BROTHER รักต้องห้าม...จริงรึเปล่า?(จบ)

ตอนที่ 12 : Chapter 10 ความเข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 เม.ย. 60


Chapter 10

หม่อน...

เที่ยงคืนกว่าแล้วผมยังนอนไม่หลับได้แต่นอนพลิกไปพลิกมา รู้สึกคืนนี้เป็นคืนแรกที่นอนคนเดียวแล้วรู้สึกทรมาน ผมนอนหงายอยู่กลางเตียงใหญ่เพราะไม่ใครนอนด้วยกระชับผ้าห่มผืนหน้าไว้ที่อก ตาผมมองที่เพดานสีมืดเพราะไม่มีไฟในห้องเปิดสักดวงผมลุกขึ้นมากะจะเปิดประตูออกไปนั่งข้างนอก มือผมจับที่ลูกปิดประตูพร้อมที่จะหมุนแต่คนข้างนอกกลับหมุนและเปิดเข้ามาก่อน ผมเกือบล้มเพราะถอยหลังไม่ทัน พี่กันย์อยู่ในสภาพเสื้อผ้าที่ใส่ไว้ลวกๆผมไล่มองลงไปก็เจอเข็มขัดที่ใส่ไว้หลวมๆ กลิ่นเหล้ากับกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงเข้าจมูกผมเต็มๆ

“พะพี่...”ผมเรียกยังไม่ทันจะจบ คนตัวสูงก็ดันผมเข้าไปในห้อง เขาจับผมกดให้นั่งลงที่เตียง

“ทำไมยังไม่นอน”เสียงเข้มออกจากปากร่างสูง ผมควรจะโกรธเขามากกว่าไหม?

“แล้วพี่ไปไหนมาล่ะ”ผมถามทั้งที่ตายังมองอยู่ที่ชายเสื้อที่ถูกถอดออกจากกางเกงไม่ได้ใส่ไว้ตามระเบียบของมหาลัย

“หม่อนยังไม่ได้ตอบพี่เลยนะ”เขาย่อตัวลงมาจนหน้าของเราอยู่ในระดับเดียวกันกลิ่นน้ำหอมปนกลิ่นเหล้ามันเหมือนตอกย้ำจิตใจผมให้คิดไปไกล

“ผมจะนอนตอนไหนมันก็เรื่องของผม”ผมเลือกที่จะพูดจากระแทกใส่คนตรงหน้าและไม่อยากจะถามอะไรเกี่ยวกับเขาอีกแล้วผมกลัวว่ามันจะเป็นอย่างที่ผมคิด ยังไงผมกับเขาก็เป็นแค่พี่น้องกัน ผมมีสิทธิมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว พอผมว่าจบก็นอนลงที่เตียงคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายเอาไว้

“หม่อนรอพี่อยู่หรอ”เขาเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้พร้อมกับกระซิบที่ข้างหู มันทำให้ผมเผลอหันหน้าไปมองเขา

“อะอะไร ผมไม่ได้รอสักหน่อยแค่นอนไม่หลับ”ผมตอบเสียงแข็งแต่มันก็มีพิรุธอยู่ดี

“แล้วทำไมต้องโมโหใส่พี่ด้วย”ร่างสูงขึ้นมาทับบนตัวผม ใจผมอยากจะผลักเขาออกแต่กลับยอมซะงั้น

“พี่กันย์หม่อนเหม็นเหล้า”ผมแสร้งทำเป็นหงุดหงิด

“เดี๋ยวจะไปอาบน้ำล่ะขอทีนึง”เขาว่าจบก็กดริมฝีปากลงมา กายผมเหมือนจมลงไปกับเตียงนุ่ม มือผมดันอกกว้างเอาไว้ ปากของเราแนบแน่นจนหายใจไม่ทันเขาขบริมฝีปากล่างผมแล้วผละออกไป

“...”ผมเงียบไม่พูดอะไรนอกจากยกหลังมือขึ้นมาเช็ดที่มุมปาก พี่กันย์ยังไม่ยอมลุกออกจากตัวผมสักทีเอาแต่มองหน้าผมจนมันพาลร้อนไปทั้งหน้า

“พี่กันย์เมื่อไหร่จะลุก”ผม

“ทำไมอะหม่อนหนักหรอ”เขาพูดติดตลก และผมก็ไม่ทันระวังร่างสูงพลิกกายให้ผมขึ้นไปด้านบนแทน ผมไม่กล้าที่เงยหน้าไปมองตาเขา

“พี่กันย์อย่าเล่นอย่างงี้!”ผมว่าเสียงหงุดหงิดกับเอามือทุบอกกว้างของเขา คนด้านล่างก็ไม่สนใจอะไรนอกจากโอบเอวผมแน่นปลายจมูกของเขาวนเวียนอยู่ที่ข้างแก้มผมไม่เลิก

“ฮ่าๆ ก็ได้ๆไม่แกล้งล่ะ”เขาพูดจบก็จับผมให้ลงไปนอนที่เตียงเหมือนเดิมส่วนตัวเองก็ลุกออกจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ช่วงเวลาที่เขาหายเข้าไปในห้องน้ำผมเอาแต่มุดหน้าอยู่ที่ผ้าห่มผมสับสนไปหมดไม่รู้ว่าอันไหนควรไม่ควรทั้งรู้สึกดีและไม่ดีผมนอนอยู่อย่างนั้นนานมากจนเกือบจะคล้อยหลับไปแต่คนตัวสูงกลับดันตัวผม

ไปอีกทางจนผมสะดุ้งตื่นเข้าดึงตัวผมเข้าไปกอดกลิ่นหอมของสบู่ยี่ห้อเดียวกับที่ผมใช้แตะจมูกมันทั้งสดชื่นและผ่อนคลาย

“ขอโทษนะที่ทำให้ตื่น”เขาว่าอย่างนั้นแล้วกดปลายจมูกลงมาที่ขมับของผมหนึ่งครั้ง หลังจากนั้นผมก็หลับไป

.

.

.

 

กันย์...

ผ่านมาได้สามวันแล้วหลังจากที่จับได้ว่ายัยพรีมตั้งใจจะขโมยคีย์การ์ดผม ส่วนเรื่องโทรศัพท์ผมก็มารู้ที่หลังจากปากไอบอยว่ามันให้พรีมยืมโทรไปหาโปเต้แล้วเอามาคืนผมตอนกลับมาจากร้านสะดวกซื้อพร้อมกับทีม พรีมเลิกที่จะรุกผมแล้วตามมาขอร้องดีๆเพราะผมบอกว่าจะช่วยคุยกับโปเต้เรื่องนี้ให้ ตอนนี้ไอโปเต้ก็หัวเสียใหญ่หาว่าผมเข้าข้างยัยนั่น ก็ฟังเรื่องจากปากเธอแล้วมันน่าสงสารนี่ไม่ใช่ผมฟังแค่กับพรีมคนเดียวนะผมก็ถามคนอื่นที่รู้เรื่องสองคนนี้มาบ้างอย่าง ละออง ออฟ

“จ้ะเอ๋!เราซื้อขนมปังที่น้องนายชอบมาให้ด้วยแหละ มีอะไรคืบหน้าบ้างป่าว”บ้างทีผมก็หงุดหงิดยัยพรีมที่มาไม่ให้สุ่มให้เสียงแล้วที่นี่มันหน้าห้องน้ำชายถึงเธอจะไม่แคร์แต่ผมแคร์นะเว้ย

“จิ๊ มาโผล่อะไรตรงนี้ตกใจหมด”ผมดันหลังเธอให้ออกจากโซนห้องน้ำจนมาถึงระเบียง

“แหะๆ”พรีม

“แล้วเธอรู้ได้ไงว่าน้องฉันชอบขนมปังรสชาเย็น”ผม

“ก็...ทีมบอกมาน่ะ”ตอนแม่มันแพ้ท้องแล้วอยากกินเผือกรึไงวะมันถึงได้ยุ่งเรื่องคนอื่นไปหมด

“เธอสนิทกับทีมมากเลยหรอมันถึงได้เล่าให้ฟัง”ผม

“เคย เคย”พรีม

“เคยอะไร”ผม

“เคยกิ๊กกันนี่ เคยไปดูหนัง ไปเที่ยวด้วยกัน สุดท้ายเขาก็เทฉัน”ยัยพรีมตอบได้หน้าชื่นบานขัดกับประโยคที่พูด

“เฮ้อ”ผมเหนื่อยใจ

“นี่ตกลง...”พรีม

“มันไม่ยอม”ผม

“ทำไมอะ นายก็พาฉันไปที่หอสิง่ายจะตาย นายจะได้ไม่ต้องมาลำบากใจกับพวกฉันด้วย”เธอเสนอ

“นี่มันง่ายมากเลยรึไงเราเป็นคนบอกให้โปเต้มาค้างอยู่ที่หอเราเองแล้วพาคนที่มันหลบอยู่ไปหามัน แล้วมันจะคิดยังไง”ผม

“ขอโทษฉันลืมคิด เอางี้ เวลาโปเต้จะออกจากหอนายก็โทรมาบอกฉันว่าเขาอยู่ไหน”เธอคิดแผนที่น่าจะเป็นไปได้ผมอยากจะให้โปเต้ไปเคลียกับพรีมให้จบๆไม่ใช่ให้เธอมาสับสนงุนงงอยู่อย่างนี้

“เออได้ๆ”ผมยกมุมปากเห็นด้วยกับความคิดเธอ

Call me baby.”เธอพูดแค่นั้นแล้วกอดผมทีนึงจากนั้นก็เอาถุงขนมยัดใส่มือผมแล้ววิ่งหนีผมไป

“ผมถือถุงขนมลงมาที่ตึกไม่เจอพรีมที่เดินลงมาก่อนสงสัยยัยนั่นจะไปที่อื่นแล้ว

“พรีมเอามาให้หรอสักพักกูเห็นเขาถือขึ้นตึกไปอยู่”อยู่ๆไอว่านที่มาจากไหนไม่ทราบเดินมาแซวผมเรื่องพรีม มันเป็นเรื่องปกติแล้วครับก็เราเล่นคุยกันบ่อยอีกอย่างยัยนั่นซื้อของมาให้ผมเต็มไปหมดบางทีผมเกรงใจเลยไปส่งเธอที่บ้านบ้าง

“เออ”ผมตอบ

“แหมๆ สงสัยคนนี้จะถูกใจเห็นคุยนานกว่าปกติ”ไอว่าน

“พอเลยมึงกูแค่มีธุระกับเขา”ผมว่าแล้วกะจะลามันกลับบ้าน

“มึงเห็นไอออฟมั้ย”แต่มันก็ถามขึ้นมาก่อน

“ไม่อะทำไม”ผม

“เมื่อกี้กูแกล้งมันตอนนี้หลบอยู่ไหนไม่รู้ ขี้งอนฉิบหาย อย่างกับเล่นซ่อนแอบ”มันบ่น

“มันจะหายไปไหนได้เดี๋ยวเย็นมันก็กลับหอไปเองแหละ”ผม

“เดี๋ยวนี้มันหนีไปนอนห้องไอทีมนู่นไอห่านั้นก็ไม่รู้อารมณ์ไหนปกติเป็นคนห่วงห้องจะตาย”มัน

“พวกมึงช่วงนี้ทะเลาะกันบ่อยจัง กูไปนะขอให้ดีกันละบายตอนนี้ปัญหาของกูเองยังแก้ไม่ได้เลย”ผมตัดจบแค่นั้นแล้วผละออกจากมันเดินไปที่รถของตัวเอง

พอเครื่องติดผมก็ออกตัวทันที

 

“โปเต้”ผมเรียกไอคนที่นอนอยู่บนโซฟาตั้งแต่ผมออกไปเรียนจนกลับมามันก็ยังอยู่ที่เดิมตอนนี้หม่อนยังไม่มาเห็นว่าไปกินปังเย็นกับเพื่อนช่วงนี้น้องผมก็ซึมเหมือนมีอะไรจะถามแต่ก็ไม่ถามพอผมถามว่าเป็นอะไรก็หงุดหงิดใส่ ผมปวดหัวชะมัดปัญหาไอโปเต้ก็ไม่จบสักที

“มึงไปคุยกับพรีมมาอีกแล้วใช่ไหม”มันกลอกตามามองผมที่ยืนเหนือมันอยู่

“เออ เรื่องมึงนี่แหละ”ผม

“กูไม่อยากคุยไง”มันว่าพลางเอามือจับหัว

“...”

“กูอยู่กับมึงอีกแค่สองวันกูขอเหอะมึงอย่าบอกเรื่องกูให้พรีมฟัง”โปเต้

เอาไงดีวะ อีกแค่สองวันโปเต้ก็จะไม่อยู่หอผมแล้วลืมไปเลยว่ามันหาหอใหม่ได้แล้ว

 

เย็นนี้เรากินอาหารไม่ค่อยจะอร่อยเท่าไหร่คงเพราะคนทั้งสองนั่งซึมกระทื่ออยู่ตรงหน้าผมเลยเป็นไปด้วย

“หม่อนที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง”ผมถามหม่อนด้วยน้ำเสียงที่มีชีวิตชีวามากขึ้น

“ก็ปกติครับ”เขาไม่ได้มองหน้าผมเอาแต่เขี่ยข้าวเล่นส่วนโปเต้ก็รีบตักข้าวเข้าปากแล้วเดินไปล้างจานที่มันกิน

“หม่อนไม่ต้องคิดมากนะ”มันคุยกับหม่อนเรื่องอะไรผมยังไม่รู้เลย

“คิดมากเรื่องอะไร”ผมหันหน้าไปถามคนที่อยู่ที่ซิ้งค์

“มึงก็ถามน้องมึงเองสิ เอ้ะ!หรือจะไม่ใช่แค่น้อง”มัน

“...”ผมไม่รู้จะพูดอะไรตลอดเวลาที่ผมเริ่มรู้จักพรีมผมก็กลับบ้านดึกตลอดเลยไม่ค่อยได้รู้ว่าสองคนนี้อยู่หอด้วยกันคุยอะไรกันบ้าง กลับมาหม่อนก็งอแอใส่ผมเลยไม่อยากจะวุ่นวายเขาส่วนโปเต้ก็หัวเสียที่ผมไปคุยกับพรีม แต่ที่ทำให้ผมพูดไม่ออกก็ประโยคท้ายนี่แหละ

ผมหันหน้าไปหาหม่อนเขามองมาที่ผมเหมือนกันและมองอยู่ตั้งนานแล้ว เขาไม่คิดจะโกรธโปเต้ที่ไปรู้ความลับของพวกเราหรือเขาจะเป็นคนบอกเอง!

“คุยกันให้รู้เรื่องนะมึง เรื่องพรีมน่ะมึงไม่ต้องไปสนใจหรอกสนใจคนของมึงก่อน” โปเต้ว่าจบก็เดินเข้าไปในห้องประจำของมันเหลือแต่ความเงียบระหว่างผมกับหม่อน ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดีจะโกรธเขาก็ไม่ จะถามว่าทำไมก็ไม่รู้คนตรงหน้าจะคิดยังไงกับผม หม่อนเหลือบมองไปที่ถุงขนมของพรีม ผมบอกเขาตั้งแต่กลับมาแล้วว่าเพื่อนซื้อมาให้

“ขนมนี่พี่พรีมซื้อมาให้หรอครับ”เขาเปิดปากถาม

“อืม เขารู้ว่าหม่อนชอบกินน่ะ”ผมเลือกที่จะไม่ปิดบังเขา

“พี่กันย์เห็นผมเป็นอะไร”อยู่ๆเขาก็ก้มหน้าเหมือนจะร้องไห้ผมเลยลุกจากเก้าอี้เดินไปหาเขา

“เป็นน้องสิหม่อน”ผมตอบตามที่คนอื่นรู้เพราะผมเคยบอกว่าเขาเป็นของผมเขาก็ไม่พอใจ

“ฮึก ไม่!”เขาดันผมออกจากตัวแล้วยืนอยู่ตรงหน้าผมน้ำใสๆเปื้อนอยู่ที่ขอบตา

“หม่อนเป็นอะไร”ผมถามเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนค่อยลดระยะห่างของเราจนตอนนี้ผมกอดเขาอยู่

“พี่รู้ไหมว่าพี่กลับบ้านดึกบ่อยกว่าปกติ”ผมถามเสียงอู้อี้

“รู้สิ”ผมกระซิบที่ข้างหูของเขา

“พี่เอาแต่สนใจเรื่องของพี่พรีม”เขา

คำพูดของเขามันทำให้ผมคิดออกว่าทำไมคนในอ้อมกอดถึงงอนผมไม่เลิก ตอนนี้ผมแอบยิ้มจนแก้มแทบปริ

“ทำไมหม่อนหึงหรอ”ผมกระซิบที่ข้างหูของคนตัวเล็ก ปฏิกิริยาที่เขาแสดงออกมาก็น่ารักเหลือเกินแก้มแดงไปถึงใบหู ตากลมที่มองแบบคนโดนจับได้เขาเอาหน้ามุดอยู่ที่อกผมกำปั้นน้อยแต่แรงโคตรเยอะนั่นมันทำให้ผมเจ็บแต่ก็ยังอยากจะแกล้งเขาและอยากจะทำให้เขาแน่ใจ

“พี่มีหม่อนแค่คนเดียวน้า”

“...”

“ที่สนใจแต่เรื่องพรีมพี่ขอโทษ แต่พี่ไม่ได้อะไรกับพรีมจริงๆ”

“...”

“หม่อนไม่ยอมให้พี่ยุ่งตั้งหลายวัน.....”ประโยคท้ายผมไม่ขอบอกว่าอะไรแต่มันทำให้คนตัวเล็กเขินจนว่าผมซะงั้น

“ทะลึ่ง!”เขาว่า





เซย์ฮายค่ะ รีดเดอร์ไรต์มาช้ากว่าปกติแต่ก็มาน้าาาา ไรต์เมาเรื่องสรรพนามเรียกตัวเองของกันย์กับพรีมนิดหน่อยถ้ามีอะไรผิดพลาดก็บอกได้นะคะ เรื่องนี้ไรต์อยากให้มันจบแบบแฮปปี้ค่ะต้องแฮปปี้! ฉากหวานร้อนแรงของสองคนนี้ไรต์ว่าจะแต่งเยอะๆแต่ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวรีดจะหาว่าไรต์หมกมุ่นมากเกินไปเพราะมีมาสองสามตอนแล้ว หม่อนยังเด็กอยู่ด้วยฮ่าๆ บ๊ายบายนะคะเจอกัลพาร์ทหน้านะเออ

 

 


10 ความคิดเห็น