ALL GOT7 Paradise Zone

ตอนที่ 13 : MARKSON : คุณชายปากหนัก (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

"วันนี้กลับดึกกันจังเลยนะคะคุณหนู"

ป้าเเม่บ้านยืนยิ้มต้อนรับ คุณทั้งสองของบ้าน

"คุณป้าครับพรุ่งนี้วันเกิดคุณท่านละ เรามาจัดปาร์ตี้กันไหมครับ"

มาร์คค่อนข้างชอบเวลาเเจ็คสันพูดเเจ็คสันพูดเก่งมาก เเต่.. ไม่เคยพูดกับเขาเลย แอบหงุดหงิดเเต่ต้องใจร่มๆหน่อย

"ผมจะช่วยทำอาหารนะครับ"

พูดจ้อยๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเองไป ไวกว่าความคิดเท้าของคุณชายขี้หงุดหงิดก็เดินเร่งๆตามคนตัวอวบไปแล้ว

"คืนนี้นอนด้วยสิ"

เเค่ประโยคเดียวทำเอาใบหน้าขาวเห่อเเดง
เป็นคำพูดที่กำกวม เเต่ทำใจเต้นโครมครามได้ไม่ยาก

"ครับ"

ด้วยความที่เเจ็คสันโดนทำโทษบ่อยมากๆๆ เลยไม่เเปลกที่จะมีเสื้อผ้าของมาร์คอยู่ห้องนี้ ยังไม่ทันที่จะได้วางกระเป๋ามือหนาคว้าเอวกลมเข้ามากอดเเนบอก หอมเเก้มนุ่มนิ่มอย่างนึกหมั่นเขี้ยว ฟัดไปมาจนมานอนล้มกันอยู่ที่เตียงนุ่ม ยังไม่ทันที่อะไรจะเลยเถิดน้ำตาใสๆก็ไหลที่หางตาเเล้ว ก่อนเเจ็คสันจะสะอื้นออกมา

"ข...ขอโทษครับ ฮึก..ผมเจ็บ"

เท้าที่มีผ้าพันเเผลพันไว้ ก็มีรอยเลือดซึมออกมาเยอะพอสมควร เรียกความตกใจให้คุณชายได้ลนลานทำอะไรไม่ถูก นึกได้เพียงว่าต้องรีบหากล่องปฐมพยาบาล

"ไม่เป็นไรนะ"

"ฮึก..ครับ ฮึกฮือ"

"เลิกร้องได้เเล้วรำคาญ"

"ฮืออ..ขอโทษครับ"

ผ้าพันเเผลถูกเปลี่ยนใหม่ เลือดหยุดไหลเเล้ว เเต่เเจ็คสันยังคงสะอื้นอยู่เพราะกลัวจะโดนทำโทษ

"ไปอาบน้ำกัน"

ไปอาบน้ำกันในความหมายของคนๆนี้ทำเอาเเจ็คสันตกใจกลัวจนตัวสั่น รู้จักคำว่า เข้าห้องน้ำเเล้วไม่ได้อาบไหม นั่นละที่เเจ็คสันเคยโดน

"เเค่อาบน้ำไม่ได้ทำอะไร ถ้ายังไม่หยุดดื้อจะทำมากกว่าอาบน้ำนะ"


....

"พี่เเดนพูดอะไรกับนาย"

อาบน้ำเสร็จด้วยความขี้รำคาญหรืออะไรก็เเล้วเเต่ เเจ็คสันถูกวางร่างบนเตียงเเถมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย จนนึกสงสัยไม่ได้ว่าคุณชายคนนี้เป็นโรคอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายสับสนไปหมด เเล้วได้ยินเรื่องที่หมอเเดเนียลพูดกับเขารึไง

"เปล่าครับ ไม่มีอะไร"

"ก็ดีเเล้ว"

".."

".."

อึดอัดสุดๆเหมือนไม่ค่อยมีอะไรจะพูดกันเท่าไหร่นัก จนมาร์คพูดคำหนึ่งออกมา

"ขอโทษ"

"?"

"ขอโทษที่ทำให้เจ็บ"

".."

"นอนเถอะก่อนที่ฉันจะมีอารมณ์"

ไม่พูดเปล่า เขยิบตัวมาใกล้ซอกคอขาวก่อนจะกดปากลงไป กัดจนเกิดรอยจ้ำๆเขียวๆ มือก็ไม่ได้อยู่เฉยลูบเข้าใต้ชุดนอนลายหมีสีครีม ลูบไล้ผิวนุ่มนิ่ม

"อ๊า..นอนเถอะครับ"

"อือ ขออีกนิดนะ"

หลังจากฝากรอยรักไว้เต็มตัวคนใต้ร่าง คุณชายก็เงยหน้าชื่นชมผลงานของตัวเอง อยากทำมากกว่านี้ด้วยซ้ำ เเต่เพราะความสงสารล่ะนะ

"นอนได้เเล้ว"


..

Jackson part

"เป็นไรมึงสภาพดูไม่ได้เลย"

ผมมาโรงเรียนในสภาพที่ดูดีกว่าเมื่อวาน นิดหน่อยเเต่ก็ยังดูแย่อยู่ดีจนเเจบอมมันทักขึ้นนี่ละ

"เปล่าเมื่อคืนนอนดึกทำการบ้านเพลิน"

โป๊ก!!

"ทำการบ้านบ้านมึงน่ะสิ มานักลอกคณิตกูเนี่ย"

เออ มันก็จริง เเต่เมื่อวานที่พี่เเดนบอกทำเอาผมคิดไม่ตกเลยล่ะ

"ไง เฮียๆ วันนี้มากันเเต่เช้าเชียวนะ"

คิม ยูคยอมรุ่นน้องม.ปลายปี 1 มันเด็กห้องคิงไม่ค่อยมีเวบามาสุงสิงเท่าไหร่นานๆจะได้เจอกันที

"ก็เเจ็คมันทำคณิตไม่เสร็จเลยต้องมาให้มันลอกเนี่ยสิ"

"หรอ ว่าเเต่เฮียเหอะ เมื่อวานผมเห็นนะ พี่ไปทำอะไรกับเด็กใหม่ห้องพี่ที่หลังโรงเรียน"

หือออ คำถามนี้ยูคมันถามไอ้เเจบอม ซึ่งมันนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ผมว่ามันมีอะไรเเปลกๆแล้วล่ะ

"ไม่ใช่กูแล้วล่ะ ถามเเจ็คสิกูกลับบ้านตั้งเเต่ออดดังเเล้ว"

หรอวะ? เมื่อวานผมรีบมากเลยไม่ทันลามันด้วยซ้ำ

"โอเคๆ ถือว่าผมไม่เห็นเเล้วกันเเต่อย่าให้ผมจับได้นะเฮียตายเเน่"

"ไร้สาระนะมึงเนี่ยไป ซื้อสตอร์รี่นมสดให้กูเลย"

"ตังค์มาอีเฮีย"

"จ้าๆ เเจ็คมึงเอาไรไหม?"

"ไม่เอาอ่ะ "

ผมก้มเขียนการบ้านต่อ โดยที่มีไอ้เเจบอมนั่งกดโทรศัพท์อยู่ข้างๆ

"อ้าวคุณเเจบอม คุณเเจ็คสันนั่งด้วยคนนะครับ"

อื้อหือเสียงทุ้มนุ่มลึกชวนฝัน เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ปาร์คจินยอง เด็กปริ๊น

"อื้อ"

เเจบอมก้มหน้างุดกว่าเดิม ผมว่ามันเเปลกๆนะ มันต้องมีซัมติงกันเเน่นวล

"รู้จักเราด้วย?"

"รู้สิ"

".."

"รู้พอๆกับคุณชายมาร์คเลยล่ะ"

ประโยคหลังเขากระซิบเสียงเบากับผม คุณมาร์คเคยเรียนที่ปริ๊นด้วยหรอ ไม่ยักจะจำได้

"เอ่อ..."

"ลองไปถามมาร์คดูสิ"

ผมรีบเบี่ยงตัวออกห่างเขาเข้ามาใกล้เกินไปแล้วนะ ถ้าคุณมาร์ครู้ผมอาจจะโดนฆ่าตายได้ นี่ผมไม่ได้เว่อร์นะคุณชายมาร์คนะร้ายกว่าที่คุณคิดเยอะ เยอะมากๆด้วย

"ไว้จะถามเขาดูละกัน"

"คุณหัวหน้าห้อง"

"อื้อ"

เเจบอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับจินยอง ซึ่งมีผมคั่นกลาง อย่างกับไม้กันหมาเเต่น่าจะกันคุณชายปาร์คมากกว่า เเล้วไอ้เเจบอมมันก้มหน้าตั้งเเต่เมื่อกี้เเล้วนะจะไม่พูดอะไรเลยรึไงนอกจาก อือ

"เย็นนี้เจอกันที่เดิมนะครับ"

ฟอดดด

ชิหัย...

อะไรคือการที่ผมโดนหอมแก้มวะครับ เเล้วไอ้ชายปาร์คมันก็วิ่งหนีหายไปเฉยเลยส่วนไอ้เเจบอมก็ทำหน้าอึ้ง

"ไอ้เหร้!!!"

ผมด่าไล่หลังไปถ้าคุณมาร์ครู้นะผมตายเเน่ เเล้วรายนั่นสายเยอะด้วย ภาวนาว่าวันนี้ผมจะกลับไปฉลองวันเกิดคุณท่านอย่างปลอดภัย

"โถ มึงโดนหอมแก้มทำหน้าอย่างกับเสียตัว"

"มึงลองโดนบ้างไหมล่ะ!!"

หอมอ่ะไม่เท่าไหร่เเต่ผลที่ตามมาเนี่ยสิ
เเล้วนั่นอะไรของมัน ทำไมต้องหูเหอแดงขนาดนั้นกัน

"ไปแล้ว!!"

"ไปไหน?"

"ไปหาไอ้ยูค กูลืมฝากมันซื้อขนม"

"จ้า"

.....

ผมกับคุณมาร์คกลับมาที่บ้านเเล้วครับ ตอนนี้กำลังเตรียมงานกันอยู่ คุณท่านบอกว่าจะกลับจากอิตาลีวันนี้ ผมอาสาโชว์ฝีมือการทำอาหารอยู่ในครัวส่วนคุณมาร์คไปจัดการงานอะไรสักอย่างในห้อง

"ป้าครับหยิบซอสมะเขือเทศให้ผมหน่อยครับ"

วันนี้ผมบอกว่าจะโชว์ฝีมือเอง เลยให้คุณเเม่บ้านเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ

ฟอดดด

เอวผมถูกสวมกอดจากด้านหลังป้าเเม่บ้านคงไม่ทำแบบนี้เเน่ๆ เเถมมาหอมแก้มผมไปอีก

ซอสมะเขือเทศถูกยื่นมาให้จากข้างหลัง

"ขอบคุณครับ...ปล่อยผมได้เเล้ว"

"ทำไปเหอะน่า"

"คุณมาร์คเเปลกๆไปนะครับ"

ใช่เขาเเปลกไปการกระทำของเขาดูไม่ใช่ตัวเขาเลยสักนิด ถ้าคุณรู้เรื่องก่อนหน้านี้ละก็..

"เเล้วนายไม่ชอบรึไงล่ะ?"

อบอุ่นเกินไปแล้ว ผมรับไม่ได้คุณมาร์คนะเกรี้ยวกราดกว่านี้ มาเเบบนี้ผมรับไม่ได้ ขู่ผมสิ โกรธสิ ทำร้ายสิ ใช้เเส้สิ มัดผมสิ ยิงผ.. พอๆเอาเป็นว่า


ม่ายยยยย...


"ก็..ดีครับ"

".."

"เเต่เหมือนไม่ใช่คุณมาร์คเลย"

"เเล้วอยากให้คุณมาร์คของนายเป็นเเบบไหนล่ะ?"

ม่ายยยยยยยย!!!!!!!! นี่มันผิดมันไม่ใช่อ่ะ คุณมาร์คเขาต้องเลวกว่านี้สิ เขาไม่ใช่คนอบอุ่นผมรับไม่ได้.....

หรือว่าเเกล้งผมอยู่?


"ผมเอ่อ..."

"โอ๊ะ! มันเดือดเเล้วนะ"

ผมหันไปสนใจหม้อซุปตามเดิม เขาก็ยังคงกอดผมอยู่อย่างนั้น

"เค้ก"

"ครับ?"

"ไม่มีเค้ก"

"อ๋อ! ผมฝากเพื่อนซื้อมาเเล้วครับอยู่ในตู้เย็น"

คุณมาร์คผละออกจากตัวผมไปดูเค้กในตู้เย็น เเจบอมมันบอกว่าไอ้ยูคมันทำร้านขนมพวกนี้อยู่ ยูคเลยโทรสั่งคนที่ร้านเเล้วให้เอามาให้ สวยมากเเถมท่าทางน่าอร่อยด้วย

"สวยจัง"

ผมยิ้มให้กับคำชมของคุณมาร์คให้เดาเขาคงกำลังพิจารณาตัวอักษรหน้าเค้ก


'คุณมาร์ค เเจ็คสัน แฮปปี้เบิร์ดเดย์ครับคุณท่าน'

ยูคมันก็ถามนะว่ามาร์คไหน ผมก็บอกไปว่าญาติๆ เท่านั้นเดี๋ยวเรื่องจะบานปลาย

พรึบ

หือ เสียงไรวะ

".."

ทันทีที่ผมหันหลังไปจากเสียงเมื่อกี้..เค้กของผมก็ลงไปอยู่ในะถังขยะซะเเล้ว
ผมได้เเต่ยืนนิ่งอึ้ง ส่วนคุณมาร์คแกก็หยิบอะไรก็ไม่รู้โดยไม่สนใจเค้กที่เจ้าตัวปาลงถังขยะไป

" คุณมาร์คทำอะไรน่ะครับ?"

ผมยังคงยืนนิ่งอึ้งก็รู่ว่าเขามันบ้าเเต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ ยังมีหน้ามาเมินอีกอยากจะด่าคุณซะเหลือเกินนนน...

"กว่าม๊าจะกลับก็ดึกอยู่นะคงพอมีเวลาทำเค้ก"

"เเต่ที่ผม..เอ่อ..ซื้อมาก็.."

เขาก็ทำเป็นเมินราวกับเสียงผมเป็นเเค่อากาศเท่านั้น อยากจะชกหน้าคนคนนี้เหลือเกิน

"ถือซะว่าฉันไม่เคยเห็นเค้กนั่นเเล้วกันนะ"

พูดจบเขาก็จัดการเตรียมอุปกรณ์พร้อม

"เลิกปรุงเจ้าพวกนั้นสักเดี๋ยวเเล้วมาช่วยทางนี้ดีกว่า"

เขาพูดเหมือนกับสั่ง ผมจะทำอะไรได้ล่ะก้มหน้ารับกรรมไปสิ เกิดมาเป็นทาสเขานี่

...

บรรยากาศอึมครึมถูกก่อตัวขึ้นหลังจากที่เเจ็คสัน เริ่มตีครีม ดวงตากลมยังคงมองเค้กในถังขยะอย่างอาลัยอาวอน เสียดายสุดๆ เเต่ในเมื่อมันถูกปาลงถังไปแล้วให้ทำอย่างไรได้ ความคิดชั่วพริบตาคือหยิบเค้กในถังมาปาใส่หน้าคุณมาร์คนี่เเล้วหนีไปกับสายลมเลยดีไหม เเต่ก็นั่นเเหล่ะเเค่ความคิด

"ทำไมทำหน้าบูดเเบบนั้นล่ะ"

'มึงยังมีหน้ามาถามอีก'

"เปล่าครับ เเหะๆ"

ครีมที่ตีเริ่มขึ้นฟูสวย เค้กในเตาก็อบเสร็จเเล้วเหลือเเค่เเต่งหน้าเค้กเท่านั้น อดแปลกใจไม่ได้ที่คุณมาร์คของเขาดูจะถนัดอะไรเเบบนี้เหลือเกิน

"ไหนชิมครีมหน่อย"

การเอาครีมไปป้ายที่ริมฝีปากคนน่ายุ่งเเล้วละเมียดเลียมันจากกลีบปากนุ่มนิ่ม นั่นเเหล่ะวิธีชิม ลิ้นร้อนไม่ได้หยุดเเค่นั้นบังคับคนตัวเล็กกว่าให้อาปากก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปพัวพันกับลิ้นเล็ก ความรู้สึกวูบวาบจนไม่เป็นอันทำเค้กเล่นงานซะเเล้ว
ความหวานของครีมที่ยังติดอยู่กับโพรงปากนุ่มนิ่ม ไหนจะใบหน้ากลมที่หลับตาปี๋หน้าตาเเดงเพราะความเขิน รสจูบทีละมุนละม่อมเเละเริ่นร้อนเเรงขึ้นเรื่อยๆ

"อื้อ.."

มือป้อมค่อยๆดันไหล่มาร์คออกถ้าไม่หยุดตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างเพราะตอนนี้หลังเขาเเนบไปกับพื้นโต๊ะในห้องครัวเเล้ว

" ครีมใช้ได้เลย "

ร่างเล็กได้เเต่คาดโทษคุณชายของตัวเองเงียบๆ สภาพตอนนี้คือคร่อมกันบนโต๊ะครัวเเล้วนะ มองเสี้ยวหน้าคนที่หยิบเค้กออกมาจากเตา หยิบครีมลงไปละเลงอย่างบรรจง เเต่คงลงเเรงเยอะจนครีมกระเด็นติดข้างเเก้ม

"คุณมาร์คครับครีมติดครับ"

ชี้ตำเเหน่งบอกให้ผู้เป็นนาย หวังว่าเขาจะเช็ดมัน เเต่ก็นั่นเเหล่ะ..

"เช็ดให้ทีสิ"

".."

"ด้วยปากนายนะ"


".."

"ครับ.."


ด้วยที่ส่วนสูงต่างกันไม่กี่เซนเเต่ขาเเจ็คสันคงสั้นจริงๆ เลยเขย่งปลายเท้าไปจุ๊บข้างเเก้มของคุณชาย ครีมติดริมฝีปากยังไม่ทันที่จะได้เช็ดมันออก ริมฝีปากถูกช่วงชิงอีกครั้ง คราวนี้ดูจะหนักหน่วงมากกว่าเดิม ก่อนจะผละออกเมื่อหน้ากลมนั่นขึ้นสีเเดงจ๋า

"ฮา..ฮา..พอเเล้วครับ"

มาร์คเลียริมฝีปากถ้าไม่เกรงใจว่าวันนี้วันเกิดคุณมี๊ คนตัวเล็กนี่ไม่รอดเเน่ๆ

'ใครใช้ให้ทำตัวน่ารักอย่างนี้กัน


...
"สุขสันต์วันเกิดนะครับ"

"สุขสันต์วันเกิดครับ"

ผู้ใหญ่ประจำบ้านทั้งสองคนที่เดินเข้าบ้านมาถึงกับตีหน้างง ก่อนจะเข้าใจเรื่องราว เมื่อเค้กถูกยื่นมาตรงหน้า

"ดีใจเว่อร์เลยไหม?"

เป็นคุณป๊าที่ถาม เขาเตี๊ยมกันกับเจ้าลูกชายมาอยู่เเล้วล่ะนะ ฮ่าๆ



"เค้กน่ารักจังเลย มาร์คทำกันเองหรอลูก"

"ครับ"


'พี่เอิน&น้องกากา แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ฮะม๊ามี๊'


มาร์คตอบออกไป กว่าทั้งสองคนจะออกมาจากห้องครัวได้ก็ปาไปชั่วโมงกว่าๆ พวกแม่บ้านรีบเข้ามาตาม ดีนะที่มาไม่เห็นฉากเด็ดไม่งั้นละก็เรื่องไม่จบเเน่ๆ


"ซุปนี่ผมเป็นคนทำครับคุณท่าน"

น่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุดในสายตาคนเป็นพ่อเป็นเเม่ งานเลี้ยงเล็กๆน่ารักๆ ดำเนินไปมีการเเลกของขวัญกัน ช็อคโกเเลตของโปรดที่คุณท่านซื้อให้เล่นเอาคนรับยิ้มน่ารักน่าชัง วันนี้เป็นวันที่เเจ็คสันดูจะมีความสุขที่สุดเพราะบรรยากาศเเบบนี้กลับมาอีกครั้ง คุณมาร์คหัวเราะยิ้มเเย้มมีความสุขเเค่นั้นก็เพียงพอเเล้ว หลังจากมืออาหารจบลง

"คืนนี้ ขอนอนด้วยคนสิ"

อีกแล้ว คงไม่ได้จะทำอะไรเขาอีกหรอกนะ เมื่อวานก็พึ่งโดนลวนลามไปเองนะ

"ครับ"

" งั้นนายไปเอาเสื้อผ้าที่ห้องฉันให้หน่อยสิ ที่ห้องนายมันหมดเเล้ว"

"ครับ"

เเจ็คสันรับคำก่อนจะขึ้นไปห้องด้านบนที่สะอาดกริ๊บ เพราะเจ้าของห้องไม่ค่อยได้ขึ้นมานอน เท่าไหร่นัก ตู้สีน้ำตาลที่บรรจุเสื้อของคุณมาร์คเก็บเป็นระเบียบเพราะมันไม่ค่อยถูกใช้งานนอกจากหยิบเสื้อนักเรียน เพราะเสื้อผ้าอยู่บ้านส่วนใหญ่ล้วนไปแขวนอยู่ห้องเขาเยอะเเยะเเล้ว ซึ่งเเน่นอนเสื้อผ้าเขาก็ต้องถูกเชดหัวให้ไปยัดกันในส่วนของตู้ชั้นล่างสุด เพราะเสื้อคุณมาร์คเกือบทุกตัวต้องได้รับการเเขวน

" เเล้วต้องเอาไปกี่ชุดวะ?"

ว่าเเล้วก็รวบไปได้ สามสี่ชุด มีชุดนึงที่เขาจำได้ดีว่าเป็นชุดนอนคู่กันตอน ก่อนขึ้นม.ปลายปีเเรก คุณมาร์คน่าจะยังใส่ได้

พอเข้าไปในห้องก็เจอกับคุณชายที่นั้งค้นชั้นใต้โต๊ะเขาอยู่ เเอบตกใจนิดหน่อยเเต่ว่าในนั้นไม่ได้มีของสำคัญอะไร มีเพียงเเค่ปากกาดินสอ กับไดอารี่ที่ล็อคไว้อย่างดี

"เสื้อได้เเล้วครับคุณมาร์ครีบเเต่งตัวเถอะนะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้"

"อือ.. ฉันจะหาปากกาน่ะ โต๊ะนายสะสมปากกาไม่มีหมึกหรอไม่ติดสักด้าม?"

"เดี๋ยวผมหาให้ครับ"

"ช่่างเถอะนายรีบไปอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวดึกเเล้วนายจะเป็นหวัด"

รู้สึกว่าช่วงนี้คุณชายของเขาเเปลกๆไป เมื่อก่อนเจ้าตัวจะชอบมากเวลาที่เขาเป็นหวัดเพราะรังแกง่ายกว่าปกติมากๆ เเต่เดี๋ยวนี้มาเป็นหงเป็นห่วง เเปลกซะจริง

....


" วันนี้.. นาย.. น่ารักจัง"

เดี๋ยวไม่นะนี่มันอะไรกันวะ อยากจะเอาหัวโขกกำเเพงตาย คุณมาร์คผู้เเสนเย็นชาคนนั้นตอนนี้กำลังเเต่งตัวไปโรงเรียนพร้อมๆกับผม เขาจัดเนกไทให้เเล้วอยู่ดีๆก็ชม ชมขึ้นมาดื้อๆ เกิดอะไรขึ้น ช่วงนี้เขาเเปลกๆไปจริงๆ

"คุณมาร์คครับ ผมขออนุญาตถามนะครับ ผมทำอะไรผิดหรือเปล่าทำไมคุณถึง"

"ก็เปล่านี่ หรือนายไม่ชอบที่ฉันเป็นเเบบนี้?"

"ไม่ครับ คือผมแค่สงสัย คุณมาร์คไม่เคยใจดีกับผมขนาดนี้"

ผมพยายามพูดเสียงเบาลงเเต่เขาคงได้ยินอยู่ดีนั่นเเหล่ะ ไอ้ดีใจมันก็ดีใจอยู่หรอกดีใจมากๆด้วยเเต่มันผิดปกติเกินไป

" หรอ.. งั้นต่อไปนี้ก็.. ฉันจะใจดีกับนายให้มากขึ้นนะ "

เขาพูดเสร็จพร้อมกับรอยยิ้ม จัดผมจัดเผ้าตัวเองให้เข้าทรง ส่วนผมน่ะหรอยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่ไม่ชินกับอารมณ์เเบบนี้ของเขาเลยจริงๆไม่ชินเลยสักนิด

"ทำหน้าเป็นหมาหงอยไปได้ หรือฉันเลี้ยงนายให้กลายเป็นมาโซไปแล้ว ชอบความรุนเเรงมากรึไง"

รู้ตัวด้วยหรอวะว่าทำรุนเเรงกับคนอื่นน่ะคุณชายยย

"อีกอย่าง.. เเค่อยากทำดีกับคนที่ตัวเองชอบมันผิดมากรึไง เลิกทำหน้าเเบบนั้นได้เเล้ว"

"-////-"

" ห๊ะ?... "




..



J. Y. D
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #20 Korragod (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 18:43
    งื้อเขินมาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #20
    0