[PRE ORDER] แ อ ค เ ค่ อ #แอคเค่อของน้องแมว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,466 Views

  • 319 Comments

  • 1,174 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    886

    Overall
    21,466

ตอนที่ 24 : Ep.20 HUG

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 357
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61

Ep.20 HUG


ผมตื่นมาเช้าของอีกวันด้วยเสียงนาฬิกาปลุกจากคนที่นอนข้าง ๆ กัน เมื่อคืนหลังจากปลุกปลอบและรับฟังปัญหาจากบ้านที่ไม่มีใครอยู่ เจ้าแม็กซ์ก็นอนกอดผมไว้แบบนั้น ไม่ถึงกับร้องไห้ แค่เสื้อกล้ามผมเปียกเป็นหย่อม ๆ เท่านั้นเอง และวันนี้อีกฝ่ายก็ยังต้องไปเรียน ดังนั้นแล้วผมจึงต้องปลุกเขาลุกออกไปอาบน้ำ
“แม็กซ์ครับ ตื่นเร็ว” ผมสะกิดเรียก
“ครับ ๆ?” เจ้าแม็กซ์สะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาก่อนจะมองซ้ายมองขวาและมองหน้าผมด้วยความสงสัย และค่อย ๆ ร้องอ๋อออกมา
“ผมลืมไปว่าเมื่อคืนผมไม่ได้นอนคนเดียว”
ผมอมยิ้มกับประโยคนั้น เข้าใจได้ไม่ยากว่าที่ผ่านมาคงจะตื่นมาแล้วเห็นแต่ห้องโล่ง ๆ โดยปราศจากสิ่งมีชีวิตนอกจากตัวเอง พอเพิ่งตื่นใหม่ ๆ มาเจอผมเข้า เลยสับสนว่าอันไหนจริงอันไหนเท็จ ประสบการณ์แบบนี้ก็เคยเกิดขึ้นกับผมเหมือนกัน สมัย ‘เกิดเรื่อง’ นั้นใหม่ ๆ
...จะสลับกันก็ตรงผมค้นพบว่าห้องของผมปราศจากสิ่งมีชีวิตหรือผู้คนอื่นนอกจากผมไปเสียแล้ว
“เป็นอะไรรึเปล่าครับ?” น้องแม็กซ์ทัก ผมส่ายหน้าแล้วไล่อีกฝ่ายไปอาบน้ำ
“ไปอาบน้ำไป๊ เดี๋ยวสายนะ” ผมว่า
“แล้วพี่อะ ไม่อาบน้ำเหรอครับ?” เจ้าตัวถามกลับ ผมจ้องตากับน้องแม็กซ์ก่อนจะร้องอ้อเข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายบอก ผมทิ้งตัวลงไปขยี้หัวเจ้าคนเพิ่งตื่นนอนมาก็อยากทำเรื่องตัวเบาเลยด้วยความเอ็นดูก่อนจะมองนาฬิกา
“งั้นก็รีบ ๆ ไปได้แล้ว เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ” ผมว่า ก่อนจะจูงมือเจ้าชิบะตัวน้อยไปเข้าห้องน้ำ อาบน้ำ ก่อนจะทำกิจกรรมผ่อนคลายยามเช้ากับเจ้าเด็กหื่นนี่อีกสักรอบ แล้วส่งเขาออกไปแต่งตัวหลังเสร็จสมความต้องการ ผมพอเข้าใจได้นะ วัยรุ่นช่วงมอปลายน่าจะเป็นช่วงที่ร่างกายเปลี่ยนแปลงมากที่สุดแล้วนะครับ มันคงเป็นผลมาจากฮอร์โมนก็น่าจะว่าได้
หลังจากผมก้าวออกมาจากห้องน้ำ เจ้าแม็กซ์ก็แต่งชุดนักเรียนเสร็จแล้ว ชิบะตัวน้อยค่อย ๆ บรรจงนำต้นกระบองเพชรขนาดเล็กไปวางไว้ข้างหน้าต่าง มุมที่แสงแดดพอจะส่องลงมาโดนบ้างแต่ไม่เต็มแสงเท่าไหร่นัก
“ผมกะว่าถ้าเลี้ยงต้นกระบองเพชรออกดอกเมื่อได้เมื่อไหร่ ผมถึงค่อยซื้อสัตว์เลี้ยงมาเลี้ยงครับ” เจ้าแม็กซ์ว่า ผมพยักหน้าเห็นด้วยแล้วเช็ดเนื้อเช็ดตัว ก่อนจะใส่เสื้อผ้าชุดเดิมกับขามาตอนเมื่อวาน
มองนาฬิกา เราทำเวลากันได้ดีมาก ๆ ตอนนี้เพิ่งราว ๆ เกือบจะเจ็ดโมงเช้าเท่านั้น ผมนั่งยอง ๆ ใส่รองเท้าผ้าใบ ส่วนเจ้าแม็กซ์ใส่รองเท้าหนัง ก่อนจะหยิบกุญแจสตาร์ทมอไซต์
“เดี๋ยวแม็กซ์ไปส่งที่ท่ารถตู้” เขาบอก
เพราะโรงเรียนของแม็กซ์อยู่ไม่ใกล้จากบ้าน ผมเลยโอเคที่จะให้น้องเป็นคนขับรถไปส่ง พอจัดการทุกอย่าง ล็อกประตูลงกลอนเสร็จสิ้น ผมก็ขึ้นไปซ้อนท้ายก่อนจะจับเอวเข้าไว้หลวม ๆ
“โก” เจ้าแม็กซ์ว่า ก่อนจะบิดมอไซต์ออกไป ผมตีหลังเขาเพี๊ยะหนึ่งหลังออกตัวแรงเกินเหตุ
“ค่อย ๆ ขับก็ได้แม็กซ์ พี่ไม่รีบ พี่ยังไม่อยากไปโลกหน้า” ผมบ่น เจ้าแม็กซ์หัวเราะชอบใจ เห็นได้ชัดเจนว่าเอาคืนผมจากเรื่องเมื่อวานชัด ๆ ผมเลยแอบมือปลาไหลเรื่อยไปจับในส่วนตรงกลางของเขา เท่านั้นแหละ รถมอไซต์ค่อย ๆ ชะลอด้วยความเร็วเท่าเดิม ก่อนเขาจะบ่นออกมา
“พี่อ่ะ แกล้งผม!” เจ้าตัวว่า เสียงงอแง ผมหัวเราะเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่าย
“ไม่แกล้งแล้ว ๆ ขอโทษ ลืมไปว่าเด็ก ๆ เซนซิทีฟ” ผมว่า หัวเราะเบา ๆ เมื่ออีกฝ่ายหน้าแดงมองหน้าผมผ่านกระจกข้าง
“อยากเห็นจัง” น้องแม็กซ์บุ้ยปากแล้วพูดออกมา
“เห็นอะไรครับ?” ผมถาม เจ้าตัวเงียบและกลอกตาไปมาก่อนจะพูด
“อยากเห็นว่าถ้าพี่มีแฟน ต้องเป็นคนประมาณไหนถึงจะสามารถคบพี่ได้”
ผมชะงักไปกับคำพูดนั้น ก่อนจะเกาหัวหัวเราะแก้เก้อเพราะไม่รู้จะตอบเขากลับว่าอะไรดี เอาเข้าจริง ๆ ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนแบบไหนกันนะที่เหมาะสมจะเป็นแฟนกับผม ถ้าพูดในแง่ของคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต คนที่เป็นแฟนกันแบบจริง ๆ จัง ๆ ก็เป็นแฟนกันแบบงง ๆ อึน ๆ ด้วยซ้ำ สถานะแฟนเป็นอะไรที่ดูห่างไกลคนแบบผมมาก ๆ
ก็เคยอยากมี แต่คนที่อยากมีด้วยเขาก็...
“ถึงแล้วครับ” เสียงของน้องแม็กซ์ดังขึ้นปลุกผมจากภวังค์ความคิด ผมก้าวลงจากรถมอไซต์ ถอดหมวกกันน็อกสำรองคืนอีกฝ่ายพร้อมส่งยิ้มให้
“ขอบคุณนะครับ ไว้พี่มาหาใหม่นะ” ผมว่า
“ครับ แม็กซ์จะรอพี่มาหาแม็กซ์อีกนะ” น้องแม็กซ์ตอบกลับพร้อมลงมายื่นข้าง ๆ ผม
“ก่อนพี่จะกลับไป แม็กซ์ขออะไรหน่อยได้ไหมครับ?” แม็กซ์ว่า พร้อมเกาหัวเขิน ๆ
“อะไรเหรอครับ?”
“พี่..ช่วยจูบหน้าผากให้กำลังใจแม็กซ์หน่อยจะได้ไหมครับ?”
เจ้าตัวว่าพร้อมย่อตัวลงมาหาผม ผมอมยิ้มและตอบรับคำขอนั้นด้วยการกระทำ เขย่าเท้านิดหน่อยก็จะจูบเบา ๆ เหนือระหว่างคิ้วทั้งสองข้างของเจ้าเด็กโตเกินวัยคนนี้ พร้อมทั้งขยี้หัวเขาเบา ๆ ไม่ให้เสียทรงที่เจ้าตัวอุตส่าห์เซตมา
“ไม่ต้องห่วง ยังไงพี่จะแวะมาหาเราอีกแน่ ๆ ” ผมรับปากเขาพร้อมพยักหน้าให้สัญญา เจ้าแม็กซ์อมยิ้มก่อนสีหน้าจะค่อย ๆ สลดลงตามลำดับจนผมสงสัย
“เป็นอะไรรึเปล่าครับ?” ผมถาม
“พี่เสือ...พี่เกลียดคนโกหกมากไหม?”
เจ้าแม็กซ์ไม่ตอบคำถามของผมแต่ถามคำถามกลับมาแทน ผมขมวดคิ้วมองหน้าเขาแล้วตอบคำถามกลับไป
“ด้วยความสัตย์จริง พี่ก็ไม่ได้บอกทุกเรื่องที่เป็นเรื่องจริงให้ทุกคนรับรู้ แต่พี่ก็ไม่คิดว่าตัวเองชอบคนโกหกสักเท่าไหร่” ผมว่า
“ครับ” เจ้าแม็กซ์รับคำเสียงอ่อน แล้วเอามือลูบ ๆ จมูก
“มีอะไรรึเปล่าครับแม็กซ์?” ผมถาม ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายมีอะไรติดค้างในใจรึเปล่า
“ไม่มีครับ...ไม่มีอะไรครับพี่” เขาเงยหน้ามองผมแล้วตอบกลับมา กลายเป็นผมพยักหน้าอีกครั้งแล้วบีบมือเขาเบา ๆ
“ถ้ามีอะไรบอกพี่นะครับ ยังไงเราก็เป็นน้องพี่คนหนึ่งแล้ว ไม่ให้พี่เป็นห่วงก็คงยากหน่อย” ผมกล่าวจากใจจริง น้องแม็กซ์ยิ้มรับแล้วขอบคุณกลับ
“ขอบคุณนะครับพี่เสือ ...เดี๋ยวแม็กซ์ไปโรงเรียนแล้วนะครับ ถ้ากลับถึงหอแล้วไลน์มาบอกแม็กซ์ด้วยนะครับ” เขาว่า ปรับสีหน้ากลับมาดูสดใสเหมือนเดิม ผมพยักหน้ายิ้มรับอีกครั้ง ยืนโบกมือลา ก่อนเจ้าตัวจะสตาร์ทมอเตอร์ไซต์ขับกลับออกไป ปล่อยให้ผมยืนรอคิวขึ้นรถตู้ต่อไป
เรื่องอะไรกันนะที่น้องแม็กซ์ไม่ได้บอกผม?
ผมรับบัตรคิวและยืนต่อแถวรอคิวรถตู้ เนื่องจากเป็นช่วงเวลาเร่งด่วน ไม่แปลกเลยที่แถวจะยาวจนกลายเป็นหลายขดขนาดนี้ ผมเปิดอินเทอร์เน็ตที่กดปิดสัญญาณไปช่วงระหว่างนอนหลับ ก่อนจะมองข้อความในไลน์หลายสิบข้อความที่เด้งขึ้นมา หนึ่งในนั้นมีอยู่คนหนึ่งที่เจ้าตัวมัดมือชกนัดผมเอาไว้ดื้อ ๆ
‘โช นข.นิยาย’
ผมเมมชื่อไลน์จากสถานะที่ได้รู้จักกัน พอคิดไปคิดมาก็กดเปลี่ยนชื่อเขากลับมาเป็นชื่อไลน์เต็ม ๆ อีกครั้ง พอเปิดอินเทอร์เน็ตได้สักแป๊บ ข้อความจากไลน์อีกฝ่ายก็เด้งตอบมาเหมือนรู้ว่าผมกำลังเปิดอ่านไลน์ของเขาอยู่
‘ผมกำลังจะขึ้นเครื่องกลับไปแล้วนะ’
นั้นคือข้อความเมื่อหลายชม.ก่อนหน้านั้น ยังไม่ทันจะพิมพ์อะไรตอบกลับไปข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาสด ๆ ร้อน ๆ
‘ผมถึงไทยแล้วนะ’
‘ทำไมวันนี้ตื่นเร็วจัง’
ประโยคแรกตอบกลับมาหลังผมอ่านไลน์ ประโยคที่สองก็ตามกลับมาติด ๆ กันโดยที่ผมยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไป
‘เมื่อคืนผมไม่ได้นอนที่หอ เลยตื่นเช้า เตรียมตัวกลับไปนอนที่หอ’ ผมว่า ไม่นานก็ขึ้นรีดจากอีกฝ่าย
‘ไปนอนไหนมาครับนั่น’ โชถามกลับมา
‘ปกติคนกลับมาจากนั่งเครื่องบินนาน ๆ เขาน่าจะเหนื่อยไม่ใช่เหรอครับ ที่พิมพ์ซะคล่องเชี่ยว ผมไปนอนห้องน้องชายมาครับ’ ผมว่าตอบกลับ พร้อมขยับตัวไปข้างหน้าหลังแถวขึ้นรถตู้สั้นลงอีกนิดหน่อย
‘ก็เหนื่อยจริง ๆ นั่นแหละ ว่าแต่ ผมโทรหาคุณตอนนี้ได้ไหม?’ เขาถามกลับมาพร้อมสติกเกอร์รูปไดโนเสาร์ยกหูโทรศัพท์ ผมหัวเราะชอบใจในความช่างซื้อสติกเกอร์มาสะสมของเขาก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่าโอเค พอกดขึ้นรีดได้ไม่นานเขาก็กดคอลไลน์มาหา ผมกดรับสายก่อนจะกรอกเสียงผ่านสายตอบกลับไปว่า
“ไงครับ”
‘สวัสดีครับ’ โชว่า ผมสังเกตได้ว่าน้ำเสียงเขาแอบเหนื่อยจริง ๆ
“เป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม?” ผมทักถาม เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบกลับ
‘ที่สุดครับ เหนื่อยมาก ไม่เคยประชุมมาราธอนนานขนาดนี้เลย ...กี่ชมวะแจ้?’ ปลายเสียงเหมือนหันไปถามคนข้าง ๆ
‘ถ้ารวมเวลาทั้งหมดก็ประมาณเกือบ 6-7 ชม.ที่มึงเข้าไปประชุมในห้องนั้น’ ปลายสายว่า ผมถอนหายใจแทนความยาวนานของการทำงาน
“บริษัทคุณกดขี่พนักงานจังให้ทำงานตั้งหลายชมติดต่อกัน ....น่าจะเอาหลักฐานไปฟ้องศาลปกครองนะว่าประธานบริษัทคุณใช้แรงงานเกินเหตุ” ผมว่า ปลายสายหลุดหัวเราะพรืดออกมาก่อนจะตอบผมกลับ
‘ปกติผมก็ฟ้องคนที่มีอำนาจเหนือท่านประธานประจำแหละครับ’ เขาว่าก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
‘แล้ววันนี้คุณไม่มีเรียนเหรอ’ เขาถามต่อ
“ใช่ครับ วันนี้ผมฟรีไทม์” ผมว่า
‘เหรอ งั้นเดี๋ยวผมไปหานะ สัก....แจ้ กูต้องเข้าบริษัทอีกป่ะ?’ โชตอบกลับแต่ยังไม่จบประโยคก็หันไปถามคนข้าง ๆ อีกครั้ง ผมเงียบรอให้พวกเขาคุยกันต่อ
‘ห่านจิก เข้าดิว่ะ มึงไม่เข้าท่านประธานบริษัทก็เล่นกูตาย’
‘เวอร์ เขาเอ็นดูมึงขนาดนี้ไม่ฆ่ามึงหรอก’
‘เหอะ เรื่องอะไรก็ได้ยกเว้นเรื่องลู...’
‘ไก่แจ้’
เสียงคนนั่งข้าง ๆ โชเหมือนจะชะงักไปเหมือนโชขึ้นเสียงสวนกลับไปก่อน
‘....เป็นอะไรของมึง ขัดกูพูดทำไม กูจะบอกว่าเรื่องอะไรท่านประธานก็โอเคหมดนั่นแหละ ยกเว้นเรื่อง ‘ลูกน้อง’ เอาเวลาทำงานของบริษัทไปทำอย่างอื่นซะหมด’
ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่าแต่เหมือนคนชื่อแจ้แอบเน้นคำน้ำเสียงตอนพูดคำว่าลูกน้อง
‘กูเกลียดมึง’
‘me too’
ผมหัวเราะเบา ๆ ให้กับความสัมพันธ์ของสองเพื่อนสนิท ดูจากทรงก็รู้ว่าคงคบกันมายาวนานมาก ๆ ถึงสามารถจิกกัดกันได้ขนาดนี้ ถ้าให้เทียบกันแล้วคงสนิทกันมากเหมือนผมกับเจ้ามาร์
‘แล้วสรุปกูจะว่างหลังกี่โมง?’ โชถามอีกครั้ง
‘ก็ถ้าไม่เกิดปัญหาอะไรนอกเหนือความคาดหมาย ไม่เกิน 4 โมงเย็น’ อีกฝ่ายตอบกลับ
‘โอเคครับ จากบริษัทผมไปหาคุณก็น่าจะเกือบชั่วโมงกว่า ๆ ไม่น่าจะเกินสักหกโมงเย็น ไปทานข้าวกันนะ’ เขาว่าและสรุปแบบรวบรัด
“คุณ เพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ ไม่ใช่เหรอ? พักก่อนก็ได้นะครับไว้ค่อยมาหาผมก็ได้” ผมว่า ไม่อยากให้เขาลำบากโดยใช้เหตุ
‘ทีเร็กซ์ครับ’ โชว่า เรียกผมด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ยังออกอาการล้าอยู่บ้าง
“ครับว่าไง เรียกผมซะเต็มยศเชียว” ผมว่าติดตลก เจ้านากเผือกเงียบสายไปสักนิดก่อนจะถามผมกลับ
‘ทีเร็กซ์บอกผมว่า ถ้าผมอยากได้อะไร ให้ผมพูดออกไปอย่างตรงไปตรงมาใช่ไหมครับ?’
“ใช่ครับ” ผมว่าแบบนั้น นึกได้ถึงที่ตัวเองเคยบอกอีกฝ่ายไว้ตอนเขาอยู่ที่ญี่ปุ่น
‘งั้นโชอยากบอกว่าโชอยากจะไปหาทีเร็กซ์ครับ ทีเร็กซ์ให้โชไปหาได้ไหมครับ?’
ผมชะงักลงไปกึกหนึ่งหลังสัมผัสได้ถึงความจริงจังนั้น ถอนหายใจออกมาบางเบาเหมือนคิดอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายต้องพูดอะไรทำนองนี้ออกมา
“ผมไม่ได้ไม่อยากให้คุณมาหาผม แต่ผมกลัวคุณจะเหนื่อยมากเกินไปเฉย ๆ แต่ถ้าคุณอยากมา คุณสะดวกที่จะมา ผมก็ยินดีที่จะให้คุณมาครับโช”
เพราะเขาจริงมา ผมจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ผมเหมือนได้ยินน้ำเสียงอีกฝ่ายพ่นลมหายใจออกมาเหมือนกัน เราเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนเขาจะเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน
‘โอเคครับ งั้นเลิกงานแล้วผมจะไปหาคุณนะ’
“ครับ ถึงแล้วก็โทรศัพท์มานะ ผมจะรอทานข้าวเย็นพร้อมคุณ” ผมว่า หัวเราะหน่อย ๆ กับน้ำเสียงท่าทางอารมณ์ดีของเขา
‘โอเคครับ งั้นเจอกันนะ’
“ครับ”
‘ทีครับ..’
“ครับว่า?”
‘จริง ๆ อยากบอกต่อหน้ามากกว่า’
“...”
‘แค่อยากบอกว่าคิดถึงนะครับ’
อีกแล้ว!!! พอทำอะไรแบบนี้เสร็จโชก็วางสายหนีผมไปอีกแล้ว ผมจิ๊ปากหงุดหงิดนิด ๆ ที่อีกฝ่ายไม่ยอมให้ผมตอบกลับหรือตั้งสติทำอะไรเลย รู้สึกเหมือนชกผมเสร็จเขาก็วิ่งหนีหายไป พอเอาโทรศัพท์ออกมาดูก็เห็นอีกฝ่ายไลน์มาบอกว่า ‘ขอตัวนอนก่อนนะครับ เดี๋ยวไปบริษัทแล้วคงยาวเลย’ พอเห็นแบบนั้นผมเลยไม่ได้โทรกลับไปหาเขาแต่หันไปคิดเรื่องอื่นแทน
จะมาคิดถึงผมทำไมกัน
“ไปลงไหนครับ?” คนจัดคิวรถตู้ถามเมื่อมาถึงคิวของผม
“ลงที่....ครับ”
“ครับ 45 บาทครับ” ผมรับคำพร้อมส่งเงินไปให้อีกฝ่าย
“น้องเป็นอะไรรึเปล่าครับ?”
“ครับ?” ผมตอบกลับแบบงง ๆ เมื่อโดนทักแปลก ๆ ผมเป็นอะไรเหรอ?
“เปล่า พี่เห็นน้องหน้าแดงมาก นึกว่าไม่สบายรึเปล่า”
จบคำของพี่เขา ผมก็พยักหน้าให้ก่อนจะรีบก้าวขึ้นรถตู้ เดินเข้าไปนั่งด้านในริมสุด พร้อมงัดเอาหูฟังขึ้นมาเปิดเพลง ‘Cameo Lover’ ออกมาฟังแล้วเปิดเสียงให้ดังที่สุด กลบทุกความรู้สึกและสีหน้าที่ผมกำลังแสดงออก
ให้ตายเถอะ...ผมเขินเขาเหรอ?
หลังกลับมาจากนั่งรถตู้ ผมต่อรถกลับหอพัก ก่อนจะเดินโซซัดโซเซไปร้านข้าวแกง สั่งราดกับข้าวสามอย่าง ก่อนจะเคี้ยวตุ้ย ๆ ให้หมด ๆ แล้วรีบขึ้นหอไปอาบน้ำนอนต่ออีกสักหน่อย อาจจะเพราะช่วงนี้ผมเจอเรื่องหนักเป็นพิเศษรึเปล่า ผมเลยรู้สึกว่าตัวเองอ่อนเพลียเป็นพิเศษ หรืออาจจะเพราะมีเรื่องให้คิดเยอะมากเกินไปหน่อย
พอตื่นขึ้นมาหลังจากนอนหลับ ก็เช็กไลน์อีกรอบ โชยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ หรืออาจจะเพราะว่าเขากำลังยุ่งอยู่ก็เป็นได้ ผมเลยเลือกจะนั่งทำงานต่าง ๆ ทั้งตามข้อมูลการประสานงานขอทุนให้กับค่ายอาสาพัฒนาชนบท ที่ตอนนี้อยู่ระหว่างการดึงพันธมิตรจากหลาย ๆ สถาบันเข้ามาข้องเกี่ยว
เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน กล่าวคือปกติแล้วในแต่ละมหาวิทยาลัยก็จะจัดค่ายแยกกันเอง แยกใครแยกมันไม่เคยมีค่ายไหนที่รวบรวมเด็กจากหลากหลายมหาวิทยาลัยเข้ามาอยู่ด้วยกันมาได้ก่อน ดังนั้นรายละเอียดที่ต้องรับผิดชอบจึงตามมาด้วยเป็นเงาตามตัว ก็ไม่แปลกอะไร ต่อให้จุดประสงค์อยากทำเพื่อจิตสาธารณะ แต่เด็กทุกมหาวิทยาลัยก็ต้องการทำอะไรเพื่อเชิดชูแบรนด์ของตัวเองกันทั้งนั่นแหละครับ
รู้ตัวอีกทีก็ราว ๆ เกือบหกโมงเย็นกว่า ๆ แล้ว ผมเช็กไลน์อีกครั้งหนึ่ง ยังไม่ขึ้นรีด พอเห็นแบบนั้นก็ชักลังเลใจว่าจะลงไปทานข้าวก่อนดีหรือจะรอเขาต่อไป? นั่งคิดต่อไปไม่นานเวลาก็ผ่านไปเป็นเวลาทุ่มกว่า ๆ เพราะปกติแล้วผมเป็นคนทำอะไรตามรูทีนที่ตัวเองตั้งไว้ ดังนั้นผมเลยเลือกที่จะลงไปหาอะไรข้างล่างทานก่อน ถ้าโชมาถึงค่อยไปทานกับเขาอีกรอบก็ได้
สามทุ่มกว่าแล้ว ยังไร้วี่แววของโช ผมเริ่มโกรธเขานิด ๆ เพราะตัวเองเป็นคนนัดเวลาแท้ ๆ นี่ถ้าผมยังนั่งรอเขา ไม่ได้แปลว่าผมต้องท้องกิ่วรอเขาหรอกเหรอ?
‘ก๊อก ๆ’
เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น ผมขมวดคิ้วหน่อย ๆ เดินไปส่องตาแมวก่อนจะเห็นคนที่ไม่ตอบไลน์ยืนอยู่อีกฟากฝั่งของประตูห้อง ผมขยับตัวออก เปิดประตูให้เขาก้าวเข้ามาในห้อง ปากยังไม่ทันจะต่อว่าเขาว่าทำไมปล่อยให้ผมรอ ก็เป็นอีกฝ่ายที่หันมามองหน้าผมก่อนจะพูดเสียงเข้ม
“จะมากเกินไปไหม ถ้าผมอยากบอกว่าผมอยากกอดคุณ?”
เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนตรงหน้า แต่สีหน้าโชดูไม่ดีเลย เขาดูเหนื่อยมากเกินกว่าจะมาสายด้วยเรื่องปกติ พอเห็นแบบนั้นผมเลยเดินเข้าไปหาเข้าแล้วใช้การกระทำแทนคำตอบ
“กอดได้สิครับ...นี่ไงกอดแล้ว เห็นไหม?”
ผมว่า พร้อมกอดผู้ชายคนตรงหน้าแน่น ๆ
“ขอโทษนะครับที่มาสาย” เขาว่าเสียงเบาเหมือนหมดพลังงาน
“แต่คุณก็มาแล้วนะ”
“ทีเร็กซ์ครับ...” เขาเรียกเสียงเบาหวิว
“ครับ?”
“ขอโทษนะ แต่ผมขอกอดคุณแบบนี้ไปก่อนได้ไหม ผมเหนื่อยจังเลย”
“....”
“อยู่ต่อหน้าคุณ ผมไม่จำเป็นต้องเป็นคนอื่นใช่ไหม” เขาถาม ผมไม่เห็นหน้าเพราะอีกฝ่ายกอดผมอยู่แต่น้ำเสียงดูเหนื่อยเอามาก ๆ ตามที่เขาพูดมาเลย
“อื้อ...”
“...”
“อยู่กับผม อยากทำอะไรก็ทำเถอะครับ”
เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก แต่ดันตัวผมล้มลงไปนอนผมเตียง ก่อนจะกระโดดลงมานอนคร่อมทับผม....



Time Talk : นากเผือกศรี นี่เธอกลับมาถึงก็ขึ้นคร่อมผู้ชายเลยเหรอ!!! //ถือแส้
อยากบอกว่าขอโทษที่มาสาย ครั้งหน้าจะพยายามมาให้ไวกว่านี้ทั้งจำนวนวันและความยาวของแต่ละตอนนะครับ แหง่ม ๆ เขาอยากอวดหน้าปกแล้ว แต่หน้าปกเขาใส่อีสเตอร์ลงไปเยอะมาก ๆ จนเขารู้สึกว่าถ้าเอามาโชว์ตอนนี้ 'ทริก' สุดท้ายที่เขาจะเล่น ต้องมีคนเดาทางได้ก่อนแหง่ ๆ เพราะงั้นจนกว่าจะถึงตอนนั้น จงอดทนนะครับ แต่เราชอบมาก ชอบมากจริง ๆ ในบรรดานิยายที่เคยตีพิมพ์มา นี่น่าจะเป็นหน้าปกที่เรารู้สึกว่าโคตรมีความเป็นเราสุด ๆ แล้ว
อ่ะ ๆ เกิดอะไรขึ้น โปรดติดตาม Ep. ถัดไปนะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #290 pinnsama -w- (@ijiyopinn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 02:08
    เจ้านากเผือกกกกก เธอทำอะไรคุณที เดี๋ยวจะโดนตีนะ !! // รูดก้านมะยม
    #290
    0
  2. #279 saru1234 (@saru1234) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:34
    ขะ...ขึ้นคร่อม 0//0
    #279
    0
  3. #278 Sembe Meij (@21Yonradee2545) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 07:52

    คุณทีน่ารักไปอี๊กกกกก
    #278
    0
  4. #277 ซาซิมิจัง (@ploy_bnoir) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 02:01
    โห หัวใจหืดหาด
    #277
    0
  5. #276 Beeboon_131146 (@Beeboon_131146) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 15:16

    โชตอนนี้อย่างแรดเลยว่ะ ถถถถถ

    #276
    0
  6. #275 Croearus (@melatiene) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 09:05
    วรั้ยยย บัดสีเหลือเกินนนน
    #275
    0
  7. #274 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 07:37
    เดี๋ยวๆโชคะ หนูใจเย็นๆนะจู่ๆไปกระโดดคร่อมทีเขาอย่างงี้ไม่ได้นะ มารับผิดชอบเจ้าทีเลย55555 เดาว่าเรื่องที่เเม็กซ์ปิดบังต้องเป็นเพราะเจ้าตัวหลงรักทีเเล้วเเน่ๆเลย เเต่ไม่อยากให้ความสัมพันธ์กับพี่ทีจบเพราะพี่ทีก็ย้ำจังเลยว่าพี่-น้องๆ!! ส่วนเจ้าโชจะเป็นลูกอะไรไม่ได้นอกจากลูกประธา- เเค่ก!!//โดนโบก
    #274
    0
  8. #273 PinkuButa (@papang-pinkpig) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 23:26
    น้องแม๊กซ์จะซ่อนอะไรพี่ทีอ่ะ กลัวๆๆ อะไรก็ได้อย่าทำให้ทีเสียใจเลยนะ หรือจะเกี่ยวกับคนเก่าของที??
    จะว่าไปตอนพี่ทีอยู่กับน้องแม๊กซ์รุกเอารุกเอา จับนู่นจับนี่เป็นปลาหมึก แต่ตอนอยู่กับเจ้านากนี่หน้าแดงไปไม่เป็นเลยนะคะ แหม่ๆๆๆๆๆ -/////- โชเอ้ยย กลับมาเป็นคร่อม หายไปตั้งนานกลับมาทำคะแนนด่วนๆๆๆ
    #273
    0
  9. #272 -mumo- (@mumoth) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 21:56

    ระหว่างทีเร็กซ์ กับเราผู้อ่านอันไหนจะเขินกว่ากันดีคะ?
    #272
    0
  10. #271 ZiRbuT (@panyaporn123) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 21:47

    ทีมโช สู้ๆ
    #271
    0
  11. #270 aumaim03 (@aumaim03) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 21:40
    เขินแทนหนักมากเลยค่ะฮื่อไม่ไหวล้าวว
    #270
    0