Apologize Now! ขอโทษซะ! ถ้าไม่อยากถูกรัก - นิยาย Apologize Now! ขอโทษซะ! ถ้าไม่อยากถูกรัก : Dek-D.com - Writer
×

    Apologize Now! ขอโทษซะ! ถ้าไม่อยากถูกรัก

    โดย Terex

    ผู้เข้าชมรวม

    50

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    9

    ผู้เข้าชมรวม


    50

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    จำนวนตอน :  0 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  28 ก.ย. 57 / 00:00 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูรายการอีบุ๊กทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    บทนำ

     

              ผมที่ยาวสลวยสีน้ำเงินเข้มแทบจะกลายเป็นสีดำ  ถูกหวีโดยใครบางคนอย่างถนุถนอม แต่เจ้าตัวกลับมีสีหน้าที่ไม่พอใจซะอย่างนั้น

             
              “ทำไมฉันถึงทำสีผมไม่ได้! ในเมื่อโรงเรียนที่ฉันอยู่ก็เป็นโรงเรียนนานาชาติแท้ๆ!” เธอโวยวาย  พร้อมกับหันหน้าไปทางคนที่อยู่ข้างหลังเธอ

             
              “ก็เพราะคุณหนูไม่ใช่คนต่างชาติน่ะสิครับ  และสีผมของคุณหนูก็ฝืนกฎของโรงเรียนอยู่แล้ว  ถ้าไม่ติดว่านั่นคือสีผมจริงๆ ของคุณหนู ทางโรงเรียนคงให้คุณหนูย้อมสีดำไปแล้วล่ะครับ

    คนข้างหลังพูดด้วยรอยยิ้ม เหมือนกับว่าเสียงตะคอกของเธอไม่ทำให้เขาสะทกสะท้านสักนิด

              เธอทำสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก  แต่ก็ไม่สามารถเถียงเขาได้เนื่องจากเขาพูดถูกทุกอย่าง

             
              “เสร็จแล้วครับ  หลังจากนี้ก็ดื่มนมแล้วนอนนะครับ

              “ฉันไม่กิน

              “เป็นคำสั่งของคุณท่านนะครับ

              “ช่างสิ ในเมื่อพ่อไม่เคยจะสนใจฉันแม้แต่นิด  เขาจะไม่มีสิทธิ์สั่งฉันได้

              “คุณหนูครับ  ทำตามที่คุณท่านสั่งเถอะนะครับ

              “ถ้าฉันทำ นายจะให้อะไรฉันหรอ...  ฟิลล์

              “…ผมจะให้ความภักดีกับคุณหนูและคุณท่านครับ

              “เหอะ! ฉันไม่ต้องการ!”

              “…”

              “แต่ถ้า...นายจะให้ร่างกายฉันในคืนนี้ ฉันจะยอมทำตามคำสั่งก็ได้นะ

              “คุณหนูอายุสิบเจ็ด...

              “ก็ช่างเรื่องอายุมันสิ!”

              “ได้เวลานอนแล้วครับ  ผมขอตัว

              “ถ้านายไป นับจากนี้ไม่ต้องมาคุยกับฉันอีก!”

              “... เขาหยุดและมองหน้าเธอ  ก่อนจะค่อยๆ ประกบริมฝีปากของเขาไปยังริมฝีปากอมชมพูที่ดูนุ่มนิ่มนั่น  ก่อนจะค่อยๆผละออกมา

              “ผมมีเพียงเท่านี้ที่สามารถให้ได้ในเวลานี้  เพราะงั้นราตรีสวัสดิ์นะครับ

              “...หึ

             
              น่าสมเพช  ไม่ว่าผู้ชายหน้าไหนก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธคำสั่งของฉันสักคน

             
              เธอคิดพลางแสยะยิ้มให้เขาที่กำลังเดินหันหลังให้เธอ  แล้วเธอก็ไปนอนบนเตียงอย่างว่าง่ายเหมือนกับเรื่องเมื่อกี้เป็นแค่ฝัน 

             
              น่าเบื่อ

             
              เธอคิดคำนี้ไปมาจนผ่านไปหลายชั่วโมงเธอก็ยังไม่หยุดคิด

             
              โอ๊ย
    ! หงุดหงิดชะมัด!

               
              ก๊อก ก๊อก!

             
              “คุณหนูครับ  นอนรึยังครับ

              เสียงคนรับใช้ผู้ภักดีของบ้าน  เลเยอร์ฟอร์ด’  เคาะประตูพร้อมกับตะโกนมานอกจากด้านนอก แหงล่ะ... ถามอย่างนี้ใครจะไปตอบ  เขาจึงค่อยๆ เปิดประตูท่ามกลางความมืดในห้องนอนของคุณหนูตัวร้าย 

              เขาเดินไปข้างๆ เตียงเธออย่างถนัดด้วยความเคยชิน พร้อมกับนั่งคุกเข่าลงและกุมมือเธอไว้คล้ายกับฉากหนึ่งในเรื่องเจ้าหญิงนิทรา  เขากุมมือเธอและแนบที่แก้มของเขา  สายตาอ่อนโยนที่คอยมองเธอตั้งแต่เธอเด็กๆ จนเติบโตมาเป็นยัยคุณหนูเอาแต่ใจ...

            
                ผมขอโทษที่เผลอไผลไปตามคำพูด...

               
               เขาขอโทษเธอในใจและก็ค่อยๆ เอื้อมมืออีกข้างไปลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน

             
                ถ้าเป็นไปได้ ผมจะอดทนให้ถึงที่สุด เพื่อตัวคุณหนู...  และตัวผมเอง

               
                เขาอยากให้เธอรับรู้ความรู้สึกของเขา แต่เขาก็รู้... ว่าเขากับเธอนั้นไม่เหมาะสมกันอย่างยิ่ง  เธอเปรียบดังดอกไม้ที่น่าถนุถนอม ส่วนเขามันแค่คนใช้ ที่มิอาจคิดอะไรเกินเลยได้...

             
                อย่าทำให้ผม... ต้องรักคุณไปมากกว่านี้เลย...

               
                เขารู้ว่าการคิดเรื่องแบบนี้กับผู้เป็นเจ้านายมันผิด  แต่เขาจะทำใจไม่ให้รักเธอได้อย่างไร ในเมื่อเขาอยู่กับเธอมาตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นเขาก็แก่กว่าเธอไม่ถึงสิบปี และเขาก็เป็นคนที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก เขารู้ดีว่าด้านที่เธอแสดงออกมา... มันไม่ใช่เธอ!

             
                ผมจะไม่มีวันให้ใครหรืออะไรมาทำให้คุณหนูของผมเสียใจอีก

               
               เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากเธอ  และลุกขึ้นมองเธอเพียงแค่ไม่ถึงนาที จากนั้นเขาก็ค่อยๆ เดินออกจากห้องนี้ไป ทิ้งไว้แต่เธอ ที่ยังแกล้งลับไหลอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

             
                เข้ามาแล้วก็ไม่พูดอะไร  เหอะ
      ใจเสาะ!

               
                ราวกับว่าที่เขาเข้ามาเป็นยานอนหลับชั้นดีสำหรับเธอ  ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจัดค่อยๆ ปิดลง... พร้อมกับความคิด ที่ไม่อาจหยุดเธอให้ไม่คิดได้

             
                ขอบคุณนะคะ...  พี่ฟิลล์

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น