[PRE ORDER] แ อ ค เ ค่ อ #แอคเค่อของน้องแมว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,755 Views

  • 330 Comments

  • 1,168 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,175

    Overall
    21,755

ตอนที่ 8 : Ep.7 กับคนแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61


Ep.7 กับคนแปลกหน้า


สัมผัสที่ผมรับรู้ได้ต่อจากแรงกระแทกเข้ากับคนด้านหลังคือกลิ่นของนิโคตินขนาดหนักที่ฝั่งอยู่ในร่างกายของเขา กลิ่นมันแรงมากถึงขนาดที่จมูกของผมแทบจะอึดอัดจนหายใจไม่ออก ผมพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่เสียง “ชู่ว” เบา ๆ จากคนด้านหลังก็ทำให้ผมเลือกที่จะสงบปากสงบคำเมื่อได้ยินเสียงคนเหยียบใบไม้กอบแกบดังขึ้นที่ด้านนอก
“ทางนี้น่าจะไม่มีแล้วครับ รถยนต์ด้านหน้าก็ไปหมดแล้ว” เสียงใครสักคนดังแว่วผ่านตามสายลมมา สัมผัสอีกสัมผัสที่ผมสังเกตได้คืออาการสั่นของคนที่โอบกอดผมไว้จากด้านหลังทั้งตัว มันไม่ใช่อาการสั่นของคนหวาดกลัว สำหรับผม มันคล้าย ๆ อาการสั่นของคนที่กำลังป่วยหนักหรือหนาวมาก ๆ มากกว่า
ผมได้ยินเสียงคนเหยียบใบ้ไม้แห้ง ๆ และกอหญ้าห่างไกลออกไป เวลาผ่านไปราวห้านาทีเศษ ทุกอย่างก็เงียบสงบราวกับไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก่อน เจ้าของมือถอนมือทั้งสองข้างออกมาจากริมฝีปากผม ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวให้ผมได้หันหลังไปเผชิญหน้ากับเขา
เขาสูง สูงมากกว่าผมหรือโช คะเนจากสายตาแล้วสูงมากกว่า 180 เซนฯ ไปไกล ตาทั้งสองข้างโหลราวกับคนอดหลับอดนอนมาชาติเศษ ริมฝีปากแห้งแตกเหมือนคนขาดน้ำ ที่หูและจมูกมีจิลเล็ก ๆ เจาะไว้อย่างละสองสามชิ้น ทรงผมกระเซอะกระเซิง เหมือนตัดแล้วปล่อยให้ยาวไปเรื่อย ๆ โดยไม่จัดทรง เสื้อผ้าแม้จะไม่ใช่ไฮแบรนด์แต่จากการสแกนแบบหยาบ ๆ ผมว่าก็ราคาเอาเรื่อง
เรามองสำรวจกันและกัน ก่อนเขาจะแค่นเสียงออกมาราวกระซิบ
“คนในโปสเตอร์แบบคุณ ไม่น่ามาทำอะไรที่แบบนี้นะ” เขาว่า
ผมเงียบ เม้มริมฝีปากไม่ตอบคำถามหรือคำแซะทั้งหมดของเขา มองซ้ายมองขวาก่อนจะเตรียมตัวหาทางเดินออกไปจากด้านในป่าไผ่ แต่ก็เป็นอีกครั้งที่เขาดึงมือของผมไว้
“เดี๋ยวไปส่งหน้ามอ”
“..........”
“..........”
“รถเราอยู่ทางนี้” เขาว่าง่าย ๆ ผมจิ๊ปากขัดใจตัวเองเล็กน้อย แต่หันซ้ายแลขวาก็คิดว่าคงดีกว่าเดินดุ่ม ๆ ออกไปโบกแท็กซี่กลับหอ แถมยังต้องตามกระเป๋าที่อยู่บนรถของพี่สาซึ่งก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวหนีตำรวจรอดไม่รอดแต่อย่างไร ผมถอนหายใจออกมาหนึ่งอึก เซ็งเล็กน้อยกับการโดนขัดขวางจากเจ้าหน้าที่ภาครัฐ แต่ถ้าพูดกันตามข้อบังคับทางกฎหมายแล้ว ยังไงฝ่ายผิดก็เป็นฝ่ายเราอยู่ดี แม้จะบอกว่าสิ่งที่เราทำมันไม่ได้ส่งผลกระทบหรือทำให้ใครเดือดร้อนก็เถอะ
จริง ๆ ตั้งแต่สมัยก่อนผมก็เคยตั้งคำถามกับตัวเองเหมือนกันว่าการ outdoor นับว่าเป็นเรื่องที่ละเมิดสิทธิของคนอื่น ๆ รึเปล่า แรกเริ่มคำตอบที่ผมตั้งธงไว้ในใจคือ “ผิด” ...ก็แน่นอนสิครับ คนอื่นทุกคนไม่ได้อยากเห็นคุณร่วมเพศกันต่อหน้าต่อหน้านิ แต่พอโตขึ้น มุมมองต่อเรื่องสิทธิและเสรีภาพของผมก็โตตาม คำถามถามว่าถ้าเป็นการ outdoor ในสถานที่ ๆ ไม่มีผู้คนเดินผ่าน หรือเป็นสถานที่ไพรเวทโซน แบบนี้นับว่าเป็นการ outdoor ไหม แล้วนับว่าละเมิดสิทธิของใครรึเปล่า?
ยิ่งโต โลกยิ่งซับซ้อน ความคิด สังคม สถานการณ์และบริบทต่าง ๆ ล้วนมีผลต่อบทสรุปของคำถามหนึ่งคำถาม และคำถามที่ผมถามตัวเองข้างต้นก็ยังเป็นคำถามที่ผมยังไม่สามารถตอบตัวเองได้เช่นเดียวกัน ว่ามันนับว่าเป็นเรื่องที่ดีหรือไม่ดี เป็นเรื่องที่ละเมิดสิทธิของผู้อื่นหรือเป็นสิทธิส่วนบุคคลที่มนุษย์พึ่งกระทำ บางคำถามก็ยังตอบไม่ได้จริง ๆ
ผมคิดอะไรไปเรื่อย รู้สึกตัวอีกทีเขาก็พาผมเดินอ้อมป่าไผ่ด้านหลัง ลัดเลาะไปผ่านไปยังถนนทางออกอีกซอย ก่อนจะชี้ไปที่เบนซ์ซีดานคันหนึ่งที่จอดเอาไว้ เขากดรีโมทคอนโทรลง่าย ๆ ก่อนจะก้าวขึ้นลงไปแล้วเหล่มองผมในเชิงให้ก้าวเดินขึ้นไปนั่งข้าง ๆ ผมขึ้นไปนั่งเงียบ ๆ ไม่ได้พูดขออนุญาตแบบที่เคย
“เกร็งเหรอ?” เขาถาม
“..................”
“กำลังคิดว่าจะวางตัวแบบไหนหรือพูดยังไงกับคนที่มาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้เหรอ?”
หมอนี้เดาใจเก่ง เมื่อสิบนาทีก่อนผมเพิ่งโดนเขาโอบปิดปากจากด้านหลังแถมยังไม่นับรวมว่าเขาอาจจะรู้จักผมอีกก็เลยเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไป เขาส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะพยายามหยิบกุญแจรถออกมาเสียบ ผมมองอาการสั่นที่เห็นได้ชัดจากการจับกุญแจแล้วก็ยื่นมือออกไปเป็นเชิงขอ พอเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วไม่เข้าใจผมเลยยอมเปิดปากพูด
“ถ้าคุณขับ เราอาจจะกลับไม่ถึงมอ”
“แน่ใจได้ไงว่านายขับแล้วจะกลับถึงมอ”
“ก็แน่ใจว่าผมน่าจะขับแล้วมีโอกาสรอดมากกว่าคนที่กำลังสั่นเพราะฤทธิ์ยา”
เพราะความดื้อของอีกฝ่ายที่ฉายออกมาทางแววตานั่นแหละ ผมถึงได้กล้าแซะแรง ๆ กับคนที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก เขาขมวดคิ้ว นั่งนิ่ง ก่อนจะยอมยื่นกุญแจรถให้ผมแต่โดยดี
“โอเค เราสลับที่นั่งกัน” ผมว่า เตรียมจะขยับตัว แต่อีกฝ่ายไม่ยอมขยับตาม
“คุณ อย่าดื้อสิครับ” ผมเอ็ด เขายังนั่งนิ่ง
“คุณรู้ได้ไงว่าผมเล่นยา?”
“........”
“........”
“ผมเดา”
“แน่ใจเหรอว่าเดา”
เขาถอนสายตาออกมาก่อนจะมองผมแล้วถามด้วยคำถามใหม่
“ห้องคุณมี ‘งาน’ ไหม?”
“ผมไม่มีอะไรที่คุณต้องการทั้งนั้น”
ผมว่าอย่างเบื่อหน่าย พ่นลมหายใจออกจากจมูก วันนี้ดูท่าจะเป็นวันที่ไม่โอเคสำหรับผมจริง ๆ หนีจากตำรวจมาได้ก็ดันมาเจอพวกนศ.ติดยา สงสัยจบทริปนี้ถ้าไม่ไปล้างซวยก็คงต้องไปถวายสังฆทานสักชุด
เรานั่งเงียบกันไปหลายนาที ผมมองซ้ายแลขวา แถวนี้ก็ไม่ได้มีตัวช่วยให้ผมตัดสินใจในการไปจากเขาง่าย ๆ ซะแบบนั้น ผมกำลังคิดว่าตัวเองควรจะเลือกตัวเลือกไหนดี สุดท้ายอีกฝ่ายก็เอนตัวลงกับเบาะ ก่อนจะหลับไปง่าย ๆ ซะแบบนั้น เล่นเอาผมอ้าปากออกมาน้อย ๆ เพราะไม่คิดว่าจะมีใครกล้ามาหลับต่อหน้าคนแปลกหน้าที่เพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรก
“คุณ คุณ...” ผมดึงแขนของเขาเล็กน้อย ก่อนตัวเองจะสังเกตเพิ่มได้สองอย่าง หนึ่งคือ เขาผอมมากจนแทบจะมีแต่กระดูก จนผมแทบไม่เชื่อว่าจะเป็นเจ้าของแรงที่เยอะถึงขนาดลากผมเข้าไปหลบโดยไร้สุ่มเสียง สองคือ ตัวเขาร้อนมาก ไม่รู้ว่าร้อนเพราะไม่สบายจริง ๆ หรือร้อนเพราะฤทธิ์ยาไอซ์ที่เขาเพิ่งเสพเข้าไปกันแน่
ผมกัดปากล่างอย่างหัวเสีย อยากจะเป็นคนใจร้ายที่เดินลงไปจากรถง่าย ๆ แล้วปล่อยเขาไว้แบบนั้น แต่มนุษยธรรมในใจก็ค้ำคอ ไหนที่เขาบอกว่า “เดี๋ยวไปส่งหน้ามอ” นะ หมายถึงให้ผมเป็นคนขับออกไปส่งใช่ไหม
พอตั้งสติ ตัดสินใจได้ ผมก็ขยับตัวไปนั่งบนตักของเขา
“อย่าบ่นแล้วกันว่าตัวหนัก”
ผมบ่นกับอากาศ ก่อนจะข้ามไปนั่งลงบนตักของอีกฝ่าย ถ้าจะให้ผมพยายามอุ้มอีกฝ่ายมานั่งอีกฝั่ง สู้นั่งทับตักเขาไปเลยน่าจะประหยัดพลังงานมากกว่า ก่อนขึ้นรถผมก็ลืมมองด้วยว่าฟิล์มมืดรึไม่มืด เอาเป็นว่าค่อยไปจอดแถว ๆ ที่ไม่มีคน ปลุกเขา และค่อยลาจากกัน แบบนั้นน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับผมในตอนนี้
หลังจากได้กุญแจรถ ผมพยายามนั่งแบบไม่ทิ้งน้ำหนักตัว รู้สึกแปลกประหลาดมากถึงมากที่สุดที่อยู่ดี ๆ ต้องมานั่งตักคนที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก แม้จะมีคนแปลกหน้ามากมายเคยมานั่งทับตัก (และส่วนนั้นของ) ผม ก็ไม่ได้แปลว่าผมจะไม่รู้สึกอะไรเวลาที่ตัวเองจะต้องไปนั่งทับตักและส่วนอื่น ๆ ของคนอื่นบ้าง
ผมจินตนาการไม่ออกหรอกว่าถ้าตัวเองต้องไป on top มันจะเป็นยังไง และไม่อยากจินตนาการด้วย เพราะคนที่ทำให้ผมยอมที่จะยกขาให้ไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว
ผมสตาร์ทรถ ก่อนจะกดปุ่มคลิกไปมานิดหน่อย เสียงเพลงดังขึ้นมาจากเพลย์ลิสต์ที่หยุดค้างเอาไว้ ผมชะงักไปกึกก่อนจะมองอีกฝ่ายผ่านกระจกมองหลัง
I need to grow and find myself before I let somebody love me
Because at the moment I don't know me
เขามีเทสที่ดี...ผมคิดในใจพร้อมกับเคาะพวงมาลัยและฮัมเพลงตามไปเบา ๆ ก่อนจะสะดุ้งตัวเมื่ออีกฝ่ายขยับตัวมากอดเอวผมไว้หลวม ๆ ผมหันกลับไปมอง เขายังคงปิดตาสนิท แขนทั้งสองข้างแค่โอบเบา ๆ พอให้ผมสัมผัสได้ถึงความร้อนนั้น แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดแต่อย่างไร
“ถ้าตื่นแล้วก็ขยับไปนั่งอีกข้างได้ไหม ผมจะได้ขับรถถนัด ๆ ” ผมว่า เขาไม่ตอบอะไรกลับมานอกจากหลับไปเฉย ๆ ทั้ง ๆ ที่โอบกอดผมไว้แบบนั้น พอรถวิ่งไปได้สักพักถึงได้ยินเสียงแหบแห้งพูดกลับมา
“ใจดีกับทุกคนที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันรึเปล่า”
เขาแซวหรือแซะผมก็ไม่แน่ใจ แต่ตัวเองก็ปากไวตอบกลับไปแล้ว
“แรงจะพูดยังไม่มีเลย เงียบไปเถอะคุณ”
“เงียบก็ได้ แต่ถอยไปที่เพลงก่อนหน้าให้ที”
“Teenage Fantasy อะนะ” ผมว่า เขาลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง มองหน้าผมผ่านกระจกก่อนจะพูดตอบ
“รู้จักเพลงนี้ด้วยเหรอ? คุณมีเทสที่ดีนะ” เขาว่าก่อนจะกอดผมไว้หลวม ๆ อีกครั้งแล้วหลับตาลงไป
ไม่อยากบอกเลยว่าผมก็แอบชมเขาในใจแบบนั้นเหมือนกัน
ผมทำหน้านิ่ง ๆ ก่อนจะพยายามขับรถแล้วเลี้ยวขึ้นทางวนไปทางกลับรถเพื่อไปรีเทิร์นย้อนกลับไปหน้ามหาวิทยาลัยของตัวเอง มือถือของผมสั่นนิดหน่อยเพราะแมสเซจจากพี่สา โอเค ผมจะสงบสติอารมณ์ก่อนว่าพี่ทิ้งผมไป แต่เอาเถอะ สถานการณ์แบบเมื่อกี้ไม่อยากนับเท่าไหร่ว่าอีกฝ่ายผิด แต่อาจจะไปเอากระเป๋าแล้วบล็อก ๆ ไลน์ไปก็ได้ คงต้องรอดูอารมณ์ ณ ตอนนั้นก่อน
หลังจากยูเทิร์นผ่านมาถึงแถวอเวนิวหน้ามอ ผมจอดรถเทียบฟุตบาท ก่อนจะปลุกเขาเบา ๆ
“คุณ.....คุณโว้ย” ผมโวยวายเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยมือให้ผมขยับไปนั่งข้าง ๆ ได้อย่างสบายใจสักเท่าไหร่นัก เขาฮึดฮัดพ่นลมออกจากจมูก ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นและกอดผมแน่นกว่าเดิม
“ขออีกแป๊บไม่ได้เหรอ ตัวคุณอุ่นมาก ๆ เลยนะ” ผมขมวดคิ้วกับคำพูดที่ดูไม่มีเหตุผลสักเท่าไหร่
“ตัวผมอุ่น แต่คุณนะร้อน ถ้าไม่สบายก็นั่งเฉย ๆ ก่อน ผมจะลงไปซื้อยามาให้” ถอนหายใจอีกเป็นครั้งที่ร้อย ไหน ๆ วันนี้ก็ซวยจัดขนาดนี้แล้ว ผมจะช่วย ๆ เขาให้มันจบ ๆ ไปก็คงไม่ต่างอะไรนัก
ในที่สุดความดื้อของอีกฝ่ายก็เบาบางลง เมื่อผมสามารถขยับตัวได้ ผมคว้ากระเป๋าตังค์ที่หน้าคอนโซลรถ อีกฝ่ายหันมามองหน่อย ๆ ก่อนจะหลับตาลงไป
“ไม่กลัวผมขโมยรึไง?” ผมว่า
“คนในโปสเตอร์แบบคุณทำอะไรแบบนั้นไม่ได้หรอก แค่เรื่องวันนี้ยังถือว่าผมแบล็กเมย์คุณได้ด้วยซ้ำ” เขาว่าพลางหลับตาลงไปอีกรอบ ไม่อยากจะยอมรับว่าผมแอบสะดุ้งนิด ๆ แต่พยายามอย่างมากในการไม่แสดงออกว่าเป็นจุดอ่อนให้อีกฝ่ายสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้
พอลงมาจากรถผมก็เดินเข้าแฟมิลี่มาร์ท เลือกซื้อโจ๊กกับผ้าเย็น พร้อมยาแก้ปวดหัวและน้ำดื่มขวดกลางอีกสองขวด เสร็จสรรพก็เปิดกระเป๋าเงินของเขาออกมาจ่าย สิ่งที่ทำให้ผมถอนหายใจหนัก ๆ คือแบงก์พันเป็นฟ่อน ๆ ที่อยู่ในกระเป๋า คะแนนด้วยสายตาแล้วมีไม่ต่ำกว่าสิบใบ จนแอบคิดว่าทำไมเขาถึงขาดความระมัดระวังตัวมากกว่านี้
คุณคิดว่าปกติแล้วคนที่เสพยาต้องเป็นคนชนชั้นใด ? ถ้าตอบจากประสบการณ์ส่วนตัว คิดว่าชนชั้นใดพอจะมีทุนทรัพย์มากถึงขนาดเอาเงินเป็นพัน ๆ มาละลายเล่นกับยาได้ละครับ ผมไม่ได้บอกว่าคนชนชั้นล่างหรือคนชนชั้นกลางไม่มีอะไรทำนองนี้หรอกนะ แต่ถ้าพูดกันถึงความเป็นไปได้ในการซื้อสิ่งของผิดกฎหมายที่มีราคาแพงลิบลิ่วขนาดนั้น ก็ต้องเป็นคนที่มีสภาพคล่องทางการเงินในระดับหนึ่ง (หรืออาจจะคล่องมาก ๆ ด้วยซ้ำ)
รอของเวฟไม่นานก็ได้รับ ผมเดินย้อนกลับไปฝั่งคนนั่ง ก่อนจะเปิดประตูแล้วเอาโจ๊กวางไว้ข้าง ๆ อีกฝ่าย
“คุณ....” ผมเรียก เขายังนิ่งไม่ตอบสนอง
ผมหมดอารมณ์จะถอนหายใจ เลยลงมือฉีกผ้าเย็นแล้วบรรจงเช็ดบริเวณใบหน้าของอีกฝ่าย ลูบไปทางซ้ายที ทางขวาที ให้เขาได้รับสัมผัสเย็น ๆ จากผ้าเย็นเพื่อปลุกให้ตื่น ได้ผล เจ้าตัวลืมตาขึ้นมาก่อนจะเอนตัวมาทางผมและพยายามจะจูบ
เดี๋ยว... จูบ!!!!
“โอ๊ย”
นั้นคือเสียงร้องของเขาหลังผมได้สติทันก่อนริมฝีปากแห้ง ๆ นั้นจะได้จูบปากผม ผลคือนอกจากจะไม่ได้จูบแล้วยังโดนผมซัดเข้าให้เต็มอกอีกหนึ่งตุ๊บ
“ทำบ้าอะไรของคุณ” ผมว่า พร้อมปาผ้าเย็นใส่เขาอย่างหงุดหงิดในความไร้กาลเทศะ
“ไม่เห็นเหมือนในนิยายเลย ฉากแบบนี้ผมควรได้จูบคุณไม่ใช่เหรอ”
ผมขมวดคิ้วกับคำตอบที่ไม่มีเหตุผลอีกครั้ง พร้อมทดลงไปในใจตัวเอง รีมาร์กไว้ว่าต้องบอกโชให้ได้ว่าการเป็นแอคเค่อไม่ได้แปลว่ากูจะจูบกับใครก็ได้ (โว้ยยยยยยยยยยยยย)
“ทำไมอ่ะ ที่กับคนนั้นคุณยังถึงขนาดให้เขาดูดให้ได้เลย”
“แล้ว?”
“แล้วยังไงนะเหรอ ก็ถ้าคุณทำแบบนั้นได้ ผมก็น่าจะทำกับคุณได้”
เขาว่า พร้อมกะพริบตาปริบ ๆ มองผม ผมนับหนึ่งถึงร้อยก่อนจะพยายามอธิบายเหตุผลของตัวเองออกไป
“นั้นผมรู้จักกับเขา แต่ผมไม่รู้จักคุณ”
“งั้นก็รู้จักกันสิ จะได้จูบได้”
“ถามผมสักคำรึยังว่าผมอยากรู้จักกับคุณไหม?” ผมถาม คิ้วขมวดแสดงอารมณ์อย่างถึงที่สุด
“............”
“............”
“กินโจ๊กซะ คุณจะได้มีแรงขับรถเองได้ แล้วผมจะได้รีบ ๆ ไปสักที” ผมว่าพร้อมดันชามโจ๊กที่เวฟมาแล้วให้กับเขา
“คุณรู้ได้ไงว่าผมยังไม่กินอะไร” ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะพออ่านสถานการณ์เป็นอยู่บ้างเมื่อเห็นสายตาพิฆาตของผม เลยยอมรับโจ๊กอุ่นไปกินแต่โดยดี
“คุณเสพยา พวกเสพอะไรพวกนี้มันไม่ค่อยกินอะไรหรอก”
ผมว่าตามการสันนิษฐานของตัวเอง ใช่ว่าผมจะไม่เคยมีอะไรกับคนที่ ไฮ มาก่อนจะมาเจอกัน ผมไม่อะไรกับคนที่เล่นยาในกรณีที่เล่นก่อนจะมาเจอกัน แต่ผมไม่อนุญาตโดยเด็ดขาดสำหรับสารเสพติดทุกชนิดถ้าคิดจะมามีอะไรกันในห้องของผมห้ามนำเข้ามาเพราะผมไม่เสี่ยงด้วยอย่างเด็ดขาด
อีกฝ่ายไม่ตอบรับหรือปฏิเสธข้อกล่าวหานั้น เขาเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ ราวกับคนไม่รู้รส แค่กินพอให้รู้ว่ากิน ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ
“ผมไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้วนอกจากน้ำเปล่า ยาทำให้ผมไม่รู้สึกอยากอาหารเลย”
เขาว่า สายตาเหม่อมองผมผ่านกระจกมองหลัง ผมเบนสายตาหลบออกไป ไม่รู้ว่าตัวเองควรต่อบทสนทนาแบบไหนดีกับคนที่เพิ่งเจอกัน เพิ่งสารภาพว่าไม่กินอะไรมาสองวันเพราะเล่นไอซ์
“คุณเป็นคนมีมารยาทและมีน้ำใจ” เขาว่าต่อ
“อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น”
“คุณตำหนิผมก็จริง แต่คุณไม่ถาม ไม่ซักไซ้ ไม่สงสัยว่าทำไม เหตุผลอะไร ทำไมผมเสพไอซ์ ทำไมผมไม่กินข้าว ทำไมผมไม่รักตัวเอง คุณไม่มีความรู้สึกอะไรเลยนอกจากมองว่าทั้งหมดที่ผมทำ ....มันเป็นเรื่องของผม”
เป็นอีกครั้งที่เขาเดาถูก ผมคิดแบบนั้นจริง ๆ อาจจะเพราะนิสัยที่ติดมาจากการเป็นแอคเค่อ การไม่สงสัยหรือตั้งคำถามอะไรในตัวอีกฝ่ายนอกเหนือจากคำถามที่อยู่ในขอบเขตของกิจกรรมบนเตียง เป็นการวางตัวแบบหนึ่งของผม เพราะบางคำถาม คนถูกถามก็ไม่ได้อยากตอบหรืออยากบอกเหตุผลของตัวเอง
“ทุกคนมีเหตุผลเป็นของตัวเอง”
ผมว่าแบบนั้น เพราะคิดอยู่เสมอว่าจะเอาอะไรไปตำหนิเขา ในเมื่อตัวผมยังมีเหตุผลในการเป็น “แอคเค่อ” ของตัวเองด้วยซ้ำไป ถ้ามันไม่ใช่เรื่องที่ส่งผลกระทบต่อคนอื่น ต่อให้เป็นเรื่องที่เลวร้ายที่คนในสังคมมองเข้ามา ผมก็ยังเลือกที่จะไม่พูดอะไรซะมากกว่าด้วยซ้ำไป โอเค แม้อีกด้านผมจะแอบเบลมเขาในใจนิดหนึ่งก็เถอะ ที่ขับรถออกมาโดยไม่มีสติขนาดนี้ แต่พูดออกไปก็คงไม่ได้ช่วยอะไรในเมื่อเหตุการณ์มันเกิดขึ้นแล้ว
“ขอบคุณครับ”
“อื้ม”
“คุณ”
“ว่า”
“คุณไม่อยากรู้จักกับผมจริงๆ เหรอ?”
เขาถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม ผมส่ายหน้าปฏิเสธ
“แค่ผมลงไปจากรถคุณ ทุกอย่างก็จบลงแล้ว”
“คุณคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“อืม”
“ผมจะคอยดู” เขาว่าแบบนั้น ก่อนเราทั้งคู่จะเงียบไปดื้อ ๆ ปล่อยให้เสียงเพลง teenage fantasy ยังคงเล่นวนต่อไป รอจนอีกฝ่ายกินเสร็จ พร้อมกระดกน้ำตาม ผมก็เตรียมตัวจะก้าวลงจากรถ วันนี้เกิดเรื่องมากมายเกินกว่าจะถือว่าเป็นวันที่ปกติอีกวันของชีวิตการเป็นแอคเค่อ แม้ผมจะเจอเหตุการณ์แปลกประหลาดอยู่บ่อย ๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะชินชากับทุกเหตุการณ์นักหรอกนะ
ผมเตรียมจะเปิดประตูก้าวลงไปจากรถเพื่อกลับหอสักที แล้วก็เป็นอีกครั้งที่เขารั้งผมไว้
“คุณ”
“ว่า”
“ก่อนคุณลงจากรถไป ผมขออะไรคุณหน่อยได้ไหม?”
“..............”
“คุณช่วยกอดผมสักครั้งก่อนคุณจะลงไปจากรถของผม...ได้ไหมครับ?”




time talk : มาช้ากว่าที่ลั่นวาจาไว้ไป  1 วันทำการ เมื่อวานนี้ผมติดธุระนิดหน่อยครับ เป็นอีกช่วงของชีวิตที่กำลังขยับก้าวไปข้างหน้าก้าวใหญ่ ๆ  

แต่ยุ่งแค่ไหนเมื่อวานก็เป็นวันที่ผม happy มากที่สุด ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าทุกคอมเม้นท์ทำให้ผมหน้าบานมาก ๆ จนพี่ 7-11 แซวผมว่าวันนี้พ่อแมวไปทำอะไรมา ทำไมยิ้มได้ทั้งวันขนาดนั้น 

ก็ต้องขอบคุณทุกๆ คน ทุก ๆ เพจ ด้วยนะครับที่รีวิวนิยายให้ผม ตั้งแต่เพจรีวิวนิยายสไตล์นก และคนอื่น ๆ อีกหลายท่านที่ผมไปกดหัวใจรัว ๆ ให้ ทำให้มีผู้อ่านเพิ่มมากขึ้นขนาดนี้ สารภาพว่าตอนแรกแอบจะถอดใจนิด ๆ แล้ว แต่มาตอนนี้ผมฮึดจนอยากจะลงเป็นสิบ ๆ ตอนเลยครับ #ผิด

ไม่อยากบอกอะไรนอกจากสัญญาว่าจะปิดเล่มนี้ให้ได้ครับ และไม่ต้องกลัว ผมเขียนไว้ครบหมดแล้วจริง ๆ ทั้งตอนพิเศษและตอนหลัก ไม่เทแน่นอนเพราะผมรีเสิร์จไปเยอะมากครับสำหรับการเตรียมตัวเเขียนเรื่องนี้ ฮ่าาา เอาเป็นว่ายอดกระปุกกันไว้ได้เลยนะครับ 

Ps. เห็นหลาย ๆ คนถามกันมา นิยายเรื่อง "แอคเค่อ" ผมลงไว้หลายเว็บนะครับ ลองไปเสิร์จอ่านหรือหาตามลิงก์หน้าแฟนเพจ/ทวิตเตอร์ ของผมได้นะครับ จะได้ไม่ขาดตอนกัน แล้วจะกลับมาคอมเม้นท์ที่นี้ก็ได้ครับ เพราะดูแล้วจะมีบางตอนที่แทบจะทั้งตอนผมไม่สามารถลงในเด็กดีได้เลยจริง ๆ ;__:

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #264 Astatined (@Astatined) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 23:51

    พี่เขียนได้แบบrealมากๆรู้สึกอินตามเลย

    #264
    0
  2. #191 PinkuButa (@papang-pinkpig) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:44
    ชอบมากก
    #191
    0
  3. #184 ศฐาพรonTheWar (@0850304849) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 19:33
    ตัวละครในอุตดมคติมากๆ ถึงตอนนี้ยังไม่ค่อนแน่ใจชื่อของตัวละครหลักก็ตาม ขอบคุณที่แต่งนะคะT___T นิยายไรท์คือตอบโจทย์ตอบข้อสงสัยในการอ่านเริ่มอ่านนิยายของเรามากๆ
    #184
    0
  4. #169 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 20:56
    อีกอย่างที่ชอบนอกจากข้อมูลแน่น คือชอบที่ตัวละครมีพื้นหลังที่หลากหลายมาก สนุกดี ทำให้ประหลาดได้บ่อยๆ โดยเฉพาะตอนที่แล้วกับตอนนี้ พี่สาหาย นายคนนี้ก็มาแทน เออออ 5555555555 ชีวิตแอคเค่อไม่เหงาแล้วนะที
    #169
    0
  5. #161 Kedkiki (@PawadeePrommakun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 13:45
    คือมันดีมากๆๆๆๆๆๆเลยอ่ะมันแบบบอธิบายไม่ถูกอ่ะคืทุกคนมีปมมีอดีตของตัวเอง
    #161
    0
  6. #91 aliankuma (@pandarapimsky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 12:35
    คือดีย์ แบบไม่ทุ่งลาเวนเดอร์ แนะนำให้ทุกคนมาอ่านเด้ออออ
    #91
    0
  7. #82 pleple779205 (@pleple779205) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 01:49
    อ่า...ไม่รู้จะพูดยังไง คือมันดีมากๆ อ่านแล้วลื่นดีค่ะ ทุกอย่างมีเหตุผลที่ลงตัว สู้ๆนะคะ รออยู่เด้ออ
    #82
    0
  8. #81 pleple779205 (@pleple779205) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 01:49
    อ่า...ไม่รู้จะพูดยังไง คือมันดีมากๆ อ่านแล้วลื่นดีค่ะ ทุกอย่างมีเหตุผมที่ลงตัว สู้ๆนะคะ รออยู่เด้ออ
    #81
    0
  9. #80 พี่เป็นติ่ง (@pungpond44) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 23:46
    เราตามมาจากทวิตอะ ที่มีคนไปฝากไว้ ส่วนตัวเราเป็นคนอ่านแนวนี้อยู่แล้วแหล่ะ แต่คือตั้งแต่อ่านมา เราชอบแนวคิดของคุณว่ะ เราชอบสิ่งที่ตัวละครพูดออกมา ชอบอ่ะ แบบเออชอบ เราชอบความคิดของคุณด้วย เราว่ามันโคตรจะสมเหตุสมผลเลย ที่มาเม้นนี่ไม่ได้มีอะไร เราแค่อยากมาบอกเฉยๆว่าขอบคุณมากๆนะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา มันดีมากจริงๆ มันทำให้เรานึกถึงความคิดอะไรหลายๆอย่างที่เราเคยคิดแต่ก็ลืมมันไปแล้ว ทำให้เราคิดจะกลับไปอีกครั้งนึง ขอบคุณว่ะคุณ ขอบคุณมากๆ คือภาษามันดีเนื้อฟามันดีจริงๆคือก็ไม่ได้อยากอวยมากแต่คือมันแบบโอ้ยยยคือมันตรงกับใจเราอ่ะ เออ แล้วก็ถ้าเจอปัญหาอะไรอยู่เราก็เป็นคนอ่นคนนึงที่เออเป็นกำลังใจให้เธอนะ สู้ๆ ขอพลังบวกจงสถิตอยู่กับเธอ
    #80
    0
  10. #72 JB_NCS_TH (@JB_NCS_TH) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 06:21
    ตามเรื่องนี้มาจากทวิต บอกเลยว่าเรื่องนี้ทำให้เราเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับเกย์ไปเยอะมากเลยค่ะ ยอมรับว่าเราเองก็เป็นคนนึงที่มองจากภายนอกว่าคนนี้รุก คนนี้รับ อย่างที่ทีเร็กซ์บอก ว่ามันตัดสินกันไม่ได้หรอก พอมาอ่านเรื่องนี้ เราได้ข้อคิดดีๆเยอะมากเลย ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆอย่างนี้ให้เราอ่านนะคะ
    #72
    0
  11. #68 pizzahubb (@pizzahubb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 20:27
    โอ้ววววว เพิ่งมาเห็นเรื่องนี้จากในทวิตค่ะ จะบอกว่าเราชอบนิยายของคุณไรท์มากเลยนะ เรียลดี สาระแน่นด้วย ฮาาาา เป็นกำลังใจให้นะคะะ จะรอซื้อเล่มนะคับบ
    #68
    0
  12. #63 -mumo- (@mumoth) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:45
    เรื่องนี้เป็นนิยายที่ไม่ค่อยเหมือนนิยายที่เคยๆอ่าน เป็นเรื่องที่ไม่ตรงตามนิยายวายแบบตามอุดมคติ แต่ก็ให้ความสนุกในแบบของนิยายเอง คงเพราะบางเรื่องเราคงไม่มีโอกาสได้ไปประสบพบเจอกับมันจริงๆ ชอบเรื่องนี้ตรงที่ถ่ายทอดความคิดของตัวละครเอาไว้เยอะมาก มันสนุกดีนะคะที่ได้อ่านแนวคิดในหลายๆมุมมอง บางทีก็แบบ เอ๊ะ เราก็คิดคล้ายๆ เค้าอยู่บ้าง 55 ในส่วนของการลงอันนี้ส่วนตัวชอบแบบ 2 ตอนต่ออาทิตย์ เพราะมันเป็นระยะเวลาที่ทำให้เรายังไม่ลืมเนื้อเรื่องหลัก (อันนี้สำหรับคนลืมง่ายนะคะ 55) แต่นักเขียนส่วนใหญ่ก็จะลงแบบอาทิตย์ละตอน ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องไหนเราชอบก็จะอ่านไปเรื่อยๆ ได้เหมือนกันค่ะ
    #63
    0
  13. #61 Fairytailla (@Fairylailla) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 17:33
    น่าร้ากกกกกกกกพ
    #61
    0
  14. #60 ราชาคนสวย (@24012545) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 05:42
    1 วีค 2 ตอนค้าาา จะรอซื้อเล่ม><
    #60
    0
  15. #59 sp-in-k (@sp-in-k) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 02:35
    ใจอ่อนเลยอะ ดูน่ารักดี
    #59
    0
  16. #55 Bebe_yanticha (@Bebe_yanticha) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 23:46
    อยากได้1วีค2ตอนง่ะไรท์ อยากอ่านมากๆๆ
    #55
    0
  17. #53 Sembe Meij (@21Yonradee2545) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:37
    จริงๆถ้านับคนที่อ่านเรื่องนี้2ตอน1เรื่องนั้นดี
    แต่ถ้าเฉลี่ยคนดู2เรื่องวีคละ1ตอนเท่าเทียมดีนะ
    ///เราเข้าใจถูกรึเปล่านะ
    #53
    0
  18. #52 Sembe Meij (@21Yonradee2545) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:33
    เสน่ห์แรงจริงๆ
    #52
    0
  19. #51 KanomP (@pphingkiki) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:01
    เอาแหล่ววคุณที เป็นกำลังใจให้คูมไรท์นะฮับ
    #51
    0