เสน่ห์ร้ายเพทุบายรัก (สำนักพิมพ์ชูการ์บีท)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,733 Views

  • 837 Comments

  • 2,883 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    680

    Overall
    328,733

ตอนที่ 31 : บทที่ 7.2 เส้นทางที่คุณหนูเลือกเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    23 พ.ค. 62

บทที่ 7.2

เส้นทางที่คุณหนูเลือกเอง



เขาเพียงบอกเล่าแก่คนเป็นแม่ว่า ช่วงวันหยุดนี้จะไปเที่ยวพักผ่อนที่ต่างจังหวัดสักคืนเพื่อไม่ให้ท่านเป็นห่วง จากนั้นปรเมศวร์ก็ขับรถออกจากบ้านมารับภัสสรทันที

      ภัสสรค่อนข้างตื่นเต้นกับการออกต่างจังหวัดครั้งนี้ แม้จะเป็นจังหวัดที่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯนัก แต่ด้วยความที่เธอไม่เคยไปค้างที่ไหน นอกจากไปกิจกรรมเข้าค่ายกับทางโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัย และเธอพบว่ามันเป็นความรู้สึกที่ต่างกันมากทีเดียว เมื่อนั่งรถมาสองต่อสองกับเจ้านาย ไม่ใช่นั่งรถทัวร์ไปกับคุณครูและเพื่อนเป็นจำนวนมาก

       เธอเตรียมความพร้อมเรื่องเสื้อผ้าและสิ่งอำนวยความสะดวกมาในกระเป๋าเป้แค่ใบเดียว เพราะมาค้างเพียงคืนเดียวเท่านั้น

       วันนี้เธอสวมเสื้อผ้าทะมัดทะแมงด้วยเสื้อยืดสีขาวแขนยาวพอดีตัว ชายสั้นแค่เอว และใส่กางเกงยีนขายาวเข้ารูป พร้อมรองเท้าผ้าใบสีชมพู ผมยาวถักเปียหลวมๆ สองข้าง คาดผมด้วยผ้าเช็ดหน้าผูกเป็นโบกิ๊บเก๋ คนมองเห็นแล้วยิ้มเอ็นดูกับความน่ารัก เมื่อคนตัวเล็กสะพายเป้เดินตามเขาที่เข้าไปสวัสดีทักทายบิดามารดาของเธอ

       เจ้านายหนุ่มสวมเสื้อฮาวายสีฟ้าลายใบไม้เก๋ไก๋ กางเกงสแล็กเข้ารูปสีน้ำเงิน มีกระเป๋าเก๋ๆ และสวมแว่นดำ ดูราวกับนายแบบที่เดินอยู่บนแคทวอล์กก็ไม่ปาน มองแล้วภัสสรได้แต่ถอนหายใจในความหล่อเพอร์เฟกต์ของเจ้านาย แล้วแบบนี้จะไม่ให้สาวๆ แวะเวียนมาหาเขาได้อย่างไร

ภัสสรเดินตามเขาออกมาขึ้นรถ โดยมีวันชัยและภัสรามายืนส่งจนลับสายตา

       ขับรถเพียงสี่ชั่วโมง เจ้านายหนุ่มและเลขานุการส่วนตัวก็มาถึงโรงแรมแห่งหนึ่งในตัวเมืองจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เขาจองที่พักไว้เรียบร้อย และเข้าพักกันคนละห้อง จากนั้นจึงต่างลงลิฟต์มาเพื่อรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน จริงๆแล้วที่นี่มีโรงแรมในเครือเอสเจแกรนด์โฮเทลอยู่ในอำเภอเมืองหัวหิน แต่ชายหนุ่มไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขามาที่นี่ จึงตัดสินใจเข้าพักในโรงแรมอื่น

       “กินเยอะๆ เพราะเดี๋ยวเราต้องออกไปดูพื้นที่กัน” ปรเมศวร์ตัดชิ้นสเต๊กปลาแซลมอนให้หญิงสาวลองชิมดู แล้วก็เลื่อนจานสลัดผักไปใกล้เธอ จากนั้นตัวเองจึงลงมือรับประทาน

       “ขอบคุณค่ะ” คนตัวเล็กชิมเนื้อปลาแล้วยิ้มทั้งแก้มป่องๆ พลางก็ตักสลัดเข้าปากตามไปด้วย หญิงสาวยังคงกินด้วยความเอร็ดอร่อย เธอค่อนข้างหิว เพราะตอนเช้ากินข้าวต้มที่มารดาทำไปหน่อยเดียว เนื่องจากตื่นเต้นกับการเดินทางในครั้งนี้ มื้อเที่ยงเธอจึงสั่งสปาเกตตีคาโบนาร่าที่เสิร์ฟพร้อมสเต๊กหมูพริกไทยดำมารับประทาน

       “ฉันอุตส่าห์แบ่งแซลมอนให้พัดชิม นี่จะไม่แบ่งสเต๊กกับสปาเกตตีให้ฉันชิมบ้างเลยเหรอฮึ” ปรเมศวร์แกล้งเอ่ยเย้าขณะมองอีกฝ่ายม้วนเส้นสปาเกตตีเข้าปากเล็กๆ แล้วสูดเส้นยาวๆ นั่นอย่างเอร็ดอร่อย

เขาชอบมองภัสสรกินอาหาร มันให้ความรู้สึกอยากอาหารขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ด้วยท่าทางที่อีกฝ่ายกินแบบไม่เคอะเขินแลเป็นธรรมชาติ มองแล้วเหมือนอาหารชนิดนั้นจะอร่อยมากๆ จนเขาอยากลองชิมบ้าง ซึ่งนิสัยแบบนี้เขาไม่เคยเป็นมาก่อน กระทั่งมาเจอภัสสรและร่วมรับประทานอาหารกับเธอ

       “อ่า ก็พัดกลัวคุณป้อรังเกียจนี่คะ เลยไม่กล้าแบ่งให้ชิม” คนตัวเล็กยิ้มแหยๆ เมื่อเงยหน้ามองสบตาเขาที่จ้องมองมา พลางพยักพเยิดมาที่จานอาหารของเธอ

       “ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่างสักหน่อย” ชายหนุ่มว่าด้วยน้ำเสียงดุนิดๆ แบบไม่จริงจังนัก เพียงแค่อยากจะเย้าอีกฝ่ายเล่นเท่านั้น

       “งั้น...เรามากินด้วยกันมั้ยคะ จริงๆ พัดก็อยากกินสเต๊กแซลมอนของคุณป้ออีกเหมือนกัน แต่ไม่กล้าขอเพิ่ม แหะๆ” ได้ทีคนตัวเล็กรีบเสนอ คนตัวโตก็รีบสนองทันทีเช่นกัน

       “ได้เลย เรามากินด้วยกัน” ว่าพลางเขาก็เรียกพนักงานมา แล้วขอจานแบ่งสองใบ

เพียงไม่นานพนักงานก็นำมาให้ ตอนนี้ทั้งเจ้านายและลูกน้องเลยเอ็นจอยกับการรับประทานอาหารร่วมกัน ลามไปถึงน้ำที่ต่างแบ่งกันชิมว่าของใครอร่อยกว่ากันเข้าไปอีก

ปรเมศวร์นั้นสั่งชามะนาว ส่วนภัสสรสั่งสตรอว์เบอร์รีโซดา สุดท้ายก็ช่วยกันทั้งกินอาหารทั้งดื่มน้ำราวกับเป็นคู่รักไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อไปๆ มาๆ เขากับเธอเริ่มดูดน้ำจากหลอดเดียวกัน ตอนหลังที่ปรเมศวร์อิ่มแล้ว เขายังตัดสเต๊กหมูและใช้ส้อมจิ้มมาให้ถึงปากเธอ

คนตัวเล็กที่ง่วนกับการม้วนเส้นสปาเกตตีเพียงเหลือบมองแล้วทำหน้างงในทีแรก แต่ก็อ้าปากงับอย่างไม่ได้คิดอะไร แล้วตั้งหน้าตั้งตากินอาหารต่ออย่างมีความสุขตามประสาคนเจริญอาหาร โดยไม่รู้เลยว่าคนป้อนรู้สึกอย่างไร ปรเมศวร์เลยยิ่งเอาอกเอาใจตักอาหารให้ถึงจานแบ่ง กระทั่งหญิงสาวอิ่ม มีเพียงสลัดที่เหลือเล็กน้อย นอกนั้นภัสสรจัดการเลียบ

“อร่อยมากเลยค่ะ เนี่ย รสชาติไม่แพ้ที่โรงแรมเราเลยนะคะ” หญิงสาวดูดชามะนาวของปรเมศวร์จนหมดแก้ว พลางก็ยิ้มหวานให้เขากับความอร่อยของอาหารมื้อนี้

ปรเมศวร์ได้ยินคำว่า เรา ก็อดยิ้มจนตาพราวไม่ได้ เนื่องจากคนตัวเล็กเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของโรงแรมเอสเจแกรนด์โฮเทล

และวันหนึ่งเธอจะต้องเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกที่เป็นเจ้าของมันจริงๆ

“สรุปแล้วที่ไหนอร่อยกว่ากัน” เขายังคงเอ่ยเย้าเธออย่างอารมณ์ดี

“ก็ต้องที่โรงแรมของเราสิคะ ที่นี่ก็อร่อยในระดับหนึ่ง แต่ผสมกับความหิวและต่างบรรยากาศ ก็เลยอร่อยขึ้นมาอีกหน่อย”

“อยู่เป็นนะเราน่ะ”




(โปรดติดตามตอนต่อไป)


ผลงานจากทรายชมพู

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #837 NatchaSukrung (@NatchaSukrung) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 18:22
    รอนะคะ
    #837
    0
  2. #84 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 03:07
    คุณป้อน่าสงสาร
    #84
    1