เสน่ห์ร้ายเพทุบายรัก (สำนักพิมพ์ชูการ์บีท)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,787 Views

  • 837 Comments

  • 2,885 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    734

    Overall
    328,787

ตอนที่ 17 : บทที่ 4.1 #ติดเงา (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    30 ม.ค. 62

บทที่ ๔

#ติดเงา

  

“พร้อมมั้ย” เพียงเพียรถามเพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง เนื่องจากจะต้องพาอีกฝ่ายเข้าไปพบท่านรองประธาน และมีอะไรบางอย่างที่เธอยังไม่ได้บอกอีกฝ่าย คือเรื่องโต๊ะทำงาน

“พร้อมค่ะ เรียบร้อยแล้ว สมุดจด ปากกา โทรศัพท์” เบื้องแรกของการทำงานคือการจดคำสั่งของผู้เป็นเจ้านายเอาไว้ เพื่อจะได้ไม่ลืม ส่วนโทรศัพท์ก็มีไว้เผื่อโทร.หาใครก็ตามที่เจ้านายสั่ง ซึ่งเป็นโทรศัพท์ที่เพียงเพียรเพิ่งให้มาเมื่อเช้า และเจ้านายจะโทร.สั่งงานจากโทรศัพท์เครื่องนี้โดยตรง

“อ่า มีอะไรก็มาปรึกษาพี่ได้ตลอดนะ” เพียงเพียรบอกแค่นั้น เอาไว้รอให้เจ้านายบอกเรื่องโต๊ะและอย่างอื่นเองดีกว่า

“ค่ะ พัดคงต้องรบกวนพี่เพียรบ่อยเลยละ อย่าเพิ่งเบื่อน้องล่ะ” คนฟังไม่ได้เอะใจกับคำว่ามาปรึกษาเลยสักนิด

“ปะ งั้นเราเดินไปที่ห้องท่านรองประธานเลย” ว่าพลางก็เดินนำภัสสรไปยังห้องกระจกกั้นปิดทึบและมีมูลี่บังเอาไว้ คนภายนอกจึงไม่เห็นคนด้านใน ส่วนประตูทางเข้านั้นเป็นบานไม้สองบานแบบเรียบหรู

เมื่อเช้าภัสสรมัวแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านรายงานการประชุมเพื่อตรวจทานอีกครั้ง ได้ยินเสียงคนเดินผ่านไป พอเงยหน้ามาอีกทีก็เห็นแต่ข้างหลังของท่านรองประธานเปิดเข้าห้องไปแล้ว

จากที่เห็นรู้สึกคุ้นๆ ชอบกล แต่ลักษณะท่าทางของนักธุรกิจส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ สวมสูทและก้าวยาวๆ คล่องแคล่ว

ก่อนเข้าห้อง เพียงเพียรเคาะประตูสองครั้งเพื่อบอกให้คนข้างในรู้ เพราะก่อนนี้ท่านรองประธานโทร.หาว่าให้พาเลขานุการส่วนตัวไปพบ

ภัสสรอดตื่นเต้นไม่ได้ ขณะก้มหน้าก้าวตามเพียงเพียรเข้าไปในห้องกว้างขวางที่ด้านหนึ่งเป็นกระจกบานยาวเห็นวิวภายนอกตึก เธอไม่ทันได้เงยหน้ามองเจ้านายใหม่ด้วยซ้ำตอนสาวรุ่นพี่รายงานคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แล้วก้าวถอยหลังหันกลับไปเปิดประตูเดินออกนอกห้องทันที ขณะที่เธอยังก้มหน้าก้มตายกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม เธอจึงเกิดอาการหันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูก ด้วยไม่คิดว่าสาวรุ่นพี่จะทิ้งเธอไว้ตามลำพังกับเจ้านายใหม่

หญิงสาวรีบเงยหน้าขึ้นมองคนเป็นเจ้านายทันที เพื่อจะเอ่ยแนะนำตัวเอง ทว่า...

มือยังคงไหว้ค้างอยู่เช่นนั้น ตาก็เบิกโตขึ้นด้วยความตื่นตกใจ ปากก็อ้าๆ หุบๆ ราวกับปลาทอง

คนตรงหน้านี้...เจ้านายคนใหม่ของเธอ!

คุณป้อ!

“หวัดดี คุณภัสสร” เขาเอ่ยทักทาย ขณะในมือมีแฟ้มซึ่งน่าจะเป็นประวัติของเธอ

“คุณป้อ อ่า...ทำไม เอ่อ...พัด...” หญิงสาวยังคงยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่กลางห้อง ในขณะที่คนตรงหน้ายิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาที่จ้องมองมาเหมือนกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

“ยินดีที่ได้เจอกันครับ” เขาบอกเสียงนุ่ม พร้อมกับวางแฟ้มแล้วลุกขึ้นเดินมาหาเธอ

“คุณป้อ พัดงงไปหมดแล้วค่ะ” เธอไม่รู้จะพูดอะไรยังไงดี ความรู้สึกตอนนี้คืองง ตอนแรกกลัวเกรง ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมชายหนุ่มตรงหน้าจึงไม่บอกความจริงกับเธอว่าเขาเป็นใคร หญิงสาวจึงเผลอตัวจ้องอีกฝ่ายตาแป๋วอยากอย่างรู้คำตอบ

“มันเป็นเรื่องบังเอิญมากๆ เลยที่ฉันต้องการเลขาฯส่วนตัว แล้ว...คุณสาธิตบอกว่ามีคนที่น่าสนใจพอดี”

“แล้วคุณป้อรู้มั้ยคะว่าเป็นพัด”

“อ่า ตอนนั้นยังไม่รู้” เขาแอบเอานิ้วไขว้กันไว้ที่ด้านหลัง

“อื้ม แล้วคุณป้อมารู้ตอนไหนคะว่าเป็นพัด”

“น่าจะเป็นตอนที่เดินผ่านโต๊ะคุณเพียรน่ะ”

“แล้วทำไมคุณป้อไม่ทักพัดล่ะคะ”

“ก็เห็นว่าตั้งใจทำงานอยู่ เลยไม่อยากรบกวน ใครจะรู้ล่ะว่าเลขาฯใหม่ที่ชื่อภัสสรคือพัด”

“อ้อ จริงด้วยค่ะ มันเป็นเรื่องบังเอิญมากๆ เลย ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ” ในที่สุดเธอก็ยอมรับเหตุผลที่เขาว่ามา ซึ่งมันก็ดูสมเหตุผลพอได้อยู่

“ใช่ ฉันยังตกใจเลยตอนที่เห็นพัดนั่งอยู่ตรงโต๊ะคุณเพียร” ชายหนุ่มรีบสำทับในความเข้าใจของเธอ

“อ่า พัดขอโทษนะคะที่ละลาบละล้วงถามโน่นนี่คุณป้อ เอ่อ คุณปรเมศวร์”

“ไม่เป็นไร เรียกคุณป้อนั่นละ เอาไว้ต่อหน้าคนอื่นค่อยเรียกแบบเป็นทางการ”

“ค่ะ พัดเพิ่งเริ่มงานเลขาฯวันนี้ คุณป้อมีอะไรก็บอกพัดได้เลยนะคะ พัดยังต้องเรียนรู้งานอีกมาก”

“อื้ม งั้นมานั่งตรงนี้ก่อน ไม่ต้องเป็นพิธีการอะไรนัก” เขาพาเธอมานั่งยังโซฟารับแขก ทั้งที่ควรเป็นที่นั่งตรงโต๊ะทำงาน “แล้วก็นั่นโต๊ะทำงานของพัด”

ปรเมศวร์ชี้ไปที่ชุดโต๊ะทำงานขนาดไม่ใหญ่นัก ตั้งอยู่ทางซ้ายเยื้องโต๊ะทำงานของเขาไม่ห่างกันมากนัก บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กสีขาวใหม่เอี่ยมวางอยู่

“เอ๋! พัดนึกว่าโต๊ะทำงานจะอยู่ตรงใกล้ๆ กับพี่เพียรเสียอีก” ปกติเลขาฯก็ต้องอยู่หน้าห้องสิ คิดแล้วคิ้วก็ขมวดมุ่นอย่างสงสัย

“อยู่ในนี้ละดีแล้ว จะได้ไม่ปะปนกับคนอื่น ถ้าอยู่ข้างนอก เดี๋ยวผู้บริหารคนอื่นก็มาเรียกใช้ทำโน่นนี่ ฉันไม่อยากให้เกิดความวุ่นวายทะเลาะกันน่ะ อีกอย่างงานเอกสารที่ฉันจะให้พัดทำ...ส่วนใหญ่มันเป็นความลับของบริษัทและของฉัน”

“อ้อ จริงด้วยค่ะ เพราะพี่ๆ ที่อยู่ข้างนอกเป็นเลขาฯส่วนกลาง” อันนี้ภัสสรก็พอจะเข้าใจได้ จึงยิ้มรับคำอธิบายของเขา

“เอาละ วันนี้เรามาดูโต๊ะทำงานกันก่อนดีกว่า” ว่าแล้วปรเมศวร์ก็ลุกขึ้นนำไปยังโต๊ะทำงานของเธอ “ลองนั่งดูสิว่าเก้าอี้นั่งสบายมั้ย แล้วก็เปิดแมคบุ๊กลองใช้งานโปรแกรมดู จะได้ชิน พัดจะเอากลับบ้านไปทำงานที่ค้างอยู่หรือลงโปรแกรมอะไรก็ตามใจเลย เพราะมันเป็นของส่วนตัวที่จะเอาไว้ใช้ทำงานได้ตลอดเวลา ไม่ต้องกลัวว่าจะพังหรือเสียหาย เพราะมันเป็นสวัสดิการของเลขานุการส่วนตัว”

หลังจากนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มที่แสนสบายแล้ว เธอก็ถึงกับทำตาโต ร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อเมื่อเขาพูดจบ

“หา! จริงเหรอคะ พัดไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีสวัสดิการอะไรแบบนี้ด้วย” มือน้อยก็ลองกดเปิดแมคบุ๊กดู รอบูทเครื่อง

“มันก็แล้วแต่นโยบายของบริษัทไหนที่จะอำนวยความสะดวกให้ลูกค้าน่ะ อันนี้ฉันให้ฝ่ายไอทีลงโปรแกรมที่สำคัญกับงานให้แล้ว นี่รหัสเข้า” ชายหนุ่มเข้ามายืนด้านหลังเธอพร้อมกับยื่นหน้ามามองหน้าจอแมคบุ๊กใกล้ๆ โดยเท้ามือข้างหนึ่งไว้ที่โต๊ะ พลางพิมพ์รหัสเข้าเครื่องให้เธอ

“เอ่อ รหัสอะไรคะ พัดจะได้จดไว้” ภัสสรกลั้นใจถามเขาออกไปทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองเขาสักนิด เธอถึงกับนั่งตัวลีบเพราะความใกล้ชิดจากเจ้านายหนุ่ม แม้ดูเป็นธรรมชาติ แต่ก็ทำให้เธอเกร็งนั่งตัวตรงแน่วทีเดียว แถมยังได้กลิ่นกายหอมกรุ่นจากเขาโชยมาเข้าจมูกอย่างไม่ได้ตั้งใจอีกด้วย

แม้จะบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่เสียงที่เปล่งออกไปนั้นแทบเป็นกระซิบด้วยซ้ำ

pp4ever” เสียงนุ่มทุ้มที่บอกออกมาทีละตัวอักษรนั้นเหมือนอยู่ใกล้ริมหูเธอ จนไม่กล้าขยับหันหน้าไปถามเมื่อจดลงบนสมุดที่เธอเตรียมเอาไว้ ทั้งที่อยากรู้มันอ่านว่าอะไรและมีความหมายหรือเปล่า

เหมือนคนเป็นเจ้านายจะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร เขาจึงขยับตัวออกห่างเพื่อรักษาระยะ ไม่ให้คนตัวเล็กรู้สึกอึดอัด

แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ และผิวใสๆ ที่อยู่ชิดใกล้ก็ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัดอย่างห้ามไม่อยู่

ดีที่ไม่เผลอตัวทำอะไรจนเธอตื่นกลัว แค่นี้คนตัวเล็กก็นั่งตัวเกร็งแล้ว

ไม่รู้ทำไมเขาจึงอยากแกล้งคนตรงหน้านี้นัก

อยากจะแกล้งให้มากกว่านี้ เขาสนุกที่ได้เห็นปฏิกิริยาตอบโต้ของอีกฝ่าย

จู่ๆ ตนเองก็กลายเป็นคนโรคจิตขี้แกล้งขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“อะแฮ่ม อ่า ขอโทษที่ทำให้เธออึดอัด ฉันแค่จะ...” ปรเมศวร์กำลังหาถ้อยคำมาอธิบายเพื่อให้หญิงสาวไม่รู้สึกว่าเขาคุกคามเธอ

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ” ภัสสรหันมายิ้มเก้อให้เขา โดยไม่รู้ว่าแก้มที่แดงระเรื่อนั้นทำให้คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลคันหัวใจยิบๆ ทีเดียว

ถ้าไม่กลัวว่า เงาที่ตามหามานานจะหายไปอีก

เขาก็อยากจะลองหยิกแก้มใสๆ นั่นดูสักครั้ง

อาการมันเขี้ยวมักเกิดขึ้นเฉพาะกับคนตัวเล็กตรงหน้านี้เท่านั้น ไม่รู้ว่าเขาคิดผิดหรือถูกที่สั่งให้ฝ่ายบุคคลจัดโต๊ะเลขานุการส่วนตัวไว้ในห้องทำงานตัวเอง

เฮ้อ!

“พัดขอโทษนะคะที่ทำให้หนักใจ คุณป้ออาจจะเหนื่อยหน่ายที่พัดทำงานไม่ได้ดั่งใจก็ได้ เพราะพัดยังต้องเรียนรู้งานอีกตั้งมากเลยค่ะ แถมไม่รู้ว่าจะผ่านโปรกับเขารึเปล่าด้วยสิ” เมื่อเห็นคนเป็นเจ้านายถอนหายใจ เธอก็เข้าใจว่าเขาอาจกล้ำกลืนรับเลขาฯที่เพิ่งจบใหม่เพราะอยากให้โอกาส และเริ่มรู้สึกเหนื่อยใจเมื่อรู้ว่าเป็นเธอ

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง เอาเป็นว่าพัดลองใช้โปรแกรมไปก่อน ฉันจะทำงานละ” ชายหนุ่มรีบตัดบท เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดอะไรขึ้นมาได้เกี่ยวกับการรับเธอเข้าทำงาน

ปล่อยให้ภัสสรเข้าใจไปแบบนั้นก็ยังดีกว่าให้รู้ว่าเขาตั้งใจรับเธอเข้ามาในตำแหน่งที่มันไม่เคยมีมาก่อน แต่ก็ไม่น่าเกลียดที่จะมี เมื่อเขาอ้างถึงงานที่ค่อนข้างมากมายและต้องมีผู้ช่วยในการทำงาน ซึ่งตัวเองเพิ่งเข้ามารับผิดชอบได้ไม่กี่เดือน


 กดเฟบแอดแฟนติดตามต่อกันได้เลยจ้า จุ๊บๆ 


 

ฝากผลงานล่าสุดของทรายชมพูด้วยนะคะ
ตอนนี้จัดโปรโมชั่นช็อปช่วยชาติ
 ตั้งแต่วันนี้ถึงสิ้นเดือนเมษายน 2562
.........
จาก 320 ลดเหลือ 25%
เหลือเพียง 239 บาท




คลิกรูปติดตามงานเขียนเล่มอื่น


บาปรักเทพบุตรสายดาร์ก (18+)


ตรวนรักสีชมพู


BlueSky ฟากฟ้านี้มีรัก 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

0 ความคิดเห็น