เสน่ห์ร้ายเพทุบายรัก (สำนักพิมพ์ชูการ์บีท)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,805 Views

  • 837 Comments

  • 2,884 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    752

    Overall
    328,805

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 หนาวหัวใจ (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    13 ม.ค. 62


๑ 

หนาวหัวใจ


 

ชายสูงวัยวางโทรศัพท์ลงบนแป้นซึ่งอยู่บนโต๊ะทำงานในห้องหนังสือ เมื่อโทร.หาลูกชายคนโตแต่ไม่มีการตอบรับ เขามองนาฬิกาบนผนังห้องซึ่งเป็นเวลาแปดโมงเช้า เวลาที่อเมริกาน่าจะยังไม่ดึกนักเมื่อมันช้ากว่าไทยประมาณ 11-12 ชั่วโมง ปรเมศวร์คงกำลังยุ่งจึงไม่ได้รับโทรศัพท์ เดี๋ยวสักครู่คงโทร.กลับมา

ปัญญารู้สึกผิดค่อนข้างมากที่มอบภาระทุกอย่างให้ลูกชายคนโต ผู้ไม่ได้เป็นแม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง แต่เป็นหลานทางฝั่งภรรยาที่พ่อแม่แยกทางกัน ต่างฝ่ายต่างมีคนใหม่ และมีลูกใหม่ เมื่อมีสิ่งใหม่ สิ่งเก่าๆ อย่างเด็กชายวัยสามขวบจึงถูกเมินเฉย เพราะคนของพ่อและคนของแม่ไม่ต้องการเขาอีก

ไปอยู่กับพ่อได้แค่ปีแรกก็ถูกแม่เลี้ยงรังเกียจ ตบตีกลั่นแกล้งสารพัด ด้วยไม่อยากได้ส่วนเกินที่มาเป็นภาระ โดยพ่อแท้ๆ ไม่เคยปกป้อง เพราะทั้งรักทั้งหลงเมียใหม่และลูกใหม่ เมื่อเมียไม่ต้องการ เขาจึงพาลูกไปทิ้งให้อดีตภรรยา

เหมือนหนีเสือปะจระเข้ เด็กน้อยยิ่งเจอสิ่งเลวร้ายเลวทรามหนักกว่า จนเขาและภรรยาไม่อาจทนเฉยอยู่ได้ ทั้งที่มีลูกชายอยู่แล้วหนึ่งคน เมื่อกมลาผู้เป็นยายเด็กน้อยร่ำไห้โทร.หาลูกสาวคนโตเพื่อขอความช่วยเหลือ เด็กชายตัวน้อยถูกพ่อเลี้ยงที่อายุน้อยกว่าแม่ทุบตีจนต้องเข้าโรงพยาบาล โดยแม่แท้ๆ รู้เห็นเป็นใจ พยายามบอกว่าลูกชายตกบันได แต่เด็กไม่เคยโกหก

พอไปถึงโรงพยาบาลเล็กๆ แห่งหนึ่งในย่านชุมชนแถวชานเมือง ปรางทิพย์และแม่ยายของเขาก็ถึงกับปล่อยโฮออกมาเมื่อเห็นสภาพหลานตัวน้อยในห้องฉุกเฉิน เด็กชายตัวเล็กผอมบางสวมเสื้อผ้าเก่าเก็บราวกับกองผ้าขี้ริ้ว ข้อแขนข้อขาเล็กจ้อยราวกับจะหักลงคามือเมื่อเอื้อมมือไปจับต้อง แผลเล็กแผลน้อยทั้งเก่าและใหม่ที่เห็น ทำให้สองแม่ลูกสะอื้นในอก

ตอนนี้เด็กน้อยปลอดภัยแล้ว แต่เพราะฤทธิ์ยาและอาการบาดเจ็บ บอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจ เขาจึงหลับลึกยังไม่ตื่นขึ้นมา ระหว่างนี้ทางโรงพยาบาลกำลังรอการตัดสินใจของผู้ปกครองเด็กว่าจะเอาอย่างไรต่อ เพราะทางแพทย์ต้องการให้เด็กอยู่โรงพยาบาลสักสองคืนเพื่อดูอาการและรักษาบาดแผลที่เกิดขึ้น

ทว่าสองผัวเมียกลัวว่าจะเป็นพิรุธให้หมอแจ้งตำรวจได้ รวมถึงต้องใช้เงินในการดูแลรักษาที่ตนเองไม่มีจ่าย ปรารถนาคิดอะไรไม่ออกจึงโทร.หามารดาที่เปิดร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ อยู่แถวฝั่งธนบุรี คนเป็นแม่รีบปิดร้านเพื่อจะออกมาหาหลานทันที พร้อมกับโทร.หาลูกสาวคนโตที่เป็นคนมีน้ำใจ และสามีก็พอมีฐานะจากการแบ่งมรดก ทั้งเงินทองและรับช่วงต่อกิจการโรงแรมขนาดกลางย่านใจกลางเมืองจากครอบครัว

เมื่อบิดาของสามีเสียชีวิตด้วยโรคชรา นายปัญญาจึงดูแลมารดาด้วยความรักและกตัญญู ส่วนปรางทิพย์ ลูกสาวที่น่ารักของเธอก็ดูแลแม่ผัวอย่างดี จนอีกฝ่ายรักเมตตา ยกเครื่องเพชรเครื่องทองเก่าแก่ให้สะใภ้เกือบทั้งหมด โดยส่วนหนึ่งได้ยกให้ปานใจลูกสาวคนเล็กไปแล้วตอนแต่งงานกับนายชัยยันต์

แล้วก็เป็นไปตามที่กมลาคิด ลูกสาวคนโตเป็นคนดีมีน้ำใจ เมื่อเธอโทร.หา อีกฝ่ายก็ร้อนรน สอบถามด้วยความห่วงใยหลาน บอกเพียงว่าให้แม่รอที่บ้าน ตัวเองจะมารับแล้วเดินทางไปพร้อมกัน

การที่ต่างคนต่างแต่งงานแยกย้ายไปทำมาหากิน พี่น้องจึงไม่ค่อยได้ติดต่อกันมากนัก ปรางทิพย์ไม่คิดเลยว่า หลังจากเลิกร้างกับสามีคนแรก น้องสาวจะปล่อยชีวิตให้ตกต่ำขนาดนี้

ที่เป็นเช่นนี้ล้วนแต่เป็นน้องสาวที่ทำตัวเอง แต่งงานแล้วยังติดเพื่อน พากันไปเที่ยวจนติดผู้ชายที่อายุน้อยกว่าในผับ เอาเงินเดือนที่ผัวให้ไปปรนเปรอชู้รัก ผัวจับได้ก็ต้องเลิกร้างกัน แถมไม่ได้จดทะเบียนสมรส ผู้ชายทำงานดีในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ก็หาเมียใหม่มีลูกใหม่สร้างครอบครัวกับผู้หญิงที่ทั้งสาวกว่าและรวยกว่า เรื่องอะไรเขาจะมาทนใช้ชีวิตกับผู้หญิงหยำฉาไม่รักดีแบบปรารถนา

นา แกนี่มันเลวจริงๆ แกเห็นผัวดีกว่าลูกแท้ๆ ของตัวเองได้ยังไง แถมปล่อยให้ผัวทำร้ายลูกจนเจ็บปางตายแบบนี้ ปรางทิพย์เปิดฉากด่าน้องสาวทันทีทั้งที่น้ำตายังคลอด้วยความสงสารหลานชาย หลังจากได้คุยกับหมอแล้วจึงเดินออกมาเคลียร์กับน้องสาวผู้ไม่เอาไหน

พี่ปราง ก็บอกแล้วไงว่าไอ้ปลามันตกบันได ไม่มีใครทำอะไรทั้งนั้น คนน้องยังปากแข็งทั้งที่หลักฐานเห็นอยู่ทนโท่

ใช่ เด็กมันซน ไปเล่นโน่นนี่ก็หกล้มบ้างอะไรบ้าง คราวนี้ก็ดื้อด้านจนตกบันไดวีระ ผัวใหม่ของปรารถนารีบสนับสนุนคำพูดเมียทันที สายตาล่อกแล่กอย่างพวกวัวสันหลังหวะ

สารเลวทั้งผัวทั้งเมีย ฉันจะแจ้งความเอาเรื่องพวกแก ดูซิว่าตำรวจจะเชื่อพวกแกไหมปรางทิพย์เลือดขึ้นหน้า โมโหจนมือไม้สั่น ด่าทอทั้งน้องสาวทั้งผัวใหม่ของน้องอย่างสาดเสียเทเสีย

ไอ้ปลามันลูกฉัน ฉันจะทำยังไงกับมันก็ได้ ปรารถนายังไม่สำนึก แถมยังปากดีเถียงพี่สาวฉอดๆ ไม่เกรงใคร ทั้งที่มีกมลายืนหัวโด่อยู่ทั้งคน

คนเป็นแม่จึงได้แต่เสียใจและโทษตัวเองที่เลี้ยงลูกไม่ดีพอ เพราะตามใจกันมาตั้งแต่เด็กด้วยเห็นว่าขาดพ่อ สามีเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุหลังจากเธอคลอดลูกคนที่สองได้ไม่นาน ทั้งแม่และพี่สาวที่อายุห่างกันห้าปีจึงทั้งรักและเอาใจ แทนที่จะตอบแทนความรักของพี่สาวและแม่ อีกฝ่ายกลับเอาเปรียบพี่สาวต่างๆ นานา เอาแต่ใจตัวเองและคบเพื่อนไม่ดี เรียนก็ไม่จบเพราะหนักไปทางเที่ยวเตร่ หนีเรียนจนถูกไล่ออก

ปรารถนาอยู่บ้านช่วยแม่เสิร์ฟอาหารไปวันๆ ขโมยเงินแม่ไปเที่ยวบ้าง กมลาก็ทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ กลัวลูกจะเตลิดหนีออกจากบ้าน แต่ก็ยังเกิดเรื่องเพราะเจ้าหล่อนท้องกับธนา ชายหนุ่มที่อายุมากกว่าหลายปี จากการไปเที่ยวและเจอกันไม่กี่ครั้ง ฝ่ายนั้นจึงรับผิดชอบด้วยการแต่งงานอยู่กินกัน

นังชั่ว หลงผัวจนไม่ลืมหูลืมตา ทำไมไม่รู้จักรักลูกตัวเองปรางทิพย์ชี้หน้าน้องสาวมือสั่นระริก เสียงที่เปล่งออกไปแม้ไม่ดังนัก แต่เต็มไปด้วยความเสียใจผิดหวังในตัวน้องสาวมากมาย

ใช่ชี้ พี่มันคนดี เรียนก็เก่ง ได้ผัวก็ทั้งหล่อทั้งรวย แต่ไม่เคยเอามาจุนเจือแม่กับน้อง ปรารถนายังคงลามปาม ต่อว่าพี่สาวด้วยความอิจฉาริษยา

เพราะปัญญาที่ทั้งหล่อทั้งรวย บังเอิญผ่านมากินอาหารตามสั่งที่ร้านของกมลา ทั้งที่ปรารถนาเจอเขาก่อนและได้พูดคุยกันบ้างเมื่อเขาสอบถามข้อมูลที่ดินสวยๆ แถวฝั่งธนบุรี กระทั่งวันหนึ่งเขาได้เจอกับปรางทิพย์ ปัญญาก็ไม่สนใจเธออีกเลย เขาเทียวมาเทียวไปตามจีบจนกระทั่งพี่สาวเธอยอมรับรัก และขอปรางทิพย์แต่งงานออกเรือนไปอยู่กินอย่างมีความสุข

ทั้งที่เธอสาวกว่า สวยกว่า ทำไมปัญญาจึงเลือกปรางทิพย์...

ไม่นะลูก แม่ปรางส่งเงินมาให้เราทุกเดือนตั้งแต่แต่งงานออกเรือนไป เงินที่เราใช้อยู่ทุกวันนี้ก็เป็นของแม่ปรางด้วยส่วนหนึ่งกมลาต้องเอ่ยแทรกด้วยรู้สึกละอายใจต่อลูกเขยที่แสนดี ผู้ไม่เคยทอดทิ้งแม่ยายให้ลำบาก

ไม่ต้องมาพูดเรื่องอื่น ตอนนี้แกจะเอายังไงกับเจ้าปลา

ก็ต้องเอามันกลับบ้าน พี่สงสารมันนักก็จ่ายเงินค่ารักษาให้หลานสิพอพูดถึงเรื่องเงินทอง ปรารถนาก็เสียงอ่อนลง

ฉันจ่ายให้อยู่แล้วละ แต่ฉันจะเอาปลาไปอยู่ด้วย ปรางทิพย์ตัดสินใจแล้วเอ่ยออกมาโดยพลัน พร้อมกับหันไปมองหน้าสามีราวจะขอความเห็นและกำลังใจ

หากปล่อยหลานตัวน้อยกลับไปอยู่กับพ่อเลี้ยงและแม่สารเลวแบบนี้ เจ้าปลาคงไม่พ้นเป็นที่รองมือรองเท้าของพวกจิตใจต่ำทราม และคงไม่มีโอกาสรอดเหมือนคราวนี้

อย่างไรเธอก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้หลานมาอยู่กับตนเอง...

ปัญญาเอื้อมมือไปจับกระชับมือเรียวของภรรยาพลางพยักหน้าว่าเขาสนับสนุนเธอ แค่มองตาก็รู้แล้วว่า เขาและเธอใจตรงกันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา

ท่าทีเช่นนี้ยิ่งก่อเกิดความริษยาขึ้นในใจคนแบบปรารถนา จนต้องร้องเฮอะออกมาด้วยสีหน้าเหยียดหยัน เหยียดทั้งสองคนที่รักกันเหลือเกิน และเหยียดตัวเองที่ไม่เคยได้รับสิ่งดีๆ เหมือนพี่สาว เธอไม่เคยชนะพี่สาวได้เลยสักครั้ง...

ฮึ คิดว่าอยากจะเอาไป ก็เอาไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ ปรารถนาที่หรี่ตาคิดคำนวณดูแล้ว งานนี้ไอ้ปลาจะกลายเป็นตัวเงินตัวทองให้เธอได้อย่างดี เพราะรู้ดีว่าพี่สาวเป็นคนใจอ่อนและรักเด็ก

นังชั่ว นี่แกยังกล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง แกยังเป็นคนอยู่มั้ย ปรางทิพย์ปรี่เข้าไปจะตบน้องสาวอย่างเหลืออด นอกจากไม่มีจิตสำนึกของความเป็นแม่คนแล้ว มันยังกล้าเอาลูกมาต่อรองกับเธอ

ผัวพี่รวยนักไม่ใช่เหรอ อยากได้มันไปเลี้ยงก็จ่ายมาสิ

เลว!’ พูดได้แค่คำเดียวสำหรับน้องสาวที่เธอรัก น้องน้อยที่เฝ้าฟูมฟักเอาใจ ช่วยแม่กล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูกันมาราวกับนางฟ้านางสวรรค์ แต่ดูรางวัลสำหรับความรักนี้สิ

กมลาถึงกับพูดอะไรไม่ออก ต้องนั่งลงบนโต๊ะอย่างหมดแรงกับคำพูดไม่รู้ผิดชอบชั่วดีของลูกสาวคนเล็ก ลูกท้องเดียวกัน เลี้ยงดูมาคล้ายกัน แต่ทำไมคนสองคนถึงได้ต่างกันราวฟ้ากับเหว คิดแล้วก็น้ำตาไหลออกมาอย่างหดหู่

ได้ ผมจะจ่ายให้เอง แต่มีข้อแม้ว่าคุณห้ามเข้ามายุ่งเกี่ยวกับปลาอีก เป็นปัญญาที่เอ่ยออกมา ส่งผลให้ภรรยาหันไปมองอย่างซาบซึ้ง ในขณะที่สองผัวเมียจิตใจหยาบช้าแววตาลุกวาบด้วยความโลภ

ฉันต้องการห้าแสนแลกกับไอ้ปลา แล้วก็ห้ามแจ้งความ...

ปรางทิพย์กำลังจะเอ่ยด่าน้องสาว แต่ปัญญารั้งเอาไว้ เขารู้ดีว่าภรรยาอยากจะแจ้งความเอาเรื่องผัวเด็กของน้องสาวให้ได้ แต่คนเป็นน้องสาวก็ช่างกระไร รักผัวจนไม่ลืมหูลืมตา ยึดติดกับตัณหาราคะจนไม่สนใจไยดีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง เด็กตัวเล็กขนาดนี้ มันยังทำร้ายทุบตีได้ลงคอ จิตใจมันทำด้วยอะไร ดูท่าทางแล้วคงไม่ใช่แค่เมาเหล้า แต่คงเป็นยาบ้าที่พากันเสพทั้งผัวทั้งเมีย

นี่มันนรกชัดๆ หากปล่อยให้เด็กอยู่ในสภาพแวดล้อมและคนแบบนี้ ต่อให้รอดชีวิตเจริญเติบโตขึ้นมา หลานชายก็คงจะกลายเป็นเด็กติดยาและไม่มีอนาคต

ปัญญามองสภาพแก้มตอบ แก้วตาไม่สุกใส ริมฝีปากแห้งคล้ำ ผิวพรรณไม่เปล่งปลั่งตามวัย เขาก็เบ้ปากอย่างระอาปนสมเพช สำหรับคนแบบนี้ เงินเท่านั้นที่จะแก้ปัญหาทุกอย่างได้

ตกลง ผมจะจ่ายให้ตามที่คุณต้องการ แล้วทนายของผมจะเป็นคนไปจัดการเรื่องทั้งหมด ส่วนตอนนี้ผมกับปรางจะรับตัวปลากลับไปด้วยเลย...หวังว่าต่อไป เราคงไม่ต้องเจอะเจอกันอีก ปัญญาเอ่ยออกมาเสียงเย็นชา สายตาคมกริบกราดมองผัวเมียด้วยแววรังเกียจชัดเจน

วีระที่มีท่าทีกร่างๆ ในคราแรกรีบหลบไปอยู่ด้านหลังเมีย ด้วยเกรงสายตาที่เต็มไปด้วยความทรงอำนาจและเอาจริง แถมร่างกายสูงใหญ่แม้จะมีความสำอางจากผิวกายและการแต่งตัว แต่ก็น่ากลัวว่ามันจะไม่ใช่แค่หนุ่มเจ้าสำอาง หากเกิดต่อยตีกันขึ้นมา เขาคงสู้มันไม่ได้

พอปัญญายื่นคำขาดให้ปรารถนาเลิกมาข้องเกี่ยวกับเด็กน้อยอีก สองผัวเมียก็รีบพากันออกจากโรงพยาบาลไป โดยก่อนไปยังไม่วายหน้าด้านขอเงินล่วงหน้าติดกระเป๋าไปด้วย เขาก็ยอมจ่ายให้ไปแต่โดยดี เพื่อที่สองผัวเมียจะได้ออกไปจากชีวิตเด็กและภรรยาของตน เขารักปรางทิพย์มาก และไม่ต้องการให้มีสิ่งใดมาทำให้ชีวิตของเธอมัวหมอง

ปรางทิพย์เข้าไปคุยกับหมออีกครั้งเพื่อจะย้ายหลานตัวน้อยไปรักษาที่โรงพยาบาลอีกแห่ง ซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่ครอบครัวของปัญญาทุกคนเข้ารักษาเป็นประจำ

การดำเนินเรื่องเป็นไปอย่างราบรื่นและรวดเร็วเมื่อเงินถึง

เด็กชายปลาได้เข้าไปอยู่ในโรงพยาบาลอีกแห่ง โดยมีปรางทิพย์ดูแลสลับกับกมลาในตอนกลางวัน และจ้างพยาบาลพิเศษอยู่เฝ้าในตอนกลางคืน ส่วนลูกชายแท้ๆ อายุสองขวบมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่ที่บ้านและคนเป็นแม่กลับไปอยู่ด้วยทุกคืน กมลาปิดร้านอาหารตามสั่งไปช่วยดูหลานชายด้วยความสงสาร เด็กชายปลาอยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลหนึ่งสัปดาห์ อาการก็ดีขึ้นและกลับบ้านได้  

เด็กน้อยรู้สึกเหมือนว่าตนเองฝันไป เมื่อจู่ๆ ก็มีทั้งพ่อและแม่ที่ดีต่อเขา บ้านใหญ่โตสุขสบาย มีคนรับใช้และพี่เลี้ยง ที่สำคัญยังมีน้องชายน่ารักแก้มยุ้ย ผิวขาวละเอียดราวกับตุ๊กตาให้เขารักและหวงแหน

จริงๆ แล้วโลกนี้ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิด ตอนนี้เขาเหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง...

ระหว่างนั้นปัญญาก็เป็นคนจัดการทุกอย่าง เขาส่งทนายความไปดูแลเรื่องทั้งหมดกับสองผัวเมียไร้จิตสำนึก เพื่อรับเลี้ยงเด็กชายมาเป็นลูกบุญธรรม ใช้นามสกุลของเขาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เขาและภรรยาต่างก็ให้ความรักความเมตตาราวกับลูกแท้ๆ อีกคน

ฝ่ายปรางทิพย์นั้นไม่มีข้อกังขาใดๆ

ทว่ากับตัวเขาเองแม้จะให้ความรักความสงสารก็จริง แต่ก็รักได้ไม่เท่าลูกชายแท้ๆ อย่างปรมัตถ์

ทุกสิ่งที่สร้างมาก็เพื่อปรมัตถ์...ไม่ใช่ปรเมศวร์

เด็กชายที่เขาเปลี่ยนชื่อให้คล้องจองกับลูกชายแท้ๆ และใช้นามสกุลของเขา

ปรเมศวร์ ฉัตรแก้ว

เขาเคร่งครัดและสั่งสอนให้ปรเมศวร์แข็งแกร่ง แต่กลับไม่ได้มอบความรักความอบอุ่นในแบบพ่อลูก จึงทำให้ลูกชายคนโตเย็นชาไร้หัวใจ

เด็กคือผ้าขาว เขาน่าจะทำให้ดีกว่านี้กับเด็กที่ขาดความรักและถูกรังเกียจจากพ่อแม่แท้ๆ

ปัญญาหยิบภาพถ่ายของปรเมศวร์และข้อมูลจากคนของเขาที่แทรกตัวอยู่ในโรงแรมเครือนิวยอร์กขึ้นมาดู เจ้าเด็กคนนั้นทำงานดีไม่มีที่ติ แถมทำได้อย่างยอดเยี่ยมด้วยซ้ำ แต่ในเรื่องส่วนตัว มันยังคงเที่ยวเตร่ปาร์ตี้กับเพื่อนฝูงเช่นเดิม โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงที่เปลี่ยนหน้าไม่ซ้ำ

ชายสูงวัยถอนหายใจ เขาไม่อยากเคร่งครัดอะไรกับเจ้าลูกชายคนนี้อีกแล้ว หากไม่ได้ทำให้งานเสียหรือทำให้ใครเดือดร้อน เขาก็จะทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งเหมือนไม่รู้ไม่เห็นอะไร คอยมองอยู่ห่างๆ เพราะต่างก็โตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว

คิดอะไรเพลินๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกรอกเสียงลงไป

“ว่าไง เจ้าลูกชาย ทำไมไม่รับสายพ่อ”

“ก็ผมยุ่งอยู่นี่ครับ”

“งานหรือผู้หญิงล่ะ”

“โอ้โฮ คุณพ่อมีตาที่สามหรือเปล่าครับเนี่ย ฮ่าๆ” เสียงปรเมศวร์สดใสมาตามสายทันทีที่ถูกดักทางได้เหมือนตาเห็นของผู้เป็นพ่อ

“กลับบ้านเราได้แล้วนะ” แต่คนเป็นพ่อไม่ได้หัวเราะตาม เขาทำเสียงจริงจังในสิ่งที่ต้องการจะคุยตั้งแต่แรกที่โทร.หาลูกชายคนโต

“คุณพ่อ...” คนปลายสายส่งเสียงเบาหวิวเรียกออกมาอย่างลืมตัว “อ่า...แล้วทางนี้เล่าครับ”

“พ่อจะส่งคนไปดูแลแทน ส่วนทางนี้...กลับมาคุยกัน”

“ครับ แล้วจะให้ผมกลับเมื่อไหร่ ผมจะได้เคลียร์ทุกอย่าง” ทั้งเรื่องงานและผู้หญิง ปรเมศวร์คิดในใจ ไม่อาจเอ่ยออกไปได้ เพราะบิดาเป็นคนรักเดียวใจเดียว แม้จะมีหญิงสาวสวยมาเสนอตัวก็ไม่เคยว่อกแว่ก กระทั่งเด็กสาวคราวลูกที่เสี่ยมีเงินทั้งหลายแอบกินกันลับๆ คนเป็นพ่อก็ไม่เคยข้องเกี่ยว การพูดคุยกับผู้คนเหล่านั้นก็เพียงแค่ทางธุรกิจ แล้วรีบกลับไปหาภรรยาคนเดียวของท่าน

“เดือนหน้าไหวมั้ย สำหรับการเคลียร์ทุกอย่าง” เสียงบิดาหนักแน่นจนเขาแปลกใจ แม้จะคิดเช่นนั้น แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรออกไป เขามีหน้าที่ทำตามคำสั่งของพ่อเท่านั้น

“ครับ” เขารับคำเสียงหนัก ใจอยากถามถึงน้องชาย แต่ก็เกรงจะทำให้บิดาเสียใจ

“แค่นี้ละ” ปัญญาจบบทสนทนาเรียบง่ายเช่นทุกครั้ง ก่อนจะวางสาย แต่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงเอ่ยออกไป “พ่อรักแกนะป้อ”

คลิก...เสียงวางสายจากคนทางโน้นที่อยู่ไกลอีกทวีปดังมาเข้าหู เรียกสติคนที่ยังแนบหูไว้กับโทรศัพท์ค้างอยู่

“พ่อ...” ปรเมศวร์เรียกอีกฝ่ายเสียงเบาหวิว หัวใจพองโตขึ้นมา

เขาไม่เคยได้ยินคำ รัก นี้จากคนเป็นพ่อเลยสักครั้ง พ่อที่ไม่ใช่พ่อแท้ๆ แต่ก็ให้ความเมตตาและให้ชีวิตใหม่แก่เขา พ่อที่มีบุญคุณท่วมหัวจนเขายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านพอใจ

และรักเขาให้ได้สักนิดเหมือนที่น้องชายได้รับ...

คนทางเมืองไทยวางสายโทรศัพท์ไปแล้ว แต่ชายหนุ่มยังคงยิ้มอยู่เช่นนั้น และอยากพูดคำนี้กับคนเป็นพ่อบุญธรรมสักครั้งในชีวิต

“ผมก็รักพ่อครับ”



(โปรดติดตามตอนต่อไป)
#มาลงใหม่ให้หายคิดถึงก่อนเป็นตัวเล่มนะคะ 
น่าจะประมาณเดือนมีนาคมค่ะ



#ฝากผลงานล่าสุด  "ตรวนรักสีชมพู"  แบบ E-book ของไรต์ด้วยนะคะ เป็นเรื่องราวของคุณปอนด์ น้องชายของคุณป้อที่ออกไปเผชิญชีวิตด้วยการเดินตามความฝัน ด้วยการเป็นนักแสดง รับรองว่าแซ่บเวอร์และหวานเวอร์ไม่แพ้กันค่ะ โดยใน "เสน่ห์ร้ายเพทุบายรักจะเรื่องราวของคุณปอนด์กับเก้มาบ้างเล็กน้อย ใครอยากอ่านฉบับเต็ม ตอนนี้โหลดได้แล้วนะคะ     #NC ไม่มีกั๊ก




ฝากผลงานล่าสุดของทรายชมพูด้วยนะคะ
ตอนนี้จัดโปรโมชั่นต้อนรับปีใหม่ 
 ตั้งแต่วันนี้ -15 ม.ค.2562
.........
จาก 320 ลดไปเลย 35%
เหลือเพียง 209 บาท






คลิกรูปติดตามงานเขียนเล่มอื่น


บาปรักเทพบุตรสายดาร์ก (18+)


ตรวนรักสีชมพู


BlueSky ฟากฟ้านี้มีรัก 

 

 

 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

0 ความคิดเห็น