ALL GOT7 Paradise Zone

ตอนที่ 8 : MARKSON : คุณชายปากหนัก (0)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ต.ค. 60



                                                                      

    'โทรมาบ่นอะไรวะ?'




"อือ อ๊าา ห..ย..หยุด..ได้โปรด "

ร่างขาวมีเหงื่อโทรมกายกิจกรรมร้อนเเรงเริ่มตั้งเเต่ค่ำจนสว่าง ถึงอย่างงั้นกิจกรรมวาบหวามก็ไม่หยุดลง ร่างขาวร้องขออ้อนวอน ทั้งทรมานเเละเจ็บปวด

"อืม.. ซี้ดดด.."

ห้วงสุดท้ายของอารมณ์ผู้เป็นนายสุขสมในเรือนร่างของเขา เหลือเพียงความเจ็บปวดรวดร้าวทั้งกายทั้งใจไว้ให้

"กี่โมงเเล้วเนี่ย"

ผู้เป็นนายถามก่อนริมฝีปากหนาจะจรดตรงซอกคอขาวของคนด้านใต้ให้ทรมานขึ้นมาอีกรอบ

"จ..จ..จ..เจ็ดโมงเเล้วครับ"

ร่างเล็กตอบเสียงสั่น พวกเขากำลังจะไปโรงเรียนสาย

"รีบลุกไปอาบน้ำซะ ถ้าเข้ามาเเล้วนายยังนอนอยู่เดิมละก็..."

เชยปลายคางมนขึ้นมาสายตาคมจ้องดวงตาที่อ่อนล้าอ่อนเพลีย

"ครับ ผมจะรีบ.."

      ร่างสูงสั่งก่อนจะเดินไปหยิบกางเกงมาใส่เเล้วเดินกลับห้องตัวเองไป  ทิ้งให้ร่างเล็กนอนหน้าซีดนิ่ง ร่างบนเตียงพยายามยันตัวลุกจากเตียง ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ กองเสื้อผ้าเเละเศษซากถุงยางที่กองระเกะระกะอยู่เต็มห้อง ถ้าจะทำความสะอาดคงไม่ทัน  คงต้องล็อคห้องไว้อีกตามเคย

"โอ้ย! จ..จ.เจ็บ"

            พอลุกขึ้นนั่งได้ก็ต้องโอดครวญกับตัวเอง มันเจ็บไปทั้งสะโพก พอมองลงไปตามขาก็เจอกับของเหลวข้นทั้งสีขาวเเละสีเเดงไหลรวมกัน ซี๊ดปากก่อนจะค่อยเดินไปเข้าห้องน้ำจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนที่คนใจร้ายเมื่อกี้จะหงุดหงิดอีก

 

 

"ผลการเรียนเทอมที่เเล้วเป็นไงบ้างมาร์ค"

"ก็ดีครับเเม่ ปีนี้ก็ท็อปหนึ่ง"

ระหว่างมื้ออาหารของตระกูลต้วนในเวลาล่อเเล่ใกล้สายยังคงดำเนินไปอย่างราบเรียบ คุณนายต้วนยิ้มเยาะกับความเก่งของลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนมี่หัวดีติดคนเเม่ไปเต็มๆ

ตึก ตึกตึก

เสียงฝีเท้าวิ่งลงจากบันไดอย่างเร่งรีบเรียกความสนใจจากคนทั้งโต๊ะ

 

"ขอโทษครับคุณท่านผมตื่นสายไปหน่อย เดี๋ยวผมไปเรียกคนขับรถก่อนนะครับ"

 

วิ่งหอบมาพูดเอาๆ ใบหน้าน่ารักนั่นก้มๆเงยกับนาฬิกา อย่างกับตุ๊กตาไขลาน

 

"เเจ็คสันทานข้าวก่อนสิ"

 

คุณนายต้วนออกคำสั่ง เด็กคนนี้เป็นเเบบนี้เสมอห่วงเรื่องเรียนเเละมาร์คจนลืมดูตัวเอง เเจ็คสันพยายามจะปฏิเสธเเต่สายตาดุของมาร์คทำให้เขาต้องมานั่งให้ป้าเเม่บ้านตักข้าวให้ ตักข้าวเข้าปากยังไม่ถึงสามคำก็ต้องกุลีกุจอหยิบกระเป๋าถือสองใบวิ่งตามผู้เป็นนายไปเมื่อเขาพูดว่า

 

"อิ่มเเล้วครับ"

 

เเล้วเดินตัวปลิวออกไป คุณเเละคุณนายต้วนมองตามด้วยความเหนือยใจรวมถึงคุณป้าเเม่บ้านเเละคนรับใช้ มาร์คลูกของพวกเขาเป็นเด็กเรียนเก่งเเละน่ารักเเต่เป็นคนเรื่องมากเเละเอาเเต่ใจกับเเจ็คสัน เด็กที่ตระกูลต้วนรับมาเลี้ยงให้ดูเเลมาร์ค จากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

 

..

"คุณมาร์คครับเอ่อ ผมขอโทษนะครับ"

 

เอ่ยขอโทษก่อนจะวางกระเป๋าลงบนเบาะหลังเเล้วตามเข้าไปนั่งข้างผู้เป็นนาย

กระดุมเสื้อติดเลื่อนผิดไปหลายเม็ด ขอบตาดำคล้ำ เนกไทไม่มีการจัดระเบียบดูเอียงกระเท่เร่ จนมาร์คอดสมเพชไม่ได้  เอื้อมมือไปปลดเนกไทออก ทำเอาเจ้าตัวตกใจจับมือมาร์คเเน่นพร้อมกับสายตาเว้าวอนน่าสงสาร

 

"ไม่ทำแล้ว จะจัดให้เขยิบมาสิ"

"ครับ"

 

พอถอดเนกไทออกมือหนาก็ปลดกระดุมเสื้อออกมีละเม็ด ผิวขาวมีรอยจ้ำๆเเดงเต็มตัวไปหมด อย่างสัมผัสอีกเเต่เห็นสายตาอิดโรยนั่นเเล้วอดสงสารไม่ได้ เลยรีบติดกระดุมให้เสียใหม่ จัดเนกไทให้เข้าที่และปิดท้ายด้วยการลูบหัวกลมๆนั่น ความอบอุ่นจากผู้เป็นนายทำให้ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นเสียงดังยังกับจะหลุดออกมาอย่างนั้น เเก้มกลมเเดงก่ำจนมาร์คสังเกตุเห็นได้ 

 

 

'มะเขือเทศหรอ? '

 

"ขอบคุณครับ"

เอ่ยขอบคุณโดยไม่มองตามาร์คเลยสักนิด 

เห็นเเล้วรู้สึกหงุดหงิดจนมาร์คต้องเชยคางมนขึ้นมาให้สบตาคม ดวงตากลมหวาดกลัวเเละสั่นไกวหน้าตาเหมือนคนจะร้องไห้ตลอดเวลา

"พูดใหม่สิ "

"ข..ข..ขอบคุณครับ"

"อือ"

 

..

Jackson part

       แปดโมงครึ่งรถจอดหน้าประตูผมเดินออกมารีบขอบคุณคุณลุงตามเคย เเล้วรีบวิ่ง ผมกำลังจะสายไม่สิมันเรียกว่าสายเเล้ว สะโพกก็เจ็บยังจะต้องมาวิ่งเเบบนี้อีก

คุณมาร์ครายนั้นเขาเป็นเด็กห้องคิงเรียนไม่เรียนก็ไม่มีใครดุหรอกมีเเถมมีปลอกเเขนประธานนักเรียนขนาดนั้นนี่  ต่างจากผมเด็กห้องกลางที่ต้องหัวหมุนกับการวิ่งไปเรียนให้ทันคาบเเรก ถามว่าทำไมไม่โดด ผมบอกเลยว่าเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ส่งผมเรียนเป็นของคุณท่าน เพราะฉะนั้นก็ต้องเรียนได้ไม่เสียที่คุณๆไว้ใจผม

"เอ่อ ขอโทษครับ"

 

ผลุบ!

 

น้ำจากถังน้ำด้านบนล่วงใส่หัว รวมถึงถังด้วย นี่มันเรื่องอะไรกัน

"ฮ่าๆ!! ทุกคนดูฮ่าๆ ฮรึก"

"ฮ่าๆ ซวยอีกเเล้วนะ"

 

เสียงหัวเราะจากทั้งห้องทำเอาผมเเย่ไปหมดนี่มันวันอะไรกันเเล้วครูไปไหน เจ็บสะโพกก็เจ็บเเล้วยังมาเจอพวกบ้สนี่อีก

"ใครทำ?"

"ฮือ.."

เสียงทั้งห้องเงียบลงเหบือเเต่ความเเปลกใจท่าทางเดรี้ยวโกรธนั่นดูสยองเเปลกๆ เพื่อนทั้งห้องชี้ไปที่ตัวการ อิมเเจบอม!!

"มึง..."

ในหัวผมมีเเต่ต่อยมีนให้ตายเเล้วตอนนี้

"โห่มึงอย่าโกรธสิ เเค่ขำๆกูไม่คิดว่าเป็นมึงนี่ ฮ่าๆ!!"

ไอ้เวรนี่ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นเพื่อนผมนะ

ปึก!

หนึ่งมัดสำหรับที่ปวดสะโพกสุด

ปึก!

สองสำหรีบการมาสาย

ปึก!

สามสำหรีบการเปียกน้ำ

"เล่นอะไรดูด้วยเพื่อน ถึงคนโดนไม่ใช่กูมึงก็โดนอยู่ดี"

ไอ้เเจบอมโดนต่อยหน้าช้ำยังยิ้มตาปิดอย่างไม่สำนึกผิด ไอ้หน้าด้านเอ้ย!

หลังจากจัดการเสร็จผมก็นั่งลงที่โต๊ะข้างมันนี่เเหล่ะ เเจบอมมันเป็นพวกบ้าขี้เเกล้งไปเรื่อย

 

"ไม่ไปเปลี่ยนเสื้อออ?"

"ไป มึงไปกับกูเลย"

 

ผมลากมันออกมาจากห้อง สภาพตอนนี้คืออยากถอดเสื้อจะเเย่เเล้ว

 

"เออ เเล้วสายป่านนี้ทำไมอาจารย์ยังไม่เข้า?"

"อาจารย์ลาอ่ะ,"

"งั้นก็ว่างสามคาบติด ตอนเช้ากูวิ่งมาเพื่ออะไรเนี่ย"

 

ผมทำหน้าเซ็งๆ ก่อนจะหยิบเสื้อพละออกมาเเล้วค่อยปลดกระดุมเสื้อที่เปียกชุ่ม

 

"ไอ้เเจบอมหันหน้าไปทางอื่นดิ"

"ทำไมอ่ะเรียนพละทีไรก็ถอดเปลี่ยนๆใส่ๆพร้อมกันเห็นกันมาหมดเเล้ว"

 

มันก็จริงเเต่จะเปิดเสื้อให้ดูรอยคิสมาร์กนี่รึไงหล่ะ!!! 

 

"หรือว่า.."

"..."

"..."

"หัวนมมึงบอด.."

"ไอ้สัส!!!  "

"ฮ่าๆๆ รีบเปลี่นเถอะกูจะไปเล่นเกมส์"

 

มันว่าพลางหันหลังให้ตามคำขอ ผมรีบถอดรีบเปลี่ยนให้เร็วที่สุดเสร็จเเล้วไม่วายใช้มันเอาไปตากที่ระเบียงห้องเปลี่ยนชุด

 

 

 

"อืมมม...  หายเข้าไปน๊านนาน ยังงี้ประธานต้องกริ้วเเน่อิอิ "

ติ๊ด..

"ฮาโหล.."

 

 

 

...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น