือมองขวดแก้วใสที่ตกลงบนพื้นด้านล่าง

ทรมาน...ข้าใกล้จะไปหาท่านพ่อท่านแม่แล้วใช่ไหม..อีกไม่นานข้าจะได้กลับไปโอบกอดพวกท่านอีกครั้ง

ลูกทำถูกแล้วใช่หรือไม่..ทำดีแล้วใช่ไหม..ในเมื่อลูกช่วยให้เขาได้ครองรักกันเหตุใดลูกจึงไม่มีความสุขเลย..เหตุใดลูกจึงรู้สึกเจ็บปวดราวกับจะตายเสียให้ได้

“ฮยอกแจเกิดอันใดขึ้นกับเจ้า..เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น!!” เสียงทุ้มเอ่ยเสียงดังยามเมื่อเข้ามาในกระโจมเมื่อไต่ถามจากภายนอกแล้วว่าคนรักของตนหลบหายเข้ามาอยู่ในนี้ตั้งแต่ช่วงบ่ายจวบจนเกือบเย็นย่ำเช่นนี้

ภาพที่เห็นทำเอาร่างกายชาวาบเมื่อดวงใจของตนนอนกอดตัวเองอย่างทรมาน..เกิดเหตุอันใดขึ้น ร่างสูงใหญ่ปราดเข้าไปประคองฮยอกแจที่เริ่มหายใจรวยระริน ดวงหน้าอีกทั้งไรผมระไปด้วยละออกเหงื่อ

“โดนพิษหรือฮยอกแจ?” น่าแปลกเหตุใดจึงโดนได้หรือมีคนลอบวางยาพิษ
“มันผู้ใดกล้าวางยาเจ้า..ข้าจะไปเอาชีวิตมันเดี๋ยวนี้แหล่ะ!!” ซีวอนเงื้อกริชที่ติดกายออกมามิคิดถึงสิ่งใดแล้วหวังเพียงล้างแค้นให้ผู้เป็นที่รักเท่านั้น
“อยะ..อย่าไป..ขะ..ข้าดื่มมันเอง” ฮยอกแจตอบอย่างยากลำบากเมื่อในยามนี้กลับมีอีกความรู้สึกที่เริ่มเกิดขึ้นมา..ร้อน..ร้อนเหลือเกินเหตุใดข้าร้อนเช่นนี้
“ทำไมฮยอกแจ..ทำไมเจ้าต้องทำเช่นนี้?” ร่างสูงถามอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงต้องทำร้ายตัวเองด้วย
“ข้าแค่อยากคืนท่านให้เขาไป..อยากเห็นท่านมีความสุข..จึงยอมดื่มสิ่งนั้น” ซีวอนมองตามปลายนิ้วเรียวที่ยกชี้ขวดใสที่ตกอยู่เบื้องล่าง..ไม่รอช้าซีวอนรีบไปหยิบมันขึ้นมาพินิจดูด้วยอยากรู้ว่าเป็นพิษชนิดใด

ปลายจมูกโด่งดมดอมกลิ่นที่เหลือในขวด คิ้วเข้มยกขมวดด้วยความข้องใจ..นี่มัน !!!

“ฮยอกแจรสของยานี่หวานหรือขมยามเจ้าดื่ม?”
“หวะ..หวาน”
“ตั้งแต่เจ้าดื่มมันเจ้ามีอาการเดี๋ยวหนาว..เดี๋ยวร้อนใช่หรือไม่?”
“ถะ..ถูกต้อง”

นั่นอย่างไรเล่าผิดเสียที่ไหน..จักหาเป็นใครอื่นไม่ที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเช่นนี้..ท่านพี่ฮีชอล!!!!

“เจ้าหาได้โดนยาพิษ..หากแต่เป็นยากระตุ้นกำหนัดของท่านพี่ฮีชอลต่างหาก”

ใบหน้าสวยฉายแววไม่เข้าใจ..นี่มันมิใช่ยาพิษหรอกหรือ ที่ทรมานราวกับจักตายเสียให้ได้แท้ที่จริงแล้วมาจาก..ยากระตุ้นกำหนัด

“เจ้าโดนท่านพี่ฮีชอลหลอกเสียแล้วล่ะฮยอกแจ..ดื่มเสียหมดขวดเช่นนี้หากมิปลดปล่อยคงได้สิ้นชีพไม่ต่างจากยาพิษแน่” มาถึงตอนนี้ทำให้ซีวอนพอจะโล่งใจกับอาการคนรักไปได้มากโขที่ไม่ได้โดนพิษร้ายอันใด ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างคนรักที่ยามนี้ซุกซ่อนใบหน้าเขินอายลงกับกลุ่มหมอนที่วางเรียงกันอยู่

มิคิดเลยว่าสหายของท่านจักทำข้าให้ได้อายมากขนาดนี้..
“ฮยอกแจถ้าข้าไม่กอดเจ้า..เจ้าจักทรมานมากกว่านี้นะรู้หรือไม่?” เสียงทุ้มกระซิบริมใบหูบาง การกระทำเช่นนี้มีหรือจะไม่ส่งผลต่อความหวามไหวที่ก่อตัวอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว..ถึงตรงนี้ฮยอกแจคงต้องยินยอมตามเสียงเรียกร้องของหัวใจตนเองอย่างเดียวกระมัง

“ทะ..ท่านก็กอดข้าสิ” ถึงแม้นจะเป็นเสียงที่เล็ดรอดออกมาจากกลุ่มหมอนนุ่มแต่ซีวอนก็ได้ยินชัดเจน ชายหนุ่มปลดเปลื้องพันธนาการของตนและคนรักในเวลาไม่นานนัก..

เรือนร่างเปลือยเปล่าผิวสีขาวที่โอบกอดไล้ลูบบัดนี้แดงระเรื่อด้วยความต้องการที่ยากจะควบคุมได้ไหว ไฟแห่งราคะลุกโหมกระหน่ำสองหัวใจ ใบหน้าสวยละทิ้งความเขินอายรับจุมพิตแสนรัญจวนราวกับดอกไม้แรกแย้ม..ฝามือหยาบกร้านด้วยจับอาวุธรบไล้ระเรื่อยทั่วเรือนร่างงดงาม

ไม่ว่าเวลาจะผ่านเนิ่นนานเพียงใดย่อมเป็นผู้นี้เสมอที่หัวใจตนจักรักได้
ไม่ว่าจะเคยชายตาแลสตรีใดแต่จะเป็นผู้นี้เสมอที่อยากแนบรักโอบกอดไว้ไม่เสื่อมคลาย

ข้ารู้ว่าบางครั้งข้าทำราวกับนอกใจ..แต่หัวใจข้ามิเคยคิดอย่างนั้นเลยรู้หรือไม่ฮยอกแจ..นานเท่าไหร่ความรักของข้าที่มีให้กับเจ้านับวันยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้น

มากจนมิอาจยับยั้งแม้นสักคืนจักไม่ได้กอดเจ้าไว้เคียงข้างกาย..ยามต้องออกรบข้าแสนชิงชังที่นอนเรียบเย็นและไม่มีเจ้า..เพราะอ้อมกอดของข้ามีไว้เพื่อเจ้าผู้เดียว..ฮยอกแจ

ความหอมหวานรัญจวนด้วยรสรักหากหักห้ามจิตมิไหวหวั่นนั้นคงยาก ไฟรักแผดเผาเร่าร้อนหวามไหวด้วยกลิ่นอายแห่งความหวานชื่น ลิ้นร้อนละจากจุมพิตเนิ่นนานที่ช่วงชิงลมหายใจของร่างบอบบางที่หายใจตักตวงอากาศให้มากขึ้นกว่าปกติ..ติ่งไตสีแดงสดเพราะริมฝีปากบางที่บดเบียดไล้ลิ้นวนแข็งขืนนักยิ่งมากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ร่างบางทรมานมากขึ้นกว่าเท่าเดิมนัก

“อื้ม..อ๊ะ” เสียงครวญครางจากริมฝีปากอิ่มส่งเสียงออกมาเมื่อยากจะหักห้าม ดวงตาเรียวรีปริบปรือพยายามมองชายหนุ่มที่ยังคงหลงใหลกับเรือนร่างของตน
“ดะ..ได้โปรด..ข้ามิอาจได้ทนได้..อีกต่อไป” เป็นฮยอกแจที่วอนขอสัมผัสเร่าร้อนเองด้วยเพราะมิอาจกล้ำกลืนทนต่อความต้องการแห่งตัญหาของตนได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว
“แน่ใจหรือ?” ซีวอนถามเพราะอย่างไรก็ไม่อยากทำหากคนรักของตนไม่พึงใจจริงๆ..หากเป็นคราอื่นคงเขินอายกว่าจะยินยอมให้ตนได้แทรกกายเข้าไปในเส้นทางอ่อนนุ่มนั้นได้..แต่ครานี้กลับต่างกัน
“ข้า..ไม่เป็นไร” ริมฝีปากแดงช้ำเอ่ย

แทนคำพูดมีเพียงรอยยิ้มของซีวอนเท่านั้น มือแกร่งยกสะโพกขาวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะสอดใส่นิ้วเรียวแข็งนำทาง..ถึงทุกอย่างเพราะฤทธิ์ของยาอย่างไรเสียก็ไม่อยากตะกรุมตะกรามไปเสียเองทั้งที่ความต้องการแห่งรักของตนเองก็แทบมิอาจหยุดยั้งได้ไหว รอชั่วครู่เมื่อร่างบางเริ่มผ่อนคลายจึงแทนที่ด้วยสิ่งที่ใหญ่โตกว่า

แก่นกายใหญ่คับแน่นในช่องทางอ่อนนุ่มที่ตอบรับทุกช่วงจังหวะแห่งความรัญจวนเอาไว้ จังหวะเชื่องช้าสลับเร็วบ้างยิ่งพาให้อารมณ์เตลิดไปได้อย่างไม่ยากเย็น เมื่อความต้องการดิบของมนุษย์เกิดขึ้นย่อมละจากความถูกต้องทุกอย่างออกไป..สองร่างกอดก่ายเกี่ยวกระหวัดหลอมรวมด้วยความรักและกามอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่นอย่างไม่หยุดยั้ง

“อื้ม..อึ๊”
“เยี่ยมมากฮยอกแจ..ร่างกายเจ้าตอบรับข้าราวกับเราจักมิมีวันแยกจากกัน”
“ขะ..ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น”

เพียงไม่นานทั้งสองก็เคียงคู่ถึงฝั่งฝัน หยาดน้ำสีขาวขุ่นไหลเรื่อยเปรอะเปื้อนต้นขาขาวสวย ผิวที่ระเรื่อชมพูราวแค็กตัสในยามแรกกลับเข้มขึ้นมากไปอีก ไม่ต่างจากหน้าท้องเนียนเรียบที่มีความต้องการที่ถูกปลดปล่อยของตนปรากฏอยู่เช่นกัน

“กะ..กอดข้า..มากกว่านี้อีก..ดะ..ได้ไหม?” เสียงเล็กเอ่ยขอทั้งที่ยังหอบเหนื่อยกับเมื่อครู่

มีหรือเมื่อคนที่รักสุดหัวใจเป็นฝ่ายเรียกร้องเชว ซีวอนผู้นี้จะไม่ทำให้สมประสงค์ ถึงจะถูกนำทางด้วยยาหากแต่เราต่างโอบกอดกันเพราะความรัก..ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่หนก็ตามที

ตราบเท่าที่ความต้องการมิอาจดับมอดลงได้ด้วยคราเดียว สองร่างโอบกอดปลดปล่อยความปรารถนาแห่งร่างกายครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าเท่าใดที่ชายหนุ่มรูปร่างกำยำสูงใหญ่มอบให้ ร่างบอบบางที่ราวกับแตกสลายไปได้โดยง่ายก็เสนอตอบกลับมิได้ขาด..เพียงแค่ยังมีวันนี้..เพียงแค่ยังได้ซุกซบกับอ้อมอกที่แสนอบอุ่นนั้นอยู่

ดีแล้วจริงๆ..ที่ยังได้โอบกอดกันเอาไว้เช่นนี้
ช่างดีจริงๆ
..
..

ดวงอาทิตย์อำลากฟากฟ้าฝั่งตะวันตกไปพักใหญ่ๆแล้ว ในยามนี้จึงถูกแทนที่ด้วยราตรีที่สว่างกระจ่างจ้าด้วยจันทร์เต็มดวง ดวงดาวใหญ่น้อยกระพริบวิบวาวสวยงามอยู่บนม่านสีดำของท้องฟ้ากว้างยามรติกาล

กองไฟที่ถูกก่อขึ้นเพื่อให้ความอบอุ่นยังมีร่างหนึ่งที่นั่งลูบไล้ขนนกเหยี่ยวตัวผู้ขนาดใหญ่อยู่..เจ้างูตัวน้อยยามนี้ระเห็จไปเกาะอยู่ที่หัวไหล่มนด้วยกลัวสายตาของนกยักษ์ที่พร้อมจะจิกกัดตนได้ตลอดเวลา

ช่างมีสัตว์เลี้ยงได้น่ารักเสียจริง!!!

“เช่นใดมานั่งเหงาอยู่ผู้เดียวแบบนี้เล่าท่านพี่” เสียงทุ้มเอ่ยถามขณะประคองร่างบอบบางของใครอีกคนให้เดินมาด้วยกันทั้งที่ร่างกายอ่อนเพลียขนาดนี้ แต่ก็ยังยืนยันว่าจะออกมาพบท่านพี่ฮีชอลกับตนเสียให้ได้

“เหงาที่ไหน..พี่กำลังมีความสุขเพราะเห็นน้องมีความสุขต่างหากเล่า” ใบหน้าสวยมอบรอยยิ้มอย่างจริงใจ..ฮยอกแจที่มองอยู่สัมผัสได้ความรู้สึกที่ราวกับอคติจึงหมดไป
“ขอโทษด้วยนะที่พี่แกล้งแรงไปหน่อย..คงเหนื่อยเจ้ามากสินะฮยอกแจ” ทั้งที่คำพูดราวกับขอโทษและปลอบโยนแต่กลับทำให้ใบหน้าใสระเรื่อสีชมพูขึ้นมาได้อีก
“พี่นึกอยู่แล้วว่าฮยอกแจต้องดื่ม..ดื่มเพราะเจ้ารักซีวอน พิสูจน์ว่าเจ้ายอมทำทุกอย่างเพื่อชายผู้นี้จริงๆทั้งที่เมื่อเจ้าตายเขาอาจไปมีใจกับผู้อื่น..แต่เจ้าก็ยอม..รักของเจ้าคือการเสียสละ”

“ถึงจะอย่างไรก็เถอะ..ท่านพี่ก็มิควรหยอกกันแรงเช่นนี้” ซีวอนอดมิได้หากไม่ท้วงติง ร่างสูงประคองฮยอกแจลงนั่งเคียงข้างตนที่นั่งคั่นกลางระหว่างฮีชอลและฮยอกแจ..อย่างไรก็ป้องกันไว้ก่อน หากท่านพี่เกิดเล่นอะไรพิเรนทร์อีกจักได้พาฮยอกแจหลบทัน..

“แต่นั่นก็เป็นการพิสูจน์มิใช่หรือว่าฮยอกแจสั่นไหวกับคำรักของเจ้าได้เช่นกัน..ความเชื่อใจถือเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในการครองคู่..เจ้าทำได้หรือไม่ฮยอกแจที่จะเชื่อ ถึงซีวอนน้องของข้าจักดูเจ้าชู้มากรัก แต่บางครั้งหากมองดีๆการกระทำนั้นอาจไม่มีสิ่งใดแอบแฝงก็เป็นได้..เพราะเขามีเจ้าคนที่รักสุดหัวใจอยู่แล้ว..แค่เชื่อฮยอกแจ..แค่เชื่อเท่านั้น”

ฮยอกแจยิ้มรับโผเข้าไปโอบกอดร่างบอบบางของพี่ชายคนรักตนเอง..
“ข้าขอโทษที่เข้าใจท่านพี่ผิดไป..ขอบคุณสำหรับคำแนะนำทั้งที่เราเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกแต่ท่านกลับมองข้าได้ทะลุปรุโปร่ง..ขอบคุณท่านพี่จริงๆ”
“อย่างไรเจ้าก็น้องข้าอีกคน..เอาเถอะต่อไปพี่จะค่อยๆสอนวิธีการปราบซีวอนให้เจ้าเอง” แขนเรียวโอบหลังบอบบาง มือสวยลูบเบาๆ

ใบหน้าสวยพยักหน้าอย่างซึ้งใจหากแต่ความหยุ่นที่สัมผัสข้างแก้มที่ราวกับเป็นเกล็ดลื่นเรียกให้ต้องส่งสายตาไปมอง...

“เฮ้ย!!!!!!!!” เสียงเล็กตะโกนดังลั่นด้วยอาการตกใจก่อนจะหันตัวโผเข้าไปกอดซีวอนที่ยืนอยู่ใกล้ๆกัน

งูขาวตัวน้อยเลื้อยบิดตัวอยู่บนลาดไหล่อยู่นานแล้วด้วยเพราะสีของตัวมันและเสื้อผ้าของผู้ที่สวมใสกระมังที่กลืนจนเป็นสีเดียวกันจึงไม่อาจแยกออก

และนี่ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ฮยอกแจกลัวนักหนา กว่าซีวอนจะปลอบให้กลับมายิ้มได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเช่นกัน
“ท่านพี่เก็บสัตว์เลี้ยงของท่านได้หรือไม่..ฮยอกแจของข้ากลัวงูนะ” ซีวอนบอกเตือน หากแต่ฮีชอลกลับไม่รับฟัง ร่างโปร่างบางลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปยังม้าของตัวเองที่ผูกไว้ใกล้ๆกัน

“นั่นท่านพี่จะไปที่ใดกันค่ำมืดป่านนี้”
“สามีข้ามารับแล้ว..ข้าก็กลับไปกับฮันกยองของข้าสิ..ที่อยู่เนี่ยก็แค่รอให้มารับหรอกนะ..อันที่จริงก็ไม่ได้โกรธอะไรมากมายหรอก..ลาก่อนนะน้องรักหากพี่ว่างเมื่อไหร่จักรีบมาเยี่ยมเลย” ฮีชอลยกยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปหาชายแปลกหน้าสำหรับฮยอกแจอีกคนที่คงเดาได้ไม่ยากว่ามีความสัมพันธ์เช่นใดกับท่านพี่ฮีชอล

สายตาที่มองกันอย่างอ่อนหวานเช่นนั้น..มือแกร่งที่จับจูงให้กระโดดขึ้นหลังม้าอย่างระมัดระวังนั่น..จักเป็นอื่นไปได้อย่างไรหากทั้งหมดไม่ได้กระทำเพราะความรัก

ชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงทักทายพวกเขาก่อนจะควบม้าตามท่านพี่ฮีชอลไป

“นี่ซีวอน..ท่านพี่ฮีชอลเดินทางกลับกลางทะเลทรายในยามค่ำคืนเช่นนี้มิอันตรายแย่เลยเหรอ?” ฮยอกแจที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดถามอย่างสงสัย หากแต่คำตอบที่ได้มีเพียงรอยยิ้มและคำตอบที่ว่า

“ท่านพี่ฮีชอลอันตรายยิ่งกว่าทะเลทรายยามค่ำคืนเสียอีกฮยอกแจ..หึหึ”  ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจกับคำตอบนักแต่ร่างบางก็เลือกที่จะหยุดคำถามไว้เท่านี้

“ตามที่ท่านพี่ของข้ากล่าวไว้..ฮยอกแจข้ารู้บางครั้งข้าก็ทำตัวไม่น่าไว้ใจ แต่ได้โปรดเชื่อข้าได้ไหมว่าข้ามีแต่เจ้าผู้เดียว..อย่ายอมแลกชีวิตตัวเองเพราะคิดว่าข้าจะมีผู้อื่น..เพราะมันไม่มีวันนั้น..วันที่ข้าไม่รักเจ้า..มันจักไม่มีทางเกิดขึ้น” ดวงตาคมคายจ้องมองลึกลงไปในลูกปัดสีนิลระยับ ริมฝีปากอิ่มขยับตอบรับมั่นกับความหมายที่ส่งผ่านทางสายตานั้น

“ได้ข้าจะเชื่อ..ไม่ว่าอย่างไร”

แพขนตาทาบทับไปตามรูปตาสวย ริมฝีปากบางของชายหนุ่มแนบสนิทกลีบดอกไม้แห่งทะเลทราย..ความรักเปรียบประดุจดอกไม้ที่ขึ้นบนผิวทรายแม้นโดนลมหน่อยก็ราวกับจะโอนเอนล้มเสียให้ได้..หากแต่ความรักที่ผูกแน่นไว้ด้วยความเชื่อใจก็เปรียบได้กับรากของดอกไม้ที่หยั่งลึกลงไปให้ต้นยังยึดมั่นสู้แสงแดดและลมแรงได้อย่างไม่หวั่น

เพียงแค่เชื่อเท่านั้นที่จะยังยืนหยัดให้รักยืนยาว

ตราบนิจนิรันดร์

End


“นี่ฮีชอลเจ้าบอกได้หรือไม่ว่าโกรธเคืองข้าเพราะอันใด จึงหนีข้ามาไกลถึงเพียงนี้” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจขณะบังคับบังเหียนม้าเคียงข้างภรรยาสุดที่รัก

“เจ้าเหยียบคารอสของข้า..ข้ารักมันเสมือนลูกรู้หรือเปล่า?” คารอส..เช่นนั้นหรือมิคิดเลยว่ากิ้งก่าทะเลทรายตัวสีน้ำตาลหน้าตาน่าเกลียดนั่นฮีชอลยังจะรักมันลงแถบยังสำคัญกว่าสามีตนเองอีกแหน่ะ

“ข้าโกหกต่าหากเล่า..ใครจะบ้าไปนึกถึงกิ้งก่าหน้าตาประหลาดเช่นนั้นเล่า..ข้าแค่อยากรู้ว่าเจ้าจักตามหาข้าหรือเปล่า..พักนี้เจ้าเอาแต่สนใจงานไม่สนใจข้าบ้างเลย”
“แล้วเชื่อหรือเปล่าว่าข้าจะมาตามเจ้า?”
“ก็เชื่อสิ”
“ก็แค่นั้น..แค่เชื่อเอง”

Real End …

talk~~~~

มันคือสเปเชี่ยลของ Prisoner of love ค่ะพี่น้องแต่ว่ามันคลอดข้ามปีอีกทั้งเรื่องนั้นดิฮั้นก็ดันกดปิดเรื่องไปแล้วจึงต้องมาตั้งทู้ใหม่เยี่ยงนี้ อารมณ์อยากเขียนก็เขียน มีท่านพี่ฮีชอลที่รักเป็นตัวชูโรงให้ชุ่มชื่นหัวใจกันไป

ได้โปรดเถอะค่ะ เขียนเอ็นซีมาแค่พอกรุ้มกริ่มแค่นี้ อย่ากดแบนดิฉันเลย ขอร้อง ทำแถบดำอ่านมันไม่ค่อยสบายตาเท่าไหร่หรอกเนอะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ cin cer (yotsucin) จากทั้งหมด 15 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 สิงหาคม 2553 / 19:41
    หวานอ่า
    #3
    0
  2. วันที่ 24 ตุลาคม 2552 / 23:29
    ท่านคิมฮี

    ท่านสุดยอด

    555+

    (ปาดน้ำลายตัวเอง)
    #2
    0
  3. วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 23:02
    ฮ๊า คิมฮีนี่ร้ายจริงๆ 5555+
    แต่เล่นแรงแบบนี้ก็แอบชอบนะเนี่ย อิอิ

    อ๋า หวานได้อีกอะค่ะ ไรเตอร์ ~
    ฮยอคแจน่ารักค๊อด ๆๆ >///<
    ชายชเวจ๋า อ่าได้ไปมีผู้อื่อนเรย
    เมียท่านออกจะงดงามขนาดนี้ อิอิ

    อ๊า ไรเตอรืแต่งดีมากๆอะค่ะ
    เราชอบๆ ยังไงก้อมาแต่งอีกนะ
    สนุๆ ชอบวอนฮยอค ๆ
    สู้ๆนะค่ะไรเตอร์ ♥
    #1
    0