BROTHER รักต้องห้าม...จริงรึเปล่า?(จบ)

ตอนที่ 3 : Chapter 1 +Nc 100/100

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 พ.ค. 59



     แสงแดดสีนวลยามเช้าส่งผ่านเข้ามาในม่านสีฟ้าอ่อนจนทำให้ภายในตัวห้องหรืออพาร์ตเมนต์หรูดูสว่างขึ้นมาทั้งที่ไม่ได้เปิดไฟสักดวง เด็กหนุ่มวัยสิบหกพลิกตัวตื่นขึ้นมาจากผ้าห่มหน้ามือขาวสะอาดขยี้ตาทั้งสองเล็กน้อยพร้อมกับหันไม่มองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ฝาผนังห้องวันนี้เป็นวันหยุด วันที่หม่อนจะตื่นขึ้นมาทำความสะอาดอพาร์ตเมนต์ตระเตรียมมื้อเช้าให้กับพี่ชายที่น่าจะยังไม่กลับมา คงไปค้างบ้านเพื่อน

ความคิดผุดขึ้นมาจากใจของเด็กหนุ่มร่างบาง กิจวัตรพวกนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนพี่ชายของเขาที่กำลังเรียนมหาลัยปีสามเขาย้ายมาอยู่ตั้งแต่พี่อยู่ปีสองซึ่งสามารถหาที่อยู่เองได้ไม่ต้องพักที่หอของมหาลัย มือเรียวเปิดน้ำจากอ่างล้างหน้าแล้ววักน้ำขึ้นมาล้างหน้าให้หายง่วงในเวลาเจ็ดโมงเช้า หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จร่างบางเดินออกมาหยิบผ้าขนหนูนิ่มผืนเล็กมาเช็ดหน้าเช็ดตาที่เปียกปอนแล้ววางพึ่งผ้าไว้ที่พนักเก้าอี้ในส่วนที่เป็นครัว เขาเดินไปที่เตาแล้วตั้งกระทะแล้วเปิดตู้เย็นหยิบหมูที่หมักเมื่อคืนออกมาพลางรอกระทะร้อนเช้านี้เขากะจะทำหมูทอดกินกับข้าวต้มหม่อนเป็นคนกินง่ายและเขาทำเผื่อพี่ชายด้วยถึงแม้ว่ามันจะไม่ค่อยถูกปากพี่เขาสักเท่าไหร่เลยที่ผัดผักยอดผักบุ้งให้พี่อีกจานก่อนจะวางไว้บนโต๊ะพักให้หายร้อนสักหน่อยข้าวต้มสุกพอดีที่คนร่างสูงไหล่กว้างดูโตกว่าเมื่อสมัยเป็นเด็กในชุดมัธยมปลายแต่ตอนนี้อยู่ในชุดนักศึกษามหาลัยชื่อดัง เขาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับโยนกระเป๋าใบเล็กแบนๆลงบนเตียงที่ร่างบางเพิ่งจะตื่นนอนแล้วอีกมือที่ถือเอกสารปึกใหญ่ไปวางไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือ

หม่อนตักข้าวต้มใส่ถ้วยให้ตัวเองโดยที่ไม่ได้ตักให้คนที่เพิ่งเข้ามา

“พี่จะกินข้าวไหม วันนี้หม่อนทำข้าวต้มกับกับง่ายๆ”ร่างบางพูดน้ำเสียงไม่มีความรื่นรมย์หรือเป็นทุกข์ใดๆ

“เก็บไว้ก่อนจะนอน”ร่างสูงพูดอู้อี้ขณะนอนอยู่บนเตียงข้างๆกระเป๋าที่เพิ่งจะโยนทิ้ง

ร่างบางไม่พูดอะไรขณะที่นั่งตักข้าวต้มกินกับกับไปเรื่อยๆก่อนจะพูดอีกประโยคอย่างมีน้ำเสียงอ้อนต่างจากประโยคก่อนหน้าเล็กน้อย

“พี่กันย์วันนี้ผมขอไปทำงานกลุ่มกับเพื่อนนะ”เขาพูดทั้งที่มันไม่เป็นความจริง แต่ที่ทำก็เพื่อจะเลี่ยงอะไรสักอย่าง

“งั้นก่อนไป...”ร่างบางสะดุ้งทันทีที่ร่างกำยำเดินเข้ามาใกล้ที่แผ่นหลังแล้วโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูประโยคถัดไปแทบจะทำให้สำลักน้ำข้าวต้ม

“อึก...”คนตัวสูงไม่สนใจร่างที่ตกใจอยู่แม้แต่น้อยแค่เห็นมือเรียวปล่อยช้อนลงกระทบปากถ้วยก็ล็อคเอวขึ้นมาแล้วลากร่างเล็กบางไปที่เตียง ถึงที่ก็ไม่ปล่อยให้ขัดขืนโดยการทับร่างเล็กเอาไว้

“ผมต้องไปตอนนี้นะครับ”ร่างเล็กเสียงสั่นกลัวยกแขนขึ้นมาปกปิดใบหน้ากันไม่ให้ร่างสูงหอมสักฟอด ร่างด้านบนอารมณ์เสียเล็กน้อยแต่ก็เปลี่ยนเป้าหมายมาที่ซอกคอแทน ร่างเล็กยกมือปกป้องกายพัลวัน

“หม่อนอย่าดื้อ!!”ร่างสูงครางเสียงเข้มขณะแกะกระดุมเสื้อของเด็กหนุ่ม

“ฮึกพี่กันย์เป็นพี่ผมนะ”ร่างเล็กพูดให้เหตุผล

“อย่างน้อยก็พี่คนล่ะแม่ หึๆ”คนคุมเกมพูดแล้วจับใบหน้าเล็กเอาไว้นิ้วโป้งเรียวไล่ไปทั่วแก้มขาวเนียนจนเจ้าของสั่นหน้าเล็กน้อย

“ฮึกๆ”น้ำอุ่นใสไหลไปตามแก้มเนียนพร้อมเสียงสะอื้น

“จะร้องทำไมมันไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยหม่อน หลังจากวันนั้นฉันก็ดูแลนายดีกว่าแต่ก่อนเยอะ”

“ผมไม่ชอบ ฮึก”คำตอบตามมาด้วยเสียงสะอื้น ร่างสูงประกบปากลงไปเพื่อกรบเสียงน่ารำคาญสำหรับเขา

“อื้อ!!”ร่างบางครางเมื่อมือเรียวของคนคุมเกมกดลงไปที่ส่วนใต้กางเกงของร่างเล็ก หม่อนพยายามปิดปากไม่ให้คนเป็นพี่รุกรานไปมากกว่านี้มือขาวพยายามปัดป้องมือของคนเอาแต่ใจออก

“พี่กันย์พอเถอะ”มันน่าจะหยุดเพียงแค่นั้นหากแต่เสียงเรียกชื่ออย่างสั่นเครือพร้อมกับเสียงหายใจแรงมันกลับทำอารมณ์ร่างสูงพุ่งพล่าน

ร่างเล็กจับเสื้อที่หลุดหลุ่ยออกมาปกปิดส่วนเปลือยเปล่า ใจนึงก็สงสารอีกใจก็อยากจะทำ กันย์พลิกกายร่างเล็กขึ้นไปไว้บนตัวเขาแทนมือจับเอวบางไว้ไม่ให้หนีไปไหน

“ทำให้พี่พอใจก่อนแล้วจะไปทำการบ้านก็ไป”

คลิก!!NC

ร่างสูงลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำหลังจากที่พอใจแล้ว

“ฮึกๆ”หม่อนขบริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้นเขาไม่อยากให้คนเป็นพี่รู้ว่าเขาอ่อนแอแค่ไหนแขนเสื้อแทบจะไม่พอเช็ดน้ำตายิ่งห้ามเสียงร้องไห้ก็ยิ่งดังขึ้น จนกันย์ที่เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วออกมาเห็นร่างเล็กนั่งอยู่บนเตียงรีบสะบัดหน้าไปทางอื่นเมื่อเขาเปิดประตูห้องน้ำออกมา หม่อนได้ยินเสียงฝีเท้าเบาเดินเข้ามาร่างบางรีบลุกออกจากเตียงแต่ก็โดนร่างสูงกว่ากดไหลลงบนเตียง

“ไปทำการบ้านไม่ไหวแล้วมั้งหม่อน”เสียงอ่อนๆจากคนเป็นพี่แทบทำให้เขาใจอ่อนยวบ เขารู้ดีว่าคนคนนี้จะเปลี่ยนเป็นคนละคนเมื่อตัวเองได้สิ่งที่ต้องการ หม่อนซึ่งไม่เหลือใครนอกจากพี่ชายที่จะปลอบใจเขาได้ดีที่สุดถึงแม้ว่าจะร้ายกับเขาแค่ไหนร่างเล็กก็ตัดสินใจซบหน้าเข้าไปที่กล้ามหน้าท้องผ่านผ้าบางๆจากเสื้อที่ร่างสูงสวมใส่


สวัสดีค่าไรต์มาลงตอนที่หนึ่งแล้วน้าาาา อ่านเอ็นซีก็คลิกที่ตัวอักษรNCเลยค่าาา




10 ความคิดเห็น

  1. #8 mutot_yim (@aoenratima) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 16:27
    ทำไมเนื้อเรื่อมันโหดร้ายอย่างนี้#ปากระป๋องใส่หน้าไรท์(ได้ข่าวว่าแกชอบแบบนี้เหมือนกันนะ)เอี้ยด!!เบรคแทบไม่ทัน ไรท์!!หึมีเรื่องนึงที่ต้องบอกไรท์ให้ได้(ไปตายซะ!จะบอกงี้ใช่มั้ย)เปล่า
    แค่จะบอกเค้าขอโต้ดดดด
    นั่งพับเพียบมองต่ำก้มลงกราบ5555-++
    #8
    0