BROTHER รักต้องห้าม...จริงรึเปล่า?(จบ)

ตอนที่ 13 : Chapter 11 วันเกิดทีม 100/100

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 เม.ย. 60

Chapter 11

โปเต้...

ผมนอนอยู่ที่โซฟาที่ประจำของผมในห้องของกันย์มันนอนกับน้องชื่อหม่อนเขาเป็นคนน่ารักทั้งหน้าตาและนิสัยนะผมว่า ผมชันตัวลุกขึ้นนั่งเอารายงาน หนังสือขึ้นมาอ่าน

“แอด”จะเป็นใครไม่ได้นอกจากหม่อนที่เปิดประตูเข้ามาผมคุยกับเขาสองคนมาสองวันแล้วหลังจากที่ไอกันย์มันมาคุยกับผมเรื่องพรีมมันก็กลับหอดึกตลอดหม่อนจากที่สดใสร่าเริงก็กลับซึมกระทื่อ ผมเคยถามเขาเรื่องเพื่อนที่โรงเรียนเพราะน่าจะเป็นสิ่งแรกที่เขาสนใจที่สุด แต่ไม่ดูเหมือนเด็กคนนี้จะรักพี่ชายอย่างไอกันย์มากถามถึงมันแม่งทุกวันขอร้องให้ผมโทรตามมัน ผมก็ทำให้ไม่ได้เพราะกลัวว่ามันจะอยู่กับพรีมคุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าทำไมผมถึงหลบผู้หญิงคนนั้นแบบนี้แต่ควรสนใจมาที่คนตัวเล็กข้างๆผมเขาเดินมานั่งโซฟาเดียวกับผมประโยคที่เขามักจะถามถึงบ่อยมากดังออกมาจากปากบาง

“พี่ว่าพี่กันย์จะกลับมาเร็วไหมวันนี้”เสียงเล็กอ้อแอ้แบบนี้มันทำให้ผมสงสารชะมัดอยากดึงเข้ามากอดปลอบจริงๆ

“ไม่รู้สิ”ผมตอบได้แค่นี้จริงๆ

“ผมไม่อยากให้พี่ผมเป็นแบบนี้เลย”หม่อน

“ทำไมล่ะหม่อน อย่าสนพี่นายมากเลยหน่าเอาเวลาไปสนใจเพื่อนที่โรงเรียนดีกว่า”ผมว่าพลางกอดไหล่คนตัวเล็กเอาไว้

“เฮ้อ”เขาถอนหายใจ

“หม่อนไม่ชอบให้กันย์สนิทกับใครหรอ หวงพี่นะเราเนี่ย”ผมล้อให้เขาเขินเล่นเผื่อว่าสถานการณ์จะดีขึ้น แต่...

“ผมยอมรับว่าผมหวง”คำพูดจากปากร่างเล็กมันทำให้ผมอึ้ง ถ้าเด็กผู้หญิงก็ว่าไปอย่างแต่เด็กผู้ชายนี่...

“เอาน่า เดี๋ยวเรื่องพรีมจบก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว”ผมเหมือนคนปรับตัวไม่ถูกและไม่ทันคิดว่าประโยคนี้มันจะทำให้ร่างเล็กตอกกลับมาให้ผมสตั้น

“แล้วเมื่อไหร่จะจบ พี่โปเต้ควรจะมีความกล้าไปคุยกับพี่พรีมเองไม่ใช่ให้พี่กันย์ออกหน้าแทนแบบนั้น”เขาพูดแล้วเอามือลูบหน้าพร้อมกับพึมพำว่าขอโทษ

“ขอโทษครับผมแค่พูดในสิ่งที่คิดทั้งที่ไม่รู้ว่าพี่หนักใจแค่ไหน”เสียงพึมพำมันเบามาจนผมต้องขยับตัวเข้าไปใกล้ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงกอดปลอบเขาทั้งที่โดนว่า

“ขอโทษนะหม่อนพี่เห็นแก่ตัวพี่ยอมรับ แต่อีกไม่กี่วันพี่จะไปแล้วหม่อนทนหน่อยนะหลังจากนั้นพี่รับรองว่าทุกอย่างจะต้องเป็นเหมือนเดิม”ผมปลอบเขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นว่าทำไมหม่อนถึงหวงพี่ขนาดนี้

“ฮึก พี่กันย์กลับมาก็ไม่เห็นจะกวนผมแบบที่เคยเลยผม ผม...”เขาพึมพำกับตัวเองมันยิ่งทำให้ผมคิดอะไรแปลกๆขึ้นมาได้

“ถึงกลับมาเป็นเหมือน ผมก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี”หม่อน

“ทำไมละหม่อน”ผม

หม่อนปลดกระดุมเสื้อนักเรียนลงสองสามเม็ดและผมก็ได้รู้อะไรมากขึ้นความสัมพันธ์ของสองคนนี้

“แค่นี้ผมก็ดีใจสุดๆแล้วผมคงหวังอะไรได้ไม่มาก ผมมันก็แค่น้องฮึกๆ”เขานั่งกอดเข่าตัวเองร่างเล็กตัวสั่นไปหมด ผมอดที่จะสงสารไม่ได้

“...”ผมพูดไม่ออกยิ่งฟังร่างเล็กพูดมันก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น ผมไม่รู้ว่ากันย์มันคิดยังไงแต่คนตรงหน้าผมคงให้ใจมันไปทั้งดวงได้จากที่ผมมองดวงตาที่เจ็บปวดนั่น

ผมกระซับอ้อมกอดให้มากขึ้นหลังจากที่ผละออกไปผมไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากปล่อยให้ความเงียบคุยกับคนในอ้อมกอดเขาปล่อยให้ผมกอดไว้นานมากนานพอที่เขาจะหยุดร้อง

 

ผมเข้ามาอยู่ในห้องนอนหลังจากที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้ไอกันย์มันเคลียร์กับหม่อน อีกแค่สองวันเท่านั้นผมก็ต้องไปจากที่นี่ ชีวิตผมคงจะกลับมาเป็นเหมือนตอนม.ปลายก่อนที่จะเจอพรีม พรีมเป็นคนหน้าตาสะสวยมาตั้งแต่เด็กตอนนั้นผมเจอเธอตอนที่เธอยังไม่เริ่มแต่งหน้าด้วยซ้ำเราบังเอิญนั่งเรียนข้างกันในโรงเรียนกวดวิชาสักที่ แรกๆที่เจอเธอเป็นคนซื่อๆไม่ได้เล่เหลี่ยมแพรวพราวอย่างตอนนี้ แต่ผมก็ยังคงชอบเธออยู่ คุณคงคิดว่ามันแปลกที่ผมนอนหอเดียวกับเธอตั้งแต่เป็นเฟรชชี่แต่เราไม่เคยคบกัน เธอเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่ได้ตำแหน่งดาวมหาลัย เริ่มที่จะออกไปควงกับหนุ่มๆที่เพิ่งจะรู้จักกันแค่ไม่กี่นาที เริ่มคบกับใครต่อใครเป็นว่าเล่น มันไม่รู้ว่าเธอกำลังสนุกหรือแค่ฝืนทำ แต่ทุกอย่างที่เธอทำมันทำให้ผมไม่พอใจจะให้พูดออกไปก็คิดว่ามันไม่ใช่สิทธิ์ของผม ผมเลือกที่จะเดินออกมาอย่างนี้จะดีกว่าแต่เธอก็ยังจะรั้งผมไว้ไม่รู้ว่าทำไมแต่ที่แน่ๆผมไม่ยอมไปเจอเธอไม่ยอมแม้แต่จะได้ยินเสียงเพราะกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน...

จบ//โปเต้....

 

หม่อน...

ผมนั่งรถมาร้านหมูกระทะกับพี่กันย์วันนี้เป็นวันเกิดพี่ทีมเจ้าของวันเกิดดูดีใจใหญ่เมื่อคืนแชทมาหาผมบอกว่าคนที่เขาชอบจะมาด้วยวันนี้ผมจะได้พบเขาจริงๆสักทีอยากรู้จักว่าคนในดวงใจพี่ทีมจะเป็นอย่างไร

พี่โปเต้ไม่ได้มาด้วยเพราะมัวแต่จัดห้องใหม่ของเขาเมื่อเช้าผมกับพี่กันย์ก็ไปช่วยเขาหาพวกเครื่องใช้จำเป็นมาแล้ว

ผมกับพี่กันย์ลงจากรถไปที่ร้านหมูกระทะร้านใหญ่ที่นี่จัดร้านบรรยากาศสบายๆลมเย็นๆ พอเริ่มมืดเขาก็จะเปิดไฟที่ห้อยอยู่ตามหลังคาสวย เจ้าของวันเกิดไม่รู้หายไปไหนมีแต่พี่ออฟกับพี่ว่านที่นั่งย่างหมูแล้วเติมผักอยู่ที่โต๊ะ

“อ้าวมาพอดีเลย หม่อนหยิบจานตรงนั้นมาเลยเดี๋ยวพี่คีบหมูให้”พี่ออฟทำตัวใจดีตามปกติแต่คนที่ผิดปกติคงเป็นพี่ว่าน

“ไหนมึงบอกจะให้กูไง”พี่ว่าน

“พวกมึงหยุดทะเลาะกันเลย ไอออฟมึงเอาให้ว่านไปเดี๋ยวกูทำให้หม่อนเอง”พี่กันย์ตัดปัญหาทันที

“พี่ออฟแล้วพี่ทีมไปไหนอะ”ผมถามคนหน้าตี๋ที่คีบหมูใส่ถ้วยข้างๆอยู่

“ไปตัดหมูมาเพิ่มน่ะ”เขาตอบพลางหยิบมือถือขึ้นมา

“มึงจะทำอะไร”พี่ว่าน

“โทรตามละอองสิไม่มาสักที”ชื่อที่พี่ออฟเอ่ยปากออกมาทำให้ใจผมสะดุดคิดว่านี่น่าจะเป็น...

“อะหมูมาละ ออฟลวกตับให้กูหน่อยจิเอาเด้งๆนะ”เจ้าของวันเกิดที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนวางจานหมูและตับลงมาที่โต๊ะแล้วมานั่งข้างๆผม

“ไม่เอาดีกว่าตรงนี้ให้ละอองนั่ง”แต่อยู่ๆเขาก็เปลี่ยนใจย้ายไปนั่งข้างพี่ออฟแทน

“อะไรของมึงตรงนี้กูจะนั่งกับเพื่อนกู”พี่ออฟเริ่มโวยวาย

“มึงไม่มีสิทธิ์บ่นวันนี้วันเกิดกู”พี่ทีมว่าพลางชี้หน้าพี่ออฟอย่างกับเด็ก

“มีงี้ด้วยเว้ย”พี่ว่านว่าพลางยิ้มมุมปาก

“หึ”พี่ออฟไม่ได้พูดอะไรนอกจากกดมือถือ ส่วนพี่ทีมหัวแทบจะชนกับหัวพี่ออฟอยู่แล้วเนื่องจากยุ่งกับมือถือเขา

“ไอห่าทีม อย่ากวนดิ้”พี่ออฟดันหัวพี่ทีมให้ออกห่างหยิบตะเกียบขึ้นมาช่วยพี่กันย์พลิกหมู ส่วนผมก็คอยเทน้ำใสแก้วให้ทุกคน

พวกเรากินกันได้แปปนึงคนที่พี่ออฟรอก็มาถึง เธอเป็นผู้หญิงหน้าหมวยหน่อยๆ ตัวขาวอ่อร่าดูไม่น่ากลัวอย่างที่คิด เธออยู่ในชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินเข้มเหนือเข่าแต่ก็ไม่สั้นมากแขนเสื้อสั้นแต่ก็ดูดี เป็นเสื้อผ้าเรียบๆแต่มาอยู่บนตัวพี่คนนี้แล้วดูน่ารักไปเลย

ผมสังเกตเห็นพี่ทีมถอดแว่นออกเขายกน้ำขึ้นมากินอย่างๆเขิน ฮ่าๆตลกชะมัด ส่วนพี่ออฟก็ทำหน้าอึ้งๆ

“เอ่อ นั่งนี่หรอ”พี่ละอองเดินมาตรงที่ว่างข้างผมพร้อมกันหันไปมองพี่ออฟ

“นั่งตรงนั้นแหละ วันแต่งตัวสวยจังนะ”พี่กันย์ตอบแทน ผมควรจะโกรธดีไหม

“ก็มันวันเกิดทีมนี่เดี๋ยวแต่งธรรมดามามันจะดูไม่พิเศษ”เธอว่าพลางลงมานั่งข้างผมกลิ่นโลชั่นอ่อนๆแตะที่จมูก ซึ่งไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่จะฉีดน้ำหอมมา

“ทีวันเกิดกูยังเห็นมึงใส่อีแตะกับกางเกงเจๆมาอยู่เลย กูมันไม่พิเศษใช่ไหม”พี่ออฟ

“ออฟอย่าโมโหสิ วันนี้วันเกิดทีมนะ”เธอพูดเปลี่ยนเรื่องกวนๆจนพี่ออฟแทบจะเอาตะเกียบที่ถืออยู่มาตี

พี่ละอองเริ่มหยิบตะเกียบของตัวเองขึ้นมาคีบหมูลงไปย่างเธอเดินออกจากโต๊ะแล้วกลับมาพร้อมปลาหมึกชิ้นที่ไม่มีหนวดเลย เธอคงเห็นว่าผมมองจานหมึกอยู่จึงหันมาสนใจผม

“กินไหมเดี๋ยวพี่ย่างให้”เธอถามพร้อมกับคีบปลาหมึกลงไปย่างไม่นานมันก็สุกชิ้นแรกที่เธอคีบถูกเอามาวางลงที่จานผมแล้วก็ตามมาอีกสามสี่ชิ้นเธอกินไปชิ้นนึงก่อนจะพูดกับผมว่า

“หืออร่อย”

“ขอบคุณครับ”ผมตอบพร้อมกับคีบหมึกมากินบ้างพี่ละอองย่างมันไม่นานมากเนื้อหมึกจริงไม่เหนียว

“อะทีมกินเยอะๆ”เธอว่าพลางคีบหมึกใส่จานพี่ทีม

“ขอบคุณคร้าบบ”พี่ทีม

“หมั่นไส้จริงๆ”พี่ออฟที่ย่างหมูเงียบๆก็พูดขึ้นมา

“ออฟมึงเป็นไรเนี่ย”พี่ละอองถามขำๆ

“ไม่ได้เป็นอะไรกูมันก็แค่เจ้าภาพวันเกิดไม่มีสิทธิ์พูดอะไร”พี่ออฟแกล้งทำหน้างอนได้น่าหมั่นไส้มาก

“ไอออฟอย่ามาดราม่าลวกตับให้กูเดี๋ยวนี้”พี่ทีม

“คร้าบๆ”พี่ออฟ

ไม่นานพวกเราก็กินกันจนอิ่มทั้งพูดทั้งคุยกันสนุกสนาน พี่ละอองเดินไปเป็นเพื่อนพี่ออฟจ่ายเงินส่วนพี่ทีมก็นั่งฟินอยู่กับที่เนื่องจากคนที่ชอบคอยคีบนู่นคีบนั่นให้กิน

“แหมมีความสุขจังนะ”ผมล้อ

“เออดิ ห้ามบอกใครนะหม่อนเก็บไปไว้เป็นความลับ”พี่ทีมว่าพลางเอานิ้วชี้ทาบปากก่อนที่พี่ออฟกับพี่ละอองจะเดินมาถึง

“อะหม่อนกินไอติมไหมพี่ตักมาให้”พี่ละอองมาพร้อมกับไอติมถ้วยเล็ก

ผมไม่อยากกินแล้วสิ พี่ทีมเห็นผมทำท่าว่าไม่อยากจะกินจึงอาสากินแทน

“ละอองเรากินเอง ไอหม่อนมันอิ่มแล้ว”พี่ทีม

พี่ละอองยื่นถ้วยไอติมให้พี่ก่อนจะลงไปนั่งข้าง พี่ทีมก็รีบเขยิบให้ทันที

“อร่อยป่ะ”เธอถาม

“ก็ปกติ อะ”ผมรู้ว่าพี่ทีมคิดยังไงถึงตักไอติมให้พี่ละอองกิน

“กูอยากกินขอชิมก่อน”พี่ออฟที่มาจากไหนไม่ทราบทำให้พี่ทีมหมดอารมณ์ยอมให้แย่งช้อนไอติมไม่กินต่อ

“มึงเอาไปกินให้หมดเลยกูไม่กินและ”พี่ทีม

“ทีมน่าสงสารโดนอีออฟแย่งเดี๋ยวเราไปตักให้ใหม่เอาไหม”พี่ละอองเหมือนอยากจะว่าพี่ออฟมากกว่าไปตักไอติมอีก

“ไออองเดี๋ยวนี้ขึ้นอีกับเพื่อนหรอมึงน่ะ”พี่ออฟที่ยืนอยู่ข้างหลังเก้าอี้ที่พี่ละอองนั่งว่าพลางยีผมคนที่นั่งอยู่

“ออฟกูขี้เกียจมัดใหม่นะ”พี่ละอองว่าพลางแกะมือพี่ออฟออก

“หม่อนอิ่มแล้วหรอ”พี่กันย์ที่นั่งย่างหมูกินกับพี่ว่านไม่รู้จบถามขึ้นมา

“ครับ”ผมตอบ

พี่กันย์นาฬิกาข้อมือก่อนจะพูดกับผม

“ดึกแล้วด้วยกลับกันดีกว่าเนาะ”พี่กันย์

“เฮ้ย ใครจะติดรถกลับบ้าง”พี่กันย์ถามเพื่อนของเขา

“ไม่อะเดี๋ยวกูว่าจะไปซื้อเช่าหนังกับไอออฟก่อน”พี่ว่าน

“หนังไรว้า”พี่ทีมไม่ตอบเพราะมัวแต่ล้อเพื่อนอยู่

“ทีมมึงจะไปไหม”พี่กันย์ถาม

“ไม่อะเดี๋ยวกูนั่งเมล์กลับ ละอองให้ไปส่งป่าว”พี่ทีมตอบแล้วหันไปถามคนข้างๆ

“ตึกเราอยู่ข้างกันหนิไปด้วยกันก็ได้”พี่ละอองตอบก่อนจะลุกขึ้น

“งั้นกลับละบาย”พี่ออฟ

หลังจากนั้นทุกคนก็แยกกันกลับ ผมกลับมาถึงที่หอคืนนี้ว่าจะนอนให้เต็มที่เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดส่วนพี่กันย์ก็ยังยุ่งอยู่กับรายงานใหม่ที่เพิ่งได้มาผมนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงเพราะรอคนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้มานอนด้วย

“พี่กันย์”ผมเรียก

“แปปนะหม่อนนอนก่อนเลย”เขาพูดไม่มองหน้าผมด้วยซ้ำ

“ผมนอนไม่หลับ”ผม

พี่กันย์วางมือจากรายงานแล้วเดินมานอนลงข้างผมเขาดึงผมเข้ามากอด

พร้อมกับหอมขมับผมไปด้วย

“นอนซะนะ” มันแปลกแต่จริงทันทีที่พี่กันย์มานอนกับผมก็เหมือนยานอนหลับชั้นดีมันเริ่มทำให้ผมเคลิ้มหลับไป...


มาแล้วค่าา ใกล้จะจบแล้วนะคนอ่านทุกคน ตอนนี้ยกความฟินให้ทีมคนเดียวค่ะฮ่าๆ


10 ความคิดเห็น