{FIC GOT7} รักเเค่ไหนพูด!!! MARKSON

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ก.ค. 61

     เช้าวันสุดท้ายที่เคียงจู พวกเรากำลังรอขึ้นรถกลับกัน ถ้าถามว่าเมื่อคืนเป็นไง... ร่างผมจมไปในอกคนตัวสูงลมหายใจที่เป่ารดหัวทำให้ชวนหัวใจเต้น....จะบ้าเรอะ!! มันไม่เหมือนนิยายโรเเมนติกเเบบนั้นหรอก T^T กอดเเน่นมากมีละเมอเรียก เจียเจีย ด้วย ใครวะ?
กอดเเน่นมากจนผมต้องสะกิดพี่มาร์คเบาๆให้พี่เเกขยับหน่อยผมอึดอัดเเต่พี่เเกดันกระซิบประโยคที่ผมนึกถึงเเล้วยังขนลุกไม่หายเลย
'เเน่นกว่านี้สิดี'

เเต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมเผลอหลับไปตอนไหนตื่นอีกทีก็ตอน 6 โมงนี่ละ
"จินยองทำไมนายดูตาโหลๆจังไม่ได้นอนรึไง"
ผมถามจินยองที่พึ่งเดินขึ้นรถมาหมอนี่ดูเหมือนคนไม่ได้นอนเลยอ่ะ
"นิดหน่อยน่ะ"
"เมื่อคืนโทษนะหานายกับพี่บีไม่เจอ"
ไม่มีใครตอบอะไรจินยองเอนหัวพิงกับไหล่ผมเเล้วหลับตาพริ้ม สงสัยคงง่วงมั้งผมเลยให้จินยองพิงอยู่อย่างงั้น
"เเจ็คสัน."
"พี่บีมีอะไรครับ"
"ชู่ว..เบาๆหน่อยสิเดี๋ยวจินยองตื่น"
"เอ่อ..ครับ"
"แลกที่กันไปนั่งกับยองเเจตรงนู้นไป"
พี่บีค่อยๆยกหัวจินยองขึ้นจากไหล่ผมเเล้วไล่ผมไปก่อนที่จะนั่งที่ผมเเล้วเอาหัวจินยองซบไหล่ตัวเอง
-_-?
ผมทำหน้างงเดินไปแถวๆท้ายรถ
"เเจ็คสันเเลกที่กับพี่ได้ไหมพี่ไม่ชอบริมหน้าต่างลมมันตีหน้า" ยองเเจ
"ได้ครับ"
ได้ยินเสียงสตาร์ทที่คุ้นเคยผมเลยชะโงกหน้าออกไปดู อีพี่มาร์คจริงๆด้วย
"จะออกรถเเล้วนะเช็คน้องด้วยมินะว่ามาครบยัง"

รอเพื่อนอีกสองสามคน รถก็ออก กลับไปขอนอนสักที่เถอะ
ผมมองตามหลังพี่มาร์คที่ขับนำหน้ารถไปก่อน เเค่คืนเดียวก็รู้สึกแย่เเล้วนะต้องนอนให้พี่เเกกอดอีกตั้ง 1 อาทิตย์ 6 วันเเหน่ะ เเต่..มันก้ไม่เเย่เท่าไหร่

"เฮ้ย!! อีพี่เงิงห่าราก! มาได้ไงวะ"
เสียงโวยวายข้างหน้าเรียกความสนใจของทุกคนบนรถ เสียงนั้นคือเพื่อนผมที่ด่าพี่บีไม่รู้ว่าหลุดหรือตั้งใจกันเเน่ ผมจะบอกว่าที่อยู่ๆมาไม่เคยมีสักวันที่ไอ้พี่น้องข้างบ้านคู่นี้มันจะคุยกันดีๆได้เกิน 10 นาที เพราะจินยองจะออกท่าออกทางกระฟัดกระเฟียดทุกทีไปและครั้งนี้ผมคงติดร่างแหไปด้วยเเน่ๆ

"เฮ้ย! ข้างหน้าอ่ะมีไรวะเกรงใจอาจารย์เกรงใจคนอื่นเค้าหน่อย"จุนซู
"ขอโทษครับพี่พอดีพี่รหัสผมเมายาสีฟันเลยนั่งผิดที่อ่ะครับ"จินยอง
พี่บีเดินกลับมาที่เดิมเเละผมก็ต้องลุกไปนั่งที่เดิม จินยองหน้านิ่งมาก เงียบด้วยสงสัยจะโกรธ เเหะ
"จิน.."
"ไม่ต้องพูด!! "
ฮึก!. สงสัยจะโกรธจริงๆ
จินยองยื่นมาดึงเเก้มผมไปมาอย่างหยอกล้อ
"นี่เเหน่ะ ให้เค้านั่งกับคนอื่นทำไม รู้ไหมคิดถึงเเจ็คสันมากกก กอดทีดิ"
ผมกอดจินยองเเบบงงๆก่อนจะผละออก อะไรวะเปลี่ยนอารมณ์ตามไม่ทัน
"ตัวเเจ็คสันนิ่มจัง หอมด้วย"
"เเจ็คสัน!"
พี่บีเดินมาหน้าตาดูโกรธนี่ตรูทำไรผิดรึเปล่า
"เหยิบดินั่งด้วยข้างหลังเต็ม
"ผมก็บจินยองหันไปดูข้างหลังที่นั่งตรงที่พี่ยองเเจมีขนมวางเต็มตัวพี่เเกไปหมดทั้งๆที่ตอนเเรกไม่มี
( =_='|| )ยองเเจ
พี่ยองเเจก็ทำหน้าประมาณว่าอะไรวะต่อไป
"เห็นไหมว่าที่มันไม่พออ่ะ"
"งั้นเเจ็คเหยิบมานั่งตักเรานี่มา เเจ็คตัวเบาจะตาย"
เบาบ้าอะไรเล่า ไม่ทันพูดอะไรตัวผมก็ลอยวืดไปอยู่บนตักจินยอง ...จินยองมันไปเอาเเรงจากไหนมายกวะ ตัวชายหวังไม่ใช่เบาๆนะเว้ย
"นั่งสิครับพี่"
(^_^) จินยอง
['_'] เจบี
T^T เเจ็คสัน

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไม้กันหมาหรืออะไรสักอย่าง จินยองกอดเอวผมเเน่นเลย พี่บีก็จ้องไม่วางตาเลย กากาทำไรผิดครับมี๊
"นายน่าจะหนักนะ ชั้นล.."
"ไม่ต้องลง!!"
เเง้ จินยองตะคอกใส่เค้าอ่ะ (Y..Y)

ผมนั่งอย่างงี้จนพี่บีลุกออกไปเองเเละผมก็ได้กลับตำเเหน่งเดิม รู้งี้น่าจะขอนั่งรถไปกับพี่มาร์คดีกว่าป่านี้ถึงเเล้วมั้ง
จินยองเอาหัวซบไหล่ผมอีกครั้งก่อนจะตะวาดเสียงดุว่า
"ถ้านายลุกไปอีกชั้นฆ่านายเเน่เเจ็คสัน"
ผมนั่งเหงื่อตกเลยครับ เกือบ 3 ชั่วโมงที่ทุกคนนั่งอยู่บนรถกัน เมื่อมาถึงจินยองหยิบกระเป๋าเเล้วเดินเข้าหอทันที ผมเดินตามไป
"เเจ็คสัน.." จินยอง
"มีอะไร"
"คือ..เปล่าไม่มีอะไร รีบไปเถอะ"

จินยองดูแปลกๆไปนะผมว่า มีเรื่องอะไรกับพี่เจบีรึเปล่าเนี่ย
ผมเดินเเบกกระเป๋าเข้าหอ ก็เจอกับพี่มาร์คที่กำลังจอดรถพี่เเกพอดี
"พี่มาร์ค.."
".?."
"เปล่าๆพี่ เเค่จะบอกว่าพี่เเทคชวนไปดริ้งค์คืนนี้เขาให้ผมมาบอก"
"อื้อ"
พี่มาร์คไม่ได้พูดอะไรต่อ
..
.
เสียงเพลงดังกระหึ่ม เเสงไฟสีต่างๆเต็มไปหมด ที่นี่คือสถานที่รวมตัวของเหล่านักท่องราตรีที่ฮิตที่สุด เเละเเน่นอนผมไม่ชอบมัน กว่าจะรู้ตัวผมก็ถูกเพื่อนตัวดีลากมาที่นี่ ทั้งๆที่นี่ควรจะเป็นเวลานอนของผม ใช่ครับ...ผมกับจินยองโดนไอ้ห่านิคลากมาผับเเบบไม่เต็มใจเลยสักนิด
โต๊ะในสุดคือที่ที่มันจองไว้มาถึงนั่งปุ๊บมีสาวๆมาเกาะปั๊บผมเลยนั่งเฉยๆให้พวกเธอเลื้อย
"เห้ย! ไอ้เเจ็คมีรมร่วมหน่อยน้องเค้าเฟลหมดเเล้ว" "ใครจะไปเหมือนมึงล่ะ โวะ!" ผมผลักผู้หญิงสองคนที่มาเกาะออกกล่าวขอโทษเเล้วบอกว่าต้องการความเป็นส่วนตัว นิคเลือกที่จะสั่งเครื่องดื่มให้ซึ่งผมบอกมันเเล้วว่าผมกินมากไม่ได้ "เเจ็ค จิน เดี๋ยวมีเพื่อนมาอีกนะ" "อือ" วันนี้จินยองดูเงียบเเบบเเปลกดูไม่ค่อยโอเคตั้งเเต่กลับมาเเต่ใครจะไปกล้าถามล่ะได้โดนฆ่ากันพอดี ไม่นานกลุ่มเพื่อนของนิคก็เเห่กันมาราวๆห้าคนทุกคนใจดีมากๆ ทักทายอย่างเป็นกันเอง เเต่คนที่ผมว่าน่าไว้ใจเเละน่าสนิทด้วยคงเป็นนัมจุนละมังเขาดูไม่มีพิษภัยอะไรดี "เเจ็คสันมาจากที่ไหนหรอ" "มาจากฮ่องกง" "ว้าว เด็กต่างด้าวดิเนี่ย" เราคุยกันไม่มากเเต่ทุกประโยคที่คุยกันมันสนุก น่าเเปลกมากที่นัมจุนเหมือนผิงผิง นิสัยอ่ะนะเหมือนผิงผิงเวอร์ชั่นผู้ชาย "นัมจุนแกอย่าได้คิดอะไรกับเเจ็คสันเชียว" จินยองจ้องมาทางเราสองคนก่อนจะพูดในสิ่งที่ผมไม่เข้าใจมีเพียงเเค่นัมจุนที่ฉีกยิ้มกว้างเท่านั้น มันคงไม่มีอะไร พวกเราสนิทกันไวมาก ผมพึ่งรู้ว่าจินยองกับนัมจุนเป็นเพื่อนกันตั้งเเต่สมัยม.ปลาย นัมจุนเรียนอยู่คณะเดียวกับผมเเต่เเค่คนละสาขาเท่านั้น เเต่ผมก็ไม่คุ้นหน้าหมอนี่อยู่ดี เวลาผ่านไปสองชั่วโมงกว่าผมอยากจะขอตัวกลับเหลือเกินถ้าไม่ติดว่านิคชวนเล่นเกมส์ "เฮ้ย! ถ้าปลายขวดกับอีกด้านหมุนไปทางใครจะต้องมีคนตอบคำถามเเละตั้งคำถาม!! ตอบไม่ได้ดกนะครับ" ไม่ต้องอธิบายให้มากความก็เข้าใจกันเเล้ว ปลายขวดหมุดไปทางจูฮอนอีกด้านหันมาทางนัมจุน "มีเเฟนมาเเล้วกี่คน" "30" ทันทีตอบทุกคนส่งเสียงโห่เเซวว่าขี้โม้บ้างบลาๆ ผมก็หัวเราะตามน้ำเค้าไปแม้จะไม่เข้าใจบ้างในบางที จนปลายขวดหันมาทางผมเเละอีกด้านคือนิค "เเฟนเก่าชื่ออะไร คุณเเจ็คสันตอบครับ!" ผมหยิบเเก้วดกทันทีใครจะตอบวะ "โห่อะไรวะ" "อดีตไม่สำคัญนินะ ฮ่าๆ" "ช่างหัวอดีตเเล้วหาคนใหม่ดีกว่าว่าไหม" ผมตกใจกับประโยคสุดท้ายของนัมจุน ก่อนจะได้ยินเสียงโห่เเซว ผมได้เเต่เเยกเขี้ยวใส่คนในวงก่อนจะเล่นกันต่อ JINYONG PART ผมสังเกตุอาการเเจ็คสันมาพักนึงเเล้วเจ้าตัวเมาไม่ได้สติเลย เเต่ก็ยังเล่นต่อ นัมจุนก็ค่อนข้างเกาะเเจเลย ผมกลัวว่าไอ้เสือซ่อนเล็บนัมจุนมันจะตะครุบเหยื่อแสนซื่อบื้ออย่างเเจ็คสัน "เป็นอะไรกับพี่เจบี" ผมพึ่งสังเกตุว่าขวดหันมาทางผมก่อนจะได้ยินเสียถามคำถามมาจากสาวรุ่นพี่ที่ขอมานั่งเล่นด้วย "น้องรหัส" ผมตอบปัดๆไป เเต่ผู้หญิงคนนั้นก็จ้องผมไม่วางตา... END JINYONG PART "ไปล้างหน้านะ" ร่างป้อมของเเจ็คสันเดินเซๆไปเข้าห้องน้ำสภาพตอนนี้คือเมาแอ๋ เเต่ก็เดินฝ่าฝูงชนเข้าห้องน้ำจนได้ ยังไม่ทันจะล้างหน้าล้างตาก็ถูกจับมือจากผู้ที่เข้ามาใหม่ "ว่าไง" นัมจุนยิ้มมุมปากคนตรงหน้าเขากำลังเมาได้ที่ มือหนารั้งเอวคนตรงหน้ามากอด "จะทำรายยยไม่ทราบ" หน้าเเดงๆเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ของเเจ็คสันเอ่ยถาม "เวลาเมาเเล้วน่ารักจัง" ไม่รอช้านัมจุนคว้าท้ายทอยประกบปากกับคนตรงหน้าทันที เเจ็คสันได้เเต่หลับตาพยายามผลักคนตรงหน้าออก เเต่ก็เเพ้รสจูบที่เย้ายวนของคนตรงหน้าจนมือไม้อ่อนยวบ เเลกลิ้นกันด้วยความเคลิ้ม นัมจุนแปลกใจไม่น้อย คนที่ดูซื่อบื้อจะทำให้เขาเคลิ้มขนาดนี้ "หวานจัง" ผละออกก่อนจะกดริมฝีปากต่อ มือก็ไม่อยู่สุขสักเท่าไหร่ เลื่อนไปสัมผัสกล้ามหน้าท้องใต้เสื้อเชิ้ตคอวีสีดำของคนเมา ปัง!! "จะทำอะไร!!" คนที่เเอบฟังอยู่ในห้องน้ำเปิดประตูออกมาเสียงดังก่อนจะกระชากคอเสื้อนัมจุนด้วยความเดือด "อ่าวเด็กพี่มาร์คหรอ" "เออ" "เอ็กซ์ จัง" นัมจุนไม่ได้สนใจคนที่กระชากคอเสื้อกลับหันไปมองคนที่ยืนหอบหายใจพิงขอบอ่างล้างหน้า ยิ่งทำให้มาร์คฉุนหนักกว่าเดิม "เด็กพี่รึไง" ส่งสายตายียวนให้คนที่กำลังเดือดจัด มาร์คกำหมัดก่อนจะต่อยปากไปหนึ่งที นัมจุนมีเลือดเปื้อนที่มุมปาก เจ้าตัวเช็ดก่อนจะลุกขึ้น
"เด็กกูเเล้วมึงจะทำไม กูไม่ให้ มึงจะทำไม!" "ตอแหลว่ะ ก็เเค่ชอบเค้า เเจ็คสันยังไม่เป็นเด็กใครซะหน่อย" มาร์คกำคอเสื้ออีกคนก่อนจะง้างหมัดต่อยไปอีกรอบ ฝ่ามือนัมจุนรับไว้ทัน 'ถึงจะไม่กลัวเเต่ก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บนะโว้ย อิพี่แทคมึงหมดตัวเเน่ต้องเพิ่มค่าเสียหายซะเเว้ว' "งั้นดูแลหน่อยละกัน พี่พาเเจ็คสันกลับเหอะ คนอะไรซื่อบื้อเป็นบ้า อย่าปล่อยทิ้งไว้ล่ะเสียดายของ" จับคางเเจ็คสันก่อนจะกดจูบลงไปอีก ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้มาร์คยืนหัวเสียประคองร่างเเจ็คสันที่เมาหน้าเเดงกลับหอ ไม่รู้ว่ากี่รอบเเล้วที่เขาต้องเจอกับสถานการณ์เเบบนี้ เเจ็คสันถอดเสื้อทิ้งแม้กระทั่งกางเกงเหลือเเต่บ็อกเซอร์แล้ว มาร์คได้เเต่นั่งสงบสติอารมณ์ ก่อนจะแอบหยิบกล้องขึ้ยมากดชัตเตอร์รูปแจ็คสันตอนนี้ 'นี่กูเป็นโรคจิตหริวะ' "อื้อ..พี่มาร์ค.." มาร์คตกใจรีบวางกล้องไว้ด้านหลัง "พี่....ผม.."
มาร์คสังเกตุอาการเเจ็คสันดูแปลกๆตั้งเเต่ที่นัางรถมากับเขาเเล้วเหมือนกับไม่ใช่เมาปกติเท่าไหร่ เหงื่ออกตามเนื้อตัวขาวท่าทางที่ดูทรมาน
"พี่..ผมอึดอัด..พี่มาร์ค"
เขายังไม่อยากสรุปตอนนี้สักเท่าไหร่ว่าเเจ็คสันเป็นอะไร จนโทรศัพท์ของคนที่นอนเมาดังขึ้น มาร์คหยิบเเล้วกดรับ
-ไอ้นิคคคคค-
".."
[เเจ็คกลับไวจังวะ]
".."
[จะแนะนำสาวๆให้ซะหน่อยกลับละ]
".."
[เสียดายว่ะ งะก็ถ้ายาออกฤทธิ์เเล้วอย่าลืมหาสาวนะจ๊ะไปละ]

ปลายสายวางไปแล้ว มาร์คเเน่ใจเเล้วว่าเเจ็คสันโดนยา เเต่จะให้ไปหาสาวให้มันก็คงใช่ที่หรอกมั้ง
มาร์คเดินกลับมายืนมองคนตัวเล็กที่ครวญครางว่าทรมาน อึดอัดอยู่อย่างนั้น มาร์คคงปล่อยไว้ถ้าเเจ็คสันไม่พูดแบบนี้
"พี่..อึก..พี่มาร์ค...ผมอึดอัด..ช่วย..ผมที"
ร่างขาวพูดออกมาอย่างไม่รู้สึกอายเพราะตอนนี้เจ้าตัวไม่มีสติเเล้วภาพที่เห็นในห้องน้ำคือพี่มาร์ค เลยจำได้เเค่คนเดียว มาร์คเริ่มหลงไปกับน้ำเสียงนั้นเเละท่าทางบิดไปมาทรมานของเเจ็คสัน กว่าจะรู้ตัวก็มานั่งคร่อมร่างเล็กพร้อมกับอะไรที่ตื่นขึ้น
"พูดเองนะ"
".."



✂✂✂✂✂✂✂✂✂✂✂✂✂✂✂✂
...........

[[[[[[[]]]]]]]]]]
>//////<
นี่ไรท์พิมพ์อะไรลงปายยยยยย
ถ้าไม่ชอบยังไงเม้านติชมไรท์ด้วยน้า
ปล.NC คาดว่าน่าจะไม่มีถ้าอยากให้มีต้องรอไรท์หน่อยเพราะไรท์ต้องศึกษาอีกยาวๆเลย

#บันเทิ๊งบันเทิงรีด

J.Y.D
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

49 ความคิดเห็น

  1. #45 Black Stormer446 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 23:41
    คิดถึงT^T รกว่าไรท์จะไม่มาต่อแล้วซะอีก ตอนนี้เขาได้กันแล้วค่ะแม่...
    #45
    0