เสน่ห์ร้ายเพทุบายรัก (สำนักพิมพ์ชูการ์บีท)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,752 Views

  • 837 Comments

  • 2,884 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    699

    Overall
    328,752

ตอนที่ 3 : บทที่ 1.2 หนาวหัวใจ (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    13 ม.ค. 62

บทที่ 1.2 

หนาวหัวใจ



หญิงสาวยืนน้ำตาคลออยู่หน้าโรงแรมของชายหนุ่ม เธอเพิ่งถูกอีกฝ่ายบอกว่าจะต้องกลับเมืองไทยในเดือนหน้า และไปอยู่ถาวร ภัคจิรารู้ดีว่าการบอกเล่าแบบนี้หมายถึงการบอกเลิกนั่นเอง เขาช่างเย็นชาและไร้เยื่อใยมากกว่าที่เธอคาดคิด ทั้งที่เพิ่งจะมีสัมพันธ์อย่างถึงพริกถึงขิงไปเมื่อครู่

คนแบบปรเมศวร์ที่ใครๆ ร่ำลือว่าเลือดเย็น แต่เธอกลับไม่เคยเชื่อ และมั่นใจในตัวเองว่าจะเอาเขาอยู่ และมันช่างท้าทายเหลือเกิน

ทว่าวันนี้ เธอได้รู้ซึ้งแล้วว่า เขาเลือดเย็นจับใจ สีหน้าท่าทางที่แสดงออกก็แสนจะราบเรียบ ไม่บ่งบอกถึงความเสียใจหรือเสียดายความสัมพันธ์แม้เพียงนิด เป็นเธอเสียอีกที่แทบจะหวีดร้องออกมา แต่ต้องระงับจิตใจและพยายามรักษากิริยาเอาไว้ เพราะรู้ดีแก่ใจว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นคือความสัมพันธ์ภายใต้การไม่ผูกมัดที่เคยตกลงกันไว้

แต่กระนั้นภัคจิราก็ร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกไม่อยากสูญเสียเขาไป และคาดหวังว่าเขาจะปลอบโยนหรือใจอ่อนลงบ้าง

ปรเมศวร์ทำแค่เพียงยิ้มปลอบไม่เอ่ยคำใด เป็นเธอที่โผเข้ากอดเขาเอาไว้แน่น แต่สุดท้ายก็ต้องยอมถอยออกมาเมื่อเขายังคงเฉยเมย

‘ภัคไม่เห็นว่าการที่คุณจะกลับไทย ทำไมต้องไม่ให้ภัคมาหาคุณด้วย ภัครักคุณนะคะเมศวร์’ เธอเช็ดน้ำตาออกเมื่อรับรู้ว่าน้ำตาไม่อาจเรียกความสงสารจากคนตรงหน้าได้

‘ภัค...’ ชายหนุ่มเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนใจนิดๆ คิ้วเริ่มขมวดเมื่ออีกฝ่ายเซ้าซี้ ‘ผมต้องเตรียมตัวและเคลียร์งานที่นี่ให้หมดก่อนบินกลับไทยนะครับ เพราะคนที่เขามาบริหารดูแลต่อจะได้ไม่ผิดพลาด คุณก็น่าจะรู้’

‘ภัคเข้าใจค่ะ แต่ภัคอยากมาหาคุณ มันปุบปับเกินไปนี่คะ นะคะ ให้ภัคมาหาคุณบ้าง’ เธอยังคงออดอ้อนเขา แต่กลับยิ่งทำให้ปรเมศวร์หงุดหงิด

‘เราคุยกันตั้งแต่แรกแล้วนี่ครับ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ เอาเป็นว่าถ้าผมเคลียร์งานเสร็จ เราค่อยเจอกัน แต่ไม่ใช่ที่นี่’ เขาต้องการเคลียร์ทั้งงานและคน แต่ก็ไม่อยากตัดรอนกันมากเกินไปนัก

‘ได้สิคะ งั้นภัคกลับก่อนก็ได้’ เห็นเขาอ่อนให้แล้ว เธอก็ยอมถอยไปตั้งหลัก อย่างน้อยก็ไม่ใช่การตัดสัมพันธ์แบบเด็ดขาด เธอมั่นใจว่าสันดานผู้ชาย หากต้องการขึ้นมาก็ต้องคว้าเอาไว้ และเมื่อวันนั้นมาถึง เธอจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ

‘ครับ...’ เขายิ้มให้เธอเล็กน้อยแบบขรึมๆ

‘ขอบคุณนะคะ’ เธอเขย่งเท้าขึ้นไปจุ๊บแก้มเขาด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตายังคลอ ‘ห้ามผิดสัญญานะ ภัคจะรอค่ะ’

ภัคจิราผละออกไปหยิบกระเป๋าจากโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟา แล้วหันมาโบกมือบ๊ายบายให้เขา ด้วยรู้ดีว่าปรเมศวร์ไม่ชอบให้ใครเซ้าซี้มากนัก เมื่อกี้เขาก็เริ่มหงุดหงิดบ้างแล้ว

เธอไม่ยอมแพ้หรอก...ในเมื่อเขาเคยชอบเธอจนถึงกับมีอะไรกันอย่างลึกซึ้ง ผู้ชายแบบปรเมศวร์อาจมีอะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้ซ่อนอยู่ในใจ ปมที่เขาหาทางแก้ไม่ออก และเธอจะเป็นคนแก้มันเอง แค่หาให้เจอเท่านั้น...

ภัคจิรายกมือปาดเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้มปลอบใจตัวเอง พลางเดินสะบัดหน้าไปทางลานจอดรถของโรงแรมที่ปรเมศวร์เป็นเจ้าของ

ใครจะยอมปล่อยมือจากชายหนุ่มที่ทั้งหล่อและรวยมหาศาลขนาดนี้ แถมยังลีลารักอันร้อนแรงที่เธอได้ลองมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง และเธอยอมรับว่าติดใจในรสรักของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น...


(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

0 ความคิดเห็น