ALL GOT7 Paradise Zone

ตอนที่ 7 : SF/จุดจบสายดื้อ 1/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 ก.ค. 60

........รูปร่างสมส่วน......

.....กลิ่นหอมราวกับดอกไม้.....

.....น้ำเสียงที่เเค่ได้ยินก็สะท้านไปทั้งร่าง....


"นี่ใครหรอ?"

หลังจากฟังเสียงนั้นคุยกับเพื่อนของเขาอยู่นานเลยเอ่ยถามออกไป

"อ๋อไอ้นี่หรอ ลูกพี่ลูกน้อง มันหนีพ่อเเม่มาเที่ยว"

"ย่าห์! พี่เเจบอมพูดอะไรเนี่ย"

"ก็เรื่องจริงนี่"

ทุกถ่วงท่าการกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของราชสีห์หนุ่ม เเละดูเหมือนคนถูกมองก็รับรู้สายตานั้น เลยจงใจปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเเดงเลือดนกเม็ดที่สาม นี่จะวัดความอดทนเขาหรือไง?

"ผมชื่อเเจ็คสันครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
"มาร์ค ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน"

เขายื่นมือไปสัมผัสกับมือขาวทีเอื้อมมาตรงหน้า สายตาเวลาล่าเหยื่อเผยออกมาคนโดนจ้องก็ยิ้มให้ รอยยิ้มเหมือนเชิญชวนช่างเป็นเหยื่อที่ใจกล้าซะจริง

"ที่นี่คนเยอะเเหะ ผมพึ่งเคยมาครั้งเเรกเลย"
"มาบ่อยๆสิได้เจอกัน"

มาร์คพูดเเละเขาได้รับรอยยิ้มที่สดใส ช่างดูร่าเริงซะจริงในความคิดเขา

"ย่าห์!! มาร์คอย่ามาสนับสนุนมันสิเดี๋ยวได้ใจใหญ่เลย"
"คิคิ"

เเจ็คสันได้เเต่หัวเราะข้างพี่ชาย มาร์ครู้สึกแปลกใจว่าทำไมถึงละสายตาไปจากเด็กคนนี้ไม่ได้เลย อยากได้...

"ผมไปเต้นมั่งดีกว่านั่งโยกหัวมานานละ ทนไม่ไหวอิอิ"

ว่าก่อนจะลุกออกไปร่วมฟลอร์กับขาเเด๊นซ์ เจ้าตัวคุยกับคนอื่นไปเรื่อยรางกับรู้จักกันมา 20 ปี เข้ากับคนอท่นได้เเม้ไม่รู้จัก

"ฝากดูมันด้วยละกันเเล้วนี่จะไม่ไปนั่งกับพวกเเบมมันหรือไง เห็นไหมสาวๆกำลังนัวที่โต๊ะมันเลย"
"ไม่อ่ะขี้เกียจลุก "
"งั้นฝากเเจ็คสันด้วย ขอไปร่วมนัวกับสาวๆแปป"

อิมเเจบอมคิดผิดมหันต์ที่ฝากลูกหมาขี้ยั่วไว้กับเขาซะเเล้วสิ มาร์คหันกลับมาสนใจร่างขาวที่ลงไปแด๊นซ์กับกลุ่มคน คงเพราะตรงนั้นอับเเละร้อนมากละมัง เหงื่อถึงไหลพราวเต็มใบหน้าขาว รืมฝีปากเเดงก่ำน่าจูบ เสื้อเชิ้ตเเนบลู่ไปกับผิวเนื้อ ถึงมันจะเป็นสีเข้มเเต่พอมีเหงื่อก็ดูเร้าอารมณ์ไม่น้อย

...อึดอัด...

มาร์คลุกจากโต๊ะเดินไปห้องน้ำเพราะรู้สึกร้อนตามคนที่เขาจ้องอยู่เลย ตามทางที่เดินผ่านมีผู้หญิงมากมายพยยามเข้ามาหาเขาเเต่เจ้าตัวลบเลี่ยงเพราะคืนนี้พวกเธอช่างไร้ค่าเมื่อเทียบกับคนที่เดินตามเขามา
ตอนนี้

ห้องน้ำด้านในสุด มาร์คยืนอยู่ในนั้นเขากำลังรอ...

"เดินเร็วจังผมตามไม่ทันนะ"
"ตอนนี้ทันเเล้วนี่"

พูดจบเขาถูกร่างเล็กรั้งท้ายทอยบดริมฝีปากอิ่มเเนบเเน่น ลิ้นพัวพันเเลกเปลี่ยนความวาบหวาม รสสัมผัสของค็อกเทลที่เขารู้สึกได้จากโพรงปากนิ่ม

"โอ๊ะ! นี่กุญเเจอะไรหรอใช่ห้องพี่หรือเปล่านะ?"

ร่างขาวยกกุญเเจขึ้น มือเบาจริงๆ

"โทษทีนะห้องใช้คีย์การ์ด"

มาร์คจ้องมองร่างขาวสีหน้าดูยุ่งๆ เหมือนโดนขัดใจนั่นน่ารักจนมาร์คต้องรั้งให้รับสัมผัสริมฝีปากเขาอีกรอบ

"ปากผมต้องช้ำเเน่ๆ"
"นั่นสิ คอนี้ก็ด้วยมั้ง"

ว่าเสร็จก็ลงไปคลอเคลียกับลำคอขาว ทำรอยมาร์คราวกับจะเเสดงความเป็นเจ้าของ เเจ็คสันปฏิเสธไม่ได้เลยว่าถูกใจเพื่อนพี่ชายคนนี้มากแค่ไหน คงเพราะสายตาที่ร้อนเเรงที่ถูกส่งใาเพืาอบอกว่าสนใจเขาด้วยละมัง

"ผมอยากไป...ห้องพี่"

เสียงเเหบพร่ากระซิบข้างหูมาร์ค ช่างซนจริงๆ

"อือ เอาสิ"





"พอเถอะผ..ผ.ผมต้องรีบกลับ"
"เเย่จังคืนนี้มันยังไม่จบนะ"
ฟอดดดด...

มาร์คหัวรั้นกว่าที่คิดเดิมทีเเจ็คสันไม่คิดจะเล่นด้วยเเล้ว เขาเเค่สนุกที่ได้เล่นกับตัณหาของคนเเละทิ้งมันไว้ เเต่กับคนๆนี้เเค่โดนจูบเขาก็เเพ้จนหมดรูป ตามจริงเมื่อสิบนาทีก่อนเขาควรกลับเเต่ เเค่จูบเดียวก็ทำให้มันลงเอยที่เตียงเเบบนี้ซะเเล้ว

"ค..คือ"
"หึ คิดว่าเขาถ้ำเสือเเล้วจะได้ออกไปง่ายขนาดนั้นหรือ ฉันไม่เหมือนพวกที่นายเคยเล่นด้วยหรอกนะ"

เเจ็คสันเเปลกใจ ไม่เข้าใจว่าคนที่พึ่งเจอกันครั้งเเรกจะรู้ถึงการเล่นเเผงๆของเขาด้วย

"ม..ไม่...อื้ออ..ฮึก"
"เเล้วนายจะชอบนะ"







..
เเสงเเดดส่องผ่านม่านสีเข้ม ร่างขาวขยับตัวไปมา. ความทรมานช่วงล่างเข้ากัดกินจนต้องร้องโอดโอยออกมา

"ฮึก.. เจ็บ"

เเจ็คสันก้มมองดูเนื้อตัว เสื้อไหมพรมสีน้ำตาลที่เขาสวมใส่อยู่ทำให้รู้สึกอบอุ่น
เเต่เย็นช่วงล่างที่สุดเพราะไม่ได้ใส่อะไรเลย. ตนกลมมองหาต้นเหตุอาการเจ็บช่วงล่างเเละรอยบนตัวก็ไม่พบ

"one night stand หรอ? "

บ่นดับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นนั่งด้วยความทรมาน พอดีกับเสียงของใครบางคนที่ดังเข้ามาในโสตประสาท

"ครับ... จะเอาไปส่งให้ครับ ตามนั้นครับ ขอบคุณครับ"

เสียงเริ่มชัดขึ้นเรื่อยจนประตูเปิดออก มาร์คเพื่อนพี่ชายผู้มีคาริสม่าขั้นรุนเเรงเเละเป็นเจ้าของครั้งเเรกของเขา นี่มันบ้ามากเลย

"ตื่นเเล้วหรอเจียเจีย?"
"ค..ค..ครับ"

ฟอดดด

เดินจ้ำเอ้ามาช่วงชิงเเก้มขวาไปอย่างหน้าด้านๆ .

"เอ่อ โทรศัพท์ผมอยู่ไหนผมจะโทรหาพี่เเจบอม"

มือหน้าโอบเอวคนตัวบางให้เข้ามาชิดมากขึ้น ริมฝีปากเเดงก่ำมี่บวมเจ่อถูกรุกล้ำอีกครั้ง มือกลมพยายามจะผลักออกเเต่ก็มือไม้อ่อนยวบเมื่อลิ้นร้อนเข้ามาละเลียดเข้ามาชิมโพรงปากของตัวเอง

" morning kiss"

ร่างเล็กนิ่งเงียบคงเพราะสร่างเต็มทีเลยออกเเนวอายๆกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ถ้าไม่เเอลกอฮอร์มากระตุ้นเเจ็คสันก็คือเจียเจียหนุ่มน้อยเเห่งบ้านหวังเท่านั้น

"ผมอยากกลับบ้าน"
"อืม.. โทรคุยกับป๊าเเล้วป๊าบอกว่าให้ดัดนิสัยเจ้าเด็กนี่ที"
"ห๊ะ!?"

เเจ็คสันขมวดคิ้วมุ่น อีกอย่างเจียเจียเป็นชื่อจีนเขาทำไมเพื่อนพี่ชายถึงรู้ได้ละ

"ขอโทรศัพท์ให้ผมทีผมงงไปหมดดเเล้ว"
"ข้อห้ามของเด็กดื้อข้อเเรก ห้ามเตะต้องโทรศัพท์"
"เเล้วผมแตะอะไรได้บ้าง?"

ถามลองเชิงดู ทั้งงงทั้งเจ็บไปหมดจะหนีตอนนี้ก็คงไม่ได้

มาร์คจับมือขาวมาสัมผัสที่ลำคอของตัวเองเเล้วจ้องดวงตากลมนิ่งรอยยิ้มเพียงเเค่มุมปากนิดหน่อยเเต่สเน่ห์ช่างเหลือร้าย

"นายเเตะได้เเค่ฉัน"

ริมฝีปากถูกชวงชิงอีกครั้ง พร้อมกับถูกผลักร่างให้เเนบไปกับเตียงนุ่ม ความเจ็บปวดจากสะโพกช่วงล่างไล่ริ้วขึ้นมาทำเอาร่างเล็กสั่น เเต่ก็ยังตอบรับจูบของมาร์ค อีกไม่นานเขาคงเสพติดรสจูบนี้เเน่..

"เจ็บไหม"
"เจ็บครับ"

มาร์คยีหัวเด็กน้อยจนฟู ตอนนี้ใครเรียกว่าตาลุงแกหน้ามืด คงไม่ต่างจากมาร์คในตอนนี้นัก

"ขอโทษนะ รุนเเรงไปหน่อย"

ฟอดดด

"ผมอยากกลับบ้าน"

ฟอดดด

"กลับทำไมมีพี่อยู่ทั้งคน"

ร่างเล็กก้มหน้างุด รู้สึกเหมือนกรรมตามสนองดันมาเจอเสือเเก่ มากประสบการณ์ เข้าให้เเถมเป็นเพื่อนสนิทพี่ชายอีก

"ผมจะโดนดุเอานะ"

...
ไม่ได้ลงนานคิดถึงนักอ่านจังงงง อ่านฟิคย่อยไปก่อนเนอะเรื่องหลักก็รอกันต่อปายยยยยยยย

J.Y.D
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น