BROTHER รักต้องห้าม...จริงรึเปล่า?(จบ)

ตอนที่ 14 : chapter 12 วันของเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ค. 60

Chapter 12

หม่อน...

วันนี้เป็นวันหยุดผมนั่งดูทีวียามสายอยู่ที่โซฟา ส่วนพี่กันย์ก็ตากผ้าอยู่ทีระเบียง ผมอยู่ในชุดเสื้อกล้ามหลวมตัวโคร่งเพราะไม่มีผ้าจะใส่แล้วจึงต้องยืมเขามาใส่ก่อนส่วนกางเกงก็ของตัวเอง ผมดูหนังช่องแปดสีอยู่คนตัวสูงที่ไม่รู้ว่าตากผ้าดีรึยังเดินมานั่งข้างผมเขาดึงเอวผมให้เข้าไปใกล้หัวผมหนุนอยู่ที่ไหล่ ผมไม่สนอะไรอีกแล้วถึงเราเป็นพี่น้องกันก็เถอะขอแค่เรามีความสุขก็พอผมคิดเองเออเองไปเรื่อยทั้งที่ไม่รู้คนข้างกายคิดยังไงและผมก็ไม่อยากจะรู้ด้วยเพราะกลัวว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่คิดผมอยากเก็บความรู้สึกตอนนี้ไว้ให้ดีที่สุด...

“หม่อนหิวไหมเมื่อเช้ากินขนมปังไปแผ่นเดียวเอง”พี่กันย์หันมาถามผมโดยที่ปลายจมูกวนเวียนอยู่ข้างแก้มของผม

“อิ่มแล้วครับ”ผมตอบความจริงไป ช่วงนี้ผมไม่ค่อยอยากจะกินอะไรเท่าไหร่

“กินน้อยจังนะเราเนี่ย”เขาว่าพลางดันตัวผมให้นอนราบกับโซฟา ใบหน้าของเขาคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอขาวมันทำให้ผมเขิน

“พะพี่กันย์ผมจะดูหนัง”ถึงผมจะชอบเขามากแต่ก็ไม่ได้อยากให้เขามายุ่มย่ามกับผมพร่ำเพรื่อ

“ดูหนังจบแล้วขอได้ป่ะ”ใบหน้าคมคายตอนนี้อยู่ในระดับเดียวกับสายตาของผมสายตาของเขามัน...

ผมเบือนหน้าหนีเพราะทนให้เขาเห็นหน้าตัวเองตอนมันร้อนไม่ไหว แต่เขาก็จับใบหน้าผมให้ไปประสานสายตากับเขามุมปากเขายกยิ้มเจ้าเล่ห์น้อยๆมันทำให้ผมกุมมือเขาแน่น

“พะพอแล้ว”ผมขอร้องคนด้านบนให้หยุดแกล้งผมซักทีเขาก็ทำตามที่ขอเจ้าตัวผละออกจากผมแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ห้องของเขา ผมถอนหายใจออกมาเพราะเขาไม่น่าจะทำอย่างที่พูดจริงๆ

...หนังจบ...

ผมกะจะเดินเข้าไปดูพี่กันย์ในห้องสักหน่อยเขาเข้าไปนานมากจนตอนนี้หนังจบแล้วยังไม่ออกมาเขาโกรธผมหรอ

“แกก”เสียงบิดประตู ผมที่กำลังบิดประตูให้เปิดออกอยู่ๆก็มีแรงจากฝั่งตรงข้ามดึงให้ประตูเดินเองมันเร็วมากจนผมตั้งตัวไม่ทันเกือบจะล้มแต่ดีที่มีอกกว้างรองรับผมอยู่มือใหญ่ลูบแผ่นหลังผมเล่น ผมเงยหน้าออกมาจากอกกว้างกะจะตำหนิที่เขาแกล้งผม แต่ผมก็ต้องไปสนใจประตูที่ถูกปิดลงโดยฝีมือร่างสูงข้างกาย

“มาเองเลยนะสงสัยจะอยากเหมือนกัน”พี่กันย์แหย่ผมทั้งที่ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น ผมกลอกตามองบนใส่เขาเขาก็ไม่รู้จะยิ้มอะไรนักหนาทั้งที่ผมไม่ได้เล่นด้วย

“กึก”ร่างสูงดันร่างผมให้หลังไปติดกับบานประตู เขามองตาผมส่วนผมก็มองตอบเหมือนเวลามันหยุดอยู่อย่างนั้น ผมไม่รู้ตัวเลยว่าริมฝีปากบางของเขาโน้มลงมาสัมผัสเมื่อไหร่ จังหวะเนิบนาบมันทำให้ใจแทบขาดแขนผมยกขึ้นโอบคอของเขาอย่างไม่รู้ตัว

“อือ อื้ม”ไม่รู้ว่าเป็นเสียงใครกันแน่เพราะมันดังก้องอยู่ในหัวของผม

เขาผละออกจากผมอย่างอ้อยอิ่งหลังจากที่ขบริมฝีปากผมไปแล้ว

มือเขาเลิกเสื้อผมจนพ้นออกจากหัว ผมอยู่ในสภาพกางเกงตัวเดียวทั้งที่คนตรงหน้าเสื้อยังอยู่ครบ มือผมไปจับที่ชายเสื้อเขาบ้างเจ้าตัวยิ้มก่อนจะถอดมันออกมาเอง ก่อนที่เราจะเริ่มนัวเนียกันอีกครั้ง พี่กันย์ขบเข้าที่ไหล่บางของผมแล้วไล่มาที่อก เขาวนเวียนอยู่ที่ยอดอกผม

“อึก”ผมถูกคนตัวสูงย้ายมานอนราบที่เตียงกว้างแล้วเขาก็ลงมานอนทาบบนตัวผม


กันย์...

หลังผมอาบน้ำเสร็จก็มานั่งดูคนตัวเล็กที่อาบน้ำก่อนหน้าผมนอนหลับตาพริ้มอยู่ที่เตียง ผมทิ้งตัวลงไปนอนข้างๆแล้วดึงตัวหม่อนให้เข้ามาใกล้ ปลายจมูกวนเวียนอยู่ที่ซอกคอจนคนในอ้อมกอดร้องออกมา

“อื้อ พี่กันย์พอแล้ว”บอกให้พอแต่นำเสียงเชิญชวนชะมัด

“หิวข้าวยังนี่เที่ยงแล้วนะ”ผมกระซิบข้างหูคนที่ยังนอนหลับตาอยู่

“อยากกินปูจิพี่กันย์พาไปหน่อย”ร้านที่ว่าเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นตามห้าง

“งั้นลุกสิเปลี่ยนเสื้อด้วย”ผมคงทนไม่ได้ถ้าเห็นหม่อนใส่เสื้อกล้ามหลวมๆโชว์แขนขาวแบบนี้

“อืมแปปนะพี่กันย์”เจ้าตัวลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปส่วนผมก็ลุกขึ้นเอากางเกงมาเปลี่ยน

 

ตอนนี้เราสองคนนั่งอยู่ในรถผมรอให้แอร์เย็นก่อนแล้วค่อยออกรถเพราะเดี๋ยวคนข้างๆจะร้อน

“พี่กันย์ป๊าบอกให้กลับไปเยี่ยมบ้านพรุ่งนี้ด้วย”หม่อนบอกทั้งที่มือยังถือมือถืออยู่ เขาคงแชทไลน์กับพ่อผมมั้ง

“ได้สิ”ผมรู้มาตั้งนานล่ะว่าพ่อให้ผมพาหม่อนไปหาแม่เขาที่บ้านพรุ่งนี้แล้วก็...

“พี่กันย์ หม่อนอยากซื้อขนมปังร้านที่เราเคยกินไปฝากป๊าหน่อย”ผมที่กำลังคิดเรื่องที่บ้านอยู่แต่หม่อนก็พูดออกมาซะก่อนทำให้ผมต้องเบนสายไปที่เขา

“อืม เดี๋ยวกินข้าวเสร็จค่อยไป”ผมตอบพลางเคลื่อนตัวรถออกจากตึก

ไม่นานเราก็มาถึงห้างใหญ่ใกล้ๆมหาลัย เราพากันเดินไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นพอนั่งลงที่โต๊ะได้สักพักพนักงานก็มารับออเดอร์ ผมจัดการสั่งอาหารที่หม่อนชอบและก็ของตัวเองอีกนิดหน่อยก่อนที่พนักงานจะเดินออกไป

“พี่กันย์ร้านเขาตกแต่งใหม่สวยจัง”หม่อนว่าพลางเงยหน้าขึ้นไปมองเพดานร้านมีลวดลายแบบญี่ปุ่นและก็โคมไฟสีนวลสวย

“สวยดี”ผมตอบรับคนตรงหน้าพลางคิดว่าถ้าอาหารมาผมน่าจะถ่ายรูปเขาเก็บไว้สักรูปก่อนที่จะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก

ประมาณสิบห้านาทีอาหารก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะหม่อนคีบไข่หวานย่างไปกินใบหน้าน่ารักนั่นมันทำให้ผมใจชื่น ผมปล่อยให้เขากินส่วนผมเองกินอะไรไม่ค่อยลงเพราะไม่หิวมากจึงกินได้นิดหน่อย ผมหยิบมือถือขึ้นมาเปิดกล้องแล้วหันไปที่คนตรงหน้าผมกะจะไม่กวนเขาแต่เจ้าตัวก็รู้ตัวขึ้นมาก่อนว่าโดนแอบถ่าย

“พี่กันย์ถ่ายทำไมอะ”เขาถาม

“นานๆทีหน่า”ผมตอบแล้วยิ้มให้

หม่อนไม่พูดอะไรอีกเอาแต่ยิ้มให้กล้อง เอียงคอนิดๆพอน่ารัก

อาหารส่วนใหญ่ที่หมดไปก็ฝีมือหม่อนส่วนผมก็กินไปนิดหน่อยเราจ่ายเงินแล้วเดินออกมาจากร้านแวะซื้อขนมปังกลับไปให้พ่อจากนั้นเราก็นั่งรถกลับบ้าน

“อิ่มจัง”หม่อนพูดพลางตีพุงไปด้วยเมื่อเรามาอยู่ในหอเรียบร้อยตอนนี้ก็บ่ายแล้วเวลามันผ่านไปเร็วมาก

“เย็นนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม”ผมโน้มคอลงไปถามคนตัวเล็ก

“ผมเพิ่งอิ่มข้าวเที่ยงพี่ก็ถามถึงข้าวเย็นเลยหรอ ตัวเองก็กินน้อยจัง”ร่างเล็กตัดพ้อผม

“พี่ไม่หิว”ผมตอบพลางลูบหัวหม่อนไปด้วยเขาก็ทำหน้าบูด

“พี่กันย์อะ”เขาพูดแค่นั้นแล้วกอดผมหน้าหม่อนซบอยู่ที่อกผมก็กอดตอบเขา

“ทำไม”ผมถามพลางโน้มหน้าเข้าไปใกล้ฟังเสียงอู้อี้จากคนตัวเล็ก

“ผมชอบพี่นะ”เสียงมันเบามากแต่กลับทำให้ผมใจเต้นแรง

“แค่ชอบหรอ”ผมแกล้งคนในอ้อมกอดด้วยการกระซิบข้างหูสังเกตได้ว่าใบหูนิ่มนั่นมันแดงขึ้นมา

“แล้วพี่ล่ะ”เขาถามผมทั้งที่ยังไม่ได้ตอบคำถามเลย

“รักหม่อน”ผมกระซิบอ่อนโยนที่ข้างหูเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาเขายกแขนขึ้นมากอดคอผมไว้เขย่งปลายเท้าแต่ก็ได้แค่หอมแก้มผม ผมทนกริยาน่ารักของเขาไม่ไหวจึงอุ้มร่างบางขึ้นมากดจูบที่ริมฝีปากอย่างแนบแน่นผมอยากจะให้เราอยู่อย่างนี้ไปนานๆแต่สุดท้ายเราก็ต้องผละออกจากกันเพราะหม่อนหายใจไม่ทัน

เสียงหอบของคนที่ถูกผมอุ้มอยู่ดังแผ่วออกมาจากปากบางสวยผมหอมแก้มเขาหนักๆอีกทีนึงแล้วพาเจ้าตัวไปนั่งที่โซฟาก่อนที่กิจกรรมของเราจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง

 

เราสองคนอาบน้ำแต่งตัวกันแต่เช้าเพื่อไปหาพ่อของผม หม่อนยังคงง่วงๆอยู่ผมจึงปล่อยให้เขาหลับอยู่ข้างๆส่วนตัวเองก็ขับรถไป หอผมออกจะไกลจากบ้าน ขับรถเกือบชั่วโมงจึงจะถึง พ่อจึงซื้อหอให้ผมอยู่

เพราะมันใกล้กับมหาลัย ที่พ่อยอมให้หม่อนมาอยู่หอกับผมไม่ใช่เพราะมันใกล้กับโรงเรียนเขาหรอก แต่ผมบอกพ่อว่าอยากช่วยดูแลหม่อนพ่อแม่จะได้ทำงานกันสะดวก ถ้าพ่อรู้ว่าผมเอาเขามาทำแบบนี้คงโดนหนักแน่ ไหนจะพ่อหม่อนอีก...

 

ดีจ้ารีดเดอร์ ใกล้จะจบล่ะน้าาอีกประมาณตอนสองตอนจ้า อาจมีเขียนผิดบ้างบอกได้นะคะบ๊าย บายย อ่อไรต์เปลี่ยนมาลงอาทิตย์ละตอนแล้วนะคะ...

10 ความคิดเห็น