ALL GOT7 Paradise Zone

ตอนที่ 1 : YUGBAM: ผมรักกันต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 ม.ค. 60

"แบมขนมไหม?"
"ขอบคุณ"
ร่างเล็กในชุดนักกีฬาบาสที่อยู่ในช่วงพักหยิบขนมจากมือคนตรงหน้ามาเเกะ ก่อนจะใส่ปากเเล้วเคี้ยวเเก้มตุ่ย
"พรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน"
"ที่ไหน?"
"สวนสนุก"
"ไม่ชอบสวนสนุก"
"ห้าง"
"ไม่เอา"
"ทะเล"
"เเดดเเรง"
"ภูเขา"
"สูงไป"
"ร้านอาหาร"
"ช่วงนี้คุมน้ำหนัก
"งั้นที่ไหนที่เเบมอยากไปยูคจะพาเเบมไปเองนะ เเบมอยากไปไหน"
เพื่อนร่วมรุ่นยูคยอมยิ้มมองเพื่อนตัวเองเคี้ยวขนม
"อยากไป..."
".."
"ไม่อยากไป"
" อื้อไม่เป็นไร"
คนเป็นเพื่อนอย่างยูคยอมก็ยังคงยิ้ม เเต่ในใจไม่ได้ยิ้มตามเลย
"งั้นเเบมซ้อมเสร็จกี่โมง"
"หกโมง"
"งั้นเดี๋ยวมารับเเล้วไปกินหนมด้วยกันนะ"
"อือ"






-----------ฟิคผมรักกันต์--------------
----------
¦6:00 u.¦
----------


เพื่อนตัวสูงนั่งรออยู่ตรงอัฒจันทน์ ตามเวลานัดพอดี นั่งรอคนที่กำลังเดินมาด้วยรอยยิ้ม
"ยูคโทษนะลืมบอกไป...วันนี้กลับกับพี่เเจ็คโทษที"
เเบมเเ้บมเดินผ่านหน้ายูคยอมหลังจบประโยคทันที ไม่เเม้เเต่จะมองคนที่เหงื่อท่วมตัวจากการวิ่งจากตึกเรียนมารอให้ตรงกับเวลานัดพอดิบพอดีกับที่เจ้าตัวซ้อมเสร็จี เเต่ยูคยอมก็ไม่ได้โกรธหรือแสดงท่าทีอะไร ได้เเต่ตอบรับเบาๆ ก่อนจะลุกยืนเต็มความสูง เเล้วเดินออกจากโรงยิมอีกทางเงียบๆ

>>>>>>>ฟิคผมรักกันต์<<<<<<<<<<<

วันหยุด

ห้องเเถวธรรมดาเป็นที่พักง่ายๆเเถมราคาก็ค่อนข้างโอเค สำหรับนักกีฬาบาสม.ปลายอย่างกันต์พิมุข เด็กนักเรียนทุนจากไทยมาเกาหลี วันนี้วันหยุด ไม่มีทั้งซ้อมไม่มีทั้งเรียน ได้นอนสบายๆกินขนมเพลินๆ เเต่ความสุขก็อยู่ได้ไม่นาน เสียงเคาะห้องจากด้านนอกดังขึ้น
"ครับๆ จะเปิดเเล้ว"
เปิดประตูออกไปก็เจอกับเพื่อนตัวสูงที่ถือขนมมาเต็มสองมือมายืนยิ้มอยู่หน้าประตู
เเบมเเบมไม่พูดอะไรได้เเต่เดินเข้าห้องมานั่งดูทีวีอยู่บนเตียง
"ปิดประตูด้วย"
"อือ"

YUGYOM
ผมปิดประตูเสร็จวางขนมบนโต๊ะก่อนจะหยิบมันฝรั่งรสโปรดของคนบนเตียงมาเเกะเเล้วส่งให้
"ไม่เอาจะเอาอันนั้น"
คนตัวเล็กเอื้อมมือมาหยิบก่อนจะแกะเเล้วกินขนมต่อโดยไม่ได้สนใจ ยูคเลย
"แบมคือยูคมีเรื่องจะบอก"
"เรื่องไร ถ้าไม่สำคัญอย่าเล่านะจะดูหนัง"
ยูคได้เเต่ชั่งใจสุดท้ายก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไร นั่งดูหนังมาราธอนด้วยกันเงียบๆโดยไม่พูดคุยกันสักคำเหมือนกับที่ควรจะเป็น เหมือนกับเมื่อก่อน
เมื่อก่อนเเบมเคยเป็นคนที่ร่าเริงกว่านี้เเต่พอเกิดอุบัติเหตุรถนักบาสที่ไปแข่งพลิกคว่ำไม่รอดเกือบทั้งคันมีเเบมกับผมที่รอดมาได้ ภาพเหตุการณ์ทุกอย่างคงติดตาจนทำให้เเบมเปลี่ยนไปเเต่เเบมคงจะคุยกับผมมากขึ้นถ้าวันนั้น....วันที่รถคว่ำผมไม่ใช่คนที่ช่วยเหวี่ยงตัวเเบมกับตัวเองออกมาเเล้วไม่ได้ช่วยคนอื่นเลยเเถมยันพี่ทัตน์พี่ที่เป็นนักเรียนไทยคนสนิทของเเบมให้โดนทับจนตายด้วย นั่นเเหล่ะเหตุผลทั้งหมดเเต่ที่หน้าเศร้ากว่าคือขาของผมเกือบใช้การไม่ได้เลยถูกห้ามเล่นบาส ต่างจากแบมที่กระดูกเเขนร้าวเกือบเเตกเเต่ยังเล่นบาสสานต่อทุกๆอย่างของชมรมจนสร้างชมรมบาสใหม่ได้ สำหรับเเบมผมยังเรียกว่าเพื่อนกันได้อยู่ไหมนะ เวลาเที่ยงผมขอตัวกลับ
ถึงนี่อาจจะเป็นครั่งสุดท้ายที่ได้เจอเเบม. . .ผมก็ไม่เสียใจเท่าไหร่
"แบมยูคต้องไปแล้วนะ"
"อือ"
"ยูครักแบมนะ"
"ไร้สาระกลับไปได้เเล้ว"





3 เดือนต่อมา....

"อากาศสดชื่นจังเลยเนอะ"
เสียงเอ่ยพูดเบาก่อนจะสูดหายใจเข้าไปเต็มปอดเเล้วมอิงดูบรรยากาศรอบๆ ท้องฟ้าสีครามทะเลสีมรกรตหาดทรายสีขาวหน้าเล่น เเดดพอให้เเสบผิวนิดหน่อยกับลมเย็นที่กระทบหน้าก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่
"ทะเลก็ไม่ได้เเดดเเรงเท่าไหร่เเหะ อากาศก็ดีด้วย ก่อนหน้านี้ ก็สวนสนุก ห้าง ทริปต่อไปก็ภูเขาดีไหมน้า ซ้อมช่วงไหนมั่งหว่า"
ร่างเล็กได้เเต่บ่นคนเดียวไปเรื่อยๆ ก่อนจะทรุดนั่งลงตรงพื้นทรายท่ามกลางความเงียบสงบ น้ำตาไหลออกมาตามด้วยเสียงสะอื้น
"คงสนุกกว่านี้ถ้าทุกที่ที่ไปฉันไปกับนายนะยูคยอม"
ร่างเล็กของเเบมแบมกอดตุ๊กตาสีขาวโบว์เเดงตัวเล็ก ที่คนให้ไม่ได้อยู่กับเขาเเล้ว
"ยูคเเบมขอโทษ ฮึก มันคงสายไปสินะ"
มือกอดตุ๊กตาเเน่นก่อนจะปาดน้ำตา ถึงจะผ่านมาหลายเดือนเเล้วเเต่เขาก็ลืมไมได้อยู่ดี ไม่คิดด่วยซ้ำว่าการบอกให้เขากลับไปในวันนั้นยูคยอมจะไม่กลับมาอีกเลย..

'......คิม ยูคยอม นักเรียนทุนสหรัฐอเมริกา.... '

'...เกิดเหตุการณ์รถพลิกคว่ำระหว่างทางไปสนามบินอินชอน พบร่างของนักเรียนม.ปลายถูกทับร่างเสียชีวิต...'

'แบมขนมไหม?
'พรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน'
'งั้นที่ไหนที่เเบมอยากไปยูคจะพาเเบมไปเอง'
'แบมอยากไปไหน'
'เเบมยูคต้องไปแล้ว'
'แบมแบม'



'ยูครักแบมนะ'
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น