บอกข้าหน่อย ฮองเฮา นี่ใช่เมียหลวงไหม!?

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 679,116 Views

  • 1,723 Comments

  • 15,830 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    45,722

    Overall
    679,116

ตอนที่ 4 : บทที่ ๓ :: ลูกเต่าเฮงซวยและสตรีที่โง่งม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3912 ครั้ง
    9 ก.พ. 62


รีไรท์ครั้งที่ ๑ 

๙.๐๑.๖๒



“ฝ่าบาท...” หวงเฟิงหยางมองของกำนัลที่เหมือนจะคลับคล้ายคลับคลาว่าซุนเหว่ยมารายงานว่าจะนำไปเยี่ยมไข้ผู้เป็นฮองเฮาของตนเอง แต่ไฉนมันถึงมาอยู่บนโต๊ะของพระองค์ได้กันล่ะ หรือสตรีผู้นั้นได้ล่าโลกไปเสียแล้ว...



“นางไปแล้วหรือ...”



นี่อาจเป็นคำถามเกี่ยวกับสตรีผู้เป็นฮองเฮาคำถามแรก เพราะตั้งแต่นางเข้าวังมา จักรพรรดิก็ไม่เคยเอ่ยถามถึงนาง แม้แต่จะเรียกชื่อพระองค์ก็ไม่เคยเอ่ย



“ทูลฝ่าบาท...กระหม่อมจะนำของจากพระองค์ไปถวายแก่หวงโฮ่วเหนียงเหนียงแต่กระหม่อมเข้าตำหนักเหลียนฮวาไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”



“ทำไม?”



“เอ่อ...ที่หน้าตำหนักติดป้ายไว้พ่ะย่ะค่ะ”



“ป้ายอะไร!”



“เอ่อ...คือ...”



“ซุนเหว่ย เจิ้นถาม!”



ท่าทีตะกุกตะกักของขันทีเฒ่ายิ่งทำให้องค์จักรพรรดิขัดใจ ย้ำถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่แสดงชัดเจนแล้วว่ามังกรกำลังพิโรธ



“ป้ายนั้นเขียนไว้ว่า ‘เสวี่ยเหมยหวงโฮ่วยังไม่ตาย สบายดีทุกประการ และไม่อยากพบใครทั้งนั้น’ พ่ะย่ะค่ะ”



กึก!



ปลายพู่กันด้ามงามที่ทรงจับอยู่หักครึ่งทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไอเย็นที่แผ่ซ่านมาจากองค์จักรพรรดิยิ่งทำให้ขันทีที่รับใช้ยิ่งโค้งตัวแทบจะติดดิน!



“ทำเช่นนี้เหมือนกล่าวหาว่าเจิ้นอยากให้นางตาย!”



แม้รู้ดีว่าอาการป่วยของนางเกิดจากยาพิษ แต่อย่างไรก็เป็นเรื่องธรรมดาของวังหลัง ที่มักจะแก่งแย่งชิงดีกันอยู่เป็นนิจ ความทรงจำในวัยเยาว์ที่เห็นการแก่งแย่งชิงดีกันมาตลอดจึงทำให้มองว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา แม้แต่ตัวพระองค์เองก็ใช่ว่าจะไม่เคยโดน...



แต่นางผู้ที่พระองค์รู้ดีว่าเป็นเพียงเครื่องถ่วงดุลอำนาจของพระองค์ นาง...นางกล้าดีอย่างไรมาขึ้นป้ายหน้าตำหนักเช่นนั้น! นี่เท่ากับว่าพระองค์อยากให้นางตาย ทั้งยังปกป้องนางไม่ได้อย่างนั้นหรือ! นางกล้าดีอย่างไร!



นางที่ไร้ซึ่งปากซึ่งเสียงกลับมาประพฤติเช่นนี้ได้อย่างไร! หรือยาพิษหลายขนานที่นางโดนจะทำให้นางผู้ไร้ซึ่งปากเสียสิ้นสติไปเสียแล้ว



“เอาไปให้นางใหม่! บอกว่าเป็นราชโองการ ให้นางออกมารับของๆเจิ้น!”



จักรพรรดิหนุ่มผู้ไม่เคยมีใครหยามน้ำใจ หรือปฏิเสธพระองค์มาก่อนรับสั่งอย่างไม่พอใจ แม้ว่าความเป็นจริงพระองค์ไม่ได้จะส่งเจ้าของเยี่ยมไข้นี่ไปตั้งแต่แรกก็ตาม แต่ถ้าของสิ่งนั้นส่งให้ในนามของพระองค์ นางหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธทั้งนั้น!



“พะ...พ่ะย่ะค่ะ” ซุนเหว่ยน้อมรับราชโองการประหลาด... ปกติมีแต่ราชโองการแต่งตั้ง หรือถอดยศอะไรเถือกนั้น แต่นี่ราชโองการส่งมอบโสมให้กับองค์ฮองเฮา



“เสวี่ยเหมยหวงโฮ่วรับราชโองการ!” เสียงที่ดังอยู่หน้าตำหนักทำเอาเหล่านางกำนัลวิ่งวุ่นจนน่าปวดหัว ต่างจากเจ้าของตำหนักที่ยังคงเพลิดเพลินกับการนั่งนับทองซึ่งเป็นงานถนัดของนาง



“หวงโฮ่วเหนียงเหนียงเพคะ รีบออกไปรับราชโองการเถิดเพคะ”



เจ้ากวางน้อยเสี่ยวหลินมาเกาขาพระนางที่ยังคงนั่งนิ่งไม่แยแสว่าข้างนอกจะขานชื่อนางกี่ครั้งกี่หน...



“ก็ข้าบอกว่าไม่รับแขก”



“แต่นี่ราชโองการนะเพคะ”



“ข้าต้องออกไปให้ได้ใช่ไหม?” ละมือจากทองเนื้อดีอย่างหมดอารมณ์ มองเจ้าลูกกวางตัวน้อยที่แทบจะกราบอัญเชิญนางไปรับราชโองการจากเจ้าจักรพรรดินั่น!



“ไปก็ไป!” พูดอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะออกไปยังหน้าตำหนัก และใช้ความทรงจำในอดีตอย่างหนักหน่วง เพราะคนมากหน้าหลายตาที่อัญเชิญราชโองการมาให้นางช่างมากมายเสียเหลือเกิน



ขณะเดียวกันซุนเหว่ยเองก็มองสตรีที่งามหมดจด สตรีงามที่ควรคู่กับพญามังกร แต่ดันกลับโดนมังกรขังไว้แต่ในตำหนักอย่างน่าเสียดาย แต่เอ...ไหนว่านางเพิ่งจะฟื้นไม่ใช่หรือ ทำไมถึงได้ดูสบายดีเช่นนี้กันล่ะ



“มีราชโองการ”



“เสวี่ยเหมยหวงโฮ่วแห่งตำหนักเหลียนฮวารับราชโองการ” เมื่อขันทีผู้ใหญ่มากพิธีใส่ นางก็มากพิธีกลับไม่ต่างกัน สตรีผู้สูงศักดิ์คุกเข่ารับราชโองการจากองค์จักรพรรดิ ทั้งยังแช่งชักเจ้าจักรพรรดิบ้านั่นอยู่ในใจไม่ขาด



“ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้เสวี่ยเหมยหวงโฮ่วรับโสมไว้ และต้องรับด้วยตนเอง ห้ามให้นางกำนัลหรือขันทีรับแทน หากไม่ทำตามจะถูกลงโทษตามสมควร จบราชโองการ”



“หา!?” สตรีที่มีราชโองการมาถึงถลึงตาใส่คนอัญเชิญราชโองการ เรียกนางเสียลั่นตำหนัก ทั้งยังต้องมาคุกเข่ารับราชโองการเพื่อมารับโสมแค่นี้! แค่นี้นะหรือ เจ้าลูกเต่าเฮงซวย!



สบถคำด่าองค์จักรพรรดิอย่างไม่นึกกลัว เพราะเจ้าลูกเต่านั่นคงไม่ได้ล่วงรู้ความในใจของนางเป็นแน่ ความจริงแม้แต่เงาเขายังไม่ปรากฏมาให้เห็นเลย มีแต่ราชโองการที่แสนจะโง่งมมาให้นาง! สมควรแล้วที่เป็นเจ้าลูกเต่าที่มุดศีรษะอยู่ในกระดอง!



“สะ...เสวี่ยเหมย รับราชโองการ”



รับราชโองการที่บ้าบอที่สุด ก่อนเจ้ากล่องโสมที่เป็นราชโองการจะถูกส่งมอบให้ถึงมือ และรีบส่งมันให้กับเสี่ยวหลินก่อนที่นางจะทนไม่ไหวและเขวี้ยงมันทิ้งเสียก่อน!



หน็อยเจ้าลูกเต่า! หน็อย!



ร่างของสตรีผู้สูงศักดิ์ถูกพยุงให้ลุกขึ้น ใบหน้างามจำต้องปั้นหน้ายินดีใส่ขันทีอาวุโสที่เป็นธุระเอาราชโองการงี่เง่ามาให้นางอย่างเสียไม่ได้



“ลำบากซุนกงกงแล้ว” เอ่ยชื่อของขันทีที่คุ้นหน้าอยู่ในความทรงจำด้วยความอ่อนน้อม



“ไม่เลยพ่ะย่ะค่ะ หน้าที่ของกระหม่อมอยู่แล้ว ฝ่าบาททรงห่วงหวงโฮ่วมาก”



ไม่เนียนเลยซุนกงกง เล่นละครไม่เอาไหนเสียจริงซุนกงกง...



สตรีที่อ่านกิริยาท่าทาง ทั้งน้ำเสียงของขันทีเฒ่าออกว่าพูดปดมดเท็จใส่ก็ได้แต่ฉายยิ้ม และแอบส่ายศีรษะเล็กๆ จักรพรรดิผู้นั้นไม่เคยแม้แต่จะเฉียดมาหานางด้วยซ้ำ บางทีด้วยสมองอันน้อยนิดของเจ้าลูกเต่าเฮงซวยอาจจะหลงลืมไปแล้วก็ได้ว่าตนเองมีฮองเฮาอย่างนางอาศัยอยู่ร่วมวัง แล้วแบบนี้เจ้านั่นจะมาเป็นห่วงเป็นใยนางได้อย่างไรกัน ไม่มีเสียหรอก!



“เสี่ยวหลิน เอาของกำนัลมาให้ซุนกงกงหน่อย”



“อย่าลำบากหวงโฮ่วเลย”



“ไม่ได้ลำบากเลย ท่านเองก็มาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง ข้าอยากมอบสินน้ำใจให้ท่านบ้าง”



เพราะเคยตายมาก่อน ทั้งยังมาอยู่ในร่างของสตรีที่มีแต่คนริษยา นั่นยิ่งสอนให้อาเหมยรู้จักซื้อใจของด้วยสิ่งของบ้าง เพราะบางครั้งมันจะเป็นประโยชน์กับนางในภายภาคหน้า อีกทั้งวิธีการแบบนี้นางเอกฉลาดๆ ในละครเขาก็ทำกันทั้งนั้นนี่! และนางเป็นนางเอกในเรื่องนี้! อีกทั้งที่นี่ยังเป็นวังหลวง หากมีพรรคพวกเยอะเข้าไว้ก็ดีกว่ามีศัตรูเป็นไหนๆ ขนาดนางไม่เคยสร้างศัตรูที่ไหนยังมีคนส่งยาพิษมาให้ถึงที่!



ไม่นานเสี่ยวหลินก็นำกล่องๆ หนึ่งส่งให้แก่อาเหมย กล่องที่นางแอบบอกกับเสี่ยวหลินตั้งแต่ต้นว่าให้เลือกกล่องนี้มา เพราะข้างในเป็นทองเนื้อดีที่นางเพิ่งจะพินิจไปเมื่อครู่ อีกทั้งทองนี้เป็นสินของเจ้าสาว ไม่ใช่ของพระราชทานของจักรพรรดิอะไรนั่น!



“ขอบพระทัยหวงโฮ่ว ขอบพระทัย”



ขันทีเฒ่ารับกล่องนั้นไว้ ก่อนจะกล่าวลากลับตำหนักขององค์จักรพรรดิเพื่อไปรายงานว่าฮองเฮาของพระองค์ทรงรับราชโองการแล้ว แต่ระหว่างทาง เจ้ากล่องสีแดงก็เรียกความสนใจอยู่ไม่น้อยเลย จนมือเหี่ยวของขันทีเฒ่าต้องเปิดแย้มออกเพื่อดู



สายตาประเมินมูลค่าของเจ้าก้อนสีทองอร่าม ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ บางทีฮองเฮานางนี้อาจจะเริ่มเข้าใจธรรมเนียมของราชสำนักขึ้นมาบ้างเสียแล้ว...



“จิ่นสือ ว่าอย่างไร แต่ละตำหนักมีการเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่” เมื่อเห็นร่างของราชองครักษ์ประจำกาย หวงเฟิงหยางก็ถามขึ้น



“ก็เหมือนจะตื่นๆ กันอยู่บ้าง ด้วยเหตุว่าหวงโฮ่วของฝ่าบาทยังอยู่ดีมีสุข”



‘จิ่นสือ’ ราชองครักษ์ทั้งยังเป็นสหายตั้งแต่เยาว์วัยขององค์จักรพรรดิเอ่ยตอบคำถาม หูตาของจักรพรรดิองค์นี้นับว่ามีอยู่มาก แม้จะนิ่งเฉยสักเพียงใดแต่ก็รับรู้ทุกความเคลื่อนไหวในวังเป็นอย่างดี



“เรื่องนั่นเจิ้นเองก็สงสัย ว่าแต่รู้หรือยังว่าใครวางยาพิษนาง”



“กระหม่อมว่าถ้าถามให้ถูก ฝ่าบาทต้องถามว่ามีใครบ้างที่ไม่ได้วางยาหวงโฮ่ว”



“อ้อ!...แล้วใครบ้างล่ะ”



เอ่ยถามอย่างไม่ทุกข์ร้อนราวกับไม่ใช่เรื่องของตนเอง ทั้งๆ คนที่ถามถึงเป็นถึงฮองเฮาที่เคียงบัลลังก์



“คงมีเพียงฝ่าบาท”



นับว่าพระองค์ยังทรงมีเมตตาอยู่บ้างที่พระองค์ไม่วางยาสตรีที่เลือกมาเป็นหงส์เคียงบัลลังก์ ราชองครักษ์มองนายเหนือหัวที่ยังคงไม่ทุกข์ร้อนเช่นเคย ก็จริงอย่างที่ใครต่อใครเขาว่า หวงเฟิงหยางคงลืมหยิบหัวใจออกมาจากครรภ์พระมารดา ภรรยาตัวเองโดนวางยาแท้ๆ แต่กลับมานั่งนิ่งอยู่เฉยๆ แม้จะมีสนมมากมายก็เถิด แต่สตรีที่เป็นผู้เป็นฮองเฮาก็ได้ชื่อว่าเป็นมารดาของแผ่นดิน ทั้งยังงามเสียจนน่าอิจฉา แต่องค์จักรพรรดิกลับปล่อยให้หญิงงามต้องทนทุกข์เสียอย่างนั้น



“แล้วนางส่งยาพิษไปให้ใครบ้างเล่า ถึงได้มีแต่คนส่งยาพิษไปให้นาง”



“ไม่มีกระหม่อม...ไม่มีเลย”



“หืม?” จากที่วางนิ่งมานาน หวงเฟิงหยางละสายตาจากกองฎีกา มองไปยังราชองครักษ์ที่นำข่าวมารายงานอย่างฉงนใจ “วังหลังมีสตรีที่โง่งมขนาดนี้ด้วยหรือ”



โง่งมมากๆ เสียด้วย พระองค์ยื่นปีกหงส์ติดอาวุธมอบอำนาจให้นางเป็นถึงหวงโฮ่วแต่กลับไม่ใช้ประโยชน์อะไรเลยทั้งยังโดนเล่นงานเสียเอง หากไม่เรียกว่าโง่งมจะเรียกว่าอะไรได้



“เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ หวงโฮ่วมักเก็บตัวอยู่แต่ในตำหนัก ขันทีและนางกำนัลที่คอยรับใช้ก็มีไม่กี่คน”



“ไม่กี่คนได้อย่างไร ก็เจิ้นจำได้ว่ามอบขันทีไปให้นาง 12 คน นางกำนัลอีก 8 คน แล้วจะมีอยู่ไม่กี่คนตามที่เจ้าบอกได้อย่างไร”



“คนเหล่านั้น...ล้วนแต่โดนยาพิษด้วยทั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ เหลือเพียงไม่กี่คนในเวลานี้”



“เฮอะ! ที่นั่นตำหนักเหลียนฮวา หรือแหล่งยาพิษกันเล่า! บัดซบ! ” อยู่ๆองค์จักรพรรดิก็สบถขึ้น ทำเอาจิ่นสือเลิกคิ้วสงสัย ว่าพระองค์จะเป็นเดือดเป็นร้อนอะไร ทำราวกับไม่รู้มาก่อนเสียอย่างนั้น ทั้งๆที่ความจริงพระองค์เลือกที่จะไม่เฉียดเข้าตำหนักเหลียนฮวาก็เพราะเรื่องยาพิษนี่ไม่ใช่หรือ พระองค์รู้ดีอยู่เต็มพระทัย แต่ก็ยังไม่คิดที่จะช่วยเหลือนางเลย ใจร้ายเหลือเกิน ใจร้ายจริงๆ



“แต่มันก็น่าแปลกอยู่ ซุนเหว่ยมารายงานว่าอย่างไรนางก็ไม่น่ารอด แต่พอมาวันนี้กลับติดป้ายหน้าตำหนักว่ายังไม่ตายและสบายดีทุกประการ...”



“...หรือบางทีหงส์งามอาจจะอยากส่งยาพิษคืนให้คนอื่นบ้างก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”



หวงเฟิงหยางเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินดังนั้น นางผู้โง่งมนะหรือคิดอยากจะส่งยาพิษ นางแค่อาจจะโชคดีรอดจากยาพิษหลายขนานมาได้ แต่ใช่ว่านางจะฉลาดจนส่งมันกลับให้คนอื่น...



“เจ้าคิดอย่างนั้นหรือ...หงส์งามอย่างนั้นรึ?



“พ่ะย่ะค่ะ งามขนาดนั้นพระองค์ไม่เสียดายหรือ? ”



องค์จักรพรรดิมองราชองครักษ์ที่เริ่มละลาบละล้วงเรื่องของพระองค์จนเกินงาม นี่ถ้าหากไม่ใช่สหายวัยเยาว์คงได้หยิบดาบมาฟันคอชายปากมากผู้นี้แล้ว



“หรือว่ายังไม่ทันจะเปิดผ้าปิดหน้า ฝ่าบาทก็หนีออกจากห้องหอเสียแล้ว ถึงไม่รู้ว่าหงส์ที่เคียงข้างพระองค์งามล่มบ้านล่มเมืองปานใด”



“ไปได้แล้วจิ่นสือ ข้ารำคาญ”



“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ผู้ว่าง่ายไม่รั้งที่จะอยู่ต่อเมื่อจักรพรรดิไล่ส่ง เขาอยู่ข้างกายหวงเฟิงหยางมาตั้งแต่ยังไม่รู้ความ และเพราะรู้ดีว่าพระองค์เป็นคนเช่นไร เพราะรู้ดีทุกอย่างจึงไม่อยากให้พระองค์พลาดอะไรไปแม้สักเรื่อง โดยเฉพาะหงส์ที่เคียงกาย ถึงนางจะโง่งมอย่างที่พระองค์บอก แต่ก็นับว่าเป็นสตรีโง่งมที่น่ารักษาเอาไว้

 

 


 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.912K ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #1694 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:07

    เจ้าลูกเต่าเป็นบุรุษที่โง่งมที่สุดในแผ่นดินจริงๆด้วย!

    #1694
    0
  2. #1489 oohsebam12 (@oohsebam12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 10:42
    ฮามาก ชอบบบบบบบ
    #1489
    0
  3. #1454 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 12:31
    ชอบค่าา
    #1454
    0
  4. #1356 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 15:33
    ตำหนักฮฮงเฮาหรือแหล่งรวมยาพิษ กลัวแล้ว!!!
    #1356
    0
  5. #1330 byunbowoon (@bionybb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 01:45
    ข้าเคืองท่านละ
    #1330
    0
  6. #1182 พะยูนเผือก (@RajitpitSupo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 21:02
    จิ่นสือ เอาไปแทนมั้ย รำคาญฮ่องเต้เหมือนกัน
    #1182
    0
  7. #1032 Wibbie (@wibbie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 05:38

    งามอย่างเดียวแล้วมีคุณค่าอะไรเหรอ...

    #1032
    0
  8. #1026 TukTIkinlove (@TukTIkinlove) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 10:55
    ผัวบ้าบ้าเห็นแก่ตัวว่ะ เอามาเป็นหมากก็ควรรักษาบ้าง รู้ว่าโดนพิษแต่ไม่คิดช่วยเหลือแถมยังจะปล่อยให้ตายเฉยๆ เฮ้อ!! ถ้านางเอกรักนะโง่งมบ้าบอ #พี่รักษ์น่ารักสมตำแหน่ง
    #1026
    0
  9. #906 little daffodil (@wannyrenesmee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 13:51
    ฝ่าบาทไม่เคยแตะต้องหญิงใดเลยเหรอ แปลกมาก
    #906
    1
    • #906-1 t0840988874 (@t0840988874) (จากตอนที่ 4)
      10 ธันวาคม 2561 / 07:01
      เคยนะพวดนางกำนัลอะ ไปบ้างเป็นบางครั้งแต่...ฮองเฮากลับไม่ไปกาเลย
      #906-1
  10. #901 jellyx (@jellyx) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 12:17
    ลืมทั้งหัวใจทั้งตาแน่เลย55555
    #901
    0
  11. #800 Know-Are (@Know-Are) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 00:31
    โดดขึ้นเรือท่านองครักษ์ค่ะ!!!

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 พฤศจิกายน 2561 / 00:33
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 พฤศจิกายน 2561 / 00:33
    #800
    0
  12. #757 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 20:31
    ใช้เขาเป็นหมาก ใช้เขาถ่วงดุลย์อำนาจ แต่ไม่ดูแลปกป้องเขาเลย ชะเรี่ยมาก
    #757
    0
  13. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 13:18

    จัดการพี่เต้คืนเลยค่ะ เอาให้แบบ สะใจ ๆ พอคัน ๆ 555

    #710
    0
  14. #385 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 12:33

    อย่างน้อยก็มีองครักษ์ช่วยพูดอ่านะ

    #385
    0
  15. #326 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (@ni_mint) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 03:22
    โง่จริงๆ ฮ่องเต้ มีตาก็มองบ้าง
    #326
    0
  16. #241 kanpicha wongratwanich (@kanpichawong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 13:12
    ฮ่องเต้ไม่ได้ลืมหัวใจไว้ในท้องแม่อย่างเดียวละ ลืมลูกกะตาด้วย โธ่พลาดอย่างแรง 5555
    #241
    0
  17. #232 GalaxyStyle (@miyosama) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:53
    ลูกเต่าลืมหัวใจไว้ในท้องแม่จิงๆด้วย555555
    #232
    0
  18. #211 _jh408 (@ppciiz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 20:14
    องค์รักษ์หรือคนทั่วไปไม่สามารถเรียกนามตรงๆของราชวงศ์ได้ไม่ใช่หรอหรือเราจำผิดอย่างเสวี่ยเหมยหวงโฮ่ว ก็เรียกแค่หวงโฮ่วพอ
    #211
    1
  19. #181 pupetuan (@ladyofmarktuan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 03:45
    ชอบบบบบ
    #181
    0
  20. #167 porporjb (@porporjb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 22:15
    555 สนุกๆ ชอบๆ ฮองเต้ไปพบหน้าฮองเฮา บ้างก็ได้เพคะ เมียงามล่มเมืองขนาดนั้น
    #167
    0
  21. #48 yuki (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 21:05

    ก็เป็นความจริงนะว่าฮ่องเต้ไร้ความสามารถในการดูแลวังจริงๆถึงเกิดเหตุต่างๆมากมายแล้วยังจะโกรธอะไร

    #48
    0
  22. #23 (@55354754) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 08:15

    คำก็โง่สองคำก็โง่ถถถถถ

    #23
    0
  23. #15 Aai_AM7 (@Aai_AM7) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 12:00
    ลองนึกสภาพอาเหมยโดนบอกให้ส่งยาพิษให้คนอื่นนี่คือแบบ สายตาจิกระดับสิบพร้อมกับแรปด่าลอยออกมาเลยทีเดียว
    #15
    0
  24. #9 Ging040993 (@king4766) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 22:23

    มาต่อไวๆนะคะ เนื้อเรื่องน่าติดตามมากเลยค่ะ
    #9
    0
  25. #7 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 20:51

    นางฉลาดนางรู้ว่านางเป็นนางเอกในเรื่องนี้

    ถึงฮ่องเต้จะลืมหัวใจไว้ในครรภ์พระมารดา แต่ยังทรงมีเมตตาอยู่บ้างที่มีเพียงพระองค์เดียวที่ไม่ได้วางยาฮองเฮาในวังหลัง พระองค์ยังยื่นปีกหงส์ติดอาวุธมอบอำนาจให้นางเป็นถึงหวงโฮ่ว

    องครักษ์จิ่นสือไม่อยากให้พระองค์พลาดหงส์งามที่เคียงกายที่น่ารักษาเอาไว้

    ขอบคุณ

    #7
    0