ฉันเป็นแมลงมีปีกที่เต็มใจบินไปติดกับใยแมงมุม #Spideypool.(จบแล้ว)

ตอนที่ 9 : อย่าหายไปแบบนี้...//End//

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    29 ก.ค. 62



“นอกจากแกจะเป็นซิมบิโอตขี้แพ้แล้ว ยังสอดรู้ไม่เข้าเรื่อง”เสียงด่าทอของมานิค

 

                     เวน่อมทั้งไล่ ทั้งตามยื้อหยุดไม่ให้มานิค ไปถึงยานสำรวจได้โดยเร็ว

                     แต่ถ้าตอนนี้เวด กับออลโค่ยังไม่มามันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

                     มานิคเริ่มเข้าใกล้ยานนั่นเต็มที

                     เวน่อมที่วิ่งโดยใช้ทั้งขาและกรงเล็บในการเคลื่อนไหว กระโดดเข้าไปรวบร่างสีเทาเอาไว้ ใช้แรงทั้งหมดที่มีทำให้ร่างของมานิค เสียการทรงตัว

                     ร่างทั้งคู่กลิ้งขลุกขลักเป็นลูกฟุตบอลอยู่บนสะพานกว้าง เวน่อมมีแรงมากกว่าขึ้นพลิกกายมาอยู่บนร่าง มานิค

                     หมัดดำมะเมื่อมชกเข้าที่ใบหน้าเทาจนหันไปอีกทาง มานิคก็ไม่ได้ยอมที่จะโดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียวมันใช้แรงพลิกตัวกลับขึ้นไปด้านบน กระชากกายของตนออกจากเวน่อม แล้ววิ่งตรงไปที่ยาน

                     แสงไฟสีส้มแดงพวยพุ่งออกมาใต้ลำยานสำรวจ บ่งบอกว่ายานนั้นถูกปล่อยแล้ว มานิควิ่งเร็วราวกับสายฟ้ามันกะจะกระโดดไปเกาะที่ตัวยาน

                     เวน่อมที่ตอนนี้คิดว่าหลังจากนี้ เวดต้องเรียกมันว่าไอขี้แพ้ยันมันตายแน่ๆ

 

 

                     ออลโค่ มอง เวดที่เอาของติดตัวมาจนพะรุงพะรังจนน่าหงุดหงิด แต่มันก็ทำใจแบกร่างสูงทะลุกระจกหน้าแผงควบคุมออกมา

 

“ว้ากกกก!กระจกบาดตูดฉัน!”เวด ร้องลั่นเมื่ออยู่ดีๆร่างเพรียวก็ยกเขาขึ้นมาแบกแล้วพาร่างเขากระโดดทะลุกระจกหนาออกมา

 

                     อย่าคิดว่ามันเท่

                     ไอห่า!เจ็บชิบหาย

                     เล่นชนกระจกจนแตกขนาดนี้ ไม่โดนมันบาดคอขาดก็บุญแล้ว...

                     ไอเวรนี่ก็ฉลาด ใช้ร่างเขารับเศษกระจกเต็มๆ ส่วนตัวเองก็โดนแค่นิดๆหน่อยๆ

 

“พลั่ก!”แถมมันยังไม่อ่อนโยน พอตีนถึงพื้น ก็โยนร่างเขาลงกระแทกกับพื้น

 

                     เจ็บขนาดนี้ให้ฉันตายเถอะ เวดคิด

 

“อย่ามาสำออยลุก!”ยังจะมีน่ามาใช้เสียงปีเตอร์ พูดจาป่าเถื่อนแบบนั้นอี๊ก!

 

                     อยากร้องไห้ ถ้าปีเตอร์พูดแบบนี้กับเขาจริงๆ แผลจากกระจกพวกนี้ก็แค่มดกัดไปเลย

                     เวดจำใจลุกขึ้น

 

“ไอเวร!แกใช้ฉันเป็นเกราะกันกระจกเต็มๆยังจะมีหน้ามาว่าฉันสำออยอีก ไม่สงสารก็เห็นใจกันบ้างเถอะคู้ณณณณ”

 

“โดนกระจกบาดแทน ปีเตอร์คงไม่หนักหนาอะไรหรอกม้างงง~”ออลโค่ว่าพลาง ทำเป็นเอานิ้วชี้ไปจิ้มแก้มย้ำว่านี่ปีเตอร์ นะ

 

Bullx!”เวด

 

                     เขารู้เหอะ ว่ามันใช้ร่างปีเตอร์หนักกว่านี้อีกแถมยังฟื้นฟูได้ด้วย ไอซิมบิโอตหน้าด้าน กล้าเอาปีเตอร์ของเขา มาอ้าง

                     มัวทะเลาะกันเองอยู่หันไปที่สะพานอีกที ก็เห็นว่ามานิค มันกำลังจะกระโดดไปเกาะยานที่กำลังพุ่งทะยานออกจากพื้นดิน

                     เวด เลื่อนสายตาไปมองเวน่อม ด่าในใจว่าทำไมมันกากแบบนี้!

                     เวน่อมนั้น กระโดดตามมานิคไม่ทัน ถ้าหากกระโดดตามไปก็ถือว่าฆ่าตัวตายชัดๆ เพราะยังไม่ทันได้เกาะตัวยานมันจะโดนไฟเผาก่อนน่ะสิ

                     มานิคนั้นทันแบบเฉียดฉิวทันทีที่มันเกาะได้ มันก็รีบไต่ขึ้นไปทางประตูเข้ายานทันที มันออกแรงกระชากประตูจนเปิดออก

 

“เอาปืนมาให้ฉัน!”ออลโค่ว่าจบ แย่งปืนไปจากเวด ทันที

 

                     ฉกไปแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องขอก็ได้นะ เวดคิด

 

“เฮ้!ฉันว่าอย่าเสี่ยงดีกว่าพวก”เวด เตือน

 

                     คิดยังไงก็คิดไม่ออก ว่าออลโค่จะทำยังไง

 

“แกอย่าลืมว่าฉันสิงร่างสไปเดอร์-แมนอยู่ กากแบบมันทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”ออลโค่

 

“...”

 

“อ่อ ฉันสัญญาว่าเด็กคนนี้จะไม่เป็นอะไร”ว่าจบออลโค่ ก็ยกแขนที่ว่างอีกข้างยิงใยไปที่สะพานสูง

 

                     เวด อยากจะยกนิ้วโป้งให้กับความเท่ของซิมบิโอตตัวนี้

 

“ค่ดเท่”เวดพึมพำ ไม่รู้ว่าทำไมเขาเห็นว่ามันเท่แบบนี้

 

“ไอตุ๊ดเอ๊ย!”เวน่อม ถึงมันจะอยู่บนสะพานสูง แต่ตาของมันก็เห็นชัดเจน

 

                     นอกจากจะจับมานิคไม่ได้แล้วยังหน้าด้านมาล้อคนอื่น

 

                     ร่างเพรียวดำเกือบยิงใยไปยึดกับตัวยานไม่สำเร็จ ออลโค่พาร่างตัวเองมาเกาะอยู่บนยานถึงจะทุลักทุเลไปหน่อย มันไต่ไปตามลำยานอย่างรวดเร็ว พลันเห็นประตูเหล็กเล็กๆมันก็กระชากจนหลุดลอยออกไป

 

“แกมันคนทรยศ!”หลังเปิดประตูเหล็กได้ ยังไม่ทันตั้งตัว มานิคยกเท้าใหญ่เกือบเท่าอกของปีเตอร์ ถีบใส่มันเต็มแรง ร่างมันล่วงหลุดออกจากยาน

 

                     ขณะร่างสัมผัสกับลมแรง ออลโค่ ยังคงดื้อรั้นมันยิงใยหนาขึ้นเกาะยานอีกครั้งก่อนที่ร่างเพรียวจะโดนไฟใต้ลำยานแผดเผาตายไปทั้งมันและปีเตอร์

                     มันแหงนหน้ามองขึ้นไปเห็น มานิคนั้นไต่ออกจากตัวยาน

                     ออลโค่ไต่ขึ้นไปหามานิค ร่างเทาดำยกแขนที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นดาบดีๆ ฟาดมาที่กลางหน้าของออลโค่

                     ร่างเพรียวดำพลิกกายหงายหลบการโจมตีนั้น ก่อนจะพลิกออกไปอีกครั้งเพื่อกลับเข้าสู่ท่าเดิม

                     ออลโค่ ยิงใยยึดที่ลำแขนคมของมานิค ไว้

 

“แกอย่าลืมว่าตอนนี้ฉันสิงใครอยู่”ออลโค่ กล่าวพร้อมที่จะรับชัยชนะ

 

                     ทันทีที่ใยดำเหนียวของมันยึดที่ร่างของมานิคได้ มันใช้แรงมหาศาล กระชากร่างมานิคหลุดจากตัวยาน

                     มันปล่อยร่าง มานิคให้ล่วงออกจากยาน ก่อนจะยิงคลื่นความถี่สูงใส่ พลันร่างของบ็อบถูกแยกออกจากมานิค ออลโค่ก็ยิงใยยื้อบ็อบ ไว้ได้ทันเฉียดฉิวส่วนมานิคนั้นโดนไฟเผาไปเรียบร้อย

                     เพียงแค่เวลาสั้นๆ แต่ยานนั้นพุ่งห่างออกมาจากพื้นดินมากโข

                     มันดึงบ็อบขึ้นมากอดไว้

                     หัวสมองแสนชาญฉลาดของมันพยายามคิดวิธีลงจากยานนี้ยังไง

                     มันคิดออกเพียงวิธีเดียวเท่านั้น...ซึ่งต้องแลกกับชีวิตของมัน

                     สองคนนี้ต้องรอด

                     ตัดสินใจรวดเร็วไม่ต้องพร่ำเพ้อ มันกอดร่างบ็อบจากแขนเดียวตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นสองแขน พาร่างทั้งคู่ล่วงลง

                     ก่อนจะถึงพื้นแน่นอนว่าต้องผ่านความร้อนมหาศาลจากไฟที่พุ่งออกมาใต้ยาน ซึ่งมนุษย์ธรรมดาทนไม่ได้อยู่แล้ว มันก็เช่นกัน

                     มันแปรร่างเหลวของมันห่อหุ้มตัวของเด็กทั้งคู่เอาไว้

 

 

“เวน่อม!แกเห็นนั่นไหม?!”เวดตะโกน เมื่อเห็นร่างทั้งสองที่กอดกันกลมพุ่งทะยานลงสู่พื้น

 

                     อย่างเวด ไม่มีปัญญาจะรับเด็กทั้งสองพร้อมกันแน่ๆ

                     ถึงรับได้ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตอะ...

                     เวน่อมรีบกระโดดไปรับร่างทั้งสองทันที

 

“พลั่ก!”ตกจากที่สูงมากๆ ไม่มีทางที่จะรับได้อย่างนุ่มนวลอยู่ เวน่อมล้มลงกระแทกกับพื้นทั้งที่มีสองร่างนั้นทับอยู่

 

                     เวด รีบวิ่งมาดู

 

“ปีเตอร์ เป็นไงบ้าง?!”เวน่อมได้ยินแล้วอยากจะถีบปากมันชะมัด อะไรๆก็ปีเตอร์ มันนอนให้สองคนนี้ทับร่างแทบบี้ไม่เอ่ยถามสักคำ

 

                     เวน่อมยันตัวขึ้นนั่ง จัดแจงดึงร่างทั้งคู่ออกจากกัน

                     เวดดึงปีเตอร์ ออกไปดูอาการร่างเพรียวนั้นอ่อนเปลี้ยไม่ได้สติ

                     ขณะนี้ชุดของพีทกลับมาเป็นสีแดงสดตัดน้ำเงินเหมือนเดิมแล้ว ออกจะสะบักสะบอมไปหน่อย แล้ว...

 

“เด็กนี่ยังไม่ตาย”เวน่อมเอ่ย เมื่อตรวจดูบ็อบ

 

“...”เวดเงียบ

 

“ปีเตอร์ตายหรอ?

 

                     อยากเอาเท้ายัดปากผีของมันนัก แต่ก็กลัวมันสวนเหมือนคราวที่แล้ว เวดคิด

                     เวดไม่พูดแค่ส่ายหน้า ตอนนี้ปีเตอร์หายใจชีพจรเต้นแรงเป็นปกติ

 

“งั้นเราพาบ็อบกลับบ้านกันเถอะ”เวน่อมว่าพลางยกร่างบ็อบขึ้น

 

                     สรุปแกลืมจริงๆใช่ไหมเนี่ย?! เวด

 

“เฮ้!แล้วออลโค่ล่ะ?”ทันทีที่พูดคำว่าออลโค่ เวน่อมก็ชะงัก

 

                     ใบหน้ามันก็ใช่ว่าจะมีอะไรมากพอให้สื่ออารมณ์ แต่เวดดูออกจากแววตาคู่กลมรีแหลมนั้น

 

“มันคงใช้ร่างมันปกป้องสองคนนี้ ตอนที่ผ่านไฟใต้ยานสำรวจ”เวน่อมตอบแค่นั้น

 

                     เวดไม่คิดจะถามต่อเพราะเขาก็เศร้าไม่ต่างกัน

 

 

                     ปีเตอร์กลับมาเรียนได้อีกครั้งหลังจากที่เขาพักฟื้นจนพอแล้ว มาถึงโรงเรียนเขาก็ต้องเคลียร์งานต่างๆและสอบย่อยที่เขาไม่ได้เข้าเกือบอาทิตย์ ดีที่สตาร์คจัดการเรื่องนี่ให้เขา ตนจึงไม่ต้องมาปวดหัวอะไรมาก

                     และอีกเรื่องที่มันกวนใจเขาไม่หายคือ

                     ร่างสูงในชุดแดงจอมกวนประสาทนั่นไม่โผล่มาแม้แต่เงาให้เขาขอบคุณสักนิด ปีเตอร์รู้จากป้าเมย์แค่ว่า เดดพูลพาเขามาส่งที่บ้านในวันเดียวกับร่างเขาไม่ได้โดนซิมบิโอตสิงแล้ว

                     และตอนนั้นเขาสลบอยู่ไม่ได้รับรู้หรอกว่าเวดพาเขามาส่งที่บ้านยังไง หน้าก็ไม่ได้เห็นด้วยซ้ำ!

                     คิดแล้วก็หงุดหงิดแกมน้อยใจ รู้สึกว่าตนไม่สำคัญยังไงไม่รู้

                     ปีเตอร์สะบัดหน้าละอ่อนของตนขณะที่นั่งอ่านหนังสือสอบอยู่ในห้องนอน

.

.

                     เสียงเพลงดังกระหึ่มปลุกใจคนทั้งที่ดื่มแอลกอฮอล์และไม่ได้ดื่มให้ลุกขึ้นมาเต้นกัน ร่างสูงในฮู้ดโคร่งสีเข้มเดินตรงไปที่บาร์ยาว

                     ชายใส่แว่นเงยหน้าขึ้นทั้งที่มือถือขวดเหล้าและแก้วอยู่

 

“ว้าว!คนดังมาว่ะ”วีเซลกล่าวแซวเพื่อนของเขา

 

“ฉันน่ะดังตั้งนานแกเพิ่งจะรู้หรอไง”คนถูกแซวนอกจากจะไม่ถ่อมตนแล้วยังยอตัวเองเพิ่ม

 

                     เวดรับแก้วเหล้าจากมือวีเซลมากระดกดื่ม

 

“แกจับซิมบิโอตที่กำลังจะยึดครองโลกได้เลยนะเว้ย!ต้องฉลองหน่อยแล้ว”วีเซลกล่าวพร้อมกับรินเหล้าใส่ให้เวดเพิ่ม

 

                     พลันนัยน์ตาใต้กรอบแว่นเลื่อนไปเห็นสาวหุ่นสะบึ้มเอวเอสกำลังโยกย้ายสะโพกของหล่อนอย่างยั่วยวน เขาก็...

 

“ฉลองกับสาวคนนั้นเป็นไง”วีเซลกล่าวเมื่อเห็นว่าหล่อนกำลังมองมาที่เขาทั้งคู่

คิดว่าสาวคนนี้คงกำลังหาเพื่อนแก้เหงาในคืนนี้

 

“...”ไม่ได้ยินเสียงตอบรับลามกอย่างที่เคย ชายใส่แว่นจึงต้องหันกลับไม่มองที่เพื่อนของเขาอีกครั้ง

 

                     เวดเลื่อนสายตามองตามเขาอยู่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

 

“อะไรวะเพื่อน!แกตายด้านไปแล้วรึไง”วีเซลถามอย่างแปลกใจ

 

“เปล่า...ฉันแค่เหนื่อยนะ แกก็รู้ว่าหลังจากที่ฉันดังกระฉ่อน ไอคนเหล็กนั่นมันก็หาเรื่องใช้งานฉันเยอะแยะไปหมด”เวดกล่าวตรงกันข้าม เรื่องจริงเขาไม่ได้มีความอ่อนล้าอะไรขนาดนั้น

 

                     เขาแค่กำลังคิดถึงคนอื่นอยู่เท่านั้น...

 

“หน้าแกไม่ได้ดูเหนื่อยเลย เหมือนคนที่กำลังคิดถึงเมียมากกว่า”วีเซลกล่าว

 

                     มันพูดเหมือนเข้ามานั่งอยู่ในหัวเขาชัดๆ เวดคิด

 

“...”เห็นท่าทีของเวด วีเซลก็ดูออกทันทีว่าเขาคิดถูกเผง

 

                     แต่ใครกันล่ะที่ทำให้เพื่อนเขาเป็นแบบนี้?

 

“เอ้ะ!หรือว่าจะเป็นคนเดียวกับที่แกมาปรึกษาฉันเมื่อคราวก่อน”วีเซลถามทันทีที่คิดได้

 

“อืม”เวดตอบอย่างไม่เต็มใจจะตอบนัก

 

“จีบไม่ติดรึไง ฉันคิดว่าพวกแกเลิกกันแล้วซะอีก”วีเซล

 

“เลิกอะไรล่ะ ยังไม่คบกัน”เวดแย้ง

 

“ฉันหมายถึงเลิกคุย เลิกเจอกัน เลิกทำกันน่ะเพื่อน”วีเซล

 

“อ่อ...ถ้าหมายถึงแบบนั้น ตอนนี้ก็คงใช่”

 

“...”

 

“ฉันไม่ได้เจอหล่อนมาเกือบอาทิตย์แล้ว”เวดกล่าวตอบ

 

                     ไม่ได้เจอก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่นึกถึงเด็กคนนั้น แต่เขาแค่กลัวความจริงต่างหาก

                     เขาไม่รู้ว่าปีเตอร์จะเป็นเหมือนเดิมไหมหลังจากที่ ออลโค่เลิกสิงแล้ว

 

“หน้าแกดูคิดถึงหล่อนมากนะ แล้วทำไมไม่ไปหาล่ะ”วีเซล

 

“ฉันไม่กล้าไป”เวดตอบตามตรง

 

                     ประโยคนั้นทำเอาวีเซลอึ้ง ปกติเพื่อนเขาหน้าด้านจะตายไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันทำไมเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

                     ดูทรงแล้วเพื่อนเขาคงไม่กล้าจริงๆ จะไซโคให้ไปก็จะไร้ประโยชน์ซะเปล่า ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลาจะดีกว่า ไม่ก็ถ้าเด็กสาวคนนั้นมีใจให้เพื่อนเขาบ้างก็คงจะมาด้วยตัวเอง

.

.

                     หลังเลิกเรียนปีเตอร์ทำตัวเป็นเพื่อนบ้านที่ดีเป็นปกติ เขาช่วยชาวบ้านจนเวลาล่วงเลยไปเกือบค่ำ ใกล้จะทุ่มนึงแล้ว

                     ร่างเพรียวโหนใยรับลมไปตามตัวตึกจะกลับไปซอยประจำเพื่อจะเปลี่ยนชุดและแบกเป้กลับบ้าน แต่ตารีขาวกลับเห็นแผ่นหลังคุ้นเคยกำลังเดินเข้าไปในตรอกสกปรกแคบๆ

                     ถึงร่างนั้นจะอยู่ในเสื้อฮู้ดสีเข้มปิดหัว แต่มันก็ทำให้เขาอยากจะตามไป

                     ร่างเพรียวคอยสะกดรอยตามคนสูงกว่าจนไปสุดทางที่ประตูบานหนึ่ง

                     คนในเสื้อฮู้ดเข้มเดินหายเขาไปในประตูบานนั้น

                     จากที่เขามองรอบๆ ทำให้รู้ว่าตรงนี้เป็นหลังร้านของผับแห่งหนึ่ง

                     ปีเตอร์อยากจะเดินตามเข้าไป แต่ไม่รู้ว่าเข้าไปข้างในจะเจอกลับอะไรบ้าง อีกอย่างอายุเขายังไม่ถึง

                     ร่างเพรียวตัดสินใจหาดาดฟ้าบนตึกใกล้ๆเป็นที่พักพิง ปีเตอร์คิดว่าตนนั้นเพ้อเจ้อเหลือเกินที่มานั่งรอคนที่เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าใช่คนเดียวกับที่เขาคิดถึงรึเปล่า

                     ปีเตอร์รออยู่บนนั้นนานแทบหลับ แคเรนเตือนเขาว่านี่จะสามทุ่มแล้วให้รีบกลับ แต่เขาก็ยังเฝ้ามองประตูบานนั้นอยู่

                     หรือว่านายคนนั้นจะอยู่จนข้ามวันเลยนะ

                     ไม่แน่ว่าเขาอาจกลับออกไปทางประตูหน้าร้านนานแล้วก็ได้

                     ปีเตอร์ถอดใจเมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เตรียมบิดกายก่อนจะลุกขึ้น

 

!”เสียงประตูบานที่เขาจ้องเปิดออก ร่างสูงคนเดิมในฮู้ดปิดหัวบวกกับบรรยากาศที่มืดเต็มทีทำให้ปีเตอร์ไม่สามารถเห็นใบหน้านั่นได้ชัดเจน

 

เขาคือคนเดียวกับที่นายรออยู่นี่ เข้าไปหาซะสิแคเรน

 

“...”ปีเตอร์เงียบขึ้นมาดื้อๆ เขาไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าจะทำไงต่อเมื่อร่างสูงออกมาจากผับ

 

ดูท่านายกำลังประหม่านะ

 

“ผมไม่แน่ใจว่าใช่เขารึเปล่า”ปีเตอร์

 

เขาไหนล่ะ

 

                     ขณะสูทเลดี้กำลังยิงคำถามใส่เขา ร่างสูงที่ถูกจ้องมองอยู่ก็เดินไปชนกับร่างอ้วนอีกคนที่กำลังเดินสวนเขาเข้ามา

 

 

“พลั่ก!”เวดมองหน้าร่างที่กระทบกับไหล่ขวาของเขา

 

                     ทีแรกมันก็ทำหน้าโหดใส่ แต่พอมันนึกได้ว่าชนกับใครมันก็หงอยอย่างหมา

                     ส่วนเขาก็อารมณ์ขึ้นเนื่องจากเรื่องที่มันก่อไว้เมื่อเดือนก่อน

                     ไอหมูตอนนี่มันโกงพนันเขา!

 

“แก!ยังจะมีหน้าเหยียบที่นี่อีกหรอ?!”เวด ตะคอกเสียงใส่เมื่อนึกถึงเงินที่เขาลงพนันไว้ซะเยอะแทบจะหมดกระเป๋า สุดท้ายก็โดนไออ้วนนี่ฮุบหนีไป

 

“ล่ะ..ลูกพี่ อย่าทำอะไรผมเลยน้า”ดูมันยังจะมีหน้ามายืนเข่าใส่อีก

 

                     ถึงขอร้องยังไง อย่างน้อยมันก็ต้องโดนตีนเขาสักที!

 

“ถ้าอยากปลอดภัยอวัยวะครบสามสิบสอง แกก็เอาเงินคืนฉันมาสิวะ!”เวดไม่ว่าเปล่าดันไหล่อ้วนจนร่างที่คลานเข่าอยู่เซแท่ดๆ

 

                     ฝ่ายปีเตอร์ที่ดูสถานการณ์อยู่ก็สับสน ใจอยากจะเข้าไปช่วยร่างอ้วนที่กำลังถูกประทุษร้าย อีกใจก็ไม่กล้าไปเผชิญหน้ากับร่างสูง

 

มีคนกำลังถูกทำร้ายนายไม่ไปช่วยหรอแคเรน

 

“ผมว่ามันเป็นสถานการณ์ที่เข้าใจยากนะ”ปีเตอร์อ้างประโยคคล้ายคลึงกับที่โดพินเดอร์เคยพูดกับเขากรณีผัวเมียตีกัน

 

                     แต่นี่มันไม่ใช่ผัวเมียกันไง!?

                     แหกตากว้างแค่ไหนก็ดูออก ปีเตอร์ยอมรับแต่เขาไม่กล้าจริงๆซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ อกเขาเต้นแรงตื่นเต้นแค่ไหนแต่ก็ยังคงยืนนิ่ง

 

นายนี่มันอ่อนหัดชะมัด

 

                     ปีเตอร์เลิกคิ้วตะลึงกับสิ่งที่ปัญญาประดิษฐ์พูด

 

ไม่ว่านายจะกลัว หรืออะไรก็แล้วแต่ เห็นเหตุการณ์แบบนี้ก็ควรจะเข้าไปช่วย

 

“....”

 

นายยืนเฉยอยู่อย่างนี้ก็ไม่มีทางได้รู้หรอกว่าเขาเป็นคนคนนั้นรึเปล่า ถ้าเขาไม่ใช่ขึ้นมาก็แปลว่านายละเลยหน้าที่ แต่ถ้าเขาใช่คนคนนั้นนายก็อาศัยจังหวะนี้เข้าหาเขาซะดีกว่า

.

.

“ฮือ..ลูกพี่ที่ผมทำเพราะจำเป็นนะ เงินนั่นผมเอาไปจ่ายค่าเทอมลูก”ไออ้วนแถไม่เนียน

ร่างสูงเอาเท้าถีบอกมันจนล้มหลังกระแทกพื้น

 

“ไออ้วนแกอย่ามาตอแหลฉันไม่สงสารแกหรอก วันนั้นแกยังบอกฉันอยู่เลยว่าอยู่ตัวคนเดียวลูกเมียตายไปหมดแล้ว”

 

                     ใช่เวดยังจำวันนั้นได้ แถมตนยังเชื่อไอเวรนี่จับใจน้ำตาเล็ดน้ำไหลเพราะแม่งบิ้วจนร้องไห้กันทั้งวงเหล้า สุดท้ายแล้วเป็นไง เงินที่เอาไปลงพนันไว้โดนมันแดกไปไม่เหลือซาก!

                     ร่างอ้วนพอโป๊ะแตกก็คลานมากอดขาเขาไว้ ร้องฟูมฟายเหมือนหมูจะโดนเชือด

                     หึ...แกโดนเชือดวันนี้แน่ ฉันจะเดินไปเรียกพวกที่โดนแกฮุบเงินออกมารุมแก เวดคิดชั่ว

                     แต่เขาขออัดมันล่วงหน้าให้หนำใจก่อนละกัน

                     เวดสะบัดขาจนหลุดจากการกอดรัดของร่างอ้วน กะจะยกเท้าถีบที่ยอดหน้ามันสักที

                     แต่แล้วก็เหมือนมีใครเอาตีนมาถีบที่อก แบบกลางอากาศ ร่างสูงล้มลงหัวกระแทกพื้นเกือบสลบเหมือดถ้าเขาไม่เอาศอกยันไว้กับพื้นแข็งซะก่อน

 

“ว้าก!”ไออ้วนแหกปากร้องก่อนจะวิ่งหนีออกไป

 

                     เวดอยากจะอัดไอพระเอกที่เขามาสอดรู้เรื่องเขาชะมัดแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเป็นร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้

                     ร่างบนพื้นนิ่งไม่ไหวติงหากแต่ในอกเขาสั่นสะเทือนยิ่งกว่าภูเขาไฟระเบิด

                     คนที่ยืนอยู่โน้มตัวลงมาเลิกฮู้ดเขาออก ตารีขาวมองเขาอย่างจับจ้อง

 

“เวด”เสียงใสกล่าวเรียกชื่อเขาขึ้นมาโดดๆ

 

“...”ร่างสูงทำตัวไม่ถูก เขายิ้มอย่างเก้ๆกังๆให้แมงมุมน้อยตรงหน้า

 

                     ดูท่าทางคล่องแคล่วนั่นแล้ว ทำให้เวดลืมเด็กที่สลบสไลไม่รู้เรื่องอะไรเลยเมื่อวันนั้นไปสนิท

                     แต่นี่มันใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว ทำไมปีเตอร์ยังไม่กลับบ้านอีก

 

“ตุ้บ!”อยู่ๆร่างสูงก็โดนเด็กตรงหน้าชกที่อกหนักๆ แต่ก็ไม่ได้แรงมาก

 

“....”

 

“ทำไมคุณถึงไม่มาหาผมเลย!”ปีเตอร์ตะคอก

 

“เฮ้..ใจเย็นน่าพีท”เวดตระหนก แต่ก็ทำทีใจเย็น เขายันตัวขึ้นยืนปัดฝุ่นออกจากเสื้อเล็กน้อยก่อนจะใช้มือซ้ายจับที่ไหล่ของปีเตอร์ไว้

 

                     มองยังไงก็รู้ว่าแมงมุมน้อยตรงหน้ากำลังโกรธ

 

“ผมจะไปใจเย็นได้ยังไง?!คุณช่วยผมไว้แต่ไม่คิดจะโผล่หัวมาให้ผมขอบคุณสักนิด!หรือผมมันเป็นแค่ส่วนนึงในภารกิจของคุณเท่านั้น งานเสร็จเราก็แยกย้ายอย่างนั้นน่ะหรอ?”ปีเตอร์พล่ามไม่หยุด ไอเรื่องที่เขาอยากจะขอบคุณนั้นไม่สำคัญแต่อย่างหลังต่างหากที่เขาคิดมาตลอด

 

                     ตารีขาวฉายแววเศร้าซึมจนร่างสูงรู้สึกผิด

                     เวดไม่คิดว่าเด็กตรงหน้าจะรู้สึกแบบนั้นซักนิด ส่วนเขาก็เอาแต่ป๊อดคิดถึงแต่ตัวเอง กลัวจะโดนปีเตอร์ปฏิเสธ แล้วเป็นไงล่ะโดนเคืองซะงั้นเผลอๆจะเลิกยุ่งกับเขาแล้วด้วย

 

“พีทฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลบหน้านาย...”เวดชะงัก

 

“...”

 

“จริงๆฉันก็ตั้งใจนั่นล่ะ แต่ไม่ได้คิดกับนายแบบนั้น ฉันนึกถึงนายทุกวันอยากเจอหน้าใจจะขาด”

 

“มันจะดีมากถ้าคุณทำมันจริงๆไม่ใช่มาพล่ามให้ผมฟัง”ปีเตอร์กล่าวทั้งที่หันหน้ามองไปทางอื่น

 

                     ประตูโทรมๆนั่นมันน่ามองนักรึไง? เวดคิด

 

“ฉันไม่รู้ว่านายจะรับเรื่องที่เกิดขึ้นตอนที่นายโดนซิมบิโอตสิงได้รึเปล่า”เวด

 

                     เมื่อได้ฟังดังนั้นตารีขาวก็เบิกกว้างอย่างสับสน

 

“ถ้าเรื่องนั้นผมก็คงรับไม่ได้ที่โดนซิมบิโอตสิงแล้วไม่รู้สึกตัวเลยล่ะมั้ง”ปีเตอร์ตอบพาซื่อพลางคิดว่ามันมีเรื่องไหนอีกที่เขารับไม่ได้จนไม่อยากจะเจอหน้าเวดกัน

 

“นายอาจจะจำไม่ได้”เวดกล่าวอย่างไม่แน่ใจ

 

“แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ คุณทำอะไรผมหรอ?”ปีเตอร์ถาม ร่างเพรียวคิดว่าถ้าโดนเวดทำร้ายเช่นเตะต่อย ถีบ เอาดาบฟันตอนที่ต้องสู้กับแมงมุมดำเขาก็รับได้อยู่แล้ว

 

                     เวดเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง เกิดมาคนจันไรแบบเขาไม่เคยหน้าบางกับการพูดเรื่องเซ็กส์มาก่อน ออกจะชอบพูดมันด้วยซ้ำ

                     ร่างสูงโน้มหน้าลงไปใกล้ๆกับข้างหูของ สไปดี้ ก่อนจะกล่าวกระซิบ

 

“เรามีเซ็กส์กัน...”หลังจบประโยคเขาก็โดนผลักหลังแทบหงาย เวดไม่แปลกใจเลยที่พีทจะตอบโต้เขาแบบนี้

 

                     ใบหน้าใต้หน้ากากร้อนผ่าว ไอเรื่องบ้านั่นทำไมเขาจะจำไม่ได้ รู้ด้วยว่าหลายครั้งจนลืมนับ

                     อุตส่าห์เครียดคิดตั้งนานว่าเรื่องอะไร สุดท้ายเรื่องนี้เนี่ยนะ!ถ้าเขารับไม่ได้แล้วจะทำตัวเป็นทาร์ซานเข้าทางหน้าต่างบ้านเวดไปทำไมตั้งหลายครั้งหลายหน

                     เวดจับสังเกตปีเตอร์ไม่ถูกเพราะในใจมีแต่คิดลบ

 

“เรื่องนั้นผมจำได้”พีทกล่าว ร่างเล็กกว่าไม่ได้มองหน้าเขา หันมองไปที่ไหนซักแห่ง แถมยังเอามือจับที่หลังคออีก

 

                     ดูท่าทางแล้วเหมือนจะเขิน

 

“...”

 

“ถึงผมจะโดนซิมบิโอตทำให้กระหายเลือด แต่เรื่องนั้นผม...”แมงมุมน้อยก้มหน้าหงุดส่วนคนฟังแทบจะกรี้ด อยากจะด่าอีซิมบิโอตตอแหลนั่น ถึงเขาจะอาลัยที่มันตายแต่ความแสบของมันยังคงทำเขาเจ็บมาจนถึงตอนนี้

 

                     สุดท้ายแล้วเรื่องระหว่างเขากับสไปดี้ก็จบอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง อยากจะร้องเพลงแล้วเต้นคู่กันตอนจบให้ได้ยล

                     แต่ขี้เกียจอะ!

                     ถึงมันจะเป็นตอนจบของคนอ่าน แต่เวดก็รู้ว่าระหว่างเขากับพีทเพิ่งจะเริ่มต้น



***********************************


จบแล้วววววว!!!! เย้ๆ แต่ใครที่ยังค้างคาอยู่รอตอนพิเศษได้เลยค่า บอกเลยมีแต่ตอนพวกนางหวานกันจนไต่ไปถึงรสเผ็ด อุอิ (-.,-)

อ่อมีทะเลาะกันบ้างนะคะตามปกติของคู่รัก ยังไงก็อย่าเพิ่งหายไปไหนกันน้ายังมีตอนพิเศษอีกนาจา

สุดท้าย ขอบใจคนอ่านทุกคนที่อ่านตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตรงนี้นะคะ <3


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 21:24

    โอ้ววว จบแล้ว น้องพีทหายไปครึ่งเรื่องได้ 555 สนุกมากค่ะ >< เลิฟเลยย รอตอนพิเศษนะ!

    #15
    0