{FIC GOT7} รักเเค่ไหนพูด!!! MARKSON

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 (แก้คำ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    25 ก.ค. 61

..................ไม่ว่าพี่รหัสจะเป็นไงต่อจากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะครับ...........................

ก๊อก ก๊อก ก๊อกๆๆๆๆๆ!!! 
 
จากที่เคาะๆธรรมดากลายเป็นจังหวะรัวๆ เเต่ก็ไม่มีท่าทีว่าประตูเจ้ากรรมจะเปิด ไอ้พี่มาร์คอะไรของเเกเเวะ รีบๆเปิดดิ๊ อ๊าาากกกกก อะไรของพี่เเกวะ
เเกร๊ก! 

"เคาะอะไรนักหนาวะ!!"
ผู้ชายหัวทอง สูง เสื้อเชิ้ตสีขาวใบหน้าหล่อเหลาอย่างกับเทวดาบนสวรรค์ 
"พี่ใช่พี่มาร์คใช่ไหมครับ ผมน้องรหั....."
  ปัง!! 
เฮ้ย!! อะไรวะกำลังพูดอยู่ดีๆปิดประตูใส่หน้าซะงั้น หรือว่าดูห้องผิดว่ะ ผมเงยหน้ามองประตูให้เเน่ใจอีกรอบมันมีชื่อผมกับพี่มาร์คแปะอยู่เต็มๆตา  เเต่ไอ้คนที่ตัวสูงๆหัวทองๆหน้าสวรรค์สร้างนั่นไม่มีทางเป็นพี่มาร์คคนที่เขียนจดหมายอะไรแบบนั้นเเน่ๆ  
...แกร๊ก!...
"โทษทีนะ ฉันไม่คิดว่านายจะเป็นรุ่นน้อง เชิญ...."
คนตัวสูงผายมือเป็นการเชิญผมให้เข้าไปในห้อง ไม่น่าเชื่อว่าไอ้ผู้ชายสังกะบ๊วยนี่จะเป็นพี่มาร์ค คนคนเดียวกับที่เขียนจดหมายส่งมาให้ บอกเลยว่าช็อค! 
"ห้องฉันอยู่ทางซ้าย ห้องนายทางขวา นอกนั้นสำรวจเองเเล้วกันมีไรก็เรียก"
พี่มาร์คเดินมึนๆเข้าห้องตัวเอง บอกเลยว่าเเค่ห้องนักศึกษาธรรมดาก็ใหญ่ใช่เล่นเพราะข้างในมีห้องเเยกอีกสองห้อง มีห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น เเละ ห้องครัว อีกหนึ่ง 
มันจะไม่ดูอู้ฟู่ไปสำหรับนักศึกษารึ ผมเอากระเป๋าไปวางในห้อง ในห้องตกแต่งสไตล์เรียบๆไม่มีอะไรโดดเด่นเเต่ก็ไม่ได้ดูจืดชืดนัก จัดของให้มันเข้าที่เข้าทาง ก่อนจะเดินออกจากห้องมานั่งจุ่มปุ๊กอยู่หน้าทีวีที่ห้องนั่งเล่น พรางหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน ไอ้มาร์คคึอิคึอิคึ นั่นกับคนคนนี้มันคนละคนกับในจินตนาการชัดๆ 
"ไอ้ เจบี!!!!!!!!!!!!!!!!"
พี่มาร์คมายืนอ่านจดหมายจากข้างหลังผมตั้งเเต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ก่อนจะพูดชื่อพี่เจบีออกมาเเล้วเดินตึงตังมานั่งข้างๆผมก่อนจะกดโทรศัพท์ด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะบ่งบอกอารมณ์ยินดียินร้าย เเต่คงโมโหไม่เบา ไอ้ครั้นจะถามว่าเป็นอะไรก็ไม่เห็นสมควรนักนั่งเเอบฟังดีกว่า อิอิ 











MARK
ในใจผมตอนนี้มีคำคำเดียว............ ไอ้เชี่ย เจบี .......................... ผมเดินมานั่งข้างไอ้เจ้าเด็กนั่นเเบบเก็บอาการเล็กน้อยจดหมายในมือ ของเเจ็คสันเป็นจดหมายที่ใช้ให้เจบีเขียน ใจความโคตรเลี่ยน ผมเลยตัดสินใจกดโทรศัพท์เพื่อจะไปด่ามันรัวๆ เเต่โทรไปก็ไม่รับ ประกอบกับเด็กข้างๆทำท่าทีเป็นสนใจหนังบางเรื่องบนหน้าจอโทรทัศน์ เเต่ลึกๆก็แอบมองผมอยู่คิดจะเเอบฟังล่ะสิ ผมตัดสินใจเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าก่อนจะนั่งจ้องเด็กคนนี้ ที่ผมจำได้ดีทีเดียวเเต่เหมือนเจ้าตัวจะลืม 
.....................ขอโทษนะฉันยังจำนายได้ไม่ลืมเลยล่ะ..................



พี่มาร์คเปลี่ยนจากกดโทรศัพท์มาเป็นนั่งจ้องหน้าผมเเทน รู้สึกได้ถึงเหงื่อที่เริ่มซึมจากมือตัวเองเลยจะจ้องอะไรนักหนาวะพูดก็ไม่พูด 
"พี่มาร์คใช่ไหมครับ ขอเเนะนำเเบบเป็นทางการนะผมชื่อ หวัง เจียเอ๋อร์ เรียกเเจ็คสันก้ได้ครับ"
ผมทำลายความเงียบด้วยการพูดออกไปพร้อมยื่นมือไปด้วยสีหน้ายิ้มๆ 
"อือ"
มาร์คพูดก่อนจะเดินลุกไปโดยไม่สนใจมือที่ยื่นมา 
ซวยชะมัดที่ได้พี่รหัสเเบบเน้!!!  อยากได้คนที่ร่าเริงกว่านี้ก็ไม่ได้อ๊าาาากกกกก
"อ๊ะ!!"
รู้สึกถึงความเย็นจี๊ดที่เเก้ม 
"อ่ะ ฉันไม่รู้จะพูดอะไรกับนายมากนักนะ เเค่จะบอกว่าจดหมายนั่นฉันไม่ได้เป็นคนเขียน เเค่นั้น"
พี่มาร์คยื่นนมสตอเบอร์ให้เเล้วพล่ามเรื่องจดหมายบลาๆๆๆ ดูก็รู้เเหล่ะว่าพี่ เจบี เป็นคนเขียน  
กี่โมงเเล้วหว่า..............เที่ยงครึ่งเเล้วนี่หว่าลืมไปเลยรายงานตัว อีกนี่หว่า
"พี่มาร์คฮะ บ่าย เรามีรายงานตัวนะครั----"
 ปัง!!!!!!!!
นี่ไม่ใช่เสียงปืนเเต่อย่างใดเเต่เป็นเสียงอีพี่มาร์ค ปิดประตูที่ผมคาดว่าน่าประตูห้อง เพราะไม่ได้หันไปมอง  'เอาไงดีว่ะกรูวว์' 
......................................................... 15 นาที.................................................................................
ปัง!!!!!!!!! 
อีกเเล้วครับ ผมหันไปมองตามเสียง ปรากฎว่าเป็นไอ้คุณพี่มาร์คที่ท่าทางจะหอบเล็กๆ พร้อมด้วยชุดนักศึกษาที่ เป๊ะ ตั้งเเต่หัวจรดเท้า 
"มัวนั่ง อื้อ อยู่ได้เดี๋ยวไปรายงานตัวสายหรอก ตามมาเร็ว"
ผมเดินงง ไปหยิบเป๋าสะพาย เเล้วเดินตามพี่มาร์ค ลงมาชั้นล่าง ยังไม่เข้าใจสถานะการที่เกิดขึ้นนิดหน่อย เเต่ก็พอรู้เเหล่ะว่ากำลังจะสาย เเต่งงตรงที่พี่มาร์คดูจะรีบอะไรเบอร์นั้น 
"ขึ้นมาดิ ยืนรออะไร"
พี่มาร์คไปลากบิ๊กไบท์สี เเดงโคตรจ๊าบออกมา หู้วว์ ฐานะบ้านอีพี่มาร์คคงไม่ได้โอโม่ๆ เเน่ๆ
อีพี่มาร์คให้ผมขึ้นคร่อมตรงตัวถัง
"พี่จะบ้าหรอ เดี๋ยวพี่ก็มองไม่เห็นทางอีกหรอก อีกอย่างผมก็ไม่ได้ตัวเบาเท่ากระดาษนะเพ่!!"
"เออ!! นั่งๆไปเหอะถ้าไม่อยากโดนทำโทษก็รีบขึ้นมา"
ผมกระโดดขึ้นคร่อมตัวถัง ไม่ชอบเเบบนี้เลยอ๊าาาากกกกกก
"เเค่นี้ก็จบ"
พี่มาร์คสตาทร์รถ ตอนนี้อยู่ในสภาพที่ผมเลื่อนลงไปนั่งหน้าตรงเบาะพี่มาร์คโน้มตัวไปจับเเฮนด์  
โอ้ยยยย!!! สถานะการเลวร้ายเกินไปแล้วโว้ยยย!!!!!! 
สภาพนี้อยู่ในสายตาของทุกชีวิตที่กำลังเดินกันให้วุ่นในมหาลัย เเต่มีหลายคนมองด้วยความอาฆาตร บางคนก็กรี๊ดเบาๆ คณะมันอยู่ไกลเกินไปนะบางที { T-T }
.................เอี๊ยดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!...........
รถเบรคเเบบกระทันหันประชันชิด ชิด ชิดจริงๆ หน้าอีพี่มาร์คนี่เเหล่ะฝังไปกับหลังผมเต็มๆ
"อ่ะลง ไปก่อนเดี๋ยวฉันตามไป"
"ครับ"
ผมขยับกระเป๋าสะพายกับเนคไทให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเดินเข้าคณะ  ทุกคนนั่งรอหน้าหอประชุมกับรุ่นพี่ปีสาม ผมไปรายงานตัวกับรุ่นพี่ ก่อนจะหยิบป้ายชื่อไปห้อยคอ เเล้วนั่งต่อเเถว


MARK 

"อ้าว!! ไอ้คุณมาร์ค เข็มกลัดคณะไปไหนครับ?!"
พี่ชานซองรุ่นพี่ปีสี่ถามเเบบทีเล่นทีจริง  ถ้าไม่สนิทกันผมคงได้ไปวิดพื้นอยู่กลางสนามเรื่องที่ไม่ได้เอาเข็มกลัดคณะมา
"ลืมอ่ะพี่ ปกติก็ไม่ได้ติดอยู่เเล้ว ก็ไม่เป็นไรนี่"
"วันนี้มันวันพิเศษ เป็นเกียรติให้รุ่นน้องหน่อยดิวะ"


"สวัสดีครับพี่ชาน อ้าว!!! ไอ้มาร์ค ทำไมมองกูอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้ออย่างงั้นล่ะครับ"
ไอ้เจบี เดินมาท่าทางร่าเริงเกินเหตุ ยังไม่มีอะไรต้องพูดตอนนี้เอาไว้สะสางกับมันทีหลัง
"เดี๋ยวให้จบรับน้องก่อนนะมึง ไอ้บีมึงตายเเน่!!! "
"กลัวจังเล้ยยย"
ไอ้เจบีเเอ๊บนิดหน่อยก่อนจะไปช่วยจัดเเถวให้น้องเดินเข้าหอประชุม ผมเดินตามหลังทุกคนไป ในหอประชุมทั้งอาจารย์เเละผู้หญิงบางส่วนมองผมกันทั้งหอ ที่มองคงเพราะ ผมหล่ออันนี้รู้ตัวดี เเต่อีกส่วนคงมองเพราะ...............................ไม่ได้ติดเข็มกลัดรุ่นรูปนกมาเนี่ยอ่ะสิ...................................

TBC




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

49 ความคิดเห็น

  1. #35 Black Stormer446 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:08
    มาร์คแม่งมีความหลงตัวเอง55
    #35
    0
  2. #34 Black Stormer446 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:07
    นก...?
    หื้อ??
    #34
    0
  3. #5 benjasiri_kae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 20:53
    รอเสมอ
    #5
    0