BROTHER รักต้องห้าม...จริงรึเปล่า?(จบ)

ตอนที่ 2 : Memory 1-2 100/100

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 พ.ค. 59



...........................................Memory 1................................................



“หม่อนง่วงรึยังครับ?”ฝ้ายถามลูกชายของตนเมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงสามทุ่มครึ่ง ก่อนหน้านี้ทั้งสองช่วยกันขนของเขามาในห้องนอนใหม่ในบ้านหลังใหม่ โดยที่รับประทานอาหารกับคนในบ้านไปแล้ว

“อื้อ”เด็กน้อยครางเสียงอ่อนน่ารักจนคนเป็นแม่อดมันเขี้ยวไม่ได้ต้องจับมาหอมแก้มสักฟอด

“ฟอด งั้นเข้านอนได้แล้วนอนดึกไม่ดี”ว่าจบก็อุ้มเด็กน้อยค่อยๆวางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม สายตาทอดมองใบหน้าเล็กอย่างห่วงใย

“แม่พรุ่งนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนใช่ไหมครับ”หม่อนถามพร้อมกับกอดเอวแม่ของตน

“แน่นอนก็โรงเรียนปิดแล้วนิ ดีใจล่ะสิ”แม่ตอบพลางมองตาปรือๆของเด็กน้อยที่ค่อยๆจะปิดลง

“อื้อ”นั่นเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่หม่อนจะหลับลง

ฝ้ายมองลูกของตนที่กำลังหลับอย่างมีความสุข น้ำอุ่นใสไหลเปื้อนใบหน้าหวานมือเรียวยกขึ้นพยายามปาดน้ำตาให้หมดไปแต่มันก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้นเพิ่มด้วยเสียงสะอื้นเสียใจ

“แม่ขอโทษนะหม่อน ไม่นานแม่จะกลับมาหานะ”เสียงหวานอมเศร้าพูดขึ้นกระชับกอดเด็กน้อยให้หายเศร้าพอคิดว่าลูกหลับสนิทแล้วร่างบางค่อยๆผละออกเดินไปแขวนเสื้อลูกชายเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าเรียบร้อยเหลืองเพียงของตัวเองที่ยังคงอยู่ในกระเป๋าแล้ววางกระดาษแผ่นบางเผื่อวันข้างหน้าเธอจะไม่ได้กลับมาอีกนี้จะเป็นความทรงจำของเขาที่ยังมีแม่และพ่อ

เสียงเปิดประตูและปิดลงเบาๆเหลือเพียงเด็กน้อยนอนอยู่ในห้องตามลำพังไม่มีแม่ที่เคยกอดและกล่อมให้หลับฝันดีอีกแล้ว.......


....................................................Memory 2.......................................................



“หม่อน!!!”ชายวัยกลางเรียกเด็กชายที่ใกล้จะโตเป็นหนุ่มจากบนรถที่เปิดกระจกข้างคนขับ

“สวัสดีครับ พ่อ พี่กันย์”เด็กชายวิ่งฝ่าแดดร้อนมาที่รถแล้วรีบเปิดประตูขึ้นรถมาทันทียังไม่ลืมสวัสดีสองคนที่อยู่บนรถ

“วิ่งกลางแดดมาแค่นี้ถึงกับหน้าแดงเลยหรอ”คนเป็นพี่ถามขึ้นพลางมองหน้าน้องชาย

“แหะๆผมไม่ชอบกลางแจ้งแบบพี่นะ”หม่อนตอบพี่ชายของตนแล้วเปิดกระเป๋าหยิบขวดน้ำมาดื่ม

“อยู่กันมาตั้งแต่หม่อนเจ็ดขวบจนตอนนี้สิบสี่ยังไม่รู้อีกว่าน้องเป็นไง”

“ไม่ได้อยู่มาตั้งแต่เกิดสักหน่อย”กันย์ตอบเสียงขุ่น

หม่อนได้แต่เงียบเพราะรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีความสัมพันธ์อย่างที่ครอบครัวอื่นเขาเป็นเจ็ดปีที่ผ่านมาเขาก็เป็นคนนอกอยู่ดี

ทั้งกันย์และหม่อนนั่งเงียบมาตลอดทางโดยมีพ่อฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีพลางขับรถไปด้วย ที่ผ่านมาหม่อนไม่เคยเห็นครอบครัวนี้ทะเลาะกันรุนแรงสักครั้งและก็ไม่ทะเลาะกันเลยในบางช่วงทั้งคนที่ปัจจุบันนี้เขาเรียกว่าแม่ซึ่งเป็นแม่แท้ๆของกันย์และพ่อทั้งสองต่างร่าเริงและเข้าใจกันและกัน เลี้ยงเขาและกันมาอย่างอบอุ่นแต่ก็มีการเปลี่ยนแปลงบ้างอย่างเช่นการดูแลเพราะพวกเขาโตขึ้นอีกอย่างกันย์ก็กำลังจะเข้ามหาลัยแสดงถึงความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาอีกพ่อแม่เลยไม่คอยถามนู่นนี่หรือเซ้าซี้อะไรปล่อยให้จัดการเองและกันย์ก็เป็นคนมีความรับผิดชอบดี

รถจอดที่หน้าบ้านแล้วทั้งสองก็รีบลงจากรถทันทีโดยไม่รอพ่อที่กำลังจะดับรถ

กันย์และหม่อนวิ่งเข้าบ้านไปสวัสดีแม่ของพวกเขาหรือที่หม่อนเข้าใจว่าเขาเป็นป้าของตน ร่างเล็กของเด็กม.ต้นเดินไปที่สวนดอกไม้ที่ซึ่งเป็นหน้าที่ของหม่อนจะต้องดูแลรดน้ำให้มันทุกเย็นเขาอาสาอยากจะทำเองตั้งแต่เขาขึ้นชั้นมัธยม หม่อนรดน้ำเสร็จแล้วแต่ก็ยังนั่งดูกลีบดอกของพุ่มดอกไม้ที่ตนเพิ่งรดน้ำไปมีน้ำใสๆเกาะอยู่ตามกลีบสีสวยของมันยิ่งแสงแดดอ่อนๆยามพระอาทิตย์ตกยิ่งทำให้เจ้าตัวแทบตกอยู่ในภวังค์ถ้าไม่มีเสียงเข้มดังแทรกเข้าโสตประสาทเขาเสียก่อน

“ไม่ไปอ่านหนังสือหรือไงอีกสามวันก็สอบแล้ว”กันย์พูดขึ้นขัดน้องชายที่เขาไม่คิดว่าเป็น

“พี่สบายจังนะที่สอบเสร็จเข้ามหาลัยได้แล้วแถมยังเป็นที่ที่ดีอีก”หม่อนไม่ได้โกรธที่มีคนมาแทรกแต่กลับพูดชมคนร่างสูงที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องไปอ่านหนังสือไปดูมันอยู่ได้ดอกไม้เนี่ย”ร่างสูงพูดไม่พอดึงมือน้องชายที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้น

“คร้าบๆผมจะไปอ่านเดี๋ยวนี้เลย”น้องชายว่าง่ายแล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านพร้อมที่จะขึ้นห้องของเขา หม่อนรู้ว่ากันย์ไม่ได้คิดกับเขาว่าเป็นน้องชายแท้ๆออกจะดูเหมือนเอ็นดูเด็กที่มาอาศัยด้วยซะมากกว่าแต่เขาก็ยังอยากทำสนิทสนมกับกันย์อย่างพี่น้องอยู่ดี

หม่อนนอนอ่านหนังสืออยู่ในห้องเกือบจะสองชั่วโมงจนพ่อบ้านเรียกลงมากินข้าว เขากะว่าพอกินเสร็จจะให้พี่ของเขาช่วยสอนวิชาคณิตศาสตร์ที่เขาไม่เข้าใจสักหน่อยเขาไม่เรียนพิเศษเหมือนเด็กคนอื่นไม่ใช่ว่าไม่มีใครสนับสนุนแต่เขาดูจะเข้าไม่ได้กับการเรียนพิเศษสักเท่าไหร่เหมือนเขาจะเข้าใจกับการหาซื้อหนังสือมาอ่านเองมากกว่าแต่วิชาเลขต้องพึ่งพี่ชายของเขาจริงๆ

“พี่กันย์ติวเลขให้ผมหน่อยดิไม่เข้าใจอะ”ร่างเล็กเรียกคนเป็นพี่เมื่อทั้งคู่กินข้าวเสร็จแล้วต่างคนก็ต่างจะเขาห้องของตัวเอง

“ห้ะ!!นายอ่านหนังสือไม่เข้าใจหรอปกติก็ทำได้ดีนิ”กันย์พูดด้วยน้ำเสียงตกใจนิดๆซึ่งมันก็ทำให้คนขอร้องแอบสงสัย

“ก็เรื่องนี่ผมไม่เข้าใจจริงๆ”หม่อนพูดย้ำ

“เออๆเอาหนังสือปากกามาที่ห้องฉันล่ะกัน”กันย์ว่าจบก็เดินเขาห้องไป

โดยปกติแล้วทั้งสองก็ไม่ได้สนิทกันมากอย่างที่หม่อนแสดงออกมาหม่อนไม่เคยเข้าห้องของกันย์เลยและนี่เป็นครั้งแรก

“อ่าก็ทำอย่างนี้ไงตั้งสมการดีๆสิ”เสียงเข้มออกมาจากปากคนตัวสูงเมื่อทำข้อที่น้องทำไม่ได้

“อ้อพี่แล้วข้อนี้อะ”

“ลองคิดดูเองก่อนสิมันก็คล้ายกับข้อที่ฉันสอนล่ะ”

“...”หม่อนเงียบพลางใช้ความคิดทำโจทย์เลขของตนจนไม่สนใจว่ามีสายตาคู่นึ่งมองเขาอยู่

“เออหม่อน ถามอะไรหน่อยสิ”

“ครับ”เจ้าตัวตอบพลางมองโจทย์เลขอย่างใช้ความคิด

“ไอเด็กม.5ที่มันมารอหม่อนทุกเช้านั่นใคร” คำถามของร่างสูงทำเอาคนที่คิดโจทย์เลขอยู่สติแตกไปชั่วขณะก่อนจะผ่อนลมหายใจตอบพี่ชายอย่างมีสติที่สุด

“รุ่นพี่น่ะครับ”เขาหันหน้ามามองคนถาม

“ไปสนิทกันได้ยังไง”ใบหน้าคมคายถามพร้อมกับมองเข้าไปนัยน์ตาร่างเล็กอย่างกดดัน

“เอ่อ...เขาบอกว่าอยากรู้จักผมเฉยๆ”

“เพราะอะไร?”กันย์ถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

“พี่ก็รู้อยู่แล้วอย่าถามเซ้าซี้ได้ไหมผมอึดอัด”หม่อนตอบแล้วก้มหน้าลงความรู้สึกหดหู่เริ่มก่อตัว

“ฉันเป็นพี่นายนะ”ร่างสูงกว่าพูดประโยคนั้นออกมาทั้งที่เขาไม่เคยคิดว่าหม่อนเป็นน้องชายของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

“พี่ประสาอะไรถามเซ้าซี้กับเรื่องแบบนี้พี่ไม่เคยคิดว่าผมเป็นน้องเลยมากกว่า”คนเป็นน้องเมื่อไม่มีสติก็พูดประโยคอันตรายขึ้นมา

“ก็ดีแล้วที่รู้ตัวฉันจะได้เอานายมาเป็นของฉันซะเลย”หลังจากเงียบไปไม่นานกันย์พูดประโยคกำกวมกับท่าทางที่คนเป็นน้องไม่เคยเห็นมาก่อน

“หน้านายอย่างกับตุ๊กตาน่าเอามาเป็นของตัวเอง ไอเด็กนั่นคงไม่มาตามคุยตามทำเป็นสนิทสนมกับนายหรอกจริงไหมหม่อน”ร่างสูงพูดพลางยื่นมือมากุมมือเล็กแล้วใช้ปลายนิ้วโป้งไล่บริเวณหลังมือขาว

“พี่พูดอะไรน่ะ”คนเป็นน้องถามทั้งที่เขาคิดว่ามันจะเป็นอย่างนั้นแต่เขาก็ยังไม่ยอมรับ

“นายน่าจะรู้นะ ผ่านมาเยอะไม่ใช่เหรอแบบนี้น่ะ”

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

100/100

สวัสดีค่ะตอนนี้ก็ยังไม่ดำเนินเรื่องก่อนนะคะขอเกริ่นนำก่อนฮ่าๆก็ขอบคุณคนที่เม้นให้ตั้งแต่ตอนแรกนะคะยังไงตอนนี้ก็เม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยเด้อออ

 


 

 

 

10 ความคิดเห็น

  1. #6 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 14:08
    คุณพี่ชายใจเย็นเย๊น!!!!
    #6
    0
  2. #5 มาจิ (@kream-nongnapat3) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 18:33
    ทำร้ายจิตใจ TT
    #5
    0