BROTHER รักต้องห้าม...จริงรึเปล่า?(จบ)

ตอนที่ 8 : chapter 6 หลีกไปขาโหดจะเดิน 100/100

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 เม.ย. 60



Chapter 6

หม่อน...

เลิกเรียนแล้ววันนี้ผมนั่งหาวทั้งวันจะหลับก็หลับไม่ได้เพราะต้องเรียนหนังสือครูแต่ละวิชาที่สอนวันนี้ก็โหดๆทั้งนั้น คนที่ทำให้ผมอดหลับอดนอนก็พี่กันย์นั่นล่ะ หงุดหงิดชะมัดยิ่งนอนไม่อิ่มอยู่ปวดเมื่อยไปหมด ผมนั่งตาปรืออยู่ที่สนามกีฬาในร่มสนามนี้โรงเรียนจัดไว้ให้นักกีฬาซ้อมโดยเฉพาะเลยไม่ค่อยเสียงดังโหวกเหวกเหมือนสนามที่ให้นักเรียนทุกคนยืมอุปกรณ์เล่นได้ ที่นี้ไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่มีลมพัดเข้าออกถ่ายเทดีน่านอนมากครับถ้าผมไม่เกรงใจพวกรุ่นพี่กับแทนคงนอนมันตรงนี้ แทนบอกให้ผมรอพี่กันย์ที่นี่ก่อนก็ได้จะได้ไม่ร้อนก็จริงเพราะหน้าโรงเรียนแดดแรงมากผมทนความร้อนของแดดไม่ค่อยไหวเลยมานั่งอยู่ตรงนี้ ผมที่กำลังจะหลับแหล่ไม่หลับแล้วอะไรเย็นจัดก็มันสัมผัสที่ข้างแก้มจนผมสะดุ้งเงยหน้าไปมอง

“ง่วงหรอเรา”พี่ต้อง ถามผมแล้วยิ้มสายตาที่เขามองผมมันน่ากลัวชะมัดถึงเขาจะทำดีกับผมก็เถอะ

“อ่า ง่วงมากเลยพี่เมื่อคืนนอนดึก”ผมตอบ

พี่ต้องนั่งลงข้างๆผมแล้วเอาแขนมาโอบไหล่ของผมไว้ผมรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กไปเลย ผมไม่ค่อยชอบกริยาที่ออกจะสนิทสนมเกินไปหน่อยของพี่ต้องพยายามจะแกะแขนพี่เขาออกจากไหล่แต่หนักชะมัด

“โห่ น้อยๆหน่อยเพ่”แทน มาไหล่ผมก็เบาทันทีเพราะเขาช่วยแกะพี่ต้องออกให้

“ไอแทน!”พี่ต้องกระแทกเสียงใส่แทนจนผมตกใจแต่ก็กลับสีหน้าเป็นปกติอีกครั้ง

“หม่อนวันนี้ทำไมมานั่งรอไอแทนตรงนี้ล่ะ”พี่ต้องพูดกับผมน้ำเสียงต่างกันลิบลับกับที่พูดกับแทน

“เอ่อ ผมร้อนน่ะพอดีรอพี่ชายมารับ”ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่ออกจะห่างเหินเล็กน้อย

“หืม อ้อคนที่ชอบขับรถมาส่งอะนะ”พี่ต้องถามผมอีกจนผมไม่อยากจะคุยด้วยแล้วจะหันหน้าไปหาแทนเขาก็ลุกออกไปซะแล้ว

“ครับ”

“งั้นตอนเย็นให้พี่ไปส่งที่บ้านไหม บ้านพี่อยู่ทางเดียวกับหม่อนเลยนะ”ผมแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่เขาพูดเลยเพราะมัวแต่กลัวที่เขากระเถิบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ  ผมรวบรวมสติลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ไม่ดีกว่าครับ”ผมตอบโดยไม่สนใจว่าเมื่อกี้เขาถามอะไรมา และก้าวขาจะเดินไปหาแทน แต่ผมก็ต้องหยุดเดินเพราะมือหนาจับข้อมือผมไว้แน่นอย่างกับคีม

“ทำไมล่ะหม่อน”คำถามของเขาดังเข้าโสตประสาทผมพร้อมๆกับแรงกระตุกที่ข้อมือผมส่งผลให้หลังไปชนกับอกแกร่งของนักกีฬาอย่างพี่ต้อง

“พะพี่ต้อง”ผมคิดจะพูดอะไรไม่ออกนอกจากเรียกชื่อเขา มืออีกข้างที่ว่างตั้งใจจะแกะมือของเขาออกจากข้อมือ แต่เขาไวกว่าจับข้อมือทั้งสองข้างของผมไว้ การกระทำของเขามันเร็วมากจนผมอยู่ในสภาพที่ถูกตรึงแขนไว้เหนือศีรษะติดกับประตูห้องพักความเย็นของประตูอลูมิเนียมที่ปิดห้องแอร์เอาไว้มันไม่เย็นพอที่จะทำให้รู้สึกเท่ากับความกลัวของผมตอนนี้เลย สายตาผมสอดส่องหาแทนก็ไม่เห็นและลืมสังเกตไปว่าไม่มีใครอยู่ในสนามแล้วนอกจากผมกับพี่ต้องแทนและคนอื่นๆไปไหนกันหมด! ผมเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าทั้งที่ไม่อยากจะเผชิญหน้าเลยสักนิด สายตาหิวกระหายนั่นมันอะไรความหลังเก่าๆที่ผมเคยลบมันออกจากสมองหลังจากที่รู้จักกับกานต์แต่มันก็กลับมาหลอกหลอนผมอีกครั้ง

 ‘ไอหม่อนน่ะมันมีผัว!แล้ว ผู้หญิงอย่างพวกเธออย่าไปสนใจเลยคำพูดเหยียดๆที่ออกจากปากเพื่อนร่วมห้องเมื่อมีรุ่นพี่ผู้หญิงมายุ่งกับผม

มึงมันก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ยเพื่อนที่ผมคบด้วยจนสนิทใจกดไหล่ผมติดผนังห้องหลังเลิกเรียนตอนนั้นนักเรียนคนอื่นกลับบ้านไปแล้ว

“เราเข้าห้องพักไปคุยกันแบบส่วนดีกว่า”น้ำเสียงเย็นเยียบกับสายตาที่มองผมแทบจะทุกส่วนมันทำให้ผมอยากจะร้องไห้ พี่ต้องผลักผมเข้าไปในห้อง หลังผมกระแทกกับพื้นกระเบื้องจนเจ็บแปลบทำให้ผมเผลอร้องออกมา

“โอ้ย!”ผมคิดหาทางว่าจะเอาตัวรอดยังไงดีทนเจ็บแล้วลุกขึ้นวิ่งไปที่หน้าต่างที่ด้านนอกมีแต่กอหญ้าอาจจะเจองูได้แต่ผมยอมให้งูกัดดีกว่าต้องมาโดนทำอะไรแบบนี้ มือผมคว้าที่เปิดบานเลื่อนหน้าต่างแต่มันก็ไม่มีท่าว่าจะเปิดออกเลยเหมือนล็อคไว้จากข้างนอก

“หม่อนพี่เป็นคนรอบคอบนะ”ผมไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีอะไรล็อคหน้าต่างด้านนอกและก็ไม่อยากรู้ด้วย ผมถูกไอ้ปีศาจมันผลักเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬามันดันผมให้ล้มลงบนนวมที่เตรียมไว้ผมพยายามขัดขืนแต่ก็ถูกรวบมือทั้งสองข้างไว้เหนือหัว

“ดื้อเหมือนกันนะเราทำตัวดีๆสิจะได้ไม่เจ็บตัว”

“พี่ผมกลัว”ผมพูดกะจะให้เข้าเห็นใจผมบ้าง

“หืม เรื่องแบบนี้เราน่าจะถนัดนะ”มันพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจตอนที่ถกปกเสื้อผมลงปากบางยิ้มพอใจอะไรสักอย่าง หรือว่า!

ผมดิ้นไปมาพยายามจะไม่ให้คนที่ทับผมอยู่เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นก็รอยที่พี่กันย์ทำไว้น่ะสิ

“ผั้วะ!”แรงตบของมันทำให้ผมมึนตึงไปหมดแก้มเหมือนจะชาไปข้างนึง มันกดผมลงไปที่นวมอีกครั้งรอบนี้เอาเชือกมามัดข้อมือผมไว้ รสชาติและกลิ่นคาวเลือดในปากทำให้ผมอยากอ้วก ผมนอนมองขึ้นไปบนเพดานและดูท่าสติจะเลือนลางลงในไม่ช้า เสื้อนักเรียนของผมถูกถอดออก จากเพดานสีครีมกลับกลายเป็นหน้าตาคมเข้มของพี่ต้องสายตาของมันมองผมอย่างกระหายสอดส่องทุกสัดส่วนของใบหน้าผม

“รอยพวกนี้เป็นของไอแทนหรอหม่อน”สายตาดูถูกนั่นมันทำให้ผมเดือด

“ถุ้ย!”กริยาแบบนี้ไม่เคยมีใครสอนผมหรอกครับ

“โอ้ย มึงนี่มัน”น้ำลายผสมเลือดของผมเข้าตามันพอดี ขาผมไม่อยู่เฉยรีบยกขึ้นถีบหน้าท้องของมันเพราะมันมัวแต่ใช้มือเช็ดน้ำลายผมออกจากหน้ามันอยู่ เชือกมันมัดไว้ไม่แน่นเท่าไหร่อีกอย่างมันเป็นเชือกเส้นใหญ่ซึ่งยากที่จะมัดข้อมือเล็กๆของผมให้แน่นจนดึงไม่ออกผมไม่สนแผลถลอกที่ข้อมือ รีบวิ่งไปหยิบไม้เบสบอลที่ผมมองมานานแล้วตั้งแต่นอนให้มันถอดเสื้อ พอหยิบได้ผมก็ไม่คิดที่จะรอให้มันตั้งหลักลุกขึ้นมาอยู่แล้วเพราะไม่รู้ว่าถ้าเกิดมันลุกขึ้นมาได้ผมจะสู้แรงมันไหวหรือเปล่าผมตีเข้าไปที่ขาของมันทันที

“อ้าก!”ผมตีแรงไปหรือมันแกล้งวะ

“พี่จะทำร้ายผมก่อนนะช่วยไม่ได้”ผมพูดแล้วกะจะตีขาอีกข้างของมันเพราะจะให้มันอยู่เฉยๆสักพัก สนามของนักกีฬามันอยู่ไกลจากคนในโรงเรียนมากผมเกรงว่ากว่าจะวิ่งไปถึงที่มีนักเรียนในโรงเรียนพลุกพล่านคงโดนมันตามทันและลากกับมานี้อีก

“มือเล็กของผมจับไม้เบสบอลจนแน่นเหวี่ยงมันขึ้นจนปลายมนสูงเหนือศรีษะสายตาจดจ้องอยู่ที่เข่าอีกข้าง

“เฮ้ย!อย่า...”เสียงของพี่ต้องตะโกนห้ามผมแทบจะสุดเสียง

50/100

แทน...

รู้สึกผิดว่ะที่ปล่อยหม่อนไว้กับพี่ต้องแต่ยังไงพี่แกก็บอกผมว่าแค่จะคุยด้วยกันเฉยๆหม่อนคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ผมเดินออกมาพร้อมกลุ่มรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ต้องพวกพี่เขาหัวเราะเฮฮากันใหญ่

“ไอแทนพอหม่อนเป็นเมียเพื่อนกูมึงก็ไม่ต้องไปคุยกับมันแล้วนะเดี๋ยวมีเรื่องกับไอต้องฮ่าๆ”รุ่นพี่ที่ผิวเข้มจนเกือบดำที่สุดกอดคอผมแล้วหัวเราะกับเพื่อนๆ

“เออไอแทนมันก็สบายแล้ว”รุ่นพี่อีกคนนึงพูด ทำไมพวกพี่เขามั่นใจขนาดนั้นแค่ไอหม่อนอยู่กับพี่ต้องสองต่อสองอย่างกับหม่อนจะยอมคบกับพี่เขาซะเดี๋ยวนี้งั้นแหละ หรือที่มั่นใจขนาดนั้น...บ้าหน่า! ใครเขาจะไปทำนี้มันโรงเรียนนะถึงสนามของนักกีฬาจะออกจะปลีกวิเวกออกมาหน่อยแต่มันก็ไม่เหมาะอยู่ดี ต้องถามให้มั่นใจ

“ทำไมมั่นใจขนาดนั้นล่ะพี่ หม่อนมันยังไม่สนิทกับพี่ต้องเลย”ผม

“พรุ่งนี้มึงก็ถามมันสิว่าเมื่อวานเล่นกับไอต้องสนุกไหม”คำพูดพี่ไม่เท่าไหร่หรอกแต่สีหน้าหื่นนี่มาเต็มจนผมขนลุกเอาไงดีวะ ผมไม่อยากมีเรื่องกับพี่ต้องด้วยปีเดียวพี่เขาก็จะออกแล้ว

“ไอห่านี่ดำแล้วยังพูดมากอีก ไม่มีไรหรอกแทนไอต้องมันแค่อยากสนิทกับหม่อนน่ะ”พี่อีกคนช่วยแก้ แต่ผมก็ยังไม่เบาใจ

“พรุ่งนี้รับรองสนิทกันแน่ ทั้งกายทั้งใจเลยฮ่าๆ”ตลกล่ะผมจะไม่ไว้ใจอะไรพวกนี้อีกแล้วพอเดินออกมาถึงหน้าประตูโรงเรียนผมแอบเห็นรถสีมุขคุ้นตาจอดอยู่ที่ลานจอดรถโรงเรียน

“อ้าวไอแทนมึงไม่ไปร้านเกมส์กับพวกกูหรอ”พี่ที่เพื่อนชอบเรียกว่าไอดำถาม

“ไม่อะพี่ผมว่าจะกลับบ้านเลย”ผม

“เอองั้นเจอกัน”พวกพี่โบกมือลาผมแล้วเดินออกไปด้วยกัน กว่าพวกมันจะพากันเดินมาถึงหน้าโรงเรียนโคตรช้าไม่รู้ป่านนี้หม่อนเสร็จไอพี่ต้องไปแล้วรึยังจะช้าอยู่ไม่ได้พวกมันเดินออกไปได้นานพอที่จะไม่วกกลับมาแล้วผมก็รีบวิ่งไปที่ลานจอดรถของโรงเรียนตรงไปที่รถสีมุขทันที

“ก๊อกๆ”ผมเคาะหน้าต่างข้างคนขับจนพี่กันย์เปิดออกมา

“อ้าวแทนแล้วหม่อนละ”พี่กันย์ถึงจะพูดกับผมแต่ก็ทำสีหน้าไม่ชอบผมอยู่ดีแต่ตอนนี้อย่าไปสนใจเลย

“พี่กันย์ ตอนนี้หม่อนอยู่ที่สนามของนักกีฬา ผมขอโทษที่ปล่อยหม่อนไว้กับพี่ต้องพี่จะลงโทษผมยังไงก็ได้แต่ไปช่วยหม่อนก่อนเถอะ”ผมพูดรีบๆแต่พี่กันย์แต่พี่กันย์แทบไม่เปลี่ยนสีหน้าสักนิดหรือพี่เขาจะไม่เข้าใจวะ ผมพยายามจะพูดอธิบายแต่

“หยุด เข้าใจแล้วรีบนำพี่ไปสิ”พี่กันย์พูดกับผมด้วยใบหน้าที่ไม่มีอคติอะไรซึ่งมันต่างจากตอนแรกมากๆ เฮ้ย อะไรวะผมงง

ผมรีบเดินนำพี่กันย์มาแต่คนตามแม่งเหมือนไม่รีบเลย พี่ชายประสาอะไรเนี่ยสงสัยพี่กันย์เข้าใจผิด

“พี่รีบสิหม่อนจะโดนปล้ำนะ”ผม

“พี่รู้หน่า”พี่กันย์

ผมทนเดินเนิบนาบมาจนถึงสนามกีฬาในร่มที่ผมเพิ่งจะเดินออกมากับเพื่อนของพี่ต้อง จริงๆมันก็ไม่ได้เดินช้าอะไรหรอกแต่สำหรับสถานการณ์แบบนี้มันช้ามากๆ

“อะพี่กุญแจ หม่อนอยู่ในนั้นกับพี่ต้อง พี่ระวังตัวด้วยนะ”ผมยื่นกุญแจให้พี่กันย์ แล้วชี้ไปที่ห้องพัก แต่พี่กันย์ไม่มีทีท่าจะรับกุญแจเลย

“ไปเปิดให้พี่หน่อย”เขาเดินนำผมไปแล้ว

“พี่แต่ผม...”ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

“อย่าป๊อดหน่านักกีฬาภาษาอะไรทำผิดต้องรับผิดชอบเองสิ”พี่กันย์พูดแต่ไม่มองผมสักนิด ผมเดินตามหลังเขาไปจนไปถึงหน้าประตูห้องพัก ป่านนี้หม่อนคงไม่เหลือซากแล้วมั้ง ไขกุญแจห้องโดยที่พี่ชายของหม่อนยืนอยู่ข้างๆ

“อ้ากกก!”ดังออกมาหลังจากที่ผมได้ยินเสียงของแข็งกระทบกันเสียงร้องแหกปากห้าวๆห่ามๆแบบนี้ไม่น่าจะใช่ของหม่อน ผมโดนพี่กันย์ดันไว้หน้าห้องพักแล้วเขาก็รีบเดินเขาไป

“หม่อนพอแล้ว!”ห้ะ นี่กูเจอแต่เรื่องเหลือเชื่อมาสองครั้งแล้วนะเฮ้ย

พอเสียงพี่กันย์ดังออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์ผมก็ได้ยินเหมือนเสียงของตกลงที่พื้น แล้วเสียงสะอื้นก็ตามมาติดๆ ผมควรจะร้องด้วยดีไหมหรือว่านี่จะเป็นฝันร้าย

“พะพี่กันย์ทำไมมารับหม่อนช้า อึก”เสียงเล็กติดจะสะอื้นของหม่อนมันทำให้ผมรู้สึกผิดชะมัด

“ก็แทนบอกพี่ช้าน่ะสิ ไอแทนเข้ามาสิ”ผมยอมรับแต่เพ่ก็เดินช้าเองด้วยนะ ผมเดินเข้าไปในห้องไม่ต้องกลัวมันล่ะพี่ต้องพี่กันย์เล่นพูดชื่อผมซะขนาดนี้ สภาพพี่ต้องตอนนี้นอนกอดขาตัวเองทั้งสองข้างสีหน้าดูท่าจะเจ็บปวดมาก ผมหันหน้าไปมองหม่อน ตากลมโตเปื้อนน้ำจนน่าสงสารแก้มมีรอยแดงเป็นปื้นแต่ถ้ามองกลับไปที่พี่ต้องผมว่าคนหลังน่าสงสารกว่า แต่ยังไงพี่เขาก็ผิดอะนะ

“แล้วจะเอาไงกับมันล่ะหม่อน”พี่กันย์ถามน้องชายของตัวเองพลางเช็ดน้ำตาที่หน้าให้

“ผมไม่รู้”หม่อนตอบอย่างเอาแต่ใจซบหน้าลงกับอกของพี่ชาย และดูท่าจะไม่เงยหน้ามาคุยกับใครอีก

“เห้อ...แทนช่วยไปตามครูประจำของนักกีฬามาหน่อยสิ”พอได้ยินประโยคที่พี่กันย์กล่าวออกมาทำให้ผมหนาวแทนพี่ต้องขึ้นมาจับใจ

แทน.../จบ

 

กันย์มองแก้มที่เป็นรอยแดงของน้องชายตัวเองที่นั่งหลับอยู่บนเบาะข้างคนขับ คิดๆแล้วเขาอยากจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดแต่ยังไงไอคนที่ทำมันยังเป็นเยาวชนอยู่ จึงทำได้แค่อบรมเท่านั้น กันย์เคลื่อนรถเข้ามาถึงลานจอดรถได้ตึก แล้วสะกิดหม่อนให้ตื่น

“อื้อพี่กันย์ถึงแล้วหรอ”คนน่ารักปรือตาขึ้นมาจนกันย์อดไม่ได้ที่จะหอมขมับไปทีนึง หม่อนกอดเขาเอาไว้ไม่ดื้อเหมือนก่อนคงเพราะยังไม่หายกังวลกับเรื่องที่เกิดมาเมื่อครู่

“ขึ้นห้องก่อนนะ”กันย์บอกแล้วพาหม่อนเดินไปขึ้นลิฟต์พากันเดินเข้าห้องพักของพวกเขา พอประตูห้องปิดลงกันย์ก็กอดคนตัวเล็กเอาไว้จากข้างหลัง ตอนที่เขารู้เรื่องจากปากแทนเขาแทบไม่กลัวว่าหม่อนจะเจ็บตัวเลยเพราะเจ้าตัวเก่งซะขนาดนี้เขารู้มาตั้งนานแล้วว่าหม่อนเป็นคนยังไง กังวลตลอดเวลาว่าจะโดนใครมาทำร้ายเลยหาทางเอาตัวรอดได้ตลอด แต่ยังไงจิตใจของคนในอ้อมกอดก็ยังอ่อนแออยู่ดี 

 

“อือ อืม”เสียงอื้ออึงจากลำคอของคนตัวเล็กดังเข้าโสตประสาทของคนพี่อย่างพอใจกลิ่นสบู่และแชมพูหอมตีกันไปหมดจนร่างสูงหลงระเริงกับคนตรงหน้าทั้งที่ใช้สบู่และแชมพูยี่ห้อเดียวกันแท้ๆแต่ทำไมพอมันติดอยู่ที่ตัวของร่างบางถึงได้ดึงดูดขนาดนี้ สัมผัสของทั้งสองแนบแน่นจนคนน้องหายใจไม่ทันร่างสูงจึงผละริมฝีปากออกแล้วพรมจูบลงบนไหล่บางแล้วไล่ลงไปที่อก แขนเรียวเล็กโอบรอบคอของเขาซึ่งนานๆครั้งจะยอมทำสักที เขาขบเม้มที่หน้าท้องแบนราบ ยังไม่ทันไรคนยั่วเขาก็หลับไปซะแล้วจะให้ปลุกขึ้นมาทำต่อก็น่าสงสารจึงได้แต่ขัดใจตัวเองหอมแก้มนิ่มอีกข้างที่ไม่เป็นแผลแล้วลุกขึ้นดึงผ้าห่มมาห่มให้น้องชายแล้วปิดไฟออกจากห้องไปสะสางเรื่องของตัวเองต่อ

 

กันย์...

ผมนอนอยู่บนเตียงของตัวเองพลางคิดถึงเวลาที่ตัวเองกังวลเรื่องที่หม่อนโดนทำร้ายตอนที่หม่อนอยู่ม.ต้นเขาก็มักจะมีเรื่องแบบนี้เกิดกับเขาเสมอตอนนั้นผมเครียดมากว่าจะจัดการกับปัญหาพวกนี้ยังไง

หม่อนโดนพวกนั้นแกล้งอีกแล้วหรอประโยคนี้เมื่อก่อนผมใช้กับหม่อนบ่อยครั้งรอยฟกช้ำตามตัวพวกนั้น มันทำให้ผมต้องบุกไปที่ห้องเรียนของหม่อนไปตามต่อยตีกับไอพวกที่มารังแกเขา ช่วงนั้นยังไม่น่ากลัวเท่าช่วงที่เด็กมันเริ่มอยากจะลองทำเรื่องสกปรกกับน้องผมหรอก ผมแทบไม่สนใจเรื่องเรียนสักนิดคอยดูแต่โทรศัพท์ที่ผมกำชับหม่อนนักหนาว่าจะไปไหนหรือถ้าเลิกเรียนแล้วให้โทรบอกก่อน พ่อเคยห้ามผมว่าจะห่วงน้องมากไปไหมเดี๋ยวตัวเองก็สอบไม่ติดมหาลัยหรอกก็จริงช่วงนั้นเป็นช่วงที่รุ่นผมต้องอ่านหนังสือหนักที่สุดเรียนกวดวิชาติวอะไรๆก็หนัก แต่ก็มีวันนั้นวันที่หม่อนทำให้ผมเชื่อใจว่าเขาดูแลตัวเองได้วันนั้นหม่อนไม่โทรมารายงานผมและก็ไม่รับโทรศัพท์ผมเลยผมก็ไม่ว่างมากเพราะวันนั้นมีรายงานต้องส่งกว่าจะเสร็จก็เย็นซะแล้วผมกังวลมากพอทำงานเสร็จก็รีบออกมาจากห้องคอมฯ ได้ข้อความจากหม่อนส่งมาว่าให้มาที่ห้องน้ำชายชั้นห้าผมรู้เลยว่าไม่ใช่หม่อนที่เป็นคนส่งมา ผมรีบวิ่งขึ้นตึกเพราะห่วงน้องแต่พอขึ้นมาได้ก็เจอไอพวกที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องน้ำสี่ห้าคนผมจำได้เลยว่าเคยชกกับมันเพราะหม่อน ผมยังจำได้เลยว่าพูดอะไรกับพวกมันแต่ขอละไว้ดีกว่าพอผมพูดจบก็ได้ยินเสียงร้องดังลั่นออกมาจากห้องน้ำแต่ฟังๆแล้วไม่น่าใช่เสียงของน้องผม มีหนึ่งคนในพวกมันที่จำเสียงเพื่อนมันได้จึงรีบเข้าไปดู สภาพไอคนที่อยู่กับหม่อนในห้องน้ำตอนนั้นถูกหม่อนจับมันกดอยู่ที่อ่างล้างหน้าผมเกรงว่ามันจะตายซะก่อนแล้วไม่อยากให้น้องตัวเองต้องฆ่าคนตายเลยรีบวิ่งไปดึงหม่อนออกมาจากตรงนั้นส่วนเพื่อนมันก็ไม่สนผมกับหม่อน รีบวิ่งไปดูอาการเพื่อนมัน ผมยังจำหน้าของหม่อนตอนนั้นได้เขาร้องไห้แล้วบอกผมว่าเขาทำได้ผมไม่ต้องมากังวลเพราะเขาอีกแล้ว ผมเลิกคิดแล้วหลับตาลงหวังว่าเรื่องวันนี้จะเกิดขึ้นกับหม่อนเป็นครั้งสุดท้าย

100/100




ดีค่าาาา น้องหม่อนไม่ได้โหดนะคะแค่รู้จักเอาตัวรอดฮ่าๆ ไรต์ลืมแทนไปเลยไม่ได้ใส่รูปแทนตรงcharacter เดี๋ยวหาได้ค่อยใส่ล่ะกัน ต่อไปจะเป็นไงก็คอยลุ้นกันนะคะว่าพี่กันย์จะมาช่วยทันป่าว//ช่วยต้องหรอ เรื่องนี้พระเอกแทบไม่มีบทเลยไรต์กลุ้มใจอยู่ว่าจะทำไงดี แต่ขอบใจคนที่อ่านจนจบมาถึงตรงนี้นะคะ บายๆ อีกไม่นานจะกลับมาาาาาา

 


10 ความคิดเห็น