ALL GOT7 Paradise Zone

ตอนที่ 6 : {Alljackoneyear} : Paper Plane

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 มี.ค. 60


กิจกรรม :  #alljackoneyear

Rate     : ทั่วไป




"กากาครับ"
ร่างสูงในชุดสูทสีครีมเดินเข้ามาในห้องที่มีคนตัวเล็กนั่งหน้างอง้ำอยู่
".."
"พูดกับพี่สิ เป็นอะไร หืม"
พูดพลางเชยปลายคางมนขึ้น ให้หันหน้ามามองกันตรงๆ
"ผม..ผม..ผมกลัว"
"กลัวอะไรเล่า"
คนตัวเล็กไม่พูดอะไรเอาหัวซบอกคนพี่ น้ำตาไหลหยดลงมา ไม่ใช่ว่าจะไม่ยินดีเเต่เเค่กลั
"กากาจำตอนนั้นได้ไหม"
"อือ ฮึก.."
มือหนาลูบหัวทุยเบาๆ
"ไม่ร้องสิ ไม่ดีใจรึไงที่พี่มีความสุขน่ะ"
".."
"พี่ยังจำเรื่องตอนนั้นได้ไม่ลืมเลยนะ..

>>>>>>>>>>>>>

"  ~~I fly like paper, get high like planes~~"
เสียงใสดังมาจากทางห้องดนตรี ทำให้คนที่สะพายกระเป๋า เตรียมเดินกลับบ้านอย่าง 'มาร์ค ต้วน' ต้องหยุดชะงักก่อนจะค่อยๆเดินตามเสียงของใครสักคนที่กำลังร้องเพลงที่เขาฟังมันบ่อยๆ

"~If you come around here, I make ’em all day,I get one done in a second if you wait~"

เสียงยิ่งดังขึ้นยิ่งบ่งบอกว่าใกล้ถึงต้นตอเสียงเเล้ว น่าเเปลกทั้งๆที่นี่ก็ 5 โมงครึ่งเเล้วทำไมยังมีใครมาเเหกปากร้องเพลงอยู่ได้

"คงไม่มาหรอกมั้ง เฮ้อออ ไร้สาระจริง"
"ไม่ร้องต่อเเล้วเหรอ"
ร่างป้อมที่นั่งร้องเพลงที่เก้าอี้เปียนโนของห้องชมรมดนตรีสะดุ้งโหยง ก่อนจะหันไปตามเสียงของผู้มาใหม่ ก่อนจะหันกลับเเทบจะทันที ทั้งๆที่คิดว่าน่าจะไม่มีคนอยู่ในเวลาเเบบนี้

"คือ..ผ..ผ..ผม..คือ"
"เพลงนั้นความหมายไม่ค่อยดีเลยว่าไหม?"

มาร์คยืนพิงประตูกอดอกมองทางคนตัวป้อมที่นั่งหันหลังให้ท่าทางเกร็งๆ เห็นเเล้วอดขำไม่ได้ 

"ม..ม..ไม่หรอกผมเเค่ชอบทำนองน่ะ"
"อือ.. กลับได้เเล้วมั้งนี่ก็จะปิดตึกเเล้ว มานั่งเเบบนี้ภารโรงเข้าคงไม่ใจร้ายปิดตึกขังนายได้ลงคอหรอกนะ"

"หว๊าา!..ป่านนี้เเล้วหรอ"

ร่างป้อมก้มดูนาฬิกาข้อมือก่อนจะทำท่าตกใจ ก่อนจะลุกหยิบเป้สีเข้มเดินออกมา 
ก้มหัวขอบคุณมาร์คเเล้วรีบวิ่งออกจากห้องตรงไปทางขวาทันที มาร์คได้เเต่หัวเราะน้อยๆ กับท่าทีน่ารักของคนตัวขาวเมื่อกี้ รู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูกเลยดูจากดาวที่ปกเสื้อคงเด็กกว่าเขาปีนึง

"หือ?"

เครื่องบินกระดาษตรงเปียโนเรียกความสนใจของมาร์คจนเจ้าตัวต้องไปหยิบมาดู 

'Paper Plane for my love. M a r k'

มุมปากกระตุกทันที ที่เเท้ก็... ในหัวของมาร์คเหมือนจะมีอะไรสนุกๆอยู่เพียงเเต่เขาจะไม่ทำวันนี้หรอก...

                 ........................เครื่องบิน กระดาษ?...................


"เฮ้ย! เเจ็ค วันนี้มาเช้าอีกเเล้วนะ "
เสียง 'คิม ยูคยอม' เพื่อนร่างหมีของ 'หวัง เเจ็คสัน' เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนไซส์มินินั่งเหม่อมองกระดานมาตั้งเเต่เขาเดินเข้าห้องเเล้ว เรียกว่าตั้งเเต่ขึ้นม.ปลายมาจากเด็กขี้เกียจตื่นอย่างเเจ็คสันกลายเป็นคนที่มาเช้าทุกวันจนยูคยอมเเทบไม่เชื่อสายตาตัวเองวันเเรกที่เห็นเเจ็คสันมานอนหมอบที่โต๊ะเรียน เขาเเทบจะเอาปรอทวัดไข้มาวัด

"อือออ... ง่วงอ่ะยูค"

พูดพลางซุกหน้าลงกับโต๊ะเเข็งๆ เเล้วคราง งื้อ ออกมาเบาๆ

"เเล้วใครใช้ให้เเบกสังขารมาเเต่เช้าทุกวันล่ะ มาเวลาพอดีๆน่าจะดีกว่ามั้ง"
"ไม่ได้หรอกนะ! มี Mission ที่ต้องทำอยู่อ่ะ"

ยูคยอมมองเสี้ยวหน้าของเพื่อนที่เอาหน้าเเนบโต๊ะอย่างไปสบอารมณ์ เเละความเป๊ะของสำเนียงจนน่าหมั่นไส้เบาๆ

"เกี่ยวกับพี่มาร์ค นั่นอีกเเล้วใช่ไหม"
"..อือ.."

ความเงียบเกิดขึ้น 3 ปีกว่าเเล้วที่เเจ็คสันเพื่อนไซส์มินิของเขาเป็นเเบบนี้ ตอนม.ต้นที่มาสายก็เพราะอยากเจอพี่มาร์คเช็กสาย จนคะเเนนความประพฤตินย่อยยับไม่มีชิ้นดีเเต่โชคดีที่ว่าเเจ็คสันสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนเลยไม่มีปัญหาอะไร พอขึ้นม.ปลายพี่มาร์คคงพูดอะไรมั้ง ถึงได้มาเช้า

"ชอบก็พูดไปสิว้าาาา..มาทำด๊อยย..อารายย"
"พี่มาร์คเค้าไม่ได้ชอบผู้ชายนี่ ถ้าพี่มาร์คเป็นเกย์เราคงบอกไปนานเเล้ว"

ยูคยอมยิ้มรับกับความไร้เดียงสาของเพื่อนไซส์มินิ พลางเอามือยีผมสีน้ำตาลเข้มจนฟู เรียกสีหน้ายู่ๆน่ารักๆจากเเจ็คสัน 

    ..................เครื่องบินกระดาษ?......................

"มาร์คค!! ฮ้อวว์! ดูดิๆ เครื่องบินกระดาษ อีกล้าวครับอีกล้าววว"

'เเบมเเบม'เพื่อนสนิทของมาร์คต้วนเเละเป็นรองประธานนักเรียน ถือวิสาสะเปิดล็อคเกอร์พร้อมกับหยิบ จรวดออกมา 

"ทุกวันเลยนะเนี่ย สาวน้อยคนไหนอาดหาญมาใส่ไว้ทุกวันเลยเนี่ย ไหนๆ วันนี้เขียนว่าอารายยย ฮิ้วว!~.."

มาร์คคว้า เครื่องบินกระดาษจากมือของเเบมเเบมมาหยิบมองดู ไม่มีข้อความเหมือนอย่างเคยเลยลองพลิกไปพลิกมา

"เฮ้! มาร์คข้างในมีอีกชิ้นด้วย"

เเบมหยิบถุงที่ข้างในมีคุกกี้อยู่สี่ห้าชิ้น ออกมา

"มีข้อความด้วยยย~ "

'Cookies and Paper plane for my love'

มาร์คยิ้มเเล้วนึกถึงหน้าคนตัวขาวเมื่อวันก่อนตั้งเเต่วันนั้นก็ไม่เคยเจอคนๆนั้นที่ห้องดนตรี  มาร์คเป็นคนไม่พูดเเต่เเบมเป็นเพื่อนสนิทเลยเข้าใจในสิ่งที่มาร์คมักจะสื่อผ่านสายตากับท่าทาง 

"มีเรื่องดีหรอ?"
"อือ นิดหน่อย คาบเเรกไม่เข้านะจะไปเคลียร์งบชมรมดนตรี"
"ครับๆ เดี๋ยวเช็คคนมาสายให้ละกัน ละก็คุกกี้ช่วยเเบ่งปันด้วยนะอิอิ"

มาร์คโกหก..  ทำไมเเบมจะไม่รู้หล่ะ ชมรมดนตรีไม่ได้ของบเลยนะ เเต่ก็ปล่อยเพื่อนไป คงมีอะไรดีๆจริงๆ บอกเลยสองวันเเรกที่เปิดเรียนมามาร์คขยำกระดาษนั่นทิ้งเเต่หลังจากนั้นก็เก็บมาตลอด 3 เดือนคงมีเรื่องดีๆละมัง 

"เออ ละก็ขอใช้คอมหน่อยนะ"
มาร์คว่า เเบมพยักหน้าให้ก่อนจะเดินเเยกไปคนละทาง 

เคื่องบินกระดาษในมือถูกเก็บใส่กล่องไม้อย่างดีใต้โต๊ะประจำของประธานนักเรียน ที่ในกล่องมีกระดาษรูปร่างเเบบเดียวกันเเบนลีบเต็มไปหมด เขาไม่รู้ว่าทำไมเลือกที่จะเก็บหรือเพราะเด็กคนนั้นถ้ากระดาษพวกนี้เป็นของเด็กคนนั้นจริงๆก็ดี..   ว่าเเล้วมาร์คย้ายไปนั่งโต๊ะคอมของรองประธานก่อนจะเข้าข้อมูลนักเรียนนักเรียนประมาณ 1,000 กว่าให้ไล่ทีละคนเขาคงตายเเน่ๆ เลยมายืมคอมเเบมเเบมที่มีข้อมูลชมรมเเทน 
..ชมรมดนตรี..
ไล่ดูรูปมาร่วม 20 นาทีก็ไม่เจอรูปไหนที่คาดว่าน่าจะเป็นเด็กคนนั้นเลย  ความขี้เกียจเริ่มคลอบงำ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดัง
~ my home gilr~
< +เเจบอม+>
"ว่า"
[มาร์ค~จ๋า]
"จะเอาอะไร อย่ามาทำเสียงปัญญาอ่อนพูดมา" 
ถ้ามาร์คไม่ใช่เพื่อนสนิทเเละประธานนักเรียน'เเจบอม'สาบานเลยว่าจะรีบวิ่งจากห้องเรียนไปกระโดดถีบยอดหน้ามาร์คเเน่นอน ข้อหารู้ทันเขาไปซะทุกเรื่อง เเต่ก็ต้องทำปกติไว้เพราะเขาต้องพึ่งมาร์คอยู่
[เย็นนี้มาคุยที่ชมรมหน่อย เรื่องงบเดินทางนักกีฬาไปแข่งว่ายน้ำที่สิงคโปร์อ่ะ]
"ทำไมไม่มาคุยเองวะ"
[ขี้เกียจเดิน]
"เออๆ งั้นเดี๋ยวเย็นเจอกันเเล้วพวกนักกีฬาว่ายน้ำที่ได้ไปแข่งอ่ะ ให้อยู่รอด้วยนะ"
[ทำไมจะเทศรุ่นน้องหรอ]
"เปล่าอยากดูหน้าเด็กใหม่ ไม่ได้เข้าชมรมซะนาน อยากรู้ว่าเด็กใหม่จะสกิลดีเท่ารุ่นเราไหม"
[ ฮ่าๆ รุ่นเนี้ยมีตัวเก็งอยู่นะ อิอิ เย็นเจอกันไปเรียนละ]
---
เขาถอนหายใจก่อนจะปิดหน้าจอคอมเเล้วเอาหน้าฟุบโต๊ะ เขาอยู่ชมรมกีฬา มาร์คเล่นกีฬาเป็นทุกชนิดยกเว้นเเค่ฟุตบอลเพราะขี้เกียจวิ่ง ปิดเครื่องคอมก่อนจะเดินไปหยิบโพสท์ อิท เขียนว่ามีนัดกับชมรมกีฬาเเล้วแปะ ไว้ที่โต๊ะตัวเองก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปเข้าเรียน

.......เครื่องบินกระดาษ?.......


"เเจ็คสันวันนี้พี่เเจบอมเรียกซ้อมนะ"
'ยองเเจ' พูดขึ้นหลังจากหมดคาบเรียนภาษา เเละกำลังจะไปกินข้าวกัน

"ขี้เกียจจัง ยูควันนี้อดไปกินนมปั่นกันเลยอ่ะ"

"น่าเสียดายอ่ะพี่จินยองอุตส่าห์จะเลี้ยงงง ยองเเจไปด้วยกันไหม?"

"ไปได้ที่ไหนเล่า ซ้อมบาสอ่า "
กระเง้ากระงอดกันอยู่สามคน โดยไม่ได้สนใจเลยว่าทุกคนเดินออกจากห้องหมดเเล้ว

   .........เครื่องบิน กระดาษ?.........

"ไอ้มาร์คคคค.. มาพอดีเลยยย มาๆนั่งๆ พ่อทูนหัวของบ่าว"
เเจบอมเรียกประธานนักเรียนสุดหล่อ มานั่งเก้าอี้ตัวยาวข้างๆสระว่ายน้ำส่วนหนึ่งในพื้นที่ของชมรมกีฬาที่มีเยอะจนเเทบจะจัดโอลิมปิกได้ทุกประเภท 
"ไหนล่ะทีจะไปสิงคโปร์กันอ่ะ?"
"น้องๆมันอยากโชว์ให้เเขกสุดหล่อดูอ่ะ ว่าถ้าได้งบไปนี่ได้ถ้วยกลับมาเเน่นวลเลยเปลี่ยนเสื้อกันอยู่"
เเจบอมทำหน้าเเอ๊บเเบ๊วสุดชีวิต พลางขำกับท่าทีของตัวเอง
"มึงหรือน้องว่ะ ถ้าไม่โอเคกูคงต้องพิจารณาเรื่องยื่นของบให้มึงนะ"
"อยากได้อะไรกูให้ทุกอย่างเลยพ่อมหาจำเริญ  ยังไง ผ.อ.เชว ก็ต้องให้งบพวกกูเเน่ๆอ่ะ เเต่ครูจุนซูเนี่ยสิรายนั้นอ่ะถ้าไม่ใช่มึงนะ คิดเเล้วคิดอีกคิดจน เมื่อคราวเเข่งเทนนิสครูเเกมาอนุมัติตอนที่พวกกูบินไปแข่งเเล้วโชคดีที่ตอนนั้นมีสปอนเซอร์"
มาร์คส่ายหัวกับคำพูดของเพื่อน ก่อนจะหันไปมองกลุ่มนักกีฬาว่ายน้ำประมาณ 15 คนที่เดินมาอย่างกับบอยแบรนด์ก็คงได้ ตัวสูงหน่วยก้านดีใช้ได้ในความคิดเขาเเต่ก็ต้องรอชมฝีมือก่อน 
กลุ่มนักกีฬามานั่งต่อเเถวกันตรงหน้า
"นี่ประธานมาร์ค คงรู้จักกันนะ อดีตเเชมป์นักกีฬาห่าเหวอะไรก็ไม่รู้เยอะเเยะไปหมด มันจะมาดูหน่อยว่าถ้าได้ไปแล้วจะได้เเชมป์"
ทุกคนนั่งมองกันตาปริบ สายตาหรี่คมของโค้ชชมรมกีฬาอิมเเจบอมกวาดไปทั่ว
"เเจ็คสันอยู่ไหน?"
"เปลี่ยนเสื้ออยู่ครับ เเจ็คสันมันพึ่งมา"
อี้ฝาน บอกก่อนจะหันไปคุยกับเพื่อนต่อ
"รอตัวเก็งของทีมก่อนนะจ๊ะ ทูนหัวของบ่าว ส่วนพวกมึงไปวอร์มกันก่อนเลย เดี๋ยวให้ไอ้เเจ็ควิ่งรอบสนามสักรอบข้อหาช้ากว่าชาวบ้านชาวช่อง"
ทุกคนหัวเราะก่อนจะลุกเดินไปออกท่าออกทางวอร์มกันอีกมุม  พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ขาวผ่องไปทั้งตัวกำลังวิ่งหน้าตาตื่นมาทางนี้ มาร์คมองอย่างตกระลึงนิดหน่อยเเต่ก็ยังคงมาดนิ่ง คนที่ทำให้เขาวุ่นวายอยู่ทั้งวันยืนอยู่ตรงหน้าเเล้วเเถมยังเปลือยท่อนบน เเบบว่าขาวน่าสัมผัส น่าฟัดทุกส่วนทั้งเเก้มใส ผมสีน้ำตาลเข้มที่สะบัดพลิ้วไหว
"ขอโทษครับพี่ผมมาสาย"
เสียงหวานที่ร้องเพลงวันนั้นเขาจำมันได้ดี คนตัวขาวหันมาสบตากับอีกคนพอดิบพอดี ตากลมโตเหมือนลูกหมาดูจะตกใจนิดหน่อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นก้มหน้างุด 
"นี่ไงมาร์ค ตัวเก็งหมวดฟรีสไตล์กับจำกัดเวลา ว่ายยังกับมีหางมีครีบ หวังเจียร์เอ๋อ หรือไอ้เตี้ยเเจ็คสันนั่นเองงงง"
มาร์คมัวเเต่จ้องกับผิวขาวเเละหัวนมอมชมพูของคนตรงหน้า คำพูดของเพื่อนรักเข้าหูบ้างไม่เข้าหูบ้างก็เเล้วเเต่จะอยากฟัง ไม่คิดเลยว่าจะใกล้ตัวขนาดนี้
"มาร์ค..มาร์ค ไอ้มาร์ค!!"
"อะไร?!"
ยังคงคีพลุกนิ่งๆต่อไป
"คิดเห็นยังไงบ้าง"
"ขาว.."
"ห๊ะ! อะไรนะ?"
ถึงพี่เเจบอมจะไม่ได้ยินเเต่คนที่ยืนค้อมตัวตรงหน้าได้ยินหน้าเเดงซ่านไปหมด หัวใจเต้นระส่ำ พยายามบังสัดส่วนตัวเอง อายคนที่เอาเเต่จ้องเเถมยังพูดว่าขาวนี่คืออะไร สีกางเกงในเขาก็คงไม่ใช่มั้งถ้าไม่ใช่ผิวของเจ้าตัว
"ก็ดี เเต่ส่วนสูงก็...อือ น่ารักดีนะในเรื่องของส่วนสูง หน่วยก้านก็เเค่พอใช้ ทำไมถึงเป็นตัวเก็งได้อันนี้ไม่รู้คงต้องรอดูฝีมือ"
"ที่ตอนมึงล่ะตัวเเห้งยังกับไม้เสียบผี มึงเเม่งเป็นทุกอย่างเลยครับพ่อหมาจำเริญ"
ไล่คนตัวขาวไปวอร์มก่อนจะนั่ง คุยกับเเจบอมระหว่างรอวอร์มประมาณ 10 นาที 
"อยากดูใครก่อนจ๊ะพ่อหมาจำเริญ"
"หมา พ่อง!"
มาร์คก้มดูนาฬิกาก็เย็นมากเเล้วเเละดูเหมือน ตัวเก็งที่อิมเเจบอมพูดนักพูดหนาจะ ร้อนรนน่าดู คงจะรีบกลับละมัง 
"เเล้วเเต่เลย"
เเจบอมจัดเตรียมนักกีฬาเป็นเซตตามประเภท ก่อนจะเริ่ม ทุกคนมีสปิริตจนมาร์คปรบมือเเละเอ่ยปากชม เเต่คนที่เขาอยากเห็นที่สุดคือ เเจ็คสันหวัง เด็กขาวเตี้ยที่ดูจะไม่ค่อยมั่นใจตัวเองเอาเสียเหลือ ดูเกร็งจนไม่น่าเชื่อว่าว่ายน้ำเป็นหรือเพราะกลัวเขา?
เสียงนกหวีดเป่า พร้อมกับร่างขาวที่พุ่งลงน้ำท่วงท่าดูเหมือน ปลาไม่มีผิดทำให้มาร์คละสายตาไม่ได้ เเจบอมที่สังเกตุอาการเพื่อนมาสักพักก็พอเดาได้ว่า ประธานสุดหล่อกำลังสนอกสนใจ เจ้าเตี้ยตันประจำชมรมของเขาอยู่เเน่ๆ การทดสอบจบลงที่เวลา 1 ทุ่มเพราะมีนักกีฬาเยอะพอสมควร จากตอนเเรก ที่ขอดูเเค่ไม่กี่คนกลายเป็นดูครบทุกคน  นักกีฬาไปเปลี่ยนเสื้อ มาร์คอยู่คุยกับเเจบอมอีกนิดหน่อย
"เเจบอม เรื่องงบอ่ะเดี๋ยวกูทำให้นะ.."
"ขอบคุณครับพ่อมหาจำเริญของบ่าว อยากได้อะไรอีกไหม"
"ไม่.. คิดว่าไม่มีเเล้ว พวกรุ่นน้องก็ใช้ได้คงไม่มีอะไรต้องติ ก็มีมึงเป็นโค้ชนี่นา "
เเจบอมยิ้มรับคำชื่นชม ก่อนจะยื่นกระดาษสีขาวเเผ่นเล็กให้
"อาจจะไม่ใช่สิ่งที่มึงอยากได้ เเต่กูว่าจำเป็น"
มาร์คพลิกกระดาษเป็นอีกด้าน 
              หวัง เจียร์เอ๋อ
            090 XXXXX XX
มาร์คมองหน้าอิมเเจบอมก่อนจะเอ่ยขอบคุณเบาเเล้วก็ขอตัวกลับ เพื่อนสนิทเเก๊งค์เขาประมาณนี้กันทุกคน ดูมาร์คออกว่าต้องการอะไรเเต่ดูไม่ออกหรอกว่าพอใจเเค่ไหนหรือคิดยังไง 

...
"ม๊าครับให้ลุงคึิมมารับผมที"
..
"โถ่ ม๊าผมขอโทษกากาลืมบอกว่าวั้นนี้ที่ชมรมมีซ้อม"
..
"รออีกครึ่งชั่วโมงเลยหรอครับ อ่า.. ได้ครับกาการอหน้าโรงเรียนนะครับ"
..

เสียงคุ้นหูของใครบางคนที่มาร์คพึ่งเจอเมื่อกี้เเละกำลังจะได้เจอตอนนี้ เหมือนกำลังคุยกับใครอยู่  เขาหยุดหลบอยู่รอให้คนตัวขาวคุยเสร็จก่อนเเล้วเดินออกไป
"นี่ ทำไมมาเดินทางนี้ล่ะ"
เเจ็คสันหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะเกิดอาการอึ้งเเละตกใจเบาๆ คนที่เขาชอบมายืนอยู่ตรงหน้า
"ค..ค..ค..ครับ"
"ครับอะไรเล่า ทางนี้ไม่ค่อยมีคนเดินนะ ไปทางนี้ดีกว่า "
มาร์คพูดถูกทางที่เขากำลังเดินคือทางที่ไปหน้าประตูโรงเรียนเป็นทางที่ใกล้ที่สุดเเต่เวลาเเบบนี้มันเงียบจนน่ากลัว  ตอนเเรกเเจ็คสันชั่งใจเเต่ด้วยความรีบอยากกลับบ้านเลยเลือกมากทางนี้เเต่พอรู้ว่าต้องรออีกตั้งครึ่งชั่วโมงเลยเดินเอื่อยๆเเทน จนมาร์คมาดึงเขาเดินย้อนกลับไปทางเดิมเพื่อไปทางอ้อมเเต่ยังพอมีเเสงไฟจากตึกและพวกลุงยามอยู่บ้าง
"ฉันจำนายได้นะ นายจำฉันได้ไหม?"
เเจ็คสันก้มหน้างุดจนคางเเทบชิดอก
"จำได้สิครับพี่ดังจะตายเเถมเป็นประธานด้วยนะ"
"หมายถึงห้องดนตรีน่ะ"
".."
".."
"..ครับ.."
"ทำไมถึงไปอยู่ที่ห้องดนตรีหล่ะ"
แจ็คสันก้มหน้างุดไม่รู้จะตอบอะไร ความเงียบเกิดขึ้น
"ไม่เป็นไร เเต่นายร้องเพลงเพราะมากเลยนะ"
"ขอบคุณครับ"
".."
".."
ไม่ได้คุยอะไรกันต่อจนมาถึงหน้าโรงเรียน
"พี่มาร์คกลับยังไงครับ"
"เดี๋ยวคนที่บ้านมารับหน่ะ "
ไม่มีใครพูดอะไรกันต่อ มาร์คหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องบางขึ้นมาพิมพ์อะไรยุกยิกๆ ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋า ไม่มีใครพูดอะไร ถ้าเเจ็คสันมีความกล้ามากกว่านี้เมื่อ 10 นาทีก่อนคงบอกไปแล้วว่ารู้สึกยังไงกับมาร์ค เเต่ความกลัวมันมากกว่าเลยทำได้เเค่คิด  ลุงคิมขับรถเข้าจอดเทียบ
"ผมไปก่อนนะครับ.. ขอบคุณครับ"
กำลังจะเดินขึ้นรถเเต่ข้อมือถูกคว้า คนถูกคว้าตกใจไม่น้อยกลัวจะทำอะไรผิดหรือขัดหูขัดตาคนตรงหน้า
"..เอ่อ.. คุกกี้อร่อยมากขอบคุณนะ"
".."
เเก้มใสเเดงระเรื่อรีบสะบัดมือ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงสั่น ส่ายหัวไปมาไม่หยุด
"ไม่ใช่ของผมนะ ค...ค...ค คือ อันนั้นเป็นของน้องสาวผมเขาฝากผมมาให้พี่เพราะเขาไม่กล้าต่างหาก"
โกหกคำโตเเต่คนที่ยืนหน้านิ่งดูเหมือนจะเชื่อสนิทใจ
"อ่า..งั้นฝากขอบคุณน้องนายด้วยนะ คราวหน้าบอกเขาด้วยว่าให้มาให้เอง"
"ค..ค..ครับ"

..
"ลุงคิมครับ"
เสียงเพลงเบาๆถูกปิดลงเมื่อคำพูดของเจ้านายตัวน้อยเอ่ยขึ้นเพื่อฟังเรื่องราวให้ชัดเจน
"ครับ"
"ลุงคิมเคยรักใครไหม?"
"เคยสิครับ"
"เเล้วใช่คุณโซลอึนรึเปล่า?"
เเจ็คสันหมายถึงภรรยาของคุณคิม เเม่บ้านผู้ใจดีที่สุดในบ้าน เขาสามารถคุยกับลุงคิมเเละป้าโซลอึนได้ทุกเรื่อง เเม้กระทั่งเรื่องของประธานนักเรียนสุดหล่อคนนั้น 
"อ่า ไม่ใช่หรอกครับ คนที่ผมชอบเค้าเเต่งงานไปก่อนเเล้วน่ะครับ"
"เอ่อ.. งั้นผมขอโทษนะครับ"
"ไม่เป็นไรครับสำหรับนายน้อยได้เสมอ"
"ผมรู้สึกไม่ดีเลยครับ ผมดันไปโกหกคนที่ผมชอบ ผมทำทุกอย่างเพื่อเค้าเเต่ผมก็โกหกเพราะผมไม่อยากให้เขารู้ว่าทุกอย่างนั่นผมทำให้เขา ผมกลัวมากเลยครับ กลัวเขาจะเกลียดผม"
ลุงคิมยิ้มรับกับความน่ารักของนายน้อย เขาที่ถูกนายน้อยกล่าวถึงคงนี้ไม่พ้นคนคนนั้นเเน่
"ก็ไปบอกความจริงเขาสิครับ.."
"ก็มัน...."

........เครื่องบินกระดาษ?.........




[มาร์ค!! มาสายจังวะ อีก 3 นาทีอาจารย์ป้าจะเข้าเเล้วนะ]
เสียงจากปลายสายกระวนกระวายเเทนเพื่อนสุดรักที่เดินตามทางเดินที่ล็อคเกอร์ตัวเองอย่างไม่สนใจเวลาเลย  
"ว่าจะไม่เข้าอ่ะ"
[มึงจะมาใช้อำนาจในทางมิชอบไม่ได้นะโว้ย!]
เเบมเเบมโวยลั่นเพราะมาร์คดูจะไม่เข้าเรียนคาบเเรกบ่อยๆ เจ้าตัวเริ่มตื่นสายขึ้นทุกวันๆ เช่นเดียวกับเครื่องบินกระดาษที่เขามักจะเห็นในล็อคเกอร์ก็ไม่เห็นมีอีกเลย  
"ชิ!"
[ชิพ่อ..]
กดตัดสายก่อนที่จะโดนบ่นไปมากกว่านี้  เก็บของไม่จำเป็นใส่ล็อคเกอร์ เดินตามทางเดินไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมายห้องเรียนก็คงไม่ใช่จุดหมายที่ดีเขาเลยเลือกเดินเอื่อย วันนี้เป็นอีกวันที่ไม่มีกระดาษที่เขียนข้อความอย่างเคย พร้อมกับงานสภาที่เพิ่มขึ้นจนไม่มีเวลาไปที่ชมรมอีกเลย  น่าแปลกที่ร่างเเห้งของเขามาหยุดที่โรงยิมหมวดพละ เเละเดินอีกไม่กี่ก้าวก็จะเจอสระน้ำในร่ม 
"อะไรของกูว่ะเนี่ย!"
กำลังจะเดินกลับ เเต่ได้ยินเสียงคนว่ายน้ำ เลยเลือกที่จะเดินไปดู คงไม่ใช่ว่ามีใครโดดเรียนมาว่ายน้ำเล่นหรอกนะ  ร่างขาวโผล่พ้นน้ำผิวขาวผ่องมัดกล้ามพองาม ไม่รู้อะไรดลใจให้เดินไปหาคนตรงหน้าจะเรียกว่าคิดถึงก็คงใช้ได้ไม่เต็มปาก เกือบสองอาทิตย์เเล้วไม่ได้มา้เจอคนตัวขาวตามที่ตั้งใจไว้ 
"พี่..พี่มาร์ค" 
มองด้วยสายตาหลงใหล ย่อตัวกอดร่างขาวที่นั่งเปียกโชกตรงขอบสระโดยไม่สนใจว่าตัวเองจะเปียกไปด้วย  
"พี่ครับ!!  พี่มาร์ค"
"ขอโทษนะ.. ชั้นชอบนาย"
ร่างขาวอึ้งเล็กน้อย หน้าเเดงซ่านเพราะความเขิน ทั้งดีใจทั้งสับสนงงไปหมดเกิดอะไรขึ้น?
"ผม..เอ่อ ปล่อยผมก่อน"
เเจ็คสันรีบวิ่งปิดหน้าไปที่ห้องเเต่งตัว  มาร์คเอามือขยี้หัวตัวเองหนักๆ 
"พูดอะไรออกไปวะ!!"
กลัวว่าคนตัวเล็กจะเกลียดเข้าให้ เลยย้ายตัวเปียกๆไปนั่งข้างๆสระ  ระหว่างที่นั่งสงบสติอารมณ์อยู่เสียงคนนั่งข้างๆทำให้หันไปมอง ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดตาถูกยื่นมาตรงหน้า
"ตัวเปียกหมดเเล้ว"
รับมาเเล้วเช็ดเสื้อตัวเองที่เปียกนิดหน่อย
"ขอบใจนะ"
เเจ็คสันก้มหน้างุดไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ คนพี่ก็เหมือนกัน
"เรื่องเมื่อกี้/เมื่อกี้.."
ทั้งสองพูดมาพร้อมกัน ยิ่งทำให้เขินกันทั้งคู่บรรยากาศเงียบกว่าเดิม
"พี่พูดก่อนเลยครับ"
".."
".."
"ฉันชอบนาย... ชอบตั้งเเต่ที่ห้องดนตรีเเล้ว พอนายหายไปก็พยายามตามหาจนมาเจอ "
".."
"ไอ้เครื่องบินนั่นชั้นคิดว่านายเป็นคนทำ... เเต่จะใช่หรือไม่ใช่ ฉันชอบนาย"
"ผมพูดบ้างนะ"
ร่างเล็กพูดอ้อมแอ้มก่อนจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา
"อือ.."
"ผมชอบพี่ ชอบมา 3 ปีเเล้ว จรวดนั่นผมก็พับให้พี่ ผมโกหกว่าน้องสาวทำ ความจริงผมเป็นลูกคนเดียว... ผม.. เอ่อ.. พี่จำที่ห้องดนตรีได้ไหม,?'
"อือ.."
"ผมรู้ว่าพี่ชอบฟังเพลงนั้น ผมเลยร้องดังๆ เผื่อพี่จะได้ยิน เเล้วพี่ก็ได้ยินจริงๆ แล้ว..เเล้ว.. เอ่อ.."
ใบหน้าเเดงซ่านทำให้มาร์คยิ้มน้อยๆ มือเผลอยกขึ้นมากำอกข้างซ้ายโดยไม่รู้ตัว เสียงเต้น ตุ้บ ตุ้บ ที่อกข้างซ้ายเหมือนอกแทบระเบิด
"งั้นเป็นเเฟนกับพี่นะ"
คนตัวเล็กตกใจจ้องหน้าคนเป็นพี่ตาเเป๋วไม่คิดไม่ฝันว่า คนที่ตัวเองชอบจะชอบตัวเองเหมือนกัน 
"ผมว่ามันเร็วไปนะ"
มือหนาลูบหัวทุยเบาๆ 
"อือสำหรับพี่คงเร็ว แต่นายชอบมาสี่ปี เลยนะ"
"ค..ค..ครับ"
"งั้นเอาอย่างนี้นะ เครื่องบินกระดาษนั่นนายส่งให้พี่ได้ไหมทำเหมือนทุกๆวันที่นายทำให้พี่ พอมันครบสามปีเมื่อไหร่... เราจะเป็นเเฟนกัน ได้ไหม"
"ด..ด..ได้ครับ"
มาร์คยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ถึงมันจะนานไปหน่อย เเต่ระหว่างนี้เขาขอเป็นพี่ที่คิดไม่ซื่อกับน้องละกัน
จุ๊บ! 
เสียงจุ๊บเบาๆ ทำให้มาร์คนิ่งอึ้ง เมื่อกี้คนตัวเล็กใช้ริมฝีปากเเตะลงบนริมฝีปากของเขา เเค่เเปปเดียว 
"ผมให้ สำหรับที่พี่ชอบผมเหมือนกัน"
คนตัวเล็กเขินหน้าดำหน้าเเดง กลัวว่าพี่ไม่ชอบรีบเงยหน้ามองตาแป๋ว
จุ๊บ!
"นี่สำหรับที่นายชอบพี่"
จุ๊บ!
"งื้อออ"
"นี่สำหรับสี่ปีของนาย"
จุ๊บ!
"สำหรับอีกสี่ปีที่เราจะเป็นเเฟนกัน!"
จุ๊บ!
"นี่สำหรับความน่ารักของนาย"
".."
"ย่าห์!!! พี่มาร์คคคค !!!"
เเจ็คสันเขินสุดตัวเอามือตีป้าบไปที่ไหล่ มาร์คยิ้มรับกับท่าทีนั้น ยื่นมือโอบกอดคนตัวเล็กเเน่น
"รักมากนะอย่าทิ้งพี่หล่ะ"
"เหมือนกันครับ"

>>>>>>>>>>>> >  

"งั้นพี่ดูข้างนอกก่อนนะ ซูจีรอนานเเล้ว"
สองมือเล็กพยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลเป็นท่อเเตก 
"ค..ค..ครับ ฮึก"
มาร์คเดินผ่านประตูไปด้านนอก พอมาร์คเดินออกไปเเจ็คสันยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมกลัวไปหมดทุกอย่าง ทำใจหยิบทิชชู่เช็ดน้ำตา ก่อนจะสังเกตุเห็น เเสงไฟด้านนอกที่ลอดผ่านประตู เข้ามาดับลง ร่างเล็กรีบวิ่งออกมาดูปรากฏว่าทุกอย่างเงียบสนิท จะเดินกลับเข้าไปหยิบโทรศัพท์ในห้องเเต่จู่ๆประตูก็ปิดลง น้ำตานอง ทั้งกลัว ทั้งสับสน
"พี่มาร์ค พี่มาร์คคค!!! ฮือออ ฮึก พี่มาร์คค!!"
ตะโกนเสียงดังเเต่ไม่มีเสียงตอบกลับ พยายามจะเดินเเต่ก็ชนอะไรไม่รู้มั่วไปหมด 
พรึบ!! 
ไฟทุกดวงเปิดทั่ว ไม่มีคนอยู่ที่นี่เลยนอกจากแจ็คสัน ในห้องมีลูกโป่งหลากสีที่ลอยอยู่เหนือหัวคนตัวเล็ก มีเครื่องบินกระดาษห้อยลงมา เต็มไปหมด คนตัวเล็กเดินดูด้วยความเเปลกใจ เเทบทุกอันเป็นอันที่เขาเขียนให้พี่มาร์ค มีบางอันติดรูปของเขาตั้งเเต่ เปิดล็อคเกอร์เเล้วเอากระดาษวางไว้ในนั้น เดินดูไปเรื่อยๆ จนมีมือใครบางคนเข้ามาปิดตา
"ใคร..!"
"ชู่ว.. เดินไปข้างหน้า 10 ก้าว"
"พี่มาร์ค"
เสียงที่คุ้นหูทำให้คนตัวเล็กอุ่นใจ จะหันไปกอดเเต่ก็ย่ามใจเล่นตามเกมส์ของพี่มาร์คไป
"โอ๊ย! พี่เหยียบส้นผมนะ"
"โทษทีๆ ครบยัง"
"ครบเเล้ว"

มือหนาค่อยๆคลายออกจากดวงตาคู่สวย ภาพที่เห็นคือเพื่อนๆ ทุกคนกำลังยิ้มรับ เดินกรูเข้ามาหาเขา พร่ำบอกคำยินดีมากมายทั้งที่สนิทเเละไม่สนิทอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาจนชื่นใจ ญาติพี่น้องเองก็ด้วย
"เจียเจีย ดีใจด้วยนะ.."
"สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ"
"..เจ้าสาวนา่่รักจัง"
"อิจไอ้มาร์คโว้ยยย เเต่งก่อนเพื่อนเลย ฮ่าๆ "
เสียงโวยวายของกลุ่มเพื่อนๆที่เยอะจนเเจ็คสันไม่เเน่ใจว่ามีเเค่เพื่อนเขาคงมีเพื่อนพี่มาร์คด้วย 
น้ำตาไหลรื้น สิ่งที่กลัวเเทบเป็นเเทบตายคือกลัวทุกคนรับไม่ได้กลัวทุกคนมองไม่ดี เเต่ความจริงมันไม่เลวร้ายขนาดนั้นเลย
ทุกคนกอดปลอบเมื่อเจ้าสาวของงานร้องไห้โฮ
"..ไอ้มาร์คไปไหนเนี่ยย"
"เออ ใช่ๆ.."
ไม่ใช่เเค่ทุกคนที่หามาร์คไม่เจอ เขาเองก็เหมือนกันพอดูดีๆเเล้วคนพี่หายไปไหนไม่รู้
"ฮึก..พี่มาร์ค"
ท่าทางหน้าเอ็นดูจนคนในงานยิ้ม ก่อนจะเเหวกทางให้ใครบางคนเดอนถือเค้กเข้ามา พร้อมกับพ่อเเม่ของเขา
"โตเเล้วนะเลิกร้องได้เเล้ว"
คุณนายหวังกอดลูกชายเต็มรัก 
"ม๊า..ฮึก..ป๊า"
"อย่าให้ใครเห็นน้ำตาลูกผู้ชายสิ"
ทั้งสองคนผละออก ให้คนที่เดินถือเค้กเดินมาใกล้ ยิ้มรับกับความน่ารักของลูกเขยตัวดีที่เเกล้งทำเมินวันเกิดลูกชายสุดรักของตระกูลหวังเเต่มาจัดวันเเต่งเลย
"สุขสันต์วันเกิดครับ"
"ฮืออออ พี่มาร์คคค"
ร้องไห้โฮอยากกอดคนตรงหน้าใจจะขาดเเต่ติดตรงที่คนพี่ถือเค้กอยู่
"พี่มาร์ค กอดหน่อย"
มาร์คเอาเค้กใช้ให้เเจบอมเพื่อนตัวดีที่บังเอิญยืนเงิงยื่นอยู่ใกล้ รับเค้กมาเเล้วทำหน้าเบ้
"เดี๋ยวปาใส่หน้าเลย อิจเว่ยยย"
"อิมเเตจบอม.. ไม่เอาครับไม่ดื้อ"
"พี่จินง่ะ"
มาร์คมองบน ไม่น่าเชื่อว่าไอ้เเจบอมคนเเมนจะกลายเป็นลูกเเมวน้อยของพญาเสือจินยองรุ่นพี่ที่มหาลัยซะได้ ช่างสองคนนั้นเเล้วอ้อมมือกอดคนรักเเน่น 
"จูบเลย จูบเลย.."
เสียงเชียร์จากกลุ่มเพื่อนหรือเเม้เเน่ป๊าม๊าต้วนก็ดูจะชอบใจ ตบมือเชียร์ด้วยเบาๆ
"ไม่เอาหรอก!! ฮึก.."
คนตัวเล็กเอ่ยเสียงดังหน้าเเดงซ่าน 
"งั้นหอมเเก้ม!!"
เสียงยูคยอมที่เขาจำได้ดีดังออกมาจากมุมไหนของกลุ่ม
"หอมเเก้ม หอมเเก้ม หอมเเก้ม!!..."
ทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาวเขินทั้งคู่ คนตัวเล็ก เขย่งปลากเท้ากดริมฝีปากจูบเบาที่เเก้มซ้ายขวาคนพี่ทำเอาคนพี่อึ้งตกใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายเริ่มก่อน
"..ไม่ต้องหงต้องหอมเเก้มเเล้วเข้าหอเลยดีกว่า!!."
มาร์คอุ้มคนตัวเล็กในท่าเจ้าสาว คนตัวเล็กเอามือค้องคออย่างรู้งาน 
"พี่มาร์คคคคคค!!"
"ฮิ้ววว.."


"รักพี่ไหม?"
".."
"เขินไร"
"เปล่า"
"ทำไมไม่ตอ.."
"รักกกก รักมากด้วยยย"
มาร์คยิ้มกับความน่ารักของเจ้าตัว เพื่อนทุกคนสังสรรค์กันอยู่อีกห้อง เเจ็คสันพามาร์คมาที่ห้องที่มีลูกโป่งกับเครื่องบินกระดาษ ที่เต็มไปหมดดูความทรงจำที่เจ้าตัวบรรจงเขียนเองมาตลอดหลายปีไม่คิดว่าเขาจะเก็บเอาไว้

"พี่มาร์ครักกากาไหม?"
จุ๊บ
"รักสิ"
".."
"สำหรับอะไรครับ"
".."
"จุ๊บเมื่อกี้สำหรับอะไรครับ"
"หว๊า นายน่ารักขนาดนี้ไง ระวังไม่ได้ออกจากห้องนะ"
"พี่มาร์คบ้า!"
จุ๊บ!
"สำหรับสามปีที่นายรอ"
จุ๊บ!
"สำหรับที่นายน่ารัก"
จุ๊บ!
"สำหรับ..อือ"
คำพูดหายไปในลำคอเมื่อคนตัวเล็กรั้งหน้าเขาลงไปมอบจุมพิตเเสนหวานให้ เป็นจูบที่อ่อนโยนเเละเนิ่นนาน 

'ขอบคุณความขี้ลืมของกากาที่วางกระดาษไว้ตรงนั้น '
'ขอบคุณที่พี่มาร์คไปที่สระน้ำวันนั้น'

'ขอบคุณนะ Paper Plane '
....

อย่าลืมเข้าไปส่องเเท็ก #alljackoneyear นะคะ จะได้อ่านนิยายของนักเขียนท่านอื่นๆ  เเละก็ร่วมส่งนิยายเหมือนไรท์ก็ได้นะ ^^
ค้อมเม้นติชมกันด้วยนะ ขอบคุณค่ะ 


    J.Y.D
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #6 Black Stormer (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 12:32
    คิ้วส์
    #6
    0
  2. #3 STRAWBERRY852 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 04:01
    เครื่องบินสื่อรักง่อออออออ น่ารักมากเลยค่ะ :3
    #3
    0