เสน่ห์ร้ายเพทุบายรัก (สำนักพิมพ์ชูการ์บีท)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,864 Views

  • 837 Comments

  • 2,885 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    811

    Overall
    328,864

ตอนที่ 24 : บทที่ 6.1 ตัวจริงหรือตัวหลอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    25 มี.ค. 62



บทที่ ๖

ตัวจริงหรือตัวหลอก

 


ภัสสรออกไปหยิบแฟ้มงานของการประชุมครั้งล่าสุด เพื่อศึกษาเนื้องานที่กำลังทำอยู่ เพราะตัวเลขต่างๆ และข้อเสนอ ข้อตกลงในการประชุมต่อเนื่องมาถึงการประชุมที่จะเกิดขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า ซึ่งเธอต้องเปรียบเทียบตัวเลขให้ตรงกัน รวมทั้งเช็กข้อมูลให้เป็นไปในทิศทางเดียวกันกับโพรเจกต์งานที่กำลังทำอยู่

เมื่อได้แฟ้มข้อมูลแล้ว เธอจึงเดินออกมาเพื่อจะเข้าห้องของรองประธานไปทำงานต่อ

“น้องพัด ฝากเรียนถามคุณปรเมศวร์ด้วยจ้ะ ว่ามีแขกชื่อพลอยลีลามาขอพบ จะให้ขึ้นมาพบไหม”

“ค่ะ เดี๋ยวพัดถามให้นะคะ” ภัสสรยิ้มให้ พลางเดินเข้าห้องรองประธานไปด้วยท่าทีเรียบนิ่ง

“คุณป้อคะ มีคนชื่อพลอยลีลามาขอพบค่ะ”

เขาเงยหน้าขึ้นมามองภัสสร เห็นเธอรอคอยคำตอบด้วยดวงตากลมแป๋ว คิดเพียงครู่เขาก็พยักหน้าให้อีกฝ่ายว่าอนุญาต จากนั้นเลื่อนสายตากลับมามองหน้าจอด้วยสีหน้าเคร่งเครียดต่อ ขณะที่ภัสสรต่อสายหาเพียงเพียรว่าท่านรองประธานให้แขกขึ้นมาพบได้ พร้อมกับที่เธอเดินไปนั่งยังโต๊ะทำงานตัวเองแล้วลงมือทำงานต่อ

ใจหนึ่งเต้นแปลกๆ กับการที่จะมีหญิงสาวมาพบเจ้านาย ชื่อที่ได้ยินนั้นเพราะมากเสียด้วย แค่ได้ยินชื่อก็อยากเห็นหน้าแล้วว่าจะสวยสมชื่อหรือไม่

เธอคงตื่นเต้นที่จะได้ต้อนรับแขกคนแรกตั้งแต่ตัวเองมาเป็นเลขานุการส่วนตัวให้ปรเมศวร์

หัวใจเลยเต้นหวิวๆ พิกล

ส่วนชายหนุ่มที่ค้นหาข้อมูลและภาพถ่ายดาวเทียมนั้น เขารู้สึกว่ามันไม่ค่อยสอดคล้องกับคำรายงานที่เสนอจัดซื้อที่ดินมานัก อืม เขารู้สึกได้กลิ่นทะแม่งจากการซื้อขายนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็ไม่อยากตัดสินอะไรอย่างไม่รอบคอบ

ชายหนุ่มอยากจะไปดูด้วยตาตัวเองมากกว่าว่ามันเป็นอย่างไร เขาคงต้องหาทางแอบไปสอดส่องแบบเงียบๆ สักครั้งแล้วละ

ว่าแต่การมาของพลอยลีลาจะทำให้ใครบางคนรู้สึกอย่างไรบ้างนะ

ปรเมศวร์ยิ้มออกมาอย่างนึกสนุก ไม่ได้นึกถึงหายนะจากพิษรักแรงหึงของเหล่าสาวๆ ที่จะเกิดขึ้นในภายหน้าเลยสักนิด

เพียงไม่ถึงอึดใจก็มีเสียงเคาะประตูห้อง ประตูเปิดออกพร้อมกับเพียงเพียรเดินนำแขกสาวสวยเข้ามา ปรเมศวร์ลุกขึ้นยืนต้อนรับพลอยลีลาด้วยรอยยิ้มนิดๆ สีหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ

“คุณเมศวร์...พลอยคิดถึงจังเลยค่ะ เซอร์ไพรส์มั้ยเอ่ยที่พลอยมาหา” หญิงสาวยิ้มร่าเข้ามาหาปรเมศวร์ ติดที่มีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ขวางกั้น ไม่อย่างนั้นเธอคงกระโดดกอดเขาไปแล้ว

“คุณพลอยกลับมาจากอเมริกาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ไม่เห็นโทร.บอกกันบ้างเลย ผมจะได้เตรียมตัวต้อนรับ” เขาบอกด้วยสีหน้าขรึมเข้ม พลางเดินออกมาหาอีกฝ่าย “เชิญคุณพลอยตรงโน้นดีกว่าครับ” เขาบอกพลางผายมือไปทางโซฟาตัวใหญ่

“แหม คุณเมศวร์ละก็ ทำเหมือนพลอยเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ ก็พลอยบอกแล้วไงคะว่าอยากมาเซอร์ไพรส์ แล้วก็...ระลึกความหลัง” ขณะที่พูดเสียงเจื้อยแจ้ว พลอยลีลาก็เดินเคียงคู่ปรเมศวร์ไปนั่งยังโซฟารับแขก แถมตอนท้ายยังชม้อยชม้ายชายตาให้คนตัวสูงกว่าอย่างมีความหมายอีกด้วย

“ครับ ขอบคุณที่นึกถึงผมนะครับ เอ่อ คุณพลอยแวะมาหามีธุระอะไรรึเปล่า” เขาเอ่ยถามออกมา พลางหันไปทางเพียงเพียร “ขอบคุณคุณเพียรมากครับ ผมขอกาแฟร้อนหวานน้อยให้คุณพลอยถ้วยนึงด้วยครับ”

เลขานุการส่วนรับคำเสียงเบา แล้วรีบถอยตัว หันหลังเดินออกไปจากห้อง

พลอยลีลาเพิ่งระลึกได้ว่าไม่ได้อยู่ภายในห้องสองคน เมื่อปรเมศวร์หันไปเอ่ยกับเลขานุการหน้าห้อง

แต่เอ๊ะ!...สาวสวยหุ่นนางแบบเพิ่งสังเกตว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้องด้วย

คนที่เหมือนเป็นส่วนเกินและทำตัวไม่ถูกตั้งแต่หญิงสาวที่ชื่อพลอยลีลาเข้ามาและพูดคุยกับเจ้านายของเธออย่างสนิทสนม จะเอ่ยทักทายก็กลัวเสียมารยาทหากไปแทรกบทสนทนาของทั้งสอง จึงยืนเหนียมๆ อยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเล็ก รอจังหวะให้เจ้านายแนะนำหรือสั่งงาน แต่เมื่อแขกของเจ้านายมองมา ภัสสรจึงรีบยกมือไหว้อีกฝ่าย โดยปรเมศวร์เหลือบตามามองพลางเอ่ยขึ้น

“คุณภัสสร เลขานุการส่วนตัวผมเองครับ”

คนตัวเล็กเมื่อไหว้แล้ว เลยรีบนั่งลงแล้วตั้งหน้าตั้งตามองหน้าจอแมคบุ๊กเหมือนว่าทำงานยุ่งอยู่ อยากจะออกไปจากห้องก็ทำไม่ได้ ไม่อยากฟังเขาคุยกัน แต่หูก็ดันได้ยินทุกถ้อยคำราวกับไปนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างสองคนนั้น ใบหน้าที่พยายามวางเฉย แต่กลับมีสีระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

“เอ๋!...” พลอยลีลาไม่ได้สงสัยในเรื่องชายหนุ่มโลกส่วนตัวสูงอย่างปรเมศวร์มีเลขานุการส่วนตัว แต่เธอสงสัยแกมหวาดระแวงในเรื่องที่ว่า ทำไมเลขานุการส่วนตัวต้องมานั่งร่วมห้องกับเจ้านายด้วย หน้าห้องก็มีที่ตั้งมาก

ทว่า...คนอย่างพลอยลีลาไม่ใช่คนโง่ แม้จะสงสัยใคร่รู้เพียงใด เธอก็ไม่ถามออกไปให้เสียเรื่อง คนแบบปรเมศวร์นั้นไม่ชอบให้ใครละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัว เธอมั่นใจในตัวเอง และการมาครั้งนี้ก็คือสานสัมพันธ์ที่ค้างคา...ระหว่างเขากับเธอ

“เป็นอย่างไรบ้างคะ กลับมาบริหารงานในเมืองไทย ท่าทางจะยุ่งมากๆ ใช่มั้ยคะ” พลอยลีลาเลือกที่จะเอ่ยถึงเรื่องงานของเขาแทน

“ครับ” เขาตอบรับสั้นๆ สีหน้าเรียบนิ่ง มีรอยยิ้มมุมปากนิดๆ ชวนหลงใหล ผิดกับคนมองที่ยิ้มสดใสอย่างเอาใจ

“ไม่รู้ว่าคุณเมศวร์งานยุ่งขนาดนี้ จะมีเวลาไปทานข้าวกับพลอยรึเปล่าสิคะ” หญิงสาวทำเสียงเศร้า แต่ดวงตากลับสบตาเขาวาวระริกทีเดียว “พลอยคิดทึ้งคิดถึง”

“อืม...” เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา “นี่ก็เกือบเที่ยงแล้ว งั้นเราไปลงไปทานอาหารในโรงแรมกันก็ได้ครับ ไม่ทราบว่าคุณพลอยอยากทานอะไร”

“อุ๊ย จริงเหรอคะ ดีใจจัง พลอยแล้วแต่เจ้ามือสิคะ” ตอนนี้เธอกระเถิบเข้ามานั่งใกล้ปรเมศวร์พร้อมกับคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม

“ถ้างั้นลองทานเป็ดปักกิ่งของที่นี่ดูไหมครับ ติ่มซำที่คุณชอบก็รสชาติอร่อยเลยละ”

“อุ๊ย คุณเมศวร์จำได้ด้วยว่าพลอยชอบอาหารจีน” หญิงสาวเอาหน้าแนบแขนชายหนุ่มอย่างถึงเนื้อถึงตัว ไม่สนใจสาวตัวเล็กที่นั่งคิ้วขมวดมุ่น มือไม้สั่นนิดๆ กับกิริยาท่าทีที่อีกฝ่ายแสดงออก

ภัสสรพยายามเพ่งสมาธิอยู่ที่หน้าจอ แต่เสียงออดอ้อนของพลอยลีลาก็ทำให้ต้องเหลือบตาไปมองจนได้ แล้วก็เห็นภาพสนิทสนมที่แขกสาวคนสวยมีต่อเจ้านายอย่างไม่สนใจว่ามีเธอนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้

“จำได้สิครับ ผมไม่เคยลืมอะไรง่ายๆ หรอก” ชายหนุ่มว่าพลางเหลือบตามองเลขานุการตัวเล็กของเขา แล้วก็ต้องยิ้มมุมปากเมื่ออีกฝ่ายหน้าแดงก่ำ พยายามไม่มองมาทางเขา แต่เขารู้ว่าเธอต้องฟังอยู่แน่ๆ ดูคิ้วและสีหน้าก็รู้

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ...

จู่ๆ ภัสสรก็ลุกพรวดขึ้นมา เอ่ยโดยไม่ได้มองหน้าของคนเป็นเจ้านายหรือแขกสาวแม้แต่นิด

“เอ่อ ดิฉันขอตัวออกไปเอาเอกสารก่อนนะคะ” ว่าแล้วก็ก้มหน้าเดินงุดๆ ออกไปจากห้องทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหูเล็กๆ แดงก่ำทีเดียวเมื่อตอนเดินผ่านโซนรับแขกที่เขานั่งอยู่ออกไป

ปรเมศวร์ยิ้มเล็กน้อยขณะมองตามหลังคนตัวเล็กที่เดินซอยเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว พอหันมาหาหญิงสาวที่กอดแขนแหงนเงยมองเขาอยู่ ชายหนุ่มก็ปรับสีหน้ากลับมาเรียบนิ่งเช่นเดิม

ในขณะที่เพียงเพียรเดินสวนกับภัสสรหน้าห้อง สาวใหญ่ได้แต่ยิ้มให้สาวรุ่นน้องที่มีท่าทีแปลกๆ อีกฝ่ายยิ้มตอบเก้อๆ แล้วรีบเดินไปทางห้องเอกสารทันที ส่วนเธอเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปเสิร์ฟกาแฟให้แขก จากนั้นก็ออกมานั่งที่โต๊ะตัวเอง

จากการที่เพียงเพียรแอบมองท่าทีของแขกสาวที่มีต่อปรเมศวร์ ก็พอจะคาดเดาออกว่าทำไมเลขานุการสาวรุ่นน้องจึงเดินออกจากห้องไปด้วยใบหน้าแดงก่ำขนาดนั้น

“คุณปรเมศวร์ก็นะ เห็นขรึมๆ แบบนั้น แต่เสือร้ายชัดๆ” คนนี้ไม่รู้ว่ายังไง เธอขอดูท่าทีไปก่อนแล้วกัน ตั้งแต่ท่านรองประธานกลับจากต่างประเทศมาบริหารโรงแรม ก็เพิ่งจะเห็นหญิงสาวมาหา แถมท่าทางสนิทสนมมากเสียด้วย ยายพัดคงจะอึดอัดมากเชียวละถ้ามาหากันบ่อยๆ

ไม่ทันไร คนที่เธอคิดคำนึงทั้งสองก็เดินออกมาจากห้องทำงาน แล้วเดินมายังโต๊ะของเธอ โดยสาวสวยหุ่นเพรียวควงแขนชายหนุ่มไม่ห่าง

“เดี๋ยวผมไปทานข้าวแล้วกลับมา ฝากคุณพัดไปกินข้าวด้วยคนนะครับคุณเพียร” ปรเมศวร์บอกเสียงเรียบเรื่อย แล้วเดินออกไปทันที

พลอยลีลาแม้จะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่คนเป็นเจ้านายอย่างปรเมศวร์ต้องมาห่วงใยลูกน้องอะไรด้วย แค่ไปกินข้าวจะต้องมาฝากฝังกันขนาดนี้

เธอปรายตามองเลขานุการหน้าห้องพลางเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เดินควงปรเมศวร์ออกไปด้วยท่าทีราวกับนางพญา

เพียงเพียรมองตามหญิงสาวหุ่นนางแบบและรองประธานด้วยสายตาติดจะกังวลนิดๆ

เฮ้อ ไม่ทันไรก็วางมาดใส่เธอเสียแล้ว หากคุณปรเมศวร์คว้าเจ้าหล่อนมาเป็นคนข้างกาย เธอไม่อยากคิดเลยว่าตัวเองจะวุ่นวายแค่ไหน ท่าทางคนคนนี้จะร้ายไม่เบา เธอกับสาวรุ่นน้องอย่างภัสสรคงต้องเตรียมรับมือให้ดี มีเจ้านายรูปหล่อขนาดนี้ นึกอยู่แล้วเชียวว่าต้องมีสาวๆ มาตามติด ที่ผ่านมาหลายเดือนนั่นเป็นเพราะชายหนุ่มเพิ่งกลับจากต่างประเทศ เลยยังไม่มีเพื่อนหรือคนที่รู้จักมากนัก รอดูต่อไปเถอะว่า คุณปรเมศวร์จะมีสาวๆ คนอื่นอีกมั้ย

คิดแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ลุกจากโต๊ะไปหาภัสสร ถึงเจ้านายไม่ฝากฝัง เธอก็ต้องชวนอีกฝ่ายอยู่แล้ว ถือเป็นโอกาสดีด้วยซ้ำที่จะได้ไปกินข้าวด้วยกัน เพราะปกติสาวรุ่นน้องมักถูกปรเมศวร์จองตัวไปกินข้าวด้วยตลอด 




              

(โปรดติดตามตอนต่อไป)


ผลงานจากทรายชมพู

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

0 ความคิดเห็น