เสน่ห์ร้ายเพทุบายรัก (สำนักพิมพ์ชูการ์บีท)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,763 Views

  • 837 Comments

  • 2,884 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    710

    Overall
    328,763

ตอนที่ 18 : บทที่ 4.2 #ติดเงา (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    31 ม.ค. 62

บทที่ 4.2 

#ติดเงา




ภัสสรนั่งทำงานอย่างตั้งใจ เมื่อเริ่มชินกับระบบและโปรแกรมต่างๆ ในคอมพิวเตอร์แล้ว เจ้านายหนุ่มมอบหมายงานแรกให้เธอด้วยการตรวจเทียบตัวเลขการเสนองบประมาณจัดซื้อที่ดินในต่างจังหวัด เพื่อสร้างโรงแรมในเครือเอสเจแกรนด์โฮเทลแห่งใหม่ โดยเช็กราคาที่ดินของจังหวัดนั้น เขาเอาตัวอย่างงานเก่ามาให้ดูเพื่อจะได้เข้าใจเนื้องานมากขึ้น

หญิงสาวอ่านเอกสารเดิมเพื่อทำความเข้าใจ จากนั้นตรวจเช็กราคาที่ดินปัจจุบันและทำตัวเลขออกมา ราคาไม่ห่างจากที่ฝ่ายจัดทำโครงการเสนอมานัก เธอจึงจัดทำข้อสรุปแล้วปรินต์ไฟล์ออกมา เรียบร้อยแล้วจึงเอาเข้าแฟ้มนำไปให้เจ้านายพิจารณา

“อืม ทำงานเรียบร้อยดี” เขาเปิดดูแล้วเงยหน้ามายิ้มให้เธออย่างพอใจ “เดี๋ยวฉันอ่านดูก่อน หากไม่มีอะไรผิดพลาด อาทิตย์หน้าเราคงต้องขึ้นไปดูสถานที่จริงกัน เพื่อจะได้ดำเนินการต่อไป”

“เอ๋ เรา?

“ใช่ เราสองคนต้องไปดูที่กัน ฉันอยากไปดูว่ามันจะคุ้มกับการลงทุนหรือเปล่า และในละแวกนั้นเป็นอย่างไรบ้าง คนในพื้นที่ อิทธิพลเถื่อน หรืออะไรที่อาจก่อปัญหาให้เราในภายหลัง แล้วการไปดูที่ก็เป็นความลับ ห้ามบอกใครในบริษัทเด็ดขาด”

“ค่ะ” ขณะตอบรับอีกฝ่าย ในใจก็แอบคิดว่าจะบอกเรื่องออกต่างจังหวัดกับพ่อแม่ยังไง แต่เป็นเรื่องงาน ท่านก็น่าจะเข้าใจ

“พัดคงเหนื่อยหน่อยนะ ใหม่ด้วยกันทั้งคู่”

“พัดเข้าใจค่ะ การลงทุนที่ใช้เม็ดเงินมหาศาลแบบนี้ต้องทำให้รอบคอบ คุณป้อทำถูกแล้วละค่ะ ผู้บริหารที่เอาแต่อยู่ในห้องแล้วเซ็นเอกสาร มักจะถูกโกงได้ง่ายๆ”

“ใช่ เพราะฉะนั้นในฐานะเลขาฯของฉัน พัดก็ต้องคอยเป็นหูเป็นตาให้ฉันด้วย”

“แน่นอนค่ะ พัดจะพยายามทำงานให้สมกับที่คุณป้อให้โอกาส”

“ขอบใจ ตอนนี้ฉันอยากได้กาแฟเข้มๆ สักแก้ว”

“ค่ะคุณป้อ รอสักครู่นะคะ” หญิงสาวยิ้มรับ พลางรีบเดินไปเปิดประตู แต่ไม่ทันไรก็เดินกลับมาที่โต๊ะทำงานใหญ่ของปรเมศวร์อีกครั้ง ทำหน้าเก้อๆ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาดุ

“มีอะไรรึเปล่า”

“คือว่า พัดลืมถามว่าคุณป้อดื่มกาแฟแบบไหน”

“อ้อ” เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่ก็ทำให้ใบหน้าดุๆ เมื่อครู่ลดลงไปมากทีเดียว จนคนที่รอคำตอบใจชื้นขึ้น กลัวว่าเขาจะรำคาญ “ลืมบอกไป กาแฟสองช้อน น้ำตาลช้อนนึง แค่นั้นละ”

“ไม่ใส่นม?” ภัสสรถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“ใช่ครับ”

“โอเคค่ะ” หญิงสาวยกมือขึ้นมาทำท่าโอเคพร้อมรอยยิ้มกว้าง “คราวหน้าไม่พลาดแน่นอน”

คนที่มองอยู่ได้แต่เก๊กหน้าเข้มกับท่าทางแบ๊วๆ ของอีกฝ่าย เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์ของผู้บริหารเอาไว้ แต่หลังจากหญิงสาวหมุนตัวเดินกลับไป เขาก็ยิ้มกริ่มพลางส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรก็น่าเอ็นดูไปเสียหมดในสายตาของเขา

หลังได้กาแฟจากเลขานุการส่วนตัว ปรเมศวร์ก็ตั้งใจอ่านเอกสารที่หญิงสาวทำให้ไปเงียบๆ พลางเสิร์ชดูสถานที่จากแผนที่ในกูเกิล และภาพสิ่งแวดล้อม ผู้คน สถานที่ท่องเที่ยว อาหาร เพื่อศึกษาข้อมูล โครงการนี้แม้เขาจะเป็นคนเสนอเองว่าจะขยายสาขาออกไปต่างจังหวัดเพิ่ม แต่การเสนอจัดซื้อที่ดินและอื่นๆ เขาก็ต้องดูรายละเอียดอย่างเข้มงวด ชายหนุ่มไม่ชอบการฮั้วประมูลจากคนในแล้วมาเกิดปัญหาโกงกินขึ้นเป็นทอดๆ จนทำให้การสร้างโรงแรมไม่ได้มาตรฐาน

พออ่านรายงานเรียบร้อย การประเมินตัวเลขใกล้เคียงกับความจริง ไม่มีอะไรให้ต้องวิตกกังวล เขาจึงเงยหน้าขึ้นมาเรียกเลขานุการส่วนตัว

“พัด...”

ทว่าคนที่ควรจะขานรับกลับนั่งสัปหงกไปเฝ้าพระอินทร์เสียแล้ว

ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาค้ำคางเอียงหน้ามองหญิงสาวผมยาวที่วันนี้รวบผมเป็นหางม้า มีลูกผมบางๆ เคลียร์แก้มและลำคอ เธอเอามือข้างซ้ายมารับศีรษะเอาไว้ แต่ก็เอนไปมาเล็กน้อย ส่วนมือข้างขวาวางอยู่บนแป้นคีย์บอร์ด ถ้าให้เดา บนหน้าจอตอนนี้คงมีตัวอักษรหรือตัวเลขยาวเป็นพรืด

ปรเมศวร์ลุกขึ้นช้าๆ เดินไปยืนใกล้คนขี้เซาแล้วก้มมองหน้าจอ เป็นตามที่คาดเอาไว้ไม่มีผิด

ตอนนี้ตัวเลขศูนย์เป็นพรืดเต็มหน้าจอไปหมด จนเขาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เพราะบางครั้งที่ตัวเองง่วงๆ ก็เคยเป็นแบบนี้ คิดไปแล้วหากมีคนเห็นเข้า ก็คงอดขำไม่ได้เช่นกัน

ปรเมศวร์ยกนาฬิกาขึ้นมอง นี่เลยเวลาเที่ยงไปแล้ว เขาอ่านงานและตรวจสอบโครงการเสียเพลิน รวมถึงการค้นข้อมูลในเว็บไซต์นานจนลืมเวลาอาหาร

เธอคงจะหิวแล้วกระมัง แต่ก็ไม่กล้าบอกเขา

ต่อไปคงต้องระวังให้มากกว่านี้ การที่ตัวเองมัวแต่ทำงานแล้วกินอาหารสายหรือไม่กินเลย มันเป็นความเคยชินเสียแล้ว แต่กับคนตัวเล็กตรงหน้า หากเป็นโรคกระเพาะขึ้นมาคงไม่ดี

“พัด...”

ชายหนุ่มตัดสินใจก้มลงไปเรียกหญิงสาว แต่ด้วยการเรียกที่ไม่ดังนักเพราะกลัวอีกฝ่ายจะตกใจ เขาเลยขยับเข้าไปใกล้ใบหูขาวสะอาดที่มีต่างหูแบบมีก้านเล็กๆ ประดับเอาไว้

“พัด...”

ด้วยลมหายใจอุ่นๆ และเสียงที่ดังอยู่ใกล้ ทำให้คนเผลอหลับขยับตัว คนเรียกรีบขยับออกห่างอย่างรักษาระยะเช่นกัน ทว่าคนถูกเรียกเพิ่งนึกได้จึงตกใจสะดุ้งลุกขึ้น หันมาทำตาโตมองเจ้านายสุดหล่อที่ตอนนี้ยืนอิงสะโพกกับโต๊ะทำงานของเขา จ้องเป๋งมายังเธอด้วยสายตาค่อนข้างดุทีเดียว

คนอะไรก็ไม่รู้ เวลายิ้มก็เหมือนเป็นอีกคน แต่เวลาทำหน้าเฉย แถมจ้องเธอมาแบบนี้ ก็ดูดุราวกับเสือจะขย้ำเหยื่อ

“เอ่อ ขอโทษค่ะ พัด...” เธอไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาแก้ตัวที่เผลอหลับในห้องทำงาน เมื่อมีความผิดเห็นจะจะคาตาอีกฝ่ายทีเดียว

“นี่ก็เลยเที่ยงแล้ว เราไปกินข้าวกัน ฉันหิว ทีหลังก็คอยเตือนฉันเรื่องเวลาด้วย ในฐานะเลขาฯส่วนตัว นอกจากงานแล้วก็ควรดูแลทุกข์สุขเจ้านายด้วย”

“เอ๋...อ่า...ค่ะ พัดขอโทษค่ะ” เธออึกอักพูดไม่ออก เลยค้อมตัวขอโทษอย่างรู้สึกผิด พอยกข้อมือขึ้นดูเวลาก็เห็นว่าเกือบจะบ่ายสองแล้ว จริงๆ ตัวเองหิวตั้งแต่เกือบเที่ยง แต่ก็ไม่กล้าบอกเขา เพราะเห็นอีกฝ่ายจ้องจอแมคบุ๊กอย่างมีสมาธิ เลยไม่กล้ารบกวน เธอจะออกไปกินกับพวกพี่ๆ ข้างนอกก็ไม่กล้า

“ไม่เป็นไร ใหม่ๆ ก็อย่างนี้ละ แต่อย่าบ่อยนักล่ะ ระวังจะไม่ผ่านโปรเอา วันนี้หักลบความดีที่ทำรายงานมาเรียบร้อย ก็พออภัยให้ได้” เขาทำเสียงเข้มอย่างเป็นงานเป็นการ แม้จะเอ็นดูแค่ไหน แต่งานก็ต้องเป็นงาน หากเขาปล่อยมากไป อีกฝ่ายจะไม่พัฒนาตัวเอง เขาอยากให้เธอเก่งขึ้น

“ขอบคุณค่ะคุณป้อ พัดจะไม่เผลอหลับอีกแน่นอน” ภัสสรทำเสียงอ่อย หน้าเสียเพราะถูกเจ้านายดุตั้งแต่วันแรกที่ทำงานร่วมกัน

“เอาละ ไปดูไฟล์ที่หน้าจอแล้วลบเลขศูนย์ออกด้วย ท่าทางไฟล์จะแฮ้ง” เขาว่าจบก็หันหลังให้โต๊ะทำงาน แอบยิ้มขำอีกฝ่าย พอหันมาอีกทีก็เก๊กหน้าเข้มต่อ “เก็บของแล้วไปกินข้าวด้วยกัน วันนี้ไม่ต้องเข้าออฟฟิศแล้ว”

“เอ๋ เหลือเวลางานอีกตั้งหลายชั่วโมงนะคะ”

“ไม่เป็นไร ฉันจะออกไปซื้อของ เธอไปช่วยเลือกหน่อย”

“อ้อค่ะ” ภัสสรรับคำอย่างกระตือรือร้น พลางก้มดูหน้าจอแมคบุ๊ก แล้วก็ต้องรีบลบเลขศูนย์ออกจากไฟล์เพื่อเซฟงาน ปิดเครื่อง แล้วเก็บของ ซึ่งมีแค่กระเป๋าใบเดียว ส่วนเอกสารเธอทิ้งไว้ที่นี่ก่อน เผื่อฝ่ายบุคคลต้องการอะไรจะได้เอาไปใช้ได้ทันที

เมื่อดันเก้าอี้สอดเข้าเก็บใต้โต๊ะ เงยหน้าขึ้นอีกทีก็เห็นเจ้านายสุดหล่อไปยืนเก๊กหน้าเข้มรออยู่ตรงประตูแล้ว เขาเปิดประตูพร้อมกับเดินออกไปทันที ภัสสรจึงรีบสาวเท้าตามออกไป ในมือคว้าสมุดโน้ตเล่มกลางๆ ไปด้วย เผื่อเจ้านายสั่งงาน

พอมาถึงโต๊ะเลขานุการส่วน เขาก็บอกเพียงเพียรว่าวันนี้ไม่เข้าออฟฟิศแล้ว เผื่อมีใครโทร.หา เพราะงานบางส่วนยังต้องใช้เลขานุการส่วนในการดูแล ภัสสรนั้นมีหน้าที่เป็นเลขานุการส่วนตัวจริงๆ คือขึ้นตรงต่อปรเมศวร์คนเดียวเท่านั้น

เพียงเพียรลุกขึ้นยืนรับคำสั่งอย่างนอบน้อม เมื่อรองประธานเดินไป เธอก็หันไปทำปากบอกสาวรุ่นน้อง

สู้ๆ

แล้วโบกมือบ๊ายให้อย่างห่วงๆ

ก็จะไม่ให้เป็นห่วงได้อย่างไร ในเมื่อท่านรองประธานสุดหล่อตั้งแต่เข้ามาบริหารเต็มตัว ยังไม่เคยเห็นเขายิ้มแย้มเล่นหัวกับใคร คุยกับเธอก็เฉพาะเรื่องงานเท่านั้น เวลากวาดตามองที หัวใจแทบวาย

ยิ่งในห้องประชุดบอร์ดล่าสุดที่ผ่านมานั้น เธอรับรู้ได้เลยว่า ชายหนุ่มอายุเพียงสามสิบห้าคนนี้ไม่ใช่ใครจะมาลูบคมได้ง่ายๆ คนที่โดนยึดอำนาจไปแบบไม่ทันตั้งตัวยังต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกับคำพูดและสายตาที่เชือดเฉือนอย่างนิ่มๆ

เลขานุการรุ่นน้องได้แต่หันมายิ้มหน้าแหย พลางยกมือชูสองนิ้วบ๊ายบายตอบ ส่วนเสมียนวัยกลางคนทำเพียงค้อมตัวแบบไม่สบตาเจ้านาย แล้วรีบหันไปทำเหมือนมีงานยุ่งเช่นเคย

อ๊ะ! ตายยากจริง แค่นึกถึงก็เดินออกมาเลยราวกับมีสายส่งข่าว

ตรงประตูกระจกทางออก ปรเมศวร์กับเลขานุการส่วนตัวยังไม่ทันได้เดินไปถึง ชัยยันต์ก็เดินออกมาเผชิญหน้ากันพอดี

“โอ้ ท่านรองประธาน กำลังจะออกไปไหนกันเหรอครับ เอ๊ะ นี่...?

ชายวัยเลยกลางคนไปแล้วเอ่ยถามคนที่มีศักดิ์เป็นหลานด้วยเสียงล้อเลียน อีกทั้งสีหน้าและแววตาเรียกได้ว่ากวนอารมณ์คนถูกทักไม่น้อยทีเดียว แถมสายตาที่มองเลยไปทางหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มด้านหลังปรเมศวร์นั้นวาววับออกไปในทางโลมเลียมอย่างน่าเกลียด

ชัยยันต์แม้จะอายุมากแล้ว แต่ก็ยังแข็งแรงและดูแลตัวเองอย่างดี ประกอบกับการแต่งกายด้วยชุดสูทหรูหราก็ส่งให้เขาดูดีกว่าคนรุ่นเดียวกัน

“ครับ ผมมีธุระน่ะ แล้วนี่ก็เลขาฯส่วนตัวของผม” ชายหนุ่มหันไปทางคนตัวเล็กแล้วเอ่ยขึ้น “นี่คุณอาชัยยันต์ เป็นหนึ่งในคณะกรรมการผู้บริหาร”

เขาแนะนำให้หญิงสาวรู้จักอีกฝ่าย แต่ตั้งใจที่จะไม่เอ่ยแนะนำชื่อเสียงเรียงนามของเธอให้ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ได้รู้จัก ปรายตามองเห็นคนตัวเล็กยกมือไหว้คนสูงวัยกว่า เขาก็รีบตัดบททันทีพร้อมกับแววตาที่ไม่เป็นมิตรเท่าไร

“ผมไปก่อนนะครับ” ว่าจบก็หันตัวเดินผละไปทันที

คนตัวเล็กทำตาล่อกแล่กประมวลสถานการณ์และสีหน้าของเจ้านาย ก็พอจะรับรู้ได้ถึงความไม่ลงรอยกันระหว่างผู้บริหารทั้งสอง เธอจึงรีบสาวเท้าตามปรเมศวร์ไปอย่างรู้งาน

ที่สำคัญ เธอไม่ชอบสายตาของคุณชัยยันต์อะไรนั่นเลยสักนิด มันทำให้เธอขนลุกแปลกๆ แค่คิดก็ไม่อยากเข้าใกล้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปแอบสืบข้อมูลจากพี่เพียรสักหน่อย

ส่วนคนที่ยืนมองตามสองหนุ่มสาวทำเพียงเหยียดยิ้มมุมปากอย่างคนที่คิดคำนวณอะไรบางอย่าง เมื่อจับสังเกตถึงอาการไม่พอใจของมัน

นี่มันอาการของคนที่กำลังหวงของ?!

หึๆ น่าสนุก...

ไอ้เด็กอ่อนหัด ริจะมาเป็นใหญ่ในถิ่นของคนที่อยู่มาก่อน

ชัยยันต์ยกโทรศัพท์มือถือกดโทร.หาใครบางคน แล้วเดินไปยังห้องของผู้บริหารที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง คนละฝั่งกับของรองประธานซึ่งก่อนหน้านี้เป็นห้องของปัญญา ประธานบริษัทที่ปล่อยมือให้ลูกชายคนโตบริหารแทน

เฮอะ! มันก็แค่ไอ้ลูกกาฝาก


 กดเฟบแอดแฟนติดตามต่อกันได้เลยจ้า จุ๊บๆ 


 

ฝากผลงานล่าสุดของทรายชมพูด้วยนะคะ
ตอนนี้จัดโปรโมชั่นช็อปช่วยชาติ
 ตั้งแต่วันนี้ถึงสิ้นเดือนเมษายน 2562
.........
จาก 320 ลดเหลือ 25%
เหลือเพียง 239 บาท




คลิกรูปติดตามงานเขียนเล่มอื่น


บาปรักเทพบุตรสายดาร์ก (18+)


ตรวนรักสีชมพู


BlueSky ฟากฟ้านี้มีรัก 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #825 applenum (@applenum) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:43
    เมื่อไหร่จะอัปน้อ อยากอ่านอีก

    #ความรักดีๆที่มีแต่ในนิยาย
    #825
    1
  2. #824 applenum (@applenum) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:41
    อยากอ่านอีกค่ะ
    #824
    1
    • #824-1 ท ร า ย ช ม พู (@chutimasunsri) (จากตอนที่ 18)
      5 มีนาคม 2562 / 20:17
      เดี๋ยวมาอัพต่อนะคะ แต่ตอนนี้สามารถสั่งซื้อนิยายได้แล้วค่ะ อีบุ๊กจะลงให้โหลดได้กลางมีนาคมนะคะ
      #824-1
  3. #48 aod1234 (@nipha_aod) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 08:15
    แม่ใจร้ายมาก
    #48
    1
    • #48-1 ท ร า ย ช ม พู (@chutimasunsri) (จากตอนที่ 18)
      8 ตุลาคม 2561 / 00:13
      มีพ่อแม่แบบนี้จริงๆ ในสังคม ที่พอเกลียดกันก็มาลงที่ลูก งือ
      #48-1
  4. #47 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 03:04
    คุณป้อน่าสงสารจัง
    #47
    1
    • #47-1 ท ร า ย ช ม พู (@chutimasunsri) (จากตอนที่ 18)
      8 ตุลาคม 2561 / 00:11
      ตอนเด็กๆ โดนผลักไปทางโน้นทีทางนี้ที งือ พ่อแม่ใจร้ายมาก
      #47-1