ฉันเป็นแมลงมีปีกที่เต็มใจบินไปติดกับใยแมงมุม #Spideypool.(จบแล้ว)

ตอนที่ 5 : แมงมุมดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    8 ก.ค. 62



ตอนนี้มี NC นาจาาา ซึ่งNC ในตอนนี้มันมีสองพาร์ท คิดว่าถ้าตัดไปตัดมาแล้วมันจะอ่านลำบากเลยลงตอนห้าทั้งตอนไว้ให้ที่นี่ค่ะ
พอคลิกเข้าไปแล้วหน้าเว็บจะให้ใส่พาร์สเวิร์ดนะคะ
พาร์สเวิร์ดเดาได้ไม่ยากค่ะ เราจะใบ้ให้

พาร์สเวิร์ดเป็นชื่อ เต็มๆของเวดค่ะ ใช้อักษรภาษาอังกฤษ ใช้เป็นตัวพิมเล็กทั้งหมด และ ชื่อกับนามสกุลติดกันไม่เว้นวรรค
ง่ายค่ะเซิร์สในเน็ทก็เจอแล้ว

ใครไม่สน NC ก็อ่านในนี้ได้เลยค่าาา

*********************************************************************************************************************

                     ริมฝีปากทั้งคู่บดจูบกันรุนแรง ร่างเล็กกว่าดูดดึงเลือดตามปากแผลสด ของเวด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอบอวนและเยิ้มแฉะไปด้วยน้ำลายของคนทั้งสอง

                     ร่างกำยำด้านใต้ใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งหยัดกายขึ้นนั่ง ในขณะที่อีกข้างรัดเอวมน ดึงให้คนยั่วยวนบนตักเข้ามาแนบแน่น

                     คนหนึ่งหลงรูปกายแสนดึงดูด ส่วนอีกคนก็กำลังกระหายเลือดอย่างหนัก

                     ปีเตอร์ ร้อนวูบไปตามลำคอจนไปถึงอกเมื่อเลือดรสหวาน นั้นไหล วนอยู่

                     ร่างเพรียวถูกยกตัวขึ้น ขาเรียวเกี่ยวเอวสอบของ เวด ไว้มั่น คล้ายกับไม่อยากจะหลุดออก

                     แผ่นหลัง พีท กระแทกกับโต๊ะแข็งอย่างแรง ก่อนที่ร่างสูงด้านบนจะโน้มใบหน้าเปลือยล่าง ส่งริมฝีปากลงมาฉกชิมรสเผ็ดจากเขา

                     รสหวานเลี่ยนแบบนั้นไม่เหมาะกับ ปีเตอร์ สักนิด

                     ก็ออกจะร้อนแรงซะขนาดนี้...


NC


.

.

                     เวด ส่ง ปีเตอร์ ที่หน้าบ้าน ทั้งคู่ไม่ได้กล่าวบอกลากันสักคำ ร่างเพรียวยิงใยขึ้นโหนกายเข้าไปในห้องนอนผ่านหน้าต่าง และปล่อยร่างสะบักสะบอมทิ้งกายลงที่เตียงก่อนจะเข้าสู่นิทรา

 

                     หลังจากทั้งคู่ออกมาจากผับ พวกเขาแทบไม่พูดกันสักคำ ถึงปีเตอร์ดูจะโอเคกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เขาว่ามันยังเร็วไปที่จะทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ปีเตอร์อายุ ยังไม่ถึง18เลยด้วยซ้ำ!

                     พอทำเสร็จ เวดก็เพิ่งจะมาคิดได้....

                     เขาส่งปีเตอร์ ที่ร่างกายดูอ่อนล้าที่หน้าบ้านก่อน ตนจะไปผับประจำเพื่อพบกับวีเซล

                     วีเซลคือเพื่อนสนิทของเขา หมอนั่นมักจะให้คำปรึกษากับเขาเสมอ มันจะช่วยเขาเท่าที่มันอยากจะช่วย แต่เรื่องเสี่ยงตายนี่อย่าได้คิดจะเห็นมันเสนอหน้าออกมาเลย

                     เสียงเพลงดังหูดับ กับไอพวกขี้เหล้าที่บ่นด่ากันไม่หยุด เวดชินกับอะไรพวกนี้แล้ว

 

“ลมอะไรหอบแกมาเนี่ย เวด”

 

                     เวด เข้าผับมาในชุดกางเกงยีนส์กับเสื้อยืดสวมทับด้วยฮู้ดดำปิดหัว

 

“ลมแห่งความคิดถึง”เวดตอบหน้าตาย

 

“หึ...มีเรื่องมาอีกล่ะสิ”วีเซลไม่ว่าเปล่า ชงเครื่องดื่มที่เวดมักจะสั่งเป็นประจำมาวางตรงหน้า

 

                     ร่างสูงกระดกมันลงคอ เหล้าแรงไหลลื่นลงคอเขาจนหมดแล้วยังไม่ลืมทิ้งความร้อนไว้ตามลำคอ

 

“มันจะเรียกว่าพรากผู้เยาว์ไหมวะ ถ้าผู้เยาว์คนนั้นเขาเต็มใจ”เวดถามหน้ากลุ้ม

 

“ว้าว!แกเพิ่งไปเอากับเด็กต่ำกว่า 18 มาหรอ!”วีเซลถามอย่างสนอกสนใจ

 

“อืม ฉันว่าหล่อนยั่วฉันก่อน”เวดกล่าวสรรพนามแฝง เมื่อพูดถึงแมงมุมน้อย

 

“เด็กแค่ไหน ว่ามาซิ”

 

“อืมประมาณสัก 15-16 ล่ะมั้ง”เวด

 

“โคตรเด็ก! เธอบอกไหมว่าแกเป็นคนเปิดซิง”

 

“นี่ แกพูดเหมือนฉันจะมาอวดเลยนะ ฉันกลุ้มจะตายห่า”

 

“งั้นฉันขอถามคำถามนี้ก่อน เพื่อนำมันไปวิเคราะห์”วีเซลใช้คำพูดอย่างเป็นหลักการต่างจากหน้าตา

 

“...”

 

“แกทำในชุด ฮีโร่ หรือ ชุดเห่ยนี้”วีเซลถามพลางชี้ไปที่เสื้อฮู้ดไม่ได้ซักมาแทบอาทิตย์ของเขา

 

“ฮีโร่”

 

“ฉันว่าหล่อน คงเต็มใจแหละ เพราะมันดูเจ๋งสำหรับหล่อน เดดพูลเป็นคนเปิดซิงเชียวนะ”

 

                     เขาว่าแล้วว่าไอเพื่อนเวรมันจะต้อง ตอบแบบนี้

 

“...”

 

“เฮ้!แกกลุ้มจริงๆดิ ถ้าเด็กนั่นไม่ฟ้องแกก็ไม่ผิดหรอก จะกลัวอะไร”วีเซลเห็นเพื่อนที่มักจะ เกรียนแตกกับเขาโดยเฉพาะเรื่องลามก นั่งเครียดอย่างกับลุงแก่ จนเขารู้สึกผิดปกติ

 

“ฉันกลัวมองหน้าหล่อนไม่ติด...หลังจากนี้หล่อนอาจจะหลบหน้าฉันก็ได้”ใช่ เวดคิดอย่างนั้น

 

“โอ่...เพื่อน!แกกำลังมีใจให้หล่อนแน่ๆ”

 

                     ประโยคของ วีเซลทำให้ เวดคิดหนัก ที่ผ่านมาเขาไม่คิดจะจริงจังกับใครสักคน

 

“ฉันไม่แน่ใจ”เวด

 

“แกกำลังสับสนน่ะ ทางที่ดีกลับบ้านไปพักผ่อน แล้วนอนคิดซะว่าแกจะจีบหล่อนให้ติดยังไง”วีเซลเสนอ

 

“ครืด!”ได้ฟังดังนั้น เวดก็ลุกจากเก้าอี้ก่อนจะวางเงินค่าเหล้าให้วีเซล ยกกำปั้นชกไหล่เพื่อนสนิทเบาๆแล้วเดินออกจากบาร์

 

“ได้แล้วอย่าลืมพามาแนะนำฉันนะโว้ยยยย!”เสียงตะโกนไล่ของ วีเซล ดังลั่นออกมา นอกผับ

 

 

 

 

                     ปีเตอร์หลับไป แต่อีกสิ่งมีชีวิตนั้นยังตื่นอยู่ ร่างเพรียวลุกจากเตียงเมื่อเจ้าของร่างเข้าสู่ห้วงนิทรา เปลือกตาสีอ่อนเปิดออกเผย ดวงตาทั้งดวงของปีเตอร์ตอนนี้เป็นสีดำสนิทดั่งรัตติกาล ส่วนตาซ้ายนั้นประกายแสงสีทองวูบวาบคล้ายดวงดาวไปทั่วทั้งลูกตากลม

                     นัยน์ตา สีน้ำตาลเฮเซลนัท แสนสดใสนั้นไม่มีอีกแล้ว...

                     มันบังคับร่างเพรียวอย่างคล่องแคล่ว ท่าทีการเดินที่เย่อหยิ่ง ดูสูงส่งและร้ายกาจนั้นมันไม่ใช่ปีเตอร์

                     ร่างสีดำสนิทฉาบด้วยลวดลายใยแมงมุมสีทองสว่าง ยิงใยสีดำมะเมื่อม โหนไปตามเมืองยามค่ำคืน

                     ตารีสีทองสว่างของมัน จับจ้องไปที่เหยื่อคนแล้วคนเล่า และเมื่อได้เข้าไปอยู่ในสายตาของมันแล้ว อย่าหวังว่าจะรอดจากใยสังหารนี้

 

“อ้าก!

 

“กรี้ดดดดดด!

 

                     เสียงโหยหวาน และกรีดร้องเป็นอะไรที่ลื่นหูมันที่สุด เลือดที่ไหลพลั่กจากเหยื่อที่ยังหายใจอยู่นั้นเคยเป็นอาหารอันเลิศรสของมัน

                     เพราะมันพบว่า มนุษย์ อันมีเปลือกกายอันอัปลักษณ์นั่น มีเลือดอร่อยเลิศกว่าที่มันเคยลิ้มลองมาทั้งชีวิต แถมยังเป็น มนุษย์ที่โฮสต์ของมันพึงพอใจที่จะเข้าคู่ด้วยอีกต่างหาก

                     ดังนั้น คนชื่อว่า เวด จะเป็นเหยื่อเพียงตนเดียวที่มันจะไม่ฆ่าเพื่อ ดื่มเลือด

                     และมันรู้ว่าโฮสต์ของมันนั้นจะนำเลือดแสนอร่อยนั้น มาให้มันได้โดยที่มันแทบไม่ต้องควบคุมร่างให้เปลืองแรง

 

 

“อื้อ!”ปีเตอร์ลุกขึ้นจากเตียง เขาตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้าจนตนต้องแปลกใจว่าเขาได้นอนจริงๆ ใช่ไหม

 

                     แต่เมื่อคืนเขามั่นใจว่าตนหลับสนิทนะ

                     วันนี้เป็นวันอาทิตย์ หลังจากเขา...กับเวด เขาก็ไม่ได้เจอหมอนั่นอีกเลย

                     ปีเตอร์ รู้สึกเหมือนหญิงสาวที่โดน ผู้ชายเปิดซิงแล้วทิ้งไม่มีผิด อย่าให้โผล่หัวมาให้เขาเห็นอีกนะ จะยิงใยมัดให้เป็นดักแด้จนแก่ตายไปข้าง!

                     ปีเตอร์ เดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับป้าเมย์ที่กำลังดื่มกาแฟยามเช้า

 

“เมื่อ เวลาห้าทุ่ม คุณเทเลซ่า พนักงานประจำร้านเท็กซัส พบชายแก่ถูกใยคล้ายใยแมงมุมขนาดใหญ่สีดำ กักเขาติดกับผนังในตรอกXX  สิ่งที่น่าเหลือเชื่อคือเขาถูกคร่าชีวิตอย่างโหดเหี้ยม ซึ่งสภาพศพไม่สามารถนำออกอากาศได้”

 

“โอ่...มันเป็นสไปเดอร์-แมน เว่อร์ชั่นตัวร้ายรึเปล่าเนี่ย”ป้าเมย์พูดพลางเอามือทาบอกอย่างใจเสีย

 

                     ส่วนปีเตอร์นั้นก็ฟังมันอย่างอึ้งๆ

 

“ตำรวจพบข้อมูลว่า ชายผู้เสียชีวิตชื่อ เบรค เซนกาส เขาเคยมีประวัติค้ายา หลังออกจากคุกก็ก่อคดีขโมยของตามร้านค้า ตำรวจตามจับเขาไม่ทันก่อนที่เขาจะโดนปีศาจคร่าชีวิตไป”

 

“....”ทั้งคู่เงียบ ปีเตอร์ลุกออกจากโต๊ะอาหาร เขากลับเข้าห้องไป

 

                     ร่างเพรียวนั่งบนเตียง ขยี้ผมของตนจนยุ่งเหยิงเขารู้สึกเหมือนมีเขาอีกคนที่กำลังยิ้มเยาะกับการตายของ เบรค

 

 

                     ป้าเมย์ไม่เข้าใจว่าปีเตอร์ เป็นอะไรถึงได้หนีขึ้นห้องไปเฉยๆ

                     ข่าวเช้านี้มีแต่เรื่องของ คนตายและมีใยแมงมุมสีดำนั่นมาเกี่ยวข้อง คนที่ตายจะมีประวัติอาชญากรรมทุกคน

                     สรรพนามว่า แมงมุมดำ จึงถูกพาดหัวข่าวแทบจะทุกช่อง

 

 

“ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย”ปีเตอร์ นอนเอามือก่ายหน้าผาก ท้องเขาไม่ร้องโอดครวญหิวโหย เหมือนกับทุกเช้า เขาอิ่ม...

 

                     ริมฝีปากบางโน้มลงมาแนบแน่น กลิ่นเลือดอันหอมหวน ความหวานอร่อยตามปากแผลบนกลีบนุ่มนั้นทำให้เขากระหายขึ้นมากระทันหัน

                     ภาพเมื่อคืนวันศุกร์ตอนนั้น มันทำให้ลำคอ ปีเตอร์แห้งผาก

                     เขากลืนน้ำลายลงคอ คล้ายคนหิวจัด ต่างจากเมื่อครู่ เหมือนมีคนมีกดปุ่มกระตุ้นเขา

                     แทบไม่ต้องคิดร่างเพรียวคว้า เสื้อแมงมุมขึ้นมาเปลี่ยนแทนชุดนอน ก่อนจะโหนใยออกไปทางหน้าต่าง

 

 

                     เวด อยู่ในเสื้อกล้ามตัวใหญ่ โชว์มัดกล้ามแขนสวยประดับด้วยรอยแผล เขานั่งดื่มเบียร์กระป๋อง พร้อมกับดูหนังที่เขาซื้อแผ่นมานานแต่ไม่ได้ดู พลางคิดว่าพรุ่งนี้จะใส่ชุดฮีโร่ไปเจอกับพีท แล้วอ้างว่า จะพาไปทำงานแบบวันนั้นอีก แต่จริงๆแล้วจะพาไปเลี้ยงข้าว ดีไหม

                     แต่แล้วแผนที่เขานอนคิด นั่งคิด มาข้ามวันก็ต้องจบลงเพราะ เด็กคนนั้นมาปรากฏตัวที่ห้องของเขาอย่างไม่ตั้งตัว

 

“เพล้ง!”เสียงกระจกต่างหน้าห้องส่วนตัวของเวด แตกกระจาย ผ้าม่านผืนบางปลิวสยาย พร้อมกับร่างเพรียวในชุดแมงมุม โหนกายเข้ามาในห้อง

 

                     แมงมุมหนุ่ม เดินตรงมาทางเขา ขณะนี้ลุกขึ้นยืนอยู่ที่ปลายเตียง

                     เปิดตัวมาซะขนาดนี้คงจะกะมาฆ่าเขา ที่ไปพรากประตูหลังของตนแน่

 

“พีท!ใจเย็นก่อน ฉันอธิบายดะ!”เวด ยังพูดไม่จบประโยค เด็กหนุ่มกระโดดเข้าใส่เขาจนหงายหลังล้มลงที่เตียง หลังจากที่ถอดหน้ากากแมงมุมทิ้งไว้บนพื้น

 

“พรึ่บ!อื้ม...”บทลงโทษเปลี่ยนเป็น กิจกรรมอย่างว่า แทนจนเวดตามไม่ทัน

 

                     แม้ เด็กหนุ่ม จะทำให้เขาแสบร้อนแค่ไหน แต่เขาก็หยุดจะเสพมันไม่ได้อยู่ดี

                     ปีเตอร์ เหมาะกับรสเผ็ด จริงๆนั่นแหละ...

.

.

“เฮ้!มานิค!”ร่างใหญ่กายสีดำเทามะเมื่อม หันหน้ามองหาต้นเสียง

 

                     ชายวัยกลางคนดูสุขภาพดี เดินเข้ามาใกล้มันมองมันอย่างไม่สบอารมณ์

 

“คุณคิดยังไงถึงแปลงกายแทบจะตลอดทั้งวัน คุณแค่บอกผ่านโฮสต์ของคุณมาก็ได้”แจ็ค ที่ตอนนี้ขึ้นแท่นเป็น หัวหน้าโครงงานวิจัย เรื่องซิมบิโอตอยู่กล่าวขึ้นอย่างหงุดหงิด เพราะเขาเกรงว่าพวกลูกมือของเขาจะสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ

 

“แล้วไหนแกบอกว่า ถ้าฉันแปลงร่างยืนยันได้ว่าสามารถอาศัยในร่างมนุษย์ได้ วิจัยจะได้รับการอนุมัติให้ไปเก็บตัวอย่างเพิ่มไง”

 

                     มานิค กล่าวเถียง เพราะมันไม่คิดจะอยู่ในร่างของเด็กที่แค่พูดด้วยยังยาก อย่าว่าแต่ให้บอกผ่านเลย

 

“แปลงกายบ่อยจนเจ้าของร่างแทบไม่ได้โผล่หน้าออกมา คนอื่นเขาก็คิดว่าคุณยึดร่างเขาไปแล้วน่ะสิ”

 

“โฮสต์ฉัน เขาไม่ได้ว่าง่ายเหมือนนายนะ”

 

                     เมื่อ แจ็ค ได้ฟังแล้ว ก็ไม่สบอารมณ์ เขาไม่ได้ยอมให้ซิมบิโอตพวกนี้ใช้ร่างเขาโดยเปล่าประโยชน์หรอก

                     เมื่อมานิค คิดได้ว่าตนหลุดเกือบหลุด ความคิดของตัวเองและเพื่อนของเขาที่อยู่ในร่าง แจ็ค ออกมาจึงแสร้งยิ้มรู้สึกผิด เขี้ยวแหลมเรียงถี่ดูไม่น่าพิสมัยต่อสายตาคนที่มองเผยให้ แจ็คเห็นชัดเจน 

 

“ฉันพูดผิดน่ะ พอดีโฮสต์ฉันไม่ค่อยเต็มใจร่วมโครงการดีๆแบบนี้เท่าไหร่”

 

                     แจ็คได้ยินแล้วก็ไม่อยากจะเก็บมาคิดเท่าไหร่

 

“อีกสองอาทิตย์ นายจะได้ยานกลับดาว แล้วพาเพื่อนที่เหมาะกับลูกชายฉันมา”แจ็คกล่าว

 

                     มานิค ล่ะอยากจะหัวเราะให้กับความโง่เขล่า ของแจ็ค โฮสต์คนนี้ช่างน่าสงสารเหลือเกินที่โดนโฟบิคหลอกเข้าเต็มเปา

                     เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าตัวไหนบนดาวนั้น เหมาะกับลูกชายอัมพาตครึ่งร่างของเขา

                     ใช่ ทั้งหมดเป็นแผนของโฟบิคที่ อ่านความเศร้า และการไม่ปล่อยวางกับลูกชายของแจ็คออก

                     โฟบิค จึงใช้จุดนั้นหลอกให้ นักวิจัยแก่นั่นหลงเชื่อ ร่วมมือด้วย

                     ตาแก่นี่จิตใจช่างอ่อนปวกเปียกแค่ถูกสายน้ำไหลผ่านก็ลอยตาม ไม่เหมือนกับ โฮสต์ของเขาที่ยังคงตั้งตัวมั่นอย่างกับโขดหินแข็งแม้จะโดนคลื่นมากลูกซัดก็ตาม เขาจึงต้องแปลงกายออกมาเมื่อต้องการจะพูดคุยกับแจ็คหรือโฟบิคน่ะสิ

 

“เอ่อ...แล้วเพื่อนของคุณที่ออกไปเมื่อสามวันก่อนล่ะ”แจ็ค ถามไถ่ถึงซิมบิโอตสีดำประกายทองนั่น ทั้งที่โฟบิคไม่ได้สั่งให้เขาถาม

 

“ฉันคิดว่าอย่าให้มันมายุ่งกับเรื่องนี้จะดีกว่านะ”มานิคตอบ พลางนึกเกลียดชัง ซิมบิโอต ตัวนั้นเข้ากระดูก

 

“ทำไมล่ะ”แจ็ค สงสัย

 

“เพราะเรื่องนี้มันจะพังทลายทันทีที่ให้ ไอ้งูพิษนั่นมายุ่งด้วยน่ะสิ”

 

                     ตอนนั้น มานิค ไม่ได้แน่ใจนักหรอกว่า อ่อลโค่ มันจะเข้ากับ แมงมุมหนุ่ม คนนั้นได้แค่เห็นว่าแข็งแกร่งพอกับโฮสต์คนเก่าของมัน เขากับโฟบิค ก็เนื้อเต้นจะเตะมันออกจากสาระบบแล้ว

                     คงสงสัยว่า ทำไมพวกมันสามตัวถึงไม่ดองกัน เผื่อภารกิจจะง่ายขึ้น

                     การที่รับ พวกทรยศ ไหลลื่นไปเรื่อย อย่างกับปลาไหล เข้ามาด้วยในกลุ่มก็เตรียมใจให้แผนพังได้เลย

.

.

NC


                     แมงมุม หนุ่มยอมรับว่า เลือดของ เวดนั้นอร่อยที่สุดในรอบหนึ่งสัปดาห์หลังจากไปช่วย เดดพูลทำงานที่ผับวันนั้น

                     ที่ผ่านมาเขาแทบไม่กระเดือก อาหารอื่นเลย เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม เขารู้สึกอิ่มอยู่ตลอดเวลา จะกระหายขึ้นมาทีก็ตอนที่นึกถึง เวด

 

 

                     พอเสร็จกิจ  เวด ดึงเอวเขาให้ยอมเอนแผ่นหลังลงที่อกแกร่ง ก่อน เวดจะหอมแก้มนิ่ม อาบไปด้วยเหงื่อเค็มของเขาดังฟอด

                     ปีเตอร์ นั่งอยู่บนตักของเวด ทั้งที่ไอส่วนนั้นยังคาอยู่ในกายเขา ร่างเพรียวเอนกายพิงอกแกร่งเต็มๆ หัวทุยซบลงที่ซอกคอเวด เขาเป่าลดลมหายใจร้อนยั่ว คนข้างกายโดยไม่รู้ตัว

                     ดวงตาสีเฮเซลนัท มองเห็นเปลือกถุงยางที่กองเกลื้อนอยู่บนพื้น

 

“นี่คุณไม่เคยคิดจะเก็บมันเลยรึไง? เมื่อวานผมมามันก็เกลื่อนเต็มพื้นแบบนี้”

 

                     ตลอดหนึ่งอาทิตย์เขามาหา เดดพูลทุกวัน แถมยังมีเซ็กส์กันทุกครั้งอีกต่างหาก

                     เขาขอไม่บอกว่าแต่ละวันเขาทำมันกี่ครั้งกับ เดดพูล แต่แน่นอนว่าจำนวนซองถุงยางที่ถูกฉีกทิ้งไว้บนพื้น ไม่ได้ถูกใช้หมดภายในวันเดียว

 

“แค่เวลาจะนอนฉันยังไม่มี นายรู้ไหมนอกจากจะปรนนิบัติแมงมุมน้อยตัวนี้แล้ว ฉันยังต้องไปตามฆ่าแมงมุมดำนั่นอีก”เวดพูดถึง มนุษย์ที่มีรูปร่างและชุดแมงมุมคล้ายกับ ปีเตอร์ของเขา หากแต่มีกายสีดำและลวดลายที่เป็นใยแมงมุมสีทองสว่างตามตัว

 

                     ถ้าจะถามว่านั่นคือปีเตอร์ ปลอมตัวมารึเปล่า นั่นคงไม่ใช้อย่างแน่นอน หมอนั่นถึงเสียงจะคล้ายกับปีเตอร์แต่ท่าทีเย่อหยิ่ง แถมยังกวนประสาท และฆ่าคนได้เลือดเย็นขนาดนั้นต้องไม่ใช่ปีเตอร์ของเขาแน่ๆ ถึงจะจัดการคนที่กระทำผิดเหมือนกัน แต่พีทก็ไม่เคยคร่าชีวิตใคร

                     ได้ฟังดังนั้น พีทก็กลุ้มใจ เขาอยากจะไปช่วยเดดพูล จัดการคนที่มาก็อปปี้ชุดของเขาใจจะขาด แต่พอไปจริงๆ แมงมุมดำตัวนั้นกลับไม่โผล่หัวมาเลย

                     สตาร์ค จนป่านนี้เขาก็ยังติดต่อไม่ได้

 

“ปีเตอร์ ลุกออกจากตัก เขาเซด้วยความเจ็บเล็กน้อยเมื่อแก่นกายของเวด หลุดออก”ร่างสูงคอยประคองให้ ปีเตอร์ลุกขึ้นได้สะดวก

 

“จะไปแล้วหรอ”เวด ถามด้วยน้ำเสียงอาลัย อาวรณ์ เขาเหมือนเมียเก็บยังไงไม่รู้ พีทอยากมาก็มาอยากไปก็ไป

 

“ป่าว ผมคิดว่าจะไปอาบน้ำ...และ”

 

“...”เวด รอฟังเมื่อใบหน้าละอ่อน ยิ้มอ่อนใส่เขา

 

“ผมจะค้างกับคุณวันนี้ ถ้าคุณว่าง”

 

“ว่างๆ!ฉันว่างอยู่แล้ว”เวดตอบกระตือรือร้น ถึงหลังจากนี้เขาจะต้องไปตามตระเวนจัดการ แมงมุมดำก็ตาม แต่ไปเขาก็แพ้มันอยู่ดี ไอเวรนั่นไม่คิดจะฆ่าเขาจริงจังด้วยซ้ำแถมวันก่อนยังมาดึงแขนเขาขาด บอกว่าจะเอากลับไปกินต่ออีก กว่าแขนเขาจะงอกใหม่ แต่ก็ดีอย่างที่มีแมงมุมน้อยคอยดูแล~

 

                     เมื่อ เวดเห็นปีเตอร์ กัดเขาจนเป็นแผลและดูดเลือดเขาทีไร เขาก็นึกถึงไอแมงมุมดำนั่นทุกที เพราะทุกครั้งที่เจอมัน มันจะคอยพูดกวนประสาทเขาว่าเลือดเขานั้นอร่อยขนาดไหน

                     เวด ฟังจนบางทีก็อยากลองกรีดเลือดตัวเองมาชิมดูบ้าง แต่มันคงจะดูประหลาดพิลึก

 

 

“เวด มือคุณหอมชะมัด”เขานอนตะแคงข้าง สบตากับปีเตอร์ที่จับมือเขาไปดมซึ่งมันเป็นข้างเดียวกับที่ปีเตอร์กัดไป ตอนมีเซ็กส์กัน ตอนนี้ปากแผลกว้างเริ่มแนบสนิทใกล้จะหายเต็มที

 

                     ลิ้นเรียวเล็กของพีท ไล่เลียไปที่ปากแผลบนปลายนิ้วของเขา

 

“นายยั่วฉันอยู่รึไง?”เวดถามทีเล่นทีจริง

 

“ผมขอกัดมันอีกทีได้ไหม”คนเด็กกว่าส่งสายตา ออดอ้อนมาให้เขา

 

                     แต่อย่าได้ยอมเด็ดขาด เพราะคุณจะเจ็บนิ้วไม่น้อย ถ้าไม่ใช่เขา ซึ่งกลายพันธุ์เป็นคนที่แทบจะไม่มีวิธีฆ่าไปแล้ว

 

“เมื่อวานนายก็กัดปากฉันจนแทบขาด ถึงมันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ แต่ตอนโดนมันก็เจ็บนะ”เวดปราม

 

“ก็เลือดคุณมันอร่อยนี่”

 

                     เอาอีกแล้ว เขาได้ยินปีเตอร์พูดประโยคนี้ครั้งแรก เมื่อสี่วันก่อน ทีแรกร่างบางก็พูดมันออกมาอย่างขัดเขินซึ่งเขาก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะมันปลุกอารมณ์เขาดี

                     แต่มันชักจะบ่อยเกินไปแล้ว ยิ่งเป็นประโยคเดียวกับไอแมงมุมที่เขาเกลียดขี้หน้านั่นอีก



Hello! ครึ่งทางแล้วแกรรรร ใครอ่านแล้วฟินเม้นด้วยเด้อ กดหัวใจด้วยก็ดี ตอนหน้าจะเป็นไงรอลุ้นนะคะ หลังจากนี้เวดจะได้กินแมงมุมตัวนี้ง่ายๆเหมือนตอนนี้รึเปล่า555+ 

แปะ*









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #8 R.chura (@demonedark) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 01:51
    แมงมุมดำเเซ่บมากค่าาา
    #8
    0
  2. #7 .•:*´Lenna`*:•. (@koystar) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 16:35
    โถ้ เวดเอ้ย เป็นอาหารทั้งยามกลางวันและกลางคืน 555555
    #7
    0