เสน่ห์ร้ายเพทุบายรัก (สำนักพิมพ์ชูการ์บีท)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,792 Views

  • 837 Comments

  • 2,885 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    739

    Overall
    328,792

ตอนที่ 28 : บทที่ 6.5 ตัวจริงหรือตัวหลอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

บทที่ 6.5 

ตัวจริงหรือตัวหลอก



“ไม่เป็นไรมากหรอกลูก ได้นอนพักมากๆ แล้วก็กินยาคลายกล้ามเนื้อ นี่ดีขึ้นมากแล้วละ” คนเป็นแม่บอกทั้งลูกสาวและเจ้านายของลูกที่มาเยี่ยมเยียน พลางก็หันไปหาสามี “นี่พ่อเขาก็เอาเจลที่เภสัชฯแนะนำมาทาให้แล้ว”

                “เขาบอกไม่ให้นวด เพราะจะยิ่งทำให้กล้ามเนื้ออักเสบไปกันใหญ่ แค่ทาบางๆ ยาก็จะซึมเข้าไปเอง” วันชัยบอก สีหน้าคลายกังวลไปมากทีเดียวหากเทียบกับเมื่อเช้า

                “จริงนะคะแม่ ห้ามโกหกนะคะ ถ้าไม่ดีขึ้น จะได้ไปหาหมอกัน” เธอสบตามารดาขอคำยืนยัน เพราะบิดามารดามักไม่ค่อยไปหาหมอ ถ้าไม่ป่วยหนักจริงๆ

“ดีขึ้นจริงจริ๊ง นี่ไง” คนเป็นแม่กลัวลูกไม่เชื่อ เลยยกแขนขึ้นให้ดู สีหน้าแช่มชื่นกว่าเมื่อเช้ามากทีเดียว

“ค่า แม่ดีขึ้น พัดก็จะได้สบายใจ นี่คุณป้อซื้ออาหารมาฝากค่ะ เดี๋ยวพัดไปจัดใส่จานมาให้นะคะ” เธอบอกยิ้มๆ รู้สึกสบายใจขึ้นที่เห็นแม่หายจากอาการเจ็บป่วย

“ซื้ออะไรมากันล่ะนี่” วันชัยถามลูกสาวพลางก็หันไปยิ้มให้ปรเมศวร์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นั่งรับประทานอาหาร ซึ่งวันชัยยกมาให้เขานั่งแทนโซฟา เนื่องจากแค่เจ้าของบ้านก็นั่งเต็มแล้ว

“อาหารญี่ปุ่นครับ ไม่รู้คุณพ่อกับคุณแม่ทานได้รึเปล่า มันมีปลาดิบพวกซาชิมิด้วย”

ภัสสรเห็นชายหนุ่มตอบแทนแล้ว จึงเดินเข้าครัวไปหยิบจานชามมา

“โอ้ จริงรึ พ่อน่ะเห็นแต่ในโทรทัศน์แล้วก็ตามตลาดนัดคำละห้าบาทสิบบาท แต่ไม่เคยซื้อกินสักที”

“งั้นต้องลองเลยครับ รสชาติจะไม่เหมือนเพราะปลาจะสดกว่า แล้วข้าวก็หุงสุกน่าทานมากครับ” ปรเมศวร์บอกยิ้มๆ นึกชื่นชมอยู่ในใจถึงความตรงไปตรงมาของคนในครอบครัวนี้

ในขณะที่ภัสสรเดินกลับออกมาพอดี เธอเพียงนำจานแบนสามใบมาใส่ปลาแซลมอนอบเกลือ ปลาซาบะย่างซีอิ๊ว และผักสลัด ถ้วยเล็กๆ นำมาใส่น้ำจิ้ม ส่วนอาหารอื่นๆ นั้น ทางร้านทำเป็นเซตแยกอาหารเป็นหลุมๆ ในกล่องสี่หลี่ยมใหญ่ดูน่ารับประทาน ราวกับว่าได้ไปรับประทานที่ร้านก็ไม่ปาน พร้อมตะเกียบครบชุด สามารถรับประทานได้เลย เมื่อนำอาหารสองเซตและอาหารอื่นๆ ออกมา โต๊ะอาหารก็เหมือนจะแคบไปถนัดตาทีเดียว

“ทำไมซื้อมาเยอะนักล่ะคุณ พ่อกับแม่ทานไม่หมดหรอกค่ะ” ภัสรามองอาหารแล้ว จากที่ไม่อยากอาหาร เห็นอาหารแปลกตาและกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ก็ทำให้รู้สึกหิวขึ้นมา แต่ปากก็เอ่ยออกไปอย่างเกรงใจ

“ไม่เยอะหรอกครับ คนป่วยก็ต้องทานมากๆ จะได้แข็งแรงไวๆ มีน้ำซุปมาด้วยนะครับ คุณแม่ทานเยอะๆ เลยนะครับ” ปรเมศวร์เอ่ยพลางยิ้มอารมณ์ดี เมื่อเห็นสองสามีภรรยาตื่นเต้นกับอาหารมื้อนี้

“ใช่ๆ เยอะเต็มโต๊ะเลย คุณป้อทานด้วยกันนะครับ” วันชัยชวนอีกฝ่าย พลางก็กวาดตามองอาหารบนโต๊ะว่ามีอะไรบ้าง จากที่ไม่ค่อยหิว ก็เริ่มหิวขึ้นมาเพราะกลิ่นยั่วยวนของอาหาร

“พ่อกับแม่มานั่งกันเลยค่ะ มาค่ะ” ว่าพลางภัสสรก็ไปประคองมารดามานั่งที่เก้าอี้รับประทานอาหาร ในขณะที่วันชัยที่ยืนช่วยลูกสาวหยิบของออกจากถุงนั่งลงข้างภรรยาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “พัดกับคุณป้อทานมาแล้วค่ะ เลยซื้อมาฝากพ่อกับแม่ด้วย”

“ขอบใจมากนะลูก ลูกสาวพ่อน่ารักจริงๆ”

“โน่นเลยค่ะ คนซื้อ” หญิงสาวว่ายิ้มๆ พลางผายมือไปทางเจ้ามืออย่างหยอกเย้า

“อ้อ ขอบคุณครับคุณป้อ จริงๆ พ่อก็รู้แล้วละว่าคุณป้อน่ะเป็นคนจ่าย ลูกสาวพ่อน่ะเค็มอย่างกับเกลือ เงินเหลือหยอดกระปุกหมด” คนเป็นพ่อแซวลูกสาวพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“แหม พ่ออะ เดี๋ยวเงินเดือนออก พัดจะซื้อมาให้ชิมไม่ซ้ำร้านเลยค่ะ” ภัสสรว่าพลางทำปากยื่น มือกอดอก แกล้งงอนคนเป็นพ่อ

“พี่วันก็ ไปแกล้งลูก” คนเป็นแม่ต่อว่าสามีที่นั่งข้างๆ แต่น้ำเสียงมีแววขำนิดๆ

“โอ๋ๆ ยายหนูของพ่อ” วันชัยหัวเราะพลางยกมือทั้งสองมาโบกเอาใจ

“พ่ออะ พัดพาคุณป้อไปนั่งเล่นริมน้ำดีกว่า” ภัสสรยิ้มให้บิดามารดา ครอบครัวเธอมักล้อเล่นกันสนุกสนานแบบนี้เสมอ นี่เป็นสัญญาณว่าบรรยากาศดีๆ และมีความสุขของคนในบ้านกลับมาแล้ว “ทานเยอะๆ นะคะ เดี๋ยวพัดมา”

หญิงสาวเดินไปหาปรเมศวร์ ในขณะที่ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นอย่างรู้งาน พลางค้อมตัวให้สองสามีภรรยานิดๆ แล้วเดินไปพร้อมกับเลขานุการส่วนตัวของเขา ชายหนุ่มรู้ดีว่าภัสสรต้องการให้พ่อกับแม่ของเธอได้รับประทานอย่างไม่เคอะเขินนั่นเอง

เส้นทางไปชายน้ำนั้นแม้จะคุ้นเคยแล้ว แต่การเดินมาในเวลาห้าโมงเย็นที่ยังมีแสงอาทิตย์ให้ความสว่าง และมีลมโชยชายมากับลำน้ำ อีกทั้งกลิ่นหอมหวานเย็นๆ ของต้นปีบที่ขาวพราวเต็มต้นนั้น ก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายในบรรยากาศร่มรื่นที่ต่างไปอีกแบบ

สองหนุ่มสาวเดินลงมาที่ศาลาริมน้ำ มีเรือแล่นผ่านไป ทิ้งระลอกคลื่นเอาไว้แล้วค่อยๆ กลืนหายไปกับสายน้ำ น้ำที่นี่ค่อนข้างใส ผิดจากลำคลองอื่นๆ ที่เขาเคยเห็น มักมีคนทิ้งขยะลอยมาจนเสียบรรยากาศ หรือไม่คนที่ปลูกบ้านริมคลองก็ทิ้งของเสียและสิ่งปฏิกูลลงแม่น้ำอย่างเห็นแก่ตัว

“คลองแถวนี้มีการรณรงค์ไม่ทิ้งขยะค่ะ แล้วมันก็เชื่อมต่อกับคลองอื่นๆ รวมถึงคลองลัดมะยม ตลาดที่พวกพ่อค้าแม่ขายพายเรือไปขายของกันในวันหยุด และมีเรือพานักท่องเที่ยวล่องไปตามลำคลองด้วย ชาวบ้านเลยร่วมแรงร่วมใจกันเก็บขยะที่ลอยมาทุกวันพุธ และร่วมมือกันไม่ทิ้งขยะลงแม่น้ำค่ะ”

“อ้อ เป็นเรื่องที่ดีมากเลยนะ ถ้าทุกที่ทำแบบนี้ แม่น้ำลำคลองก็ใสสะอาด มองไปทางไหนก็น่าชม”

“ค่ะ โชคดีได้ประธานชุมชนที่เป็นคนริเริ่มทำตลาดและรณรงค์อย่างต่อเนื่องจนเห็นผล ชาวบ้านที่ตอนแรกไม่สนใจก็เริ่มมาเข้าร่วม ลุงแกเป็นคนดีมากๆ เลยค่ะ”

“อืม ฟังแล้วก็รู้สึกดีไปด้วยเลย ในสังคมที่มีแต่การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น หากมีผู้นำที่เข้มแข็งและเสียสละ ไม่เห็นแก่ตัว ชาวบ้านก็จะสบายและมีแนวคิดที่ดีตามไปด้วย” ชายหนุ่มพูดไปก็ชื่นชมบรรยากาศริมน้ำไปด้วย

สองหนุ่มสาวต่างยืนชมธรรมชาติ ดื่มด่ำกับบรรยากาศรื่นรมย์เคียงข้างกัน คนตัวเล็กหันไปมองคนตัวสูงจนต้องแหงนหน้าขึ้นมอง ผมสั้นของเขาพลิ้วไปตามสายลมอ่อนๆ ใบหน้าเรียวที่มองจากด้านข้างเห็นสันจมูกโด่งคมโดดเด่น เลื่อนสายตาขึ้นมองเห็นแพขนตายาวหนาแต่ไม่งอน และที่ริมฝีปากแย้มยิ้มนิดๆ นั่นก็ทำให้ใบหน้าของเขาดูอ่อนเยาว์กว่าเวลาทำหน้าขรึมเป็นไหนๆ

หล่อขนาดนี้ คงมีสาวๆ เพียบ ท่าทางไม่ได้มีแค่คุณพลอยลีลาอะไรนั่น เธอมั่นใจ เฮ้อ! คิดแล้วก็หันมามองไปทางบ้านร้างฝั่งตรงข้าม

จู่ๆ คนตัวเล็กก็ถอนใจออกมา คนตัวโตที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินชัดจนต้องหันมามอง เห็นอีกฝ่ายมองเมินไปทางบ้านร้างก็สงสัยว่าเป็นอะไรไป

“เป็นอะไรฮึเรา” ปรเมศวร์ก้มถามอีกฝ่ายเสียงอ่อน

“เอ๋!” ภัสสรหันมามองหน้าเขาด้วยความแปลกใจ เขาถามราวกับรู้ความคิดเธออย่างนั้นละ แต่ก็รีบตอบออกไปกลบเกลื่อน “พัดแค่รู้สึกผ่อนคลาย แล้วก็สบายใจขึ้นน่ะค่ะ ที่แม่ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“อื้ม พ่อกับแม่พัดน่ารักนะ เป็นคนตรงๆ แล้วก็อารมณ์ดี” เขาบอกยิ้มๆ

“ค่ะ พ่อเป็นคนตลก แหย่แม่กับพัดให้หัวเราะได้ทั้งวัน บางทีเจออะไรเครียดๆ มา แค่เห็นหน้าพ่อ พัดก็อารมณ์ดีแล้วค่ะ”


              

(โปรดติดตามตอนต่อไป)


ผลงานจากทรายชมพู

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น