[PRE ORDER] แ อ ค เ ค่ อ #แอคเค่อของน้องแมว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,468 Views

  • 320 Comments

  • 1,172 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    888

    Overall
    21,468

ตอนที่ 12 : Ep.จิบน้ำชา พักเบรกคุยกันทั้งเรื่องความสัมพันธ์ของตัวละคร คอมเม้นท์ และ "อื่น ๆ" นะเหมี๊ยว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    27 ต.ค. 61



สวัสดีครับ แวะมาจิบน้ำชาคุยกันสักนิดก่อนนะครับ จริง ๆ ก็ไม่นิดนะ ยาวพอสมควรเลย ฮ่า ๆ

หลังจากนิยายเรื่องนี้ลงได้ 10 ตอน ก็ถือว่าเราเดินทางกันมาถึง 1/3 ของเนื่อหาทั้งหมดแล้ว  เอาหละ จริง ๆ วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากครับ (เหรอ?) แค่อยากจะแวะมาบอกว่าคิดถึงทุกคนมาก ๆ UU หลังจากวันนี้ไปเราคงได้มาเจอหน้าเจอตากันบ่อยมากขึ้น เพราะสถานะของพ่อแมวตอนนี้กลายเป็น #แมวตกงาน2018 ไปซะแล้วครับ เย้ !!!  นั้นแปลว่าเราว่างมาอัพนิยายให้เธออ่านในทุก ๆ วันแล้วนะ

ทุกสิ่งไม่จีรัง อนิจจังจึงเที่ยงแท้ แม้ไม่ทราบว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ก็ขอบากบั่นฝ่าฟันจนกว่าจะไปถึงเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้ คิดอีกแง่ว่าการเปลี่ยนแปลงของบริษัทเพื่อความอยู่รอดขององค์กรในครั้งนี้ก็เป็นเรื่องที่ดี อย่างน้อยที่สุดแล้วทางบริษัทก็ได้บอกเหตุผลและความจำเป็นที่ชัดเจน ตลอดจนทั้งการให้เตรียมตัวล่วงหน้าในการหางานใหม่

พ่อแมวเป็นนักเขียน no name คนหนึ่ง ทั้งในนามปากกานี้และนามปากกาเก่า เขียนหนังสือจบบ้าง ไม่จบบ้าง ขายได้บ้าง ขายไม่ออกบ้าง แต่ก็มีความสุขอยู่บนพื้นฐานของการได้เขียนอะไรออกไปเพื่อตอบสนองต่อเจตนารมณ์ของตัวเอง พอมาถึงตรงจุดนี้หลาย ๆ คนคงจะพอมองสไตล์งานเขียนของพ่อแมวออกแล้วว่าพ่อแมวมีสไตล์เขียนงานในรูปแบบใด

แอคเค่อ เป็นอีกหนึ่งงานเขียน ที่เอาจริง ๆ คนเขียนก็รู้สึกเองว่ามันโหดมาก โหดในแง่ที่ว่า เราจะคงคอนเซปต์ของ   ”สิ่งที่สังคมมองข้ามไป” แก่นเรื่องที่เป็นตัวตนของทุกองค์ประกอบในเรื่องไปจนถึงตลอดการจบเรื่องได้ไหม วินาทีแรกที่เขียนจบ ผมอ่านแล้วอ่านอีก อ่านทบทวนตกตะกอนหลายครั้งกับตัวเองมาก ๆ ว่าทั้งหมดนั้นดีพอสำหรับงานที่เราอยากให้มันเป็น เดอะเบสต์สักครั้งของชีวิตเรารึยัง?

เพราะพล็อตหลักหรือปมเรื่องคู่ขนานที่วางเอาไว้ ทำให้สิบตอนแรกอาจจะยังออกมาไม่ชัดเจนสักเท่าไหร่สำหรับความสัมพันธ์ของคนสองคน (ผมใช้คำว่า “คนสองคน” แปลว่าอะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้นะครับ อิอิ) จริง ๆ แล้วถึงขนาดมีนักอ่านท่านหนึ่งเคยหลังไมค์มาหาผมด้วยซ้ำ ว่าเขารู้สึกว่าเนื้อเรื่องมันดีนะ แต่เขากลัวเราขายไม่ออก เขาเป็นห่วงเราจริง ๆ ....

ถามว่ากลัวไหม? กลัวสิครับ !!!

แต่ทุกครั้งที่คิดว่าตัวเองกำลังกลัวว่ามันจะกลายเป็นผลงานที่ขายไม่ออก ผมก็นึกย้อนกลับไปยังวันแรกที่ผมตัดสินใจเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา เหตุผลที่เราหนักแน่นมากพอจนยอมเขียนจนจบเล่มถึงขนาดค่อยเอามาลงเว็บ และเพราะแบบนั้นมันทำให้เรารู้สึกว่า เห้ย เราต้องไหว เราต้องรอดซิ นิยายเรามันต้องดีมากพอให้ใครสักคนเห็น

ช่วง 5 ตอนแรกที่นำลงเว็บไซต์ เป็นช่วงที่หนักหนาสาหัสสำหรับผม ความไร้ฐานแฟนคลับและการปรับตัวของเว็บไซต์หลาย ๆ เว็บไซต์ ส่งผลให้นิยายที่มาจากนักเขียนหน้าใหม่ค่อนข้างเป็นเรื่องยากที่จะทะยานขึ้นไปบนยอดเขา แถมนิยายเรื่องนี้ยังแทบไม่มีอิมเมจให้คนได้จินตนาการด้วยซ้ำว่าตัวละครหน้าตาเป็นแบบไหน มีความน่ารักไม่น่ารักยังไง แถมตัวละครทั้งคู่ยังดูเหมือนว่าจะไม่พัฒนาความสัมพันธ์อะไรกันเล๊ย

เรื่องคอมเม้นท์ ผมขออนุญาตพูดกันตามตรงนะครับ คือนักเขียนหลาย ๆ ท่าน เขียนงานขึ้นมาด้วยตัวคนเดียวหรือเพียงลำพังครับ เอาจริง ๆ ผมคิดเหมือนพี่นักเขียนท่านหนึ่งที่เคยทวิตไว้ในทวิตนั้นแหละครับ ว่าไม่มีนักเขียนคนไหนหรอกที่สามารถขับรถเกวียนก้าวเดินไปตามลำพัง แล้วก็พราวด์อยู่ในใจว่ารถเกวียนของเราช่างแข็งแกร่งทนทานเสียนี่กระไร  นึกออกไหมครับ ไม่มีฟีดแบคตอบกลับ ไม่มีนักเขียนคนไหนทราบได้เลยจริง ๆ ว่านิยายของเรามีอะไรที่ควรบกพร่องไหม ชอบไม่ชอบยังไง นักเขียนยังมีตัวตนอยู่จริงไหม หรือสุดท้ายแล้วกลายเป็นเราเองที่เขียนเอง อ่านเอง ฟินเอง ร้องไห้เอง “คนเดียว”

แต่ผมเข้าใจฟากความเป็นนักอ่านนะครับ สารภาพตามตรง ผมเข้าใจว่าบางคนอาจจะรู้สึกว่านิยายเรื่องนี้ดีแบบดีมาก ๆ แต่นึกไม่ออกว่าจะคอมเม้นท์อะไรก็มี ผมก็เคยเป็นครับ อ่านนิยายตอนหนึ่งจบแล้วรู้สึกว่าเห้ย ตอนนี้โคตรดีเลย แต่พอจะล็อกอินเข้าไปตอบก็ดันขี้เกียจซะก่อน oiz (ขอบคุณเด็กดีมาก ๆ ที่ทำระบบกดหัวใจ นี่คือแง่ของการมีตัวตนแบบไม่มีตัวตนอย่างแท้จริง ฮ่าา)

ที่นี้ผมเลยพยายามหาตรงกลางระหว่างตัวเองกับคนอ่าน ตรงจุดไหนที่เราสามารถ “คาดหวัง” ต่อกันและกันได้ดี? แต่คิดไปคิดมาผมก็รู้สึกว่าจุดตรงกลางของความคาดหวัง “ไม่มี” อยู่จริง มนุษย์คือบ่อน้ำที่ไม่มีวันเต็ม ยิ่งได้รับการเติมก้นบ่อยิ่งลึกลงไปเรื่อย ๆ การคาดหวังในตัวคนอื่นทั้ง ๆ ที่ตัวเราเองก็ผิดหวังกับตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วนดูจะเป็นอะไรที่เอาแต่ใจตัวเองจนเกินไป เพราะฉะนั้นแล้ว

ถ้าสะดวกคอมเม้นท์ คอมเม้นท์ได้ตามสะดวก แต่ถ้ารู้สึกว่าไม่สะดวกคอมเม้นท์ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรหรือแม้กระทั้งขีเกียจ อย่างน้อย ๆ แวะผ่านไปทักทาย ไปพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @พ่อแมวพุงโต @chunkydadcat ได้นะครับ จะหวีด จะเม้ามอยท์ จะคุยเรื่องอะไรก็แวะมาทักทายกันได้ครับ หรืออย่างน้อยที่สุดแวะเข้าไปรีทวิต แชร์ลิงก์ต่าง ๆ เท่าที่ตัวเองสะดวกก็โอเคแล้วครับพ้ม จริง ๆ แค่แวะมาผ่าน เป็น 1 ยอดวิว ผมก็รู้สึกแล้วว่าเราไม่ได้ขับเกวียนตามลำพัง UU

ไม่รู้สิ ถามว่าคอมเม้นท์ผมอยากได้ไหม? อยากได้นะ อยากได้มาก ทุกครั้งเวลาเห็นคอมเม้นท์ยาว ๆ ผมจะรู้สึกว่า เห้ยยย ดีย์อ่ะ ขอบคุณมาก ๆ ที่คุณอุตส่าห์พิมพ์อะไรยาว ๆ แบบนั้นให้เราอ่านนะ บางครั้งก็ดีใจจนร้องไห้ไปเลย ไม่เวอร์นะ เพราะเรารู้สึกว่าสิ่งที่เราทำ มันได้รับการตอบสนอง  แต่ผมกับโชเราเหมือนกันอยู่ข้อหนึ่ง ผมรู้สึกว่าการขอร้องดูจะเป็นอะไรที่เห็นแก่ตัวและหนักหน่วงจนเกินไป มันรู้สึกเหมือนกับว่าเราทำทุกอย่างโดยอยากได้รับการตอบแทนจากอีกฝ่ายตลอดเวลา

ผมไม่ชอบอะไรแบบนั้น ผมชอบการแลกเปลี่ยนแบบใจให้ใจ ผมให้ใจกับคุณ ถ้าใจนี้คุณยินดีรับเอาไว้ ผมเชื่อว่าสิ่งที่จะตอบแทนตอบกลับมาก็ย่อมเป็นใจที่เราทัชกันได้ซึ่งกันและกัน และนั้นคือเหตุผลที่ว่า ทำไมผมไม่เคยขอร้องตรง ๆ สักครั้งเลยว่าผมอยากอ่านคอมเม้นท์ หรือมากสุดกํแค่บอกใบ้ว่าผมกำลังแย่นะ ผมกำลังอ้อนนะ

เพราะผมรู้สึกว่าทั้งคนเขียน ทั้งคนอ่าน เราต่างโอบอุ้มและดูแลซึ่งกันและกัน คนเขียนเองก็ถือเป็นแสงไฟนำทางที่พาคนอ่านออกผจญภัยไปในโลกต่าง ๆ คนอ่านเองก็ช่วยคนเขียนเติมพลังใจด้วยการสนับสนุนคบเพลิงในมือนักเขียนให้โชติช่วงชัชวาลต่อไป เราต่างดีลกันและกัน ไม่มีใครเสียเปรียบได้เปรียบในความสัมพันธ์ที่ใจของคนเราแฟร์ต่อกันและกันหรอกครับ ^^

กระนั้นเอง ผมก็ถือว่าสวรรค์ยังปราณีผมอยู่บ้าง เมื่อมีนักอ่านที่เป็นนักรีวิวท่านหนึ่งช่วงรีวิวให้ หลังจากลงตอน 6 ได้ไม่นาน อยู่ดี ๆ นิยายเรื่องนี้ก็ก้าวกระโดดจากนิยายที่แทบจะไม่มีคนคอมเม้นท์เลย (ผมหมายถึงตามนั้นจริง ๆ ครับ เวลากด F5 แต่ละครั้ง หัวใจผมกระตุก ๆ มาก ๆ) โผล่มาอยู่ที่ในหลักที่ผมแฮปปี้ และมีแฟนคลับที่ตามกันแบบตอนต่อตอนอย่างสม่ำเสมอ บอกตามตรงคำว่าผมน้ำตาไหลมาก

ผมกลัวนะ กลัวมากเลย เพราะการเอาบาลานซ์ระหว่างพล็อตหลักและสาระที่แทรกเข้าไปเป็นระยะ ๆ เป็นอะไรที่ยากและหนักมาก  อย่างช่วง P&P จะเป็นช่วงที่เป็นข้อมูลที่เป็น FACT แบบผิดพลาดไม่ได้ ทำให้ผมพยายามทำการบ้านโดยการเทียวไปเทียวกลับระหว่างหอพักและสถานคลินิกที่ให้ข้อมูลตรงนี้ได้หลายรอบมากครับ แต่ก็สะใจดีไปอีกแบบเพราะมั่นใจได้ว่าเราเขียนเรื่องที่เรารู้จริง ๆ ไม่ได้นั่งเทียนเขียนเอา

แต่พอมาถึงตอนนี้ที่นักอ่านหลาย ๆ ท่าสนยังอยู่กับผม ยอดนักอ่านที่ยังคงสม่ำเสมอ ผมก็มั่นใจแล้วว่าเรามาถูกทางแล้ว สำหรับบางท่านที่ถามผมมาทั้งหน้าไมค์และหลังไมค์ ว่าสุดท้ายแล้วนิยายเรื่องนี้ต้องการให้อะไรกับสังคมหรือผู้อ่านกันแน่ ...ถ้าไม่ใช่คำขอร้องที่มากเกินไป ผมอยากขอให้เราลองมาอยู่ด้วยกันจนกว่าเส้นทางเดินในครั้งนี้จะจบลงนะครับ ผมไม่โกรธนะ ผมต้องขอบคุณเพราะผมสัมผัสได้ถึงความหวังดีจริง ๆ ผมเข้าใจทุกคำที่พูดเลยถ้าอยากอ่านสาระไปอ่านที่ไหนก็ได้ นิยายวายถ้าไม่มีเรื่องของความรักเข้ามาดำเนินเรื่องมันจะไปเป็นสัปปะรดได้อย่างไร?

แต่ความรักมีหลายรูปแบบ

ต้องบอกก่อนว่าพวกเขาทั้งคู่ต่างเป็นมนุษย์เหมือน ๆ กันกับเรากับท่าน เขามีทั้งความคาดหวัง มีทั้งความผิดหวัง มีบาดแผลที่ทั้งมองเห็นและมองไม่เห็น และที่สำคัญที่สุด ทั้งคู่เพิ่งจะเจอกันภายในเวลาไม่ถึงอาทิตย์เลยนะครับ จริง ๆ การพัฒนาความสัมพันธ์ของทั้งสอง มีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางอยู่ภายใต้ความลับมากมายของกล่องดำ ไม่ว่าจะเป็นทีเร็กซ์ ไม่ว่าจะเป็นโช หรือแม้กระทั้ง "ใครบางคน" เราทุกคนต่างมีอะไรบางอย่าง "ซ่อน" เอาไว้

ท่าทีที่ไม่ชัดเจน ไม่ใช่สิ่งที่แปลกประหลาดเลยครับ นึกดูว่าถ้าเราเป็นคนที่มีความลับที่สามารถทำลายเราได้เป็นชิ้น ๆ ต่อให้อีกฝ่ายดีแสนดีแค่ไหน เวลาแค่ไม่กี่วันคงไม่พอจะเปิดกล่องดำที่แม้แต่เราในบางครั้งก็ลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำไป

แต่ทุกอย่างจะเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ทุก ๆ วินาทีหลังจากนี้ไป ความสนุกโหดมันส์ฮ่าจะเริ่มขึ้นอย่างแท้จริงครับ แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เรายังยืนยันเสมอนะ ว่าทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะอะไร ทุกอย่างมันมีเหตุและผลที่จะร้อยเรียงเราทุกคนเข้าไว้ด้วยกันจริง ๆ ครับ

“ใครบางคน” เองก็กำลังพยายามดำเนินชีวิตด้วย “ความรัก” อย่างสุดความสามารถเช่นกัน

ทั้งความรักจากในอดีต ความรักที่กำลังเกิดขึ้นในปัจจุบัน และความรักที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่ช่วยพยุงและผลักดันให้คนธรรมดาคนหนึ่งสามารถก้าวเดินไปถึงอนาคตอันไกลออกไปแสนไกลได้

“แอคเค่อ” เป็นเพื่อนที่กำลังก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง เขาอาจจะเป็นคนเงียบ ๆ เป็นคนที่ไม่ค่อยพูดอะไร อาจจะช่วยเหลืออะไรคุณไม่ได้ด้วยซ้ำ เขาอาจะทำได้แค่อยู่ข้าง ๆ ในวันที่คุณเหนื่อยล้า แล้วบอกกับคุณว่า “บางครั้งการเป็นคน ธรรมดา ที่สุด ก็เป็นพรที่ดีที่สุดที่ฟ้าประทานลงมาให้คุณ”

ขอบคุณจริง ๆ ที่ยังอยู่ด้วยกันจนถึงวันนี้

ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไป หลาย ๆ บริษัทก็กำลังปรับตัวเช่นกัน คงไม่มีอะไรจะบอกมากไปกว่าว่า เรามาพยายามไปด้วยกันนะครับ พ่อแมวเองก็ยังเป็นแค่แมวศึกษาธรรมดา ๆ ตัวหนึ่ง คงไม่มีอะไรจะบอกไปมากกว่าขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะครับ ไม่มีพวกท่านเอง แมวพเนจรแบบผมก็คงไปจรลีหรือจรจากไปจากโลกนี้อย่างถาวรครับ

แมวนะไม่เคยบอกรักหรืออ้อนมนุษย์หรอกนะ ถ้ามันไม่รักนะ เหมี้ยว !

 

19/09/2018

บันทึกโดยอุงเท้ากลม ๆ ของพ่อแมวพุงโต ภายใต้วันสุดท้ายของการเป็นพนักงานประจำ เหมี๊ยว !


Ps. ใครมีข้อสงสัย หรือคำถามอะไร ถ้าอันไหนเรามั่นใจว่าไม่สปอล์ยเราจะตอบให้ทั้งหน้าไมค์หลังไมค์ สามารถทิ้งคำถามที่ท่านสนใจไว้ได้เลยนะครับ เหมี้ยว ! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #320 faifai0512 (@faifai0512) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:50
    หูยเห็นเเต่ละเม้นเเล้วยอมเเพ้จริงๆ55555 เอาสั้นๆไปนะพ่อเเมวเราเป็นคนไม่ค่อยเก่งด้านการเม้นต์เท่าไหร่ ก็อยากจะบอกว่าเราชอบเรื่องนี้มากเลย มันทำให้เรารู้ในสิ่งที่เราไม่เคยรู้มาก่อน เเล้วก็ชอบความคิดความอ่านของตัวละครซึ่งเราว่าการที่ตัวละครจะเป็นงี้ได้ก็ต้องมาจากคนเขียน สรุปๆคือชอบความคิดความอ่านของพ่อเเมวมากเด้อ สู้ๆน้าาเป็นกำลังใจให้ เป็นคนไม่ค่อยเม้นต์เท่าไหร่อ่ะ ไม่รู้จะเม้นต์ไรดีอย่างที่พ่อเเมวว่าเเหละ เเต่ก็นะเราจะเป็นกำลังใจให้เงียบๆ เรากดหัวใจตลอดเลยน้า รักกก
    #320
    0
  2. #301 mnissaimork (@morky1995) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 16:10

    เราเฟบเรื่องนี้ไว้นานมากๆ แล้ว ซึ่งมันเป็นเรื่องตลกมากๆ อยากจะเล่าให้คุณพ่อแมวอ่านเฉยๆ อาจจะไม่ได้เกี่ยวกับนิยายโดยตรง เมื่อประมาณหลายเดือนที่แล้ว เราหานิยายอ่านอยู่ อยากได้แนวลึกลับนิดนึง แล้วมาเห็นเรื่องนี้ที่รูปดิสเป๋็นทวิตเตอร์ แล้วก็ดูเรียบๆ ดี แต่ดึงดูดดีนะคะ เลยกดเฟบไว้ โดยเข้าใจมาตลอดว่า คำว่าแอคเค่อ มาจากแอคคำคมที่ค่อนข้างโด่งดัง (อย่าขำนะคะ ตอนนั้นเราไม่รู้จริงๆ) แล้ววันนี้ได้มีโอกาสมาไล่เก็บเรื่องที่เคยเฟบไว้ เลยมาอ่านย่อหน้าแรกของตอนที่หนึ่ง เราก็คว้ามือถือขึ้นมาส่งหาเพื่อนสนิทเลยค่ะ ว่า แก แอคเค่อแปลว่าแอคอันนั้นหรอ และเราได้รับเสียงหัวเราะที่ดังมาก พร้อมกับคำว่าเด็กเด๋อ กลับมา ซึ่งมันก็ใช่แหละ เราไม่ค่อยทันเท่าไหร่ ยอมรับว่าตอนอ่านอยู่บางคำที่น้องทีใช้ เราก็แอบต้องเสิร์ชกูเกิ้ลด้วยว่ามันคืออะไร เขาใช้กันในบริบทไหน ส่วนใหญ่แล้วก็จะเข้าใจไปพร้อมๆ กับพี่โช เลยได้มาทบทวนว่า ตัวเองมีความรู้ด้านนี้ค่อนข้างน้อยมากๆ ทั้งๆ ที่เคยคิดว่า จริงๆ ความรู้ด้านนี้เราน่าจะเพียงพอกับการเอาตัวรอด รวมถึงเรดาห์เอาตัวเองออกจากพื้นที่สุ่มวเสี่ยงก็น่าจะเพียงพอแล้ว แต่พออ่านจริงๆ ก็รู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด และคิดว่าเราควรรู้เรื่องพวกนี้เอาไว้บ้างก็ไม่เสียหลาย


    เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราใช้เวลาอ่านค่อนข้างช้า ทั้งๆ ที่ปกติ เราจะ Skim เรื่องค่อนข้างไว้ชนิดที่สามารถอ่านนิยาย 34 ตอนจบได้ภายใน 4 ชม. อย่างที่คุณพ่อแมวได้เคยบอกไว้ว่า ส่วนมากคาแรกเตอร์ตัวละครนิยายวายจะค่อนข้างชัดเจน ทำให้ตัวเรื่องเดาทางค่อนข้างง่าย ส่วนใหญ่จะไปตัดกันที่ภาษาที่ใช้หรือความดึงดูดของตัวอักษรที่ผู้เขียนถ่ายทอดมากกว่า แต่เรื่องนี้ 1 ตอนเราใช้เวลาเกือบ 20 นาที เพื่อที่จะเก็บรายละเอียด ทำให้ค่อนข้างนับถือผู้เขียนมากๆ เราชอบเรื่องนี้นะคะ


    ขอบคุณจริงๆ นะคะ ที่เขียนนิยายเชิงสร้างสรรค์แบบนี้ขึ้นมา มันไม่ใช่เรื่องที่อ่านเอามันส์ หรืออ่านให้จิกเท้าเพื่อความฟิน หรือดราม่าปางตายแบบปวดท้องเหมือนข้าวไม่ย่อย แต่เป็นนิยายเชิงสร้างสรรค์สะท้อนสังคม สะท้อนแนวคิดหรือสะท้อนสิ่งที่ต้องการจะสื่อแบบไม่อึดอัดจนเกินไป


    ขอบคุณนะคะ แล้วก็เป็นกำลังใจให้ แล้วก็รอติดตามอยู่นะคะ ของขวัญจากผู้อ่านอย่างเราที่พอจะมีให้ผู้เขียนได้คงมีแค่คอมเมนต์กับแรงสนับสนุนที่อยากจะสะสมนิยาย แต่หวังว่าจะเป็นหนึ่งในไฟของผู้เขียนได้นะคะ

    #301
    0
  3. #201 Thunpitcha Meksuk (@khaowfangjuno) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 00:46

    พออ่านถึงตรงนี้รู้สึกอยากขอโทษเลยค่ะ เพราะว่าทั้ง ๆ ที่อ่านมาถึงขนาดนี้แต่กลับพึ่งมาคอมเม้นท์เอง พึ่งมาอ่านเป็นครั่งแรกได้รสดเดียวด้วยน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ


    ก่อนอื่นเรามองว่านิยายเรื่องนี้เป็นนิยายวายน้ำดีและงามที่สุดที่เคยอ่าน เนื้อเรื่องเต็มไปด้วยสาระและมอบข้อคิดอะไรมากมาย มีการสะท้อนสังคม สะท้อนแนวคิดเชิงบวกแบบกลาง ๆ ไม่บวกสุดโต่ง และไม่ลบจนรู้สึกขาดกำลังใจ และถึงจะเต็มไปด้วยเนื้อหาสาระอย่างเข้มข้น แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าติดตาม เพราะมันอ่านแล้วมันรู้สึกเรียลมาก ด้วยการบรรยายเนื้อเรื่องที่มีรูปแบบของการสัมภาษณ์ ถามตอบระหว่างตัวละครที่ทำให้เนื้อเรื่องดำเนินต่อไปได้อย่างไหลลื่น ไม่มีสะดุด และไม่มีแม้แต่คำเดียวที่ตกหล่น ต้องเก็บให้ครบทุกรายละเอียดจริง ๆ อ่านแล้วไม่สามารถละสายตาไปทำอย่างอื่นได้เลยค่ะ รู้สึกมีอารมณ์ร่วม เหมือนไปนั่งเบาะหลังรถแล้วฟังทีเรกซ์กับโชคุยกันเลย


    ถึงตอนนี้ความสัมพันธ์จะยังไม่คืบหน้าจนก้าวกระโดด แต่ก็ถือว่าสมจริงตามเวลาค่ะ สัปดาห์หนึ่งได้เท่านี้ก็พอเหมาะแล้วล่ะค่ะ ไม่แปลกที่ทีเรกซ์จะไม่เปิดเผยสิ่งที่อยู่ในกล่องแพนโดร่านั้นออกมา และที่ยอดเยี่ยมคือแม้เราจะไม่ทราบเรื่องรูปร่างหน้าตาของตัวละคร แต่เรากลับหลงนักในตัวละครหลักสองคนนี้ซะได้ (จริง ๆ ก็มีชอบหลายคนนะคะ น้องแฮมน่ารักมากเลย 55555)


    สุดท้ายนี้หลังจากเวิ่นมานานก็ขอขอบคุณคุณพ่อแมวที่สร้างสรรค์ผลงานนี้ออกมานะคะ ขอขอบคุณจากใจจริง คุณพ่อแมวเป็นคนแรกที่ทำให้เราเม้นท์ได้ยาวมากขนาดนี้ เราชอบทุกองค์ประกอบของเรื่องนี้เลยล่ะค่ะ รักเลยด้วย ขอเป็นกำลังใจให้กับผลงานชิ้นนี้ที่พิเศษมาก มันมีสปอตไลท์ในตัวของมันเองที่เรืองแสงออกมาให้เราได้เห็น ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นแสงสว่างที่ทำให้เราอุ่นใจ และเราคิดว่าผลงานนี้ต้องให้ความรู้และกำลังใจกับคนที่มาอ่าน ไม่มากก็น้อยเลยล่ะค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้กับคุณพ่อแมวนะคะ สวัสดีค่ะ อย่าลืมพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ :)

    #201
    0
  4. #200 PinkuButa (@papang-pinkpig) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 00:35
    เราเป็นคนชอบฟังแนวคิดคนอื่นแล้วเอามาคิดค่ะ เลยชอบอ่านนิยายแนวของคุณพ่อแมวมากๆ ชอบแนวคิดไอเดียการแต่งเรื่องของพ่อแมวค่ะ ยิ่งได้อ่านแนวคิดในทอร์คนี้ก็ยิ่งชอบและอยากสนับสนุน ชอบความเรียลของเนื้อเรื่องมากๆ จริงๆต่อให้เรื่องนี้จะจบอย่างไร จะรักกันหรือจะเป็นแค่เพื่อน ได้เดินผ่านเข้ามาชนกันในชีวิตในช่วงเวลาหนึ่งสุดท้ายก็เดินแยกกันตามทางชีวิตของตัวเองก็โอเคทั้งหมดค่ะ รออ่านอยู่เรื่อยๆและจะพยายามสื่อความรู้สึกออกมาเป็นคอมเมนท์ตามตอนไปเรื่อยๆนะคะ เราชอบเรื่องแนวพ่อแมวมากๆค่ะ อยากติดตามโชกับทีไปเรื่อยๆ ฮืว เอาใจช่วยนะคะ เรื่องงานก็สู้ๆ ฮึบๆๆๆ
    #200
    0
  5. #185 ศฐาพรonTheWar (@0850304849) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 20:45
    เราเป็นคนนึงที่ชอบนิยายแนวสะท้อน/เสียดสีสังคมมากๆ เป็นอีกเรื่องนึงที่ทำให้ชอบมากๆ จนแค่กดให้หัวใจมันไม่มากพอจนกลัวว่าพ่อแมวจะหายไปดื้อๆ หรือเขียนไม่จบ(หรือจะบอกในทอร์คอยู่แล้วว่าแต่งจนจบแน่นอน แต่เราเชื่อว่าโลกอยู่บนความไม่แน่นอนค่ะ ดังนั้นต้องทำตรงนี้ให้ดีเพื่อจะไม่เสียดายทีหลัง) ขุดตัวเองจากการเป็นนักอ่านเงาที่ปแท้5555 ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆ +แทรกความรู้ที่มองข้ามไปด้วยปัจจัยหลายๆ อย่างในปัจจุบัน ขอบคุณที่จุดไฟในความอยากอ่านนิยายของเรากลับมาอีกครั้งนะคะ
    #185
    0
  6. #144 _WhiteWinter_ (@panitporn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 18:37

    ขอบคุณมากจริงๆค่ะที่เขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมา อย่างที่ตัวพ่อแมวบอก มันเป็นนิยายที่เล่าเรื่องที่'สังคมมองข้าม'

    ทั้งยังเป็นนิยายแบบที่ไม่ใช่แฟนฟิคแต่เป็นเรื่องใหม่แบบเริ่มนับจากศูนย์ที่ตัวคนอ่านและนักเขียนจะค่อยๆเดินทางได้ด้วยกัน

    ทำความรู้จักกันไปเรื่อยๆ จึงยากที่จะมีคนมาชอบจำนวนมากๆ

    เคยแนะนำเรื่องนี้ให้เพื่อนเหมือนกัน แต่เพื่อนบอกไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะเนื้อเรื่องดำเนินไปช้าไม่ทันใจ

    และเป็นประเด็นที่เขาไม่เคยนึกสนใจ

    แต่โดยส่วนตัวแล้วเรากลับชอบที่มันเป็นแบบนี้ เพราะนิยายเรื่องนี้วางอยู่บนฐานของความสมจริง

    ทุกความสัมพันธ์ก้าวไปแบบช้าๆค่อยๆเพิ่มขึ้นอย่างเป็นลำดับไม่ได้เร่งรีบพยายามยัดฉากชวนฟินเข้ามาแบบนิยายวายทั่วไปที่เคยอ่าน และมีข้อมูลสาระที่แทรกอยู่ในเรื่องอย่างลงตัว เป็นความรู้ใหม่ที่ทำให้เราได้รู้จักอีกมุมมองหนึ่งของสังคม

    อาจจะมีบรรทัดเยอะแบบที่เห็นตอนแรกแล้วชวนตกใจไปหน่อย

    แต่พออ่านแล้วภาษากลับทำให้อ่านได้แบบเพลินๆ รู้อีกทีก็จบเสีย(ฮา)

    ทางนี้เองก็เคยเขียนนิยายด้วยความรู้สึกเหมือนเราเดินทางไปคนเดียวจนล้มเลิกการเขียนไปกลางทาง

    ซึ่งเราไม่อยากให้พ่อแมวเลิกไปกลางทางเหมือนเรา

    ไม่ใช่ว่ากดดันนะคะ(ฮา) ที่พิมพ์มาทั้งหมดก็แค่รู้สึกอยากเห็นนิยายดีๆเรื่องนี้เดินทางไปถึงตอนจบ

    และอยากให้พ่อแมวรู้ว่าตรงนี้ยังมีคนที่พร้อมจะร่วมทางไปจนกว่าจะถึงตอนจบนั้นอยู่นะคะ รักน้า

    #144
    0
  7. #143 Arany Min Crystal (@kazejuon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 09:11
    รักทุกๆองค์ประกอบที่ทำให้มีเรื่องราวดีๆแบบนี้ขึ้นมา ขอบคุณนะพ่อแมว ขอบคุณค่ะ
    #143
    0
  8. #131 [Bm] (@aommie09) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 20:58

    ขอบคุณมากๆเลย​ พ่อแมวเก่งมากๆเลย
    #131
    0
  9. #130 Magic_Magic (@Magic_Magic) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 21:32
    เราชอบเรื่องนี้เพราะสะท้อนสังคมมากๆและน้อยคนที่จะเขียนออกมาได้อยากอ่านต่อเรื่อยๆ มีทั้งสาระและความสนุก เราขอสนับสนุนเรื่องนี้ต่อไปนะคะ เราไม่ค่อยคอมเม้นแต่อยากให้รู้ว่า1ในคนอ่านหลายๆคนมีเราอยู่น้า😁
    #130
    0
  10. #129 FREE__SNOW (@FREE__SNOW) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 21:00
    เราอาจจะไม่ได้เดินมาด้วยตั้งแต่ต้นแต่เราจะจับมือพ่อแมวเดินไปจนสุดทางนะคะ นิยายเรื่องดีมากๆจริงๆค่ะ ดีที่สุดเท่าที่เราเคยเจอไม่ว่าจะภาษา เนื้อเรื่องมันดีจริงๆ เราคอมเม้นท์ไม่บ่อยแต่ติดตามทุกทางเลยนะคะ เราขอโทษที่ทำได้แค่กำลังใจพ่อแมวผ่านตัวอักษร แต่ถ้าคุณกำลังเหนื่อย อ่อนล้าในใจ อยากให้พักนะ เราเป็นกำลังใจให้เสมอ เราขอเป็นดวงไฟน้อยๆที่จะคอยเติมคบไฟให้สว่างต่อไปแม้จะนิดเดียวก็ตาม เรามาเดินไปด้วยกันนะคะจนกว่าจะถึงวันที่ต้องส่งไม้ต่อ รักพ่อแมว>-<
    #129
    0
  11. #128 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 22:14
    เราเป็นคนนึงที่อยากเห็นบทสรุปของเรื่องนี้นะคะ อยากเห็นตอนจบ อยากรู้จักโชเเละทีเร็กซ์ รวมไปถึงความต้องการที่พ่อเเมวอยากให้รู้จากการเขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมาด้วย เราไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้พ่อเเมวตัดสินใจเลือกเอาคอนเท้นต์นี้ซึ่งถือว่าเป็นโจทย์ที่ยากมากนะคะที่จะทำให้คนอ่านเเล้วไม่เบื่อ เเต่สำหรับเราเราอยากขอบคุณมากจริงๆที่เลือกเอาเรื่องนี้ขึ้นมาทำ กล้าเเหวกเเนวจากในบรรดานิยายวายที่ติดท็อป100 เหมือนมาเปิดโลกในอีกมุมมองที่คนทั่วไปอาจจะเข้าไม่ถึงหรือลืมที่จะให้ความสนใจ เอาจริงๆมันไม่ได้มีเเค่เรื่องเกี่ยวกับการดูเเลตัวเอง หรือการทำเเบบชายรักชาย ทุกสิ่งที่อ่านได้จากนิยายเรื่องนี้มันทำให้เรามีหยุดคิดทบทวนทุกครั้ง นิยายเรื่องนี้มีค่ามากจริงๆนะคะ อย่างน้อยๆก็เราคนนึงที่มองว่าอย่างนั้น
    #128
    0
  12. #127 Seathink (@ladyseagame) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 21:40
    กดหัวใจรัวๆ ค่ะ ชอบเรื่องนี้มาก แต่ไม่ค่อยได้คอมเม้นเลย T T แต่เรามีตัวตนอยู่ตลอดน้าาา อ่านจบแล้ว พ่อแมวเขียนอะไรแบบนี้แล้วอ่านเพลินดีเหมือนกันค่ะ ชอบการเปรียบเทียบระหว่างคนเขียนกับ คนอ่านนะ น่ารักดี อย่างสุดท้ายนี้ เป็นกำลังใจให้นะคะ ไม่คอมเมนท์อะไรยาวๆแบบนี้เลยอะ ประสบการณ์ &#10084;&#65039;&#10084;&#65039;&#10084;&#65039;
    #127
    0
  13. #125 The Airport (@The-Airport) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 20:43
    เอาใจช่วยพ่อแนวนะค้าบ
    #125
    1
    • #125-1 The Airport (@The-Airport) (จากตอนที่ 12)
      19 กันยายน 2561 / 20:44
      *เขียนผิดTT
      #125-1
  14. #124 sem-pai (@paNG_WArisara) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 20:29
    คือแค่เห็นนิยายเรื่องนี้ก็แบบทีแรกนึกว่าหื่นๆไรงี้นะ แต่แบบพอมาอ่านก็หยุดไม่ได้เลยค่ะเป็นอารมณ์ที่แบบเราไม่เคยรู้มาก่อนเลย เราพึ่งรู้ว่าลำไส้ไม่มีที่หล่อลื่นพราะเรื่องนี้เลยนะเรื่องนี้ให้ความรู้เยอะมากๆๆๆขนาดเราเด็กสายวิทย์ม.5ละยังไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ
    ขอบคุณจิตวิญญาณอันแรงกล้าในการหาข้อมูลและความคิดต่างๆ
    #124
    0
  15. #123 Sembe Meij (@21Yonradee2545) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 20:05
    ขอบคุณที่ทุ่มเทในการแต่งนิยายเรื่องนี้มากนะค่ะ

    ขอบคุณที่คุณแต่งนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณที่ทำให้เราได้อ่านเรื่องนี้ เป็นมุมมองนิยายอีกด้านที่ดีมาก ขอบคุณค่ะ :)
    #123
    0