บอกข้าหน่อย ‘ฮองเฮา’ นี่ใช่เมียหลวงไหม!?

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 988,756 Views

  • 2,880 Comments

  • 18,086 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    74,046

    Overall
    988,756

ตอนที่ 17 : บทที่ ๑๓ :: หมอเทวดาและคำกล่าวปริศนา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3939 ครั้ง
    31 ต.ค. 61


 

เนื่องด้วยหวงเฟิงหยางและเสวี่ยเหมยลอบออกมาโดยไม่มีใครพบเห็น หากจะกลับวังอย่างเอิกเกริกก็คงมิใช่เหตุ เพราะคงตกเป็นที่ครหาถึงการออกจากวังยามดึกดื่น จนอาจนำภัยมาสู่ตน ดังนั้นสุดท้ายแล้วนางก็ต้องขี่หลังเต่ากลับวัง...

 

ใช่ขี่หลังเต่าที่คลานต้วมเตี้ยมๆ และเงียบมาตลอดทาง...

 

ให้พระองค์ด่านางว่าโง่เง่าเดินตุปัดตุป่องไปเจออันตรายเสียยังดีกว่าเงียบใส่เช่นนี้...

 

เฮ้อ~~

 

“เจ็บแผลหรือ เจ็บตรงไหนหรือไม่”

 

โอรสสวรรค์ที่แบกนางขึ้นหลังเอ่ยถาม แต่สองเท้ายังคงเดินต่อไปอย่างไม่รีบร้อน ส่วนคนที่อยู่บนหลังก็อยากจะซุกหน้าหนี สิ่งที่วาดฝันว่าจะได้ออกจากวังหลังจากนี้คงสลายหายไป เมื่อเห็นท่าที่เย็นยะเยือกของอีกฝ่าย

 

“เปล่าเพคะ...”

 

“ไม่คิดว่าจะดื้อขนาดนี้”

 

อ้าว! เจ้าลูกเต่านี่!

 

หากรู้ว่านางดื้อขนาดนี้จะไม่พานางมาหรือ! แล้วเอาอะไรพาพูดมาว่านางดื้อ! นางก็แค่งอน! เลยเดินหนีก็เท่านั้น!

 

“ทำไมเพคะ ถ้าหม่อมฉันดื้อขนาดนี้ฝ่าบาทจะทำอะไรหม่อมฉัน”

 

“จับขังอยู่แต่ในเหลียนฮวากง...”

 

มองคนที่พูดได้ตรงกับใจอย่างไม่พอใจ อาเหมยเงื้อมือจะฟาดลงที่แผ่นหลังของเจ้าลูกเต่าปาดเสียแต่ก็ยั้งมือไว้ได้ทันก่อนที่นางจะคิดสั้นไปมากกว่านี้

 

“ที่ผ่านมายังขังหม่อมฉันไม่พอใจหรือเพคะ”

 

“... หากไม่ขังไว้ ก็คงโบยบินหนี หากไม่ปล่อยทิ้งไว้ให้เติบโต ก็คงไม่ได้เห็นดอกไม้ผลิบาน”

 

...เอิ่ม ใครก็ได้ถอดคำประพันธ์ขององค์จักรพรรดิให้นางที แต่เอาเถิด นางจะไม่ไตร่ตรองอะไรอย่างนักปราชญ์... นางโง่งมในเรื่องปรัชญาพวกนี้ นางรู้ดี...

 

“ฝ่าบาทจะทำเช่นไรกับคนพวกนั้น”

 

“หากทั้งสองฝ่ายวิวาทจนชาวบ้านเดือดร้อน ได้รับบาดเจ็บ ข้าวของเสียหาย เจิ้นจะลงโทษทั้งสองฝ่าย แล้วค่อยมาพิจารณาเรื่องของทั้งสองฝ่ายใหม่ หากอีกฝ่ายกังฉินจริงอย่างที่ชาวบ้างอ้าง ก็ต้องลงโทษให้ถึงที่สุด ขุนนางไม่ได้มีไว้ให้โกงกินชาวบ้าน หากแต่มีไว้ช่วยจัดระเบียบให้กับแคว้น ให้ชาวบ้านใช้ชีวิตง่ายขึ้น”

 

“หากขุนนางอ้างกับฝ่าบาทว่าต่อให้เป็นขุนนางแต่ก็มีสิทธิ์ค้าขายล่ะเพคะ”

 

“แต่ไม่มีสิทธิ์เก็บส่วย งานเทศกาลเจิ้นมีราชโองการเว้นเก็บส่วย เก็บภาษีกับชาวบ้าน เพราะเป็นช่วงเฉลิมฉลอง หากยังกระทำก็เท่ากับว่าขัดราชโองการ มีความผิดร้ายแรง”

 

“ขุนนางขายของเหมือนชาวบ้าน ในราคาถูกกว่าเพราะหาซื้อได้ในราคาถูกหากเพียงแอบอ้างความเป็นขุนนางย่อมหาข้าวของมาได้ง่าย อีกทั้งไม่ต้องจ่ายภาษีให้กับใคร จึงขายได้ในราคาต่ำกว่า แต่ชาวบ้านต้องเสียภาษีราคาของจึงต้องสูงตามไปด้วย ...ก็ไม่ยุติธรรมจริงๆ”

 

“หากจะค้าขาย แม้เป็นขุนนางก็ต้องปฏิบัติตามข้อกำหนด แม้เป็นอ๋องยังต้องจ่ายภาษีเข้าคลังหลวง”

 

“เด็ดเดี่ยวยิ่งนัก แต่เหตุใดคนกังฉินจึงเต็มแผ่นดินของฝ่าบาท”

 

“เพราะเจ้าพวกนั้นยังไม่เคยให้เห็นฤทธิ์เดชของเจิ้นกระมัง”

 

“...!? ”

 

“เจิ้นอาจจะต้องฆ่าไก่ให้ลิงตกใจ... ไม่ก็ฆ่าไก่เสียยกเล้าให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราว” อาเหมยไม่ได้เข้าใจความนัยขององค์จักรพรรดิ แต่บางทีจักรผู้นี้คงเหลืออดกับอะไรต่อมิอะไรเสียแล้ว นี่ก็เข้ารัชศกเฟิงจินที่ 5 เข้าไปแล้ว หากนับว่าเพิ่งจะเป็นการเริ่มรัชศกแห่งจักรพรรดิหวงเฟิงหยางก็จริงอยู่ หากคงมีจะอะไรที่ยุ่งเหยิงใช่เล่น ไม่เช่นนั้นคงไม่ทำท่าทีระแวดระวังและใส่ใจกับอะไรต่อมิอะไรตลอดเวลา

 

ความทรงจำของสตรีที่เติบโตมาในสมัยของพระราชบิดาของหวงเฟิงหยาง บอกได้เป็นอย่างดีว่าพระราชบิดาขององค์จักรพรรดิผู้นี้นั้นโดนเล่นงานจากเหล่าขุนนางไม่น้อย ไหนจะการข่าวที่สอบตกตลอดการครองบัลลังก์ ทุกสิ่งทุกอย่างนอกกำแพงวังจักรพรรดิองค์ก่อนล้วนรับรู้จากขุนนางทั้งสิ้น นี่อาจเป็นเหตุผลที่บุรุษที่ยังคงเดินแบกนางอย่างไม่รู้จักเหนื่อยถึงได้ออกมาโลดโผนนอกกำแพงวังด้วยความชำนาญ คงจะไม่อยากโดนปิดพระเนตร พระกรรณเช่นพระบิดา...

 

ส่วนนางเองก็อยากจะเห็นเช่นกัน ว่าองค์จักรพรรดิหวงเฟิงหยางจะพลิกแผ่นดินที่เต็มไปด้วยความกังฉินนี้อย่างไร... นี่ก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กหนุ่มคนหนึ่งในสมัยของนาง เด็กหนุ่มที่อยากจะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงในสิ่งต่างๆ ให้เข้ารูปเข้ารอย หากแต่อย่างไรแล้วทุกอย่างที่จะเปลี่ยนแปลงนั้นไม่ง่ายเลย ไม่ง่ายเจ้าลูกเต่าหวงเฟิงหยาง...

 

ต่างคนต่างเงียบอยู่ในภวังค์ ก่อนที่ภวังค์ของทั้งสองจะถูกทำร้ายทิ้ง ดึงให้ทั้งคู่กลับมาสู่โลกความเป็นจริงรอบๆ ข้าง เมื่อบุรุษสูงวัยคนหนึ่งร้องทักพวกนางขึ้นมาเสียดื้อๆ “เดี๋ยวก่อน... บาดเจ็บมาหรือ”

 

ชายสูงวัยแปลกหน้าเอ่ยถาม ส่วนองค์จักรพรรดิก็ได้แต่พินิจชายตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน

 

“ข้าเป็นหมอ ให้ข้าดูให้ก่อนไหม หากเดินไปเช่นนี้ประเดี๋ยวเลือดก็หมดตัวพอดี”

 

อาเหมยมองบุรุษที่เอี้ยวใบหน้ามาหานางที่อยู่ด้านหลัง อย่างกับขอความเห็นในเรื่องนี้ ไม่ก็ขอความเห็นว่าเหตุใดบุรุษสูงวัยผู้นี้ถึงได้ทราบว่านางมีบาดแผลจนเลือดออก ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้หวงเฟิงหยางใช้ผ้าปิดบาดแผลห้ามเลือดให้นางแล้ว

 

ทีนี้จะเอาอย่างไรดีล่ะ

 

“ข้าจะพานางไปทำแผลที่บ้าน ขอบคุณท่านหมอที่เป็นห่วง”

 

หวงเฟิงหยางปฏิเสธด้วยความสุภาพที่สุด เฉกเช่นบุรุษธรรมดา ส่วนบุรุษอีกผู้กลับไม่วางตาเสียอย่างนั้น

 

“ให้ข้าดูนางเถิด ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าบาดแผลนั่นจะไม่โดนอะไรเข้าไปปะปนกับเลือด ได้แผลมาตอนไหนก็ไม่ทราบไม่ใช่หรือ บางทีอาจจะโดนทำร้ายไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุก็เป็นได้...”

 

คราวนี้ยิ่งสร้างความประหลาดใจกับหวงเฟิงหยางและเสวี่ยเหมยยิ่งกว่าเก่า ชายสูงวัยผู้นี้ไม่ใช่แค่ล่วงรู้ว่านางบาดเจ็บ! หากแต่รู้เหตุที่นางบาดเจ็บด้วย!

 

นี่ไม่ปกติแล้ว ไม่เลย...

 

“ข้าไม่ทำอะไรแม่นางผู้นี้หรอก ไว้ใจข้าเถิด ข้าแค่อยากช่วย ข้าเกรงว่าหากไม่ใช่ข้าคงไม่มีใครช่วยนางได้...”

 

“นางแค่เป็นแผล คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่างที่ท่านกังวลใจ”

 

“เชื่ออย่างนั้นหรือ... แล้วแม่นางไม่รู้สึกปวดไปทั้งขาบ้างหรือ เป็นแค่แผลยาวไม่ถึงหนึ่งซุน เหตุใดนางถึงเดินเองไม่ได้ ต้องแบกกันมาเช่นนี้”

 

หวงเฟิงหยางและเสวี่ยเหมยต่างเงียบ และความจริงก็ปรากฏชัดแก่อาเหมย เมื่อความปวดหนึบที่ขาเข้าเร่งงานนางเข้าอย่างจังตามที่ชายสูงวัยบอก

 

มือที่จับไหล่ขององค์จักรพรรดิไว้เริ่มออกแรงบีบอย่างไม่รู้ตัว ด้วยเพราะอาการปวด หากแต่คนที่ถูกกระทำกลับเข้าใจได้ในทันทีว่านางเจ็บปวดจริงอย่างที่อีกคนอ้าง

 

“สตรีนางนี้ไม่ใช่สตรีธรรมดา หากเจ้า...”

 

“กระหม่อมจะดูแลหวงโฮ่วเหนียงเหนียงเป็นอย่างดี... ขอฝ่าบาทโปรดวางพระทัย”

 

ความสงสัยในใจไม่ได้กระจ่างขึ้นแต่อย่างใด กลับยิ่งทวีคูณอีกเป็นเท่าเมื่อชายตรงหน้ารู้ถึงฐานอันดรของทั้งสอง แต่เวลานี้ก็ไม่ใช่เวลามาไล่สืบความ เพราะสตรีที่อยู่บนหลังของพระองค์ เริ่มนิ่งเงียบไปเสียแล้ว

 

“จะทำอะไรก็รีบทำ! ”

 

“เชิญทางนี้”

 

หวงเฟิงหยางมีทางเลือกไม่ได้มากมายนักในเวลานี้ หากสตรีด้านหลังยังคงโต้เถียงหรือสงสัยพระองค์ รับรองอย่างไรเสียพระองค์ก็ไม่พานางตามบุรุษไม่น่าไว้ใจผู้นี้

 

บุรุษตรงหน้าก็ใช่คนที่พระองค์จะวางพระทัยได้ แม้จะเดินร่างท้วมไป แต่ก็ยังคงมีองครักษ์เงาอีกจำนวนไม่น้อยคอยตามไม่ห่าง ส่วนสตรีบนหลังพระองค์ก็ไม่แม้แต่จะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา จนพระองค์ใจเสีย...

 

ร่างบอบบางของอาเหมยวางลงในบ้านซอมซ่อหลังหนึ่ง ซอมซ่อเสียจนองค์จักรพรรดิมองบุรุษที่นำพามาอย่างไม่วางตา

 

“รู้ชะตาของตนเองดีใช่หรือไม่ หากนางเป็นอะไรไป” เสียงเข้มใส่บุรุษที่เลิกอาภรณ์ของเสวี่ยเหมยขึ้นเพียงเล็กน้อย ก็เห็นถึงบาดแผลที่หนักกว่าที่พระองค์เห็นในคราแรก

 

หมอสูงวัยไม่ได้ตอบกลับองค์จักรพรรดิ เพียงพินิจแผลอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะไล่ตรวจชีพจรของสตรีที่กึ่งหลับกึ่งตื่น

 

“ไม่ใช่เพิ่งโดนพิษ... หากแต่เป็นเพราะพิษเก่าในตัว พอเกิดบาดแผลจึงเริ่มแสดงอาการ...”

 

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

 

“สตรีผู้นี้คือหวงโฮ่วของพระองค์จริงหรือ” แทนที่จะตอบคำถามขององค์จักรพรรดิ แต่หมอลึกลับกลับถามองค์จักรพรรดิแทน

 

“ท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อน กระหม่อมนึกว่าพระองค์จะรักนางมากกว่านี้ หากแต่กระหม่อมคงคิดผิดไป... หากรักนางจริงคงไม่ปล่อยให้นางเต็มไปด้วยพิษร้าย”

 

“ช่วยนาง... หน้าที่ของเจ้ามีแค่นั้นก็ทำไป...”

 

หมอผู้ทำการรักษามองใบหน้าของโอรสสวรรค์ก่อนจะพรั่งพรูลมหายใจออกมาต่อหน้าพระพักตร์อย่างไม่เกรงกลัว

 

“...หากรักษาไว้ไม่ได้ ก็ควรปล่อยไป”

 

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!?”

 

หวงเฟิงหยางยิ่งทวีความสงสัย แต่บุคคลที่ควรจะให้คำตอบพระองค์กลับเคลื่อนกายเข้าไปใกล้กับสตรี ที่นอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียงไม้เก่าๆ

 

“โชคชะตานำพา ฟ้าพามาให้ถูกที่ หากแต่ยังไม่ใช่เวลาที่ดี เพราะยามนี้ยังมีภัย...”

 

อาเหมยเพ่งพินิจบุคคลที่พูดอยู่ข้างๆ หากแต่ต้องสงสัย...

 

‘โชคชะตานำพา ฟ้าพามาถูกที่...’

 

หมายความว่าอย่างไรกันล่ะ...

 

“หากไม่ใช่เวลา อย่างไรก็ต้องกลับไป หากแต่เมื่อถึงเวลาอย่างไรก็ต้องกลับมา... มิต้องกังวลไป เหนียงเหนียงยังไม่ได้ตายจากโลกทั้งสองใบ เพียงแต่... ถูกใครบางคนเรียกมาก่อนเวลา...”

 

“!? ”

 

ยังไม่ตาย...จากโลกทั้งสองใบ!

 

อาเหมยมองหมอที่รักษานาง และเหมือนชายผู้นี้มีเรื่องที่รู้ดีกว่าการรักษา คำพูดเมื่อครู่หากนางไม่ได้โง่เขลาจนตีความผิดไป นั่นหมายความว่าเขารู้ว่านางคือใคร...


++++++++++++

ต่อตรงนี้จ้า


ยังไม่ตาย... นางยังไม่ตาย...


ประโยคที่ก้องอยู่ในหัวจนสร้างความสับสนทั้งรำคาญในเวลาเดียวกัน... หลังจากนั้นอาเหมยก็ไม่สามารถจับใจความอะไรได้อีก สติเหมือนตกอยู่ในห้วงภวังค์ความสับสนอะไรบางอย่าง อะไรบางอย่างที่นางเองก็เริ่มหวาดกลัว


เจิ้นอยู่นี่...”


น้ำเสียงของบุรุษคนหนึ่งเป็นสิ่งเดียวที่นางพอจะยึดเหนียวไม่ให้ตกลงไปห้วงของภวังค์แห่งความสับสนที่แสนจะน่ากลัว หากแต่การลืมตามามองเจ้าของเสียงที่คุ้นหูกลับทำได้ยากยิ่ง ราวกับมีใครเอาก้อนหินมาปิดทับเปลือกตาของนางเอาไว้ หากแต่อย่างน้อย... เจ้าลูกเต่าก็คงไม่ปล่อยให้นางตกอยู่ในภวังค์ที่น่ากลัวอย่างเช่นที่ผ่านมากระมัง...


อยู่นี่... ที่องค์จักรพรรดิพูดหมายถึงอยู่ข้างเสวี่ยเหมยนะหรือ พระองค์จะอยู่ข้างๆ สตรีที่อ่อนแอผู้นี้นะหรือ แล้วที่ผ่านมาล่ะ..


คำถามผลุดขึ้นแทนประโยคที่กึกก้องในหัวก่อนหน้า ศีรษะก็ปวดหนึบขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าองค์จักรพรรดิ พร้อมกับภาพอะไรบางอย่างที่นางไม่เคยรู้มาก่อน ภาพที่คล้ายกับความทรงจำที่นางเคยเห็นจากสตรีเจ้าของร่าง หากแต่ภาพที่เห็นช่างไม่ปะติดปะต่อเอาเสียเลย...


หน้าที่ของหม่อมฉันคือทดแทนคุณบิดา หากนี่คือการทดแทนคุณบิดาหม่อมฉันก็ยินดี หากแต่ฝ่าบาทเปิดผ้าคลุมหน้านี้ อย่างไรเสียหม่อมฉันก็ไม่ยินยอมเป็นสตรีของฝ่าบาท ชายหญิงสมรสกันทั้งๆ ที่ไม่มีความรัก หม่อมฉันไม่เห็นด้วย...’


มันคืออะไรกัน... แล้วทำไมเรื่องบ้าๆ นี่เพิ่งโผล่มาให้นางได้รับรู้ตอนนี้กันเล่า หากแต่ยิ่งคิดศีรษะก็เหมือนถูกตีด้วยเหล็กกล้าซ้ำไปซ้ำมา ก่อนทุกอย่างจะสงบนิ่งและวูบดับไปพร้อมกับความคลางแคลงใจ


หวงโฮ่วแค่อ่อนเพลีย ปล่อยให้หวงโฮ่วเหนียงเหนียงได้พักเถิดกระหม่อม”


หวงเฟิงหยางมองสตรีที่สลบแน่นิ่งไปแล้วชั่งใจอะไรบางอย่าง...


ฝ่าบาท...” หวงเฟิงหยางละสายตาออกจากสตรีที่นอนนิ่ง มองบุรุษที่อ้างตนเป็นหมอและรักษาฮองเฮาของพระองค์


ฝ่ามือที่เริ่มเหี่ยวย่นของบุรุษตรงหน้ายื่นห่ออะไรบางอย่างที่คล้ายกับห่อยาทั่วไปให้กับพระองค์ เพียงแต่ในมือนั้นมีห่อยาถึงสองห่อ พร้อมกับรอยยิ้มประหลาดที่แฝงอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย


ยาของหวงโฮ่วเหนียงเหนียง”


เจ้าเพิ่งจะเจอนาง เหตุใดถึงมียาของนางพกติดมาด้วย”


เพราะกระหม่อมรู้ว่าอย่างไรกระหม่อมก็ต้องเจอหวงโฮ่วเหนียงเหนียง”


เจ้าเป็นใครกันแน่!”


ชายสูงวัยตรงหน้าหวงเฟิงหยางเหยียดยิ้มขึ้นโดยที่องค์จักรพรรดิไม่ทราบความนัยของรอยยิ้มประหลาดนั่นแม้แต่น้อย


กระหม่อมเป็นใครก็ได้ ตราบที่ฝ่าบาทอยากให้กระหม่อมเป็น แผ่นดินนี้เป็นของฝ่าบาท กระหม่อมอยู่เบื้องล่าง... ยาทั้งสองนี้ใช้ต่างกัน ฝ่าบาทจงรับไว้เพื่อรักษาชีวิตของสตรีผู้นี้ไว้”


ใช้ต่างกัน แล้วใช้อย่างไร”


เรื่องนั้นต้องอาศัยวาสนาของพระองค์กับสตรีผู้นี้ กระหม่อมพูดอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้ หากแต่... สตรีนางนี้จะอยู่กับฝ่าบาทตลอดไปหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับฝ่าบาท ส่วนยานี่หากท่านกับนางยังพอมีเวลาให้สานต่อวาสนานางจะยังอยู่กับฝ่าบาท แต่หากยังไม่ถึงเวลา อย่างไรเสียฝ่าบาทก็ต้องปล่อยนางไป”


พูดอะไรที่เข้าใจกว่านี้ได้หรือไม่ ตกลงนี่มันยาอะไร ใช้ถูกใช้ผิดขึ้นมานางจะเป็นอย่างไร”


บุรุษตรงหน้าของหวงเฟิงหยางไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเช่นเคย มือกร้านของชายสูงวัยวางห่อยาทั้งสองไว้ข้างกายสตรีที่เอาแต่นอนนิ่ง ร่างท้วมลุกขึ้นทำความเคารพแล้วเดินจากที่พักซอมซ่อนี่...


ตามเจ้านั่นไป อย่าให้คลาดสายตา”


รับสั่งกับบุรุษในชุดดำทะมึนพร้อมด้วยอาวุธในมือที่สวนเข้ามาหลังจากบุรุษผู้นั้นพ้นประตูออกไป...


หวงเฟิงหยางมองห่อยาที่ถูกหยิบยื่นให้อย่างไม่วางใจ หากนี่ไม่ใช่ยาเล่า... ดอกเหมยของพระองค์ไม่ต้องร่วงหล่นไปอีกหนหรือ


เสด็จกลับวังเลยหรือไม่ พวกกระหม่อมจะทำการอารักษ์ขาฝ่าบาทและหวงโฮ่วเหนียงเหนียง”


องค์รักษ์เงาของหวงเฟิงหยางมีทั้งหมดสิบสองคน ถูกสั่งให้ไปจัดการเรื่องวุ่นวายในงานเทศกาลแล้วสาม ให้ติดตามบุรุษร่างท้วมที่อ้างตัวเป็นหมอไปแล้วสอง แต่ยังเหลือเจ็ด มากพอที่จะคุ้มกันชายและหญิงที่อยู่ในชุดธรรมดาให้รอดพ้นเข้าประตูวังได้อย่างปลอดภัย หากแต่องค์จักรพรรดิกลับไม่คิดที่จะกลับวัง...


ไปวังตี้ชุน... พานางไปที่นั่นอย่าให้ใครรู้ แล้วนำยานี่ให้ต้าอ๋อง’ ตรวจสอบ” หวงเฟิงหยางส่งมอบหายาเจ้าปัญหาให้องค์รักษ์ของพระองค์


พ่ะย่ะค่ะ”


องค์รักษ์เงาของพระองค์ออกไปแล้ว ที่พักซอมซ่อจึงเหลือเพียงพระองค์กับสตรีงามที่อ่อนแอราวกับจะบุบสลายได้ทุกเวลา...


‘…แต่หากยังไม่ถึงเวลา อย่างไรเสียฝ่าบาทก็ต้องปล่อยนางไป’


ปล่อยหรือ... เจิ้นเคยปล่อยเจ้าไปแล้ว หากแต่เจ้ายังกลับมาได้ ถึงตอนนี้เจิ้นจะไม่ปล่อยเจ้าไปอีก หมดโอกาสโบยบินหนีให้ไกลจากเจิ้นแล้วเสวี่ยเหมย หมดโอกาสแล้ว...”


มื้อกร้านจับมือของสตรีที่ยังคงนิ่งไม่ไหวติง ออกแรงบีบมือเล็กนั้นราวกับกลัวว่าหากปล่อยไปอีกครา สตรีร่างเล็กตรงหน้าจะดับสลายไปอีกหน


หวงเฟิงหยางโน้มกายเข้าไปใกล้ใบหน้างามของสตรีผู้แสนดื้อดึงของพระองค์ แต่ก็หยุดชะงัก เมื่อพระพักตร์ของพระองค์เกือบจะแนบชิดกับเสวี่ยเหมย แต่ความทรงจำบางอย่างก็ผลุดขึ้นมาในความคิด...


ข้ายอมตายดีกว่าร่วมหอกับฝ่าบาท...’


ประโยคในวันเข้าหอของพระองค์กับสตรีที่ทรงเลือกมาด้วยองค์เองสร้างความไม่พอใจและฝั่งลึกในพระทัยจนนำออกไปไม่ได้ ความคิดที่จะประทานจูบลงบนหน้าผากมนของอีกฝ่ายจึงจำต้องผละออก...


ใครกันเล่าที่เย็นชา... พระองค์หรือสตรีที่ดื้อดึงและแสนอวดดีตรงหน้าพระองค์ ดื้อดึงไม่ยอมเป็นสตรีของพระองค์ อวดดีที่ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากพระองค์แม้แต่น้อย หากเมื่อนางคิดโบยบินหนี แต่กลับฟื้นกลับมาอย่างปาฏิหาริย์ ท่าทีทุกอย่างก็ต่างไป สตรีอวดดีและดื้อดึงผู้นั้นกลับยอมรับยาพิษแทนพระองค์ รับความตายแทนบุรุษที่นางไม่แม้แต่จะให้เปิดผ้าคลุมหน้าในคืนเข้าหอ


สตรีที่ร่วมลงอ่างสรงน้ำกับพระองค์ ทั้งๆที่เสียงแข็งกับพระองค์ว่ายอมตายดีกว่าร่วมหอ...


สตรีผู้นี้ไม่ใช่เสวี่ยเหมยที่พระองค์รู้จัก หากแต่เป็นเสวี่ยเหมยที่พระองค์ต้องการจะรู้จักต่างหาก

 

++++++++

อย่าเชื่อในสิ่งที่ไรท์จะนำพาไป ไรท์เคยบอกไว้ในตอนก่อนๆแล้วใช่ไหม...

สุดท้ายแล้วคนที่ยิ้มทั้งน้ำตา คือคนที่เจ็บปวดที่สุด 

แว๊บมาลง พรุ่งนี้จะได้ลงไหมไม่รู้น้าา 




 #ลูกเต่ากับดอกเหมย

พรุ่งนี้ไม่มาเน้อ 

เจอกันเมื่อตอนใหม่เขียนเสร็จจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.939K ครั้ง

88 ความคิดเห็น

  1. #2275 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 21:32
    อาเหมยยังไม่ตาย

    และอาจได้กลับโลกปัจจุบัน
    #2275
    0
  2. #2167 Kn_nann (@Kn_nann) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 20:12
    นี่อยากรู้เหตุผลของเสวี่ยเหมยคนเก่าในทุกๆการกระทำมาก
    #2167
    0
  3. #1966 miyumiyu (@miyumiyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 23:51
    รู้สึกเหมือนอาเหมยรู้นะที่ลูกเต่าเกี้ยวแต่ก็ทำเหมือนว่าไม่รับรู้ไม่ยอมรับ เหมือนอาเหมยกลัวอะไรสักอย่าง กลัวเผลอใจ? กลัวเสียใจ? หรือกลัวอะไรกันแน่ // เราอิน เราสันนิษฐานนน
    #1966
    0
  4. #1957 zton9397 (@zton901) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:13
    เออก็ว่าถ้าไม่รู่สึกจะเลือกมาเป็นฮองเฮาทำบ้าอะไรรึ5555 ที่เเท้ก็เเม่นางฮองเฮาทำฝ่าบาทเจ็บกระดองใจกลายเป็นลูกเต่านี่เอง555555
    #1957
    0
  5. #1835 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:02
    เนี่ย เนื้อเรื่องทำให้ลุ้นอีกแล้ววววววว กรี๊ด
    #1835
    0
  6. #1700 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:38

    55555 ชอบเม้นข้างล่างอ่ะ

    เออ กูเองแหละที่งง?

    ไรท์จะบอกว่าที่เจ้าลูกเต่าที่ลืมยิบหัวใจออกจากครรภ์มารดาเพราะฮองเฮาหรอ? ถูกบังคับแต่งผู้หญิงเค้าเลยจะยอมตายสินะ เออชักจะสงสารเจ้าลูกเต่าแล้ว นี่แสดงว่าก็คงจะมีใจให้ตั้งแต่แรก แต่โดนปฏิเสธ?

    #1700
    0
  7. #1665 FWSHX5M (@FWSHX5M) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:31
    คนที่น่าสงสารที่สุดคือ. กูเอง งงค่ะ
    #1665
    0
  8. #1468 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 15:49
    ชอบบบบ
    #1468
    0
  9. #1365 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 13:52
    จริงๆลูกเต่าก็รู้สึกดีต่อเสวี่ยเหมยคนก่อน
    #1365
    0
  10. #1339 byunbowoon (@bionybb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 03:47
    นั่นไงงงง
    #1339
    0
  11. วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 14:38

    โอยยย น้งร้องไห้แล้วน้าา
    #1065
    0
  12. #952 little daffodil (@wannyrenesmee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 22:44
    สงสารฝ่าบาท
    #952
    0
  13. #613 Praew-Kwan (@Praew-Kwan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 21:34
    อย่างนี้แปลว่าฝ่าบาทก็หลงรักดอกเหมยก่อนน่ะสิ ใช่ไม่ใช่?!
    #613
    0
  14. #423 Gade-Smile2112 (@Gade-Smile2112) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 23:02
    กลัว...
    #423
    0
  15. #421 ipeixx (@ipeixx) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 20:30
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะไรท์ นุกราบลงบนตักงามๆ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีดีให้นุอ่าน รอนะคะ<3
    #421
    0
  16. #420 AARRP (@AARRP) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 17:19

    เอาเเค่หมูสับก็พออย่าไปจนถึงต้มยำกุ้งน้ำข้นเลยนะ

    #420
    0
  17. #419 Lobbin (@Lobbin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 16:33
    ใจบาง ;(
    #419
    0
  18. #417 matty&muffin (@matoonn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 14:37
    ถ้าจะกลับก็คงไม่แปลก เพราะอันที่จริงคนที่เจ้าลูกเต่ารักก็เหมือนจะเป็นคนก่อนไม่ใช่คนปัจจุบัน แง้
    #417
    0
  19. #416 dictate (@Kistun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 13:00

    รอตอนต่อไปค่ะ ไรท์คะอย่าหน่วงนักนะคะเราใจบางค่ะ

    #416
    0
  20. #415 @_sassygirl_@ (@friday11) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 11:14
    ทำไมถึงคิดว่ามันเศร้านะ
    #415
    0
  21. #414 หลิง หลิง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 10:54

    อยากวาดการ์ตูนลูกเต่ากับดอกเหมย แต่ทำไม่เป็นอ่า

    #414
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  22. #413 chanUnZ (@chanunz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 10:34
    อยากให้นางเอกกลับไปลาแม่ที่โลกปัจจุบันก่อนนนเศร้าาแม่นางคงเสียใจ
    #413
    0
  23. #412 morio (@amanta) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 09:54
    ไม่อยากกินมาม่า ขอเบาๆนะคะ น้ำตานอง
    #412
    0
  24. #411 alphaa (@iamalpha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 09:17
    กลัวเศร้าเบย
    #411
    0
  25. #410 Lis33 (@Lis33) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 08:06
    จบแฮปปี้เด้ออออ
    #410
    1
    • #410-1 郭玉 / กัวอวี้ (@ciel22) (จากตอนที่ 17)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 08:45
      ทำไมเห็นไรท์เป็นคนใจร้ายไปได้....
      #410-1