ิิ(FicGOT7) Baby Blondie

ตอนที่ 1 : Level beginning

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    24 เม.ย. 61

"อ๊ากก ปวดเยี่ยวโว้ยยยยย!!!"

  ปัง!! ปัง!

   มือป้อมเคาะประตูอย่างเเรงเพื่อให้คนในบ้านที่ตอนนี้น่าจะกลับมาเเล้ว เปิดให้ตอนนี้หัวหูอื้อๆไปหมดเเล้ว ไอ้หัวทองนั่นก็ยังไม่มาเปิดสักที

      เเกร๊ก..

    ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปดีๆ ร่างสูงหัวทองของ มาร์ค ต้วนก็คว้าตัวเข้าไว้เเน่น ก่อนปิดประตูบ้านลงกลอนอย่างดี กอดเขาจากด้านหลังอย่างกับกลัวว่าเขาจะหนีไป เเต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาโรเเมนติกอะไรทั้งนั้นเเล้ว

     "มาร์ค โว้ยยย!!! ปล่อยก่อน!!! ปล่อยยย ปวดเยี่ยวโว้ยยย!"

    ไอ้หัวทองเอียงคอยี่สิบองศาพอน่ารัก ตีหน้างงราวกับว่าไม่เข้าใจความ เเถมยังไม่ยอมปล่อยมือใหญ่ๆที่กอดเอวเขาเเน่น 

      "ยัง.. จะหนี?. . ไม่ให้หนี"

     "ไม่หนีไปไหนจะเข้าห้องน้ำ!! "

    ร่างสูงฟังก็ได้เเต่ยิ้มเจ้าเล่ห์ ซุกไซร้ซอกคอ ขาวๆหน้าฝากรอยในขณะที่คนโดนกระทำนั้นก็ดิ้นพล่าน ไม่ยอมท่าเดียว เยี่ยวก็ปวดเเถมมีเเววว่าจะโดนลวนลามอีก

     มือหนาๆเริ่มบีบสีข้างขาวๆ เนื้อตัวนุ่มนิ่มผ่านเสื้อนักศึกษาเเขนยาวสีขาวไปเรื่อยๆ ยิ่งคนตัวเล็กดิ้นเร่าเท่าไหร่ยิ่งสะใจเขาเท่านั้น

    "มาร์คขอละ ขอเข้าห้องน้ำก่อนไม่ไหวเเล้ว จะราดเเล้วโว้ยย!!!"

       "No way!"

    พูดด้วยเสียงหนักเเน่นผลักร่างเล็กลงไปนอนนิ่งบนพื้นปูน  จูบปากนุ่มนิ่มไปทีอย่างหมั่นเขี้ยว คนอะไรน่าฟัดไปทั้งตัวเเบบนี้ไหนจะสีหน้าที่ทรมานเพราะอยากเข้าห้องน้ำอีก 

      จากคนรักในตอนเเรกสำหรับเเจ็คสัน หวัง ที่รักกันหวานๆเเต่ตอนนี้ไอ้หมอนี่ ก็เเค่โรคจิตหัวทองที่คิดจะตั้มเขาอย่างเดียววว!! 

     "ขอล่ะ! จะราดเเล้วจริงๆ"

      ส่ายหน้าช้าๆก่อนจะบรรจงถอดเสื้อนักศึกษาของร่างด้านใต้ เพราะคราวที่เเล้วฉีกทิ้งไปตัวนึง ทำเอาเจ้าของเสื้อร้องไห้เป็นวักเป็นเวน

     "ไม่ให้... ไม่ไหวเเล้ว.. อยาก.. รอ"

     หลังจากปอกลอกร่างขาวๆจนตัวเปล่าเปลือยเเล้วเหลือเเต่ถุงเท้าขาวๆกับรองเท้าให้ใส่พอน่ารักก็จัดการบีบยอดจุกสีชมพูเข้มที่น่ารักตั้งชัน  ร่างด้านใต้พยายามดิ้นหนี เอามือปิดส่วนอ่อนไหว ที่ตอนนี้เริ่มจะไม่ไหวเเล้ว 

     ยังไม่ทันได้ไถลตัวออกไอ้หัวทองหวังตั้ม ก็นั่งถับตัวช่วงล่างไว้ เเถมยังมาเเกะมือที่บังเห็ดน้อยๆน่ารักๆไว้อีก 

      "มาร์ค!!! ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ เสร็จเเล้วจะให้ทำเลยนะๆๆขอเยี่ยวก่อนไม่ไหวเเล้ววว ไอ้สัส!!"

     หลังจากทนไม่ได้จริงๆเลยใช้บาทาที่ยังสวมร้องเท้าหนังอยู่ถีบไปที่ จุดยุทธศาสตร์ ของไอ้หัวทอง ก่อนจะรีบวิ่งพรวดพราดไปเข้าห้องน้ำ โดยเร็ว

      ..

    หลังจากผมหนีจากไอ้หัวทองได้เเล้วเข้าห้องน้ำได้สำเร็จ ก็เดินหันซ้ายหันขวาจากห้องน้ำวิ่งขึ้นห้องตัวเองทันทีไม่รู้มันจะนอนหน้าเขียว อยู่หน้าบ้านรึเปล่า เเต่ตอนนี้ขอเอาตัวรอดหาเสื้อหาผ้าให้มันดูไม่วาบหวิวก่อน 

     ผมหาเสื้อผ้าใส่ครบไหนๆก็ไหนๆลงมาดูเเฟนสุดที่รักของผมสิว่าหมันเเดกไปแล้วหรือยัง คนบ้าอะไรคนจะเข้าห้องน้ำยังจะมาตั้มมาซั่มอีก 

      "mark are you okay? "
    (มาร์ค โอเคป่ะ)

      เดินมาก็เห็นไอ้หัวทองนอนพังพาบอยู่ท่าเดิม เเต่มันอ่ะไว้ใจไม่ได้ เลยพ่นอิ้ง(ที่ได้เเค่กากๆ)สำเนียงพรีเมี่ยมลองเชิงก่อน

       มาร์คเเฟนผมเป็นเด็กนอก พูดเกาไม่ค่อยเก่งเลยพูดเป็นประโยคไม่ค่อยได้ เเละเเน่นอนอิ้งค์มันก็ขี้เกียจพูด น่าสงสารสาวๆนะที่พระเจ้าให้หน้าตาโคตรหล่อมันมาเเต่ทำตัวไม่น่าเข้าหาสักนิด 

      "Jackson..  are you kidding me.."
     (เเจ็คสันน่า.. นายโกหกฉันอยู่รึไง..)
     เสียงสั่นๆเข้มค่อยเปล่งออกมาจากร่างไอ้หัวทองที่ เหมือนจะนอนพังพาบอยู่

    "คิดดิ้งหมีอะไรของเมิงงง!!! อย่าเดินเข้ามานะโว้ยไม่งั้นฟาด"

    จากที่นอนอยู่มันค่อยๆลุกเดินมาหาผม ผมนี่วิ่งปรู๊ดก่อนเลยจะไปเดินถอยหลังทีละก้าวให้ตัวเองชนกำเเพงเหมือนในละครทำไมเล่า!

    ผมวิ่งขึ้นมาบนห้องตัวเองล็อคกลอนเรียบร้อยถ้าเเฟนผมเป็นคนเหล็กมันอาจจะชนกำแพงเข้ามาได้ก็ได้ เลยเเก้ปัญหา(?)ด้วยการเเปะยันต์ไว้ที่ผนังเรียบร้อย(???????)

    เเต่จนเเล้วจนรอดมันก็ไม่มาพังประตูห้องผมเหมือนทุกที เป็นอะไรเปล่าว่ะ เปิดประตูลงไปดูหน่อยอย่างน้อยถ้าเน่าไปแล้วจะได้เรียกป๊าต้วนมารับกลับไปบำเพ็ญกุศล 

     "เฮ้ย!! มาร์ค!! เป็นอะไร! ตัวร้อนจี๋เลย"

    เเม่งเอ๋ยย!! เมื่อกี้ตอนหน้าประตูไม่เห็นตัวมันร้อนขนาดนี้เลย โว้ยย ถ้าไม่สบายก็บอกกันดิว่ะ!

     "ปวด..หัว..  เเจ็คสัน.. ปวดหัว.. อยากทำ"

    "พอๆละเมอเเล้ว"

   เเบกไอ้หัวทองตัวโตไปที่ห้องข้างก่อนจะจับให้นอนดีๆ ตาเยิ้มเชียวเวลาป่วย ดีหน่อยได้สิ้นฤทธิ์ 

    พอมันสิ้นไร้ไม้ต่อ ผมก็จุ๊บเหม่งมันไปแล้วบอกให้นอน ด้วยอิ้งค์กากๆ มันก็หลับได้เเค่แป๊ปเดียว ตอนผมไปเอาผ้ากับกะละมังจะมาเช็ดตัว มันก็ถอดเสื้อโชว์หุ่นนอนมองเพดานตาเเป๋ว เชียว.
   "รู้หน้าที่เชียวนะ นอนเฉยๆล่ะอย่าทำอะไร โอเค๊?"

     " I know"

   ตอบอย่างว่าง่ายตัวมันร้อนจี๋เลย เมื่อกี้ดูเพ้อๆหน่อยเเต่พอเอามานอนในห้องเปิดหน้าต่างเเละเเปะเจลลดไข้ไปให้เเล้วก็เลิกเพ้อเเล้วมานอนมองผมตาเเป๋วเนี่ย  ป่วยจริงป่ะวะ?

    "เเปลกเนอะ เเม่งฟังออกว่ากูพูดอะไรเเต่มึงเเม่ง ไม่พูด"

     มันไม่ตอบหลับตาพริ้ม ผมได้บอกไหมว่ามันไม่ได้เรียนต่ออ่ะ จบเเค่เกรด. 11. ซึ่งคนหัวดีอย่างมันไปเรียนต่อได้สบายๆ เเต่ม๊าต้วนบอกว่า มันไม่ค่อยมีเเรงบันดาลใจที่จะเรียน เลยมาหาเมียซึ่งผมก็ตกเป็นเมียมันไง!!

    "who knows?"
   ( จะรู้ไหมล่ะ )

    "นอนเงียบๆไป"

     หลังจากเช็ดตัวมันเสร็จเเละมันก็หลับพริ้มไปแล้ว ผมเเตะหน้าผากเเล้วก็ยังร้อนอยู่ เเต่อย่าได้ห่วงมันให้มากความ ไอ้นี่มันถึกไม่ตายเพราะไข้นิดหน่อยหรอก

     ผมมานอนข้างๆมัน ชอบเวลามาร์คหลับมากกว่าเพราะดูไร้พิษสงดูหล่อ ดูเเพงมาก ไม่รู้ป๊ากับม๊าต้วนทำไงลูกหล่อขนาดนี้ เเละพอใบหน้าชวนหลงไหลนี่เเหล่ะที่ทำให้ผมตกร่องปล่องชิ้นมาคบกับมันเมื่อเดือนที่เเล้ว เเถมใจง่ายมาอยู่บ้านมันเฉย เเต่ก็ดีที่พ่อเเม่ผมพ่อเเม่มันรับรู้ ไม่งั้นยาว

     งงใช่ไหมว่าทำไมพูดกันยังไม่ค่อยรู้เรื่องทำไมไปตกลง กันง่ายๆ ก็เเค่ไอ้หัวทองนี่มันเคยไปทำผู้หญิงนางหนึงท้อง (โอ้โฮเลวใช้ได้) เเล้วมันก็คงอยากกลับไปรับผิดชอบไง เเละเพราะผู้หญิงคนนั้นคือพี่สาวผมที่เธอเเต่งงานเเละมีครอบครัวไปแล้วเเละพี่ก็ไม่ต้องการอะไรจากไอ้หัวทองนี่ ประจวบเหมาะกับที่มันมาปะหน้าผมพอดี คืนนั้นเเล้วก็นั่นเเหล่ะได้กันเรียยร้อยเพราะความใจง่ายของผมด้วยเเต่เเค่นี๊ดดด เดียวนะ จริงๆเเล้วเเม่งมันก็ขอผมคบเช้านั้น พาไปเจอพ่อเจอเเม่ราวกับจะประกาศเเต่ง ซึ่งผมก็ยังไม่ชินกับนิสัยปุ๊บปับของมันอยูาดี เเต่ที่ชินเเล้วก็คือไอ้หัวทองมันชอบการมีเซ็กซ์เอามากๆ เรียกได้ว่าทำกันทุกวันอ่ะ 

    "หล่อจังวะ หื้มมม.."

    จุ๊บ..

   "รักไหม?"

   ไอ้ห่าตกใจหมดมาร์คลืมตามาจ้องหน้าผมตาเเป๋วหลังจากที่ผมจุ๊บเเก้มมันไปที เเถมถามอะไรเลี่ยนๆด้วย 

     "รักสิ รักมากด้วยย"

     จุ๊บ..

    มันจุ๊บปากผมก่อนจะนอนซุกอกผมต่อ เเต่ก็ยังจ้องหน้าผม 

     "Jackson..  I need... you.. please "

   เนี่ย! ขี้โกงโคตรเเล้วเเบบนี้ผมจะไม่ยอมมันได้ไงวะโถ่เว้ยยย

     "นอนเฉยๆไป เดี๋ยวทำเองมึงไม่สบายอยู่"

 ...


      "สุดยอด.."

   มาร์คพูดหลังจากเสร็จกิจก่อนมันจะหลับไปด้วยความเพลียจากพิษไข้เเต่ผมนี่ดิ!  เเม่งเอ๋ย! มันหลับทั้งๆที่ยังคาอยู่ในตัวผมอยู่เลยเถอะ ลำบากกูอีกเเล้ว เเล้วนี่เเม่งจะใหญ่ไปไหนวะเอาออกลำบากชะมัด

   "อ๊า!"

    เผลอครางจนได้ ก็มันเสียวอ่ะ. ของมาร์คมันเล็กที่ไหนล่ะ ไอ้บ้าเอ๋ยย!!!  

....















     "มึงเป็นไรตาโหลเชียว"
กันต์เพื่อนสนิทสุดซี้ทักขึ้น เมื่อไอ้ตัวป้อมมันนั่งตาโหลๆ ดูลอยๆไม่รู้ว่าล่อมากี่บ้อง(ข้าวหลามอ่ะนะ)

      "เฮ้ย! ถามก็ตอบดิวะ"

       "อือ ขี้เกียจขยับปากเเล้ว"

     มองโยเกิร์ตกีวี่ในมือนิ่ง ดูเหม่อจนเกินเหตุเเถมตาโหลขนาดนี้ เพราะไอ้หัวทองเเน่ๆ

     "ทำไม เมื่อคืนใช้ปากกันหรอออ"

    "เปล่าโว้ยยยย!!"

      ก็ไม่ใช่อะไรหรอกหลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยเเต่ เเม่งไอ้หัวทองมันยังตั้งอยู่เลย!!!  เลยจัดการให้ไปรอบสองรอบ

     "เเสดงว่าใช่ ฮ่าๆ"

     "ไม่คุยกับเเม่งละ"

     หันมาสนใจเจ้าโยเกิร์ตกีวี่ถ้วยเขียวนี่ บรรจงตักมันทีละคำ ยิ้มด้วยความเอร็ดอร่อย เพื่อนกันต์มองด้วยความเอ็นดู คนอะไรกินยังน่ารักเลย ถ้าไม่มีไอ้หัวทองนั่นป่านี้เขาก็ไอ้นี่คงคบกันไปตั้งนานเเล้วเถอะ ชิๆ

      "อ๊ะ!! คนนั้นใครอ่ะหล่อจังวะ"

      "เออ ใครวะมึงเเอบถ่ายไปลงคิ้วบอยด์ดิ เด็กคณะไหนเนี่ย"

     เสียงสาวๆซุบซิบกันมองไปที่ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนผมสีทองที่เป็นเอกลักษณ์ ถูกเสยขึ้น ชุดนักศึกษาที่ไม่น่าจะได้ ใส่กลับอยู่บนตัวของเขา เเละที่เเน่ๆ เดินมาทางเเจ็คสันที่ตอนนี้เพ้อกับรสชาติของโยเกิร์ตกีวี่ยังไม่รู้เนื้อรู้ตัว  จนเพื่อนกันต์ต้องใช้บาทาสะกิดที่หัวเข่าเบาๆเท่าเเมวเคาะ ให้มันรู้ตัวว่านั่นผัวมันมาจะเอ๊เเล้วนะเออ

        "มีเชี่ยไร!?"

        "เอ่อ..นู่น"

    หันไปเจอกับร่างสูงๆของคนหัวทองที่ทำหน้าทะมึนทึนเเถมใส่เเว่นกันเเดดสีชาอันโปรดด้วย

      "Jackson..."

    สำเนียงพรีเมี่ยมฉบับหนุ่มเมกันบอยขนานเเท้มองมาเงียบๆ พูดเบาๆก่อนจะส่งกระดาษให้ 

     "ลืมไว้"

      "อ่า.. ขอบใจนะ เเล้วนี่ไม่ไปทำงานหรอ"

     ส่ายหน้า ก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงบนโต๊ะไม้ข้างๆอย่างไร้สาเหตุ

       "Anything else?" 
       (มีอะไรอีกไหม?)

      ไอ้หัวทองไม่ตอบเอาหัวหนักๆพิงไหล่ นี่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่เเล้ว มันไปเอาเสื้อนักศึกษาของเขามาใส่ใช่ไหม

      "เดี๋ยวนะมึง ผัวมึงหล่อมากเเต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเราจะสายเเล้ว"

    กันต์พูดเมื่อเห็นว่าเงียบกันขนาดนี้คงไม่ได้ความ อะไรเลยกันต์เองก็พึ่งเคยเห็นไอ้หัวทองนี่ตัวเป็นๆเหมือนกันซึ่งบอกได้เลยว่าหล่อชิบหาย ไม่รู้ไอ้ป้อมมันไปหามาจากไหน

       "มาเรียน.."

    ไอ้หัวทองจ้องกันต์นิ่งๆผ่านเเว่นกันเเดดสีชา พูดเรียบๆก่อนจะ ลุกขึ้นยทนเเล้วล้วงโทรศัพท์ ออกมายื่นให้ร่างเล็ก

       "คุย..กับม๊า"

      "ห๊ะ?!"

    ทุกวันนี้เเจ็คสันเริ่มไม่เเน่ใจเเล้วว่าเเฟนตัวเองเป็นใบ้หรือมันขี้เกียจพูดกันเเน่ 

     (กากาครับ)

     "ครับม๊า.."

     (ตามาร์คโทรมาหาม๊าเมื่อตอนหกโมง ตามาร์คบิกว่าอยากเรียนต่อ ม๊าตกใจมากเลยเกิดอะไรขึ้นกับมาร์ครึเปล่าลูก)

     "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้มาร์คอยู่กับผมครับ เเต่งชุดนักศึกษาซะเรียบร้อยเชียว"

    ไอ้หัวทองได้ทีนั่งลงซ้อนหลังร่างเล็กทำเจ้าตัวเกือบตกเก้าอี้ก่อนจะถูกอุ้มให้มานั่งคร่อมอยู่บนตัก กอดเอวไว้เเน่นฝังหน้าลงกับเเผ่นหลัง หลับตาคอยฟังผู้เป็นเเม่กับคนรักคุยกัน

     "คือกูชื่อกันต์นะเป็นเพื่อนเเจ็คสัน"

    กันต์ที่นั่งข้างๆหันไปยิ้มทักทายอย่างเป็นมิดเเต่มันก็ไม่ได้สนใจ ได้เเต่เอาหน้าไซร้หลังเมียตัวเองอยู่นั่นเเหล่ะ

     (กากาวันนี้ดูเเลมาร์คก่อนนะเดี๋ยวเย็นนี้เเม่ไปหา บางทีอาจจะต้องพาตามาร์คไปหาหมอเเล้วจริงๆ)

      "อ่า.. ครับ"

....... 

 "ห้องน้ำ.. อยากเข้า.."

      "ไปเองดิ!"

      "ไปด้วย..ทาง"

     อยากให้มันลงเรียนภาษาหนักๆเลยจริงๆ พูดเป็นคำๆ ไม่เป็นประโยคเเละมันก็ไม่ค่อยจะใช้อิ้งค์ด้วยนะ 

       "อือ วางกระเป๋าไว้ก่อนนะ"

     ตอนนี้พวกผมเลิกเรียนเเล้ว ผมตกใจนิดหน่อยในคลาสที่อยู่ดีๆมันก็ขอสมุดกับปากกา เเล้วก็จดเเม่งหมดเลยเเถมดีกว่าลายมือยึกยือของผมที่จะอ่านทีต้องกลับมานั่งเเกะ 

    ผมพามาถึงห้องน้ำได้ก็กะว่าจะรอมันหน้าห้องเเค่เปล่าจ้า มันจับมือผมเดินมาห้องน้ำด้านในสุดเเถมให้ผมนั่งบนชักโครกด้วย คืออยากขัดขืนนะเเต่ก็ไม่รู้จะขัดขืนไปทำไม 

    "มี..คนเดียว"

     "คือไร?งง?พูดจาไม่รู้เรื่องเดี๋ยวก็หาเเฟนใหม่ซะเลย"

      พอผมพูดจบมันก็ยืนนิ่งเหมือนคนตกใจ เเต่ยังคงหน้าหล่อไว้ได้ สรุปลากมาคือลากมาคุยว่างั้น?

       "You have just me alone?"
       (นายมีเเค่ฉันคนเดียวใช่ไหม?)

        "yes, Why do you ask that?"
        (ใช่, ทำไมถึงถามเเบบนั้น?)

     มันไม่ตอบผม. มันยังจ้องผมอยู่อย่างนั้น อย่าบอกนะว่ามันหึงผมกับไอ้กันต์อ่ะ?  หรือกลัวผมทิ้งมันหรือยังไง

       "good for nothing My heart is all yours"
        (ไอ้คนไม่เอาไหนเอ้ย หัวใจทั้งหมดของกูเป็นของมึงหมดเเล้ว)

      มันน่าจะเขินนะดูสิหน้าเเดงมากเลยล่ะ  นี่เขินหรอพ่อคุณ พึ่งเคยเห็นคนหน้าด้านเเบบมันเขินเป็นครั้งเเรก เป็นบุญตาจริงๆ

     จุ๊บ

  "รักมึงมากนะ.  ไม่ทิ้งมึงหรอก"

   โดนจุ๊บเหม่งไปถึงขั้น ค้างเลยหรอ ปกติผมไม่ค่อยทำเเบบนี้หรอกจะทำตอนมันหลับเพราะมันน่ารัก เเต่ตอนนี้มันก็น่ารักไงเลยจุ๊บๆไป

    "baby!  Will you marry me please!!!!!!!"
   

     อยู่ดีๆมันก็ทำตาหวานเยิ้มใส่เเล้วก็ตะโกนขอผมเเต่งงานมึงบ้าไปแล้ว พึ่งคบกันเมื่อเดือนที่เเล้ว เดือนนี้มึงจะเเต่งหรอบ้าไปแล้วไอ้หัวทอง!!

      "No way!!  ไม่เเต่งโว้ยยย มึงเว่อร์เกินไปละไอ้สัส!!!!"

      ผมพูดจบก่อนจะผลักมันออกแล้วเดินออกมาเลย ไม่สนใจเเล้ว มันจะบ้าอะไรขนาดนี้ ถึงที่ทำอยู่จะเลยเถิดไปไกลโขเเล้วก็เถอะ เเต่จะให้เเต่งเพราะคบกันเเค่เดือนเดียวนี่ก็เว่อร์ไปแล้ว  ผมมานั่งรอมันที่ม้าหิน มันเดินออกมาหน้านิ่งๆเหมือนเดิม 

        "รีบกลับเถอะ เดี๋ยวเเวะซื้อของด้วย เตรียมข้าวให้ม๊า"

         "ไม่เเต่ง.. จริง" 

       ผมส่ายหน้า ก่อนจะจับมือมันไปที่จอดรถ มองหารถที่มันชอบขับอยู่บ่อยๆ เเต่ก็ไม่มีมันไปจอดไว้ไหนเนี่ย

      "รถจอดไหน?"

       "ไม่มา"

       เเล้วทำไมไม่บอกวะ เเล้วอย่าบอกนะว่ามันนั่งรถมาหาผมอ่ะ

       "นั่งรถมา"

       มาร์คพยักหน้า โอเคเป็นบุญมากที่มันนั่งมาถูกไม่ไปหลงที่ไหน ผมเลยพามันไปตลาดสดก่อน อย่างน้อยเเม่เเฟนจะมาก็ต้องทำอะไรให้ท่านทานหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าเลี้ยงลูกท่านให้อดๆอยากๆ ไม่อยากจะบ่นว่าไอ้หัวทองเนี่ยมันกินเยอะมาก เเต่หุ่นมันดีมากไม่รู้ไปเก็บไว้ไหนหมด กินอย่างกับหลุมดำดูด

      "ทำไร?.. ช่วย"

      "อยากกินไร?"

      ปกติเวลาผมทำกับข้าวผมก็ทำง่ายๆนะ เเต่ก็ไม่เคยรู้หรอกว่ามาร์คมันชอบอะไร เพราะเห็นมันยัดทุกอย่างเข้าปากโดยที่ไม่ได้สนหน้าตาเท่าไหร่ บางทีก็ไม่สนรสชาติด้วยมั้ง บอกเเล้วไอ้นี่มันกินเหมือนหลุมดำ ดูด

     "ไม่รู้"

     "ชอบกินอะไรล่ะจะทำให้กิน"

     "กิน เเจ็คสัน"

      ไอ้เวรรรร!!!  มันพูดหน้านิ่งๆ มึงรู้ไหมกูเขินหน้าดำหน้าเเดงเเล้วเนี่ยไอ้ห่าน บอกเเล้วไงในหัวมันมีเเค่เรื่องอย่างนั้น เย็นเลิกเรียนมาทีไรจับฟัดตลอด

      ป้าบ!

     ผมเลยตีมันไปหนึ่งป้าบ มันก็ยิ้มๆเเล้วก็เดินตามผมมานี่เดินผ่านมาหลายร้านละยังไม่ได้ซื้อสักที


    ...


J. Y. D.

   เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ มันวิ้งๆในหัว พอเห็นพี่มาร์คย้อมผมสีนี้ละอยากเเต่ง ฟิลฝรั่งขี้หวงกลัวเเฟนทิ้ง ชอบไม่ชอบก็ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ ปล.เรื่องเก่าทั้งสองเรื่องขออนุญาตดองยาวๆค่ะ. ปล.2. ไรท์พยายามพัฒนาภาษามากขึ้นนะคะ


B
E
R
L
I
N
>
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 methanee_wang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 16:50
    รอนะคะไรท์ ชอบฟีลนี้มากเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1
    0