My Flower ดอกไม้ของผม

ตอนที่ 7 : Chapter 3 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63

-คาบพละ-

ฉันเล่นบาสไม่เป็น พอครูให้ซ้อมก็ขี้เกียจอีก แบบนี้สอบเท่าไหร่ก็ไม่เคยผ่านกับเขาสักที ระหว่างที่ทุกคนกำลังซ้อมเพื่อสอบเก็บอาทิตย์หน้าอยู่ในสนาม ฉันหันกลับไปถามยัยน้ำตาลที่เพิ่งทรุดตัวนั่งลงข้างๆ

“มึง ไปเข้าห้องน้ำได้มั้ยวะ?”

“อะไรของมึง ไม่ซ้อมแล้วยังจะอู้ไปนอนในห้องน้ำอีก”

“ใครบอกกูอู้ กูปวดฉี่ต่างหาก”

“ไปขอครูดิ”

“ไม่ขอได้มั้ยวะ กูเห็นครูเพิ่งเดินออกไป ไม่รู้ตอนนี้อยู่ไหน”

“ได้ล่ะมั้ง ไปดิ”

แน่ใจฉันเลยลุกขึ้น มองซ้ายมองขวาแล้วเดินออกไปจากโรงยิมส์เงียบๆ ก่อนจะมาน้ำตาลบอกให้ฉันแวะซ้อน้ำให้มันด้วย

ความจริงฉันโกหก ไม่ได้ตั้งใจจะไปห้องน้ำอย่างที่บอกน้ำตาลหรอก ฉันกำลังจะไปที่โรงอาหารของโรงเรียน เพื่อซื้ออะไรบางอย่าง เมื่อได้ของที่ว่าฉันจึงเดินขึ้นไปบนอาคาร ห้องพักครูคือจุดหมายปลายที่ฉันกำลังจะไป

ลมหายใจถูกระบายออกมาเบาๆ ฉันมองประตูห้องพักครูอยู่สักพัก มือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะลูกบิด ทว่าประตูก็โดนใครสักคนเปิดออกมาเสียก่อน

“อ้าว ฟ้านภา มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ โดดเรียนอีกแล้วล่ะสิ เธอนี่นะทำตัวให้สมกับเป็นหัวหน้าห้องหน่อยไม่ได้หรือไง”

ยังไม่ได้พูดอะไรออกไปครูเบลล์ ครูวิชาภาษาอังกฤษก็บ่นไม่เว้นช่วงให้ฉันได้แก้ตัวเลยสักประโยค

“ไปๆ กลับไปเรียนได้แล้ว”

“เดี๋ยวสิคะ พอดีหนูมีธุระที่ห้องพักครูนิดหน่อย”

“ธุระอะไร เป็นเด็กเป็นเล็กมีธุระด้วยเหรอ แล้วนี่อะไร เวลาเรียนใครเขาอนุญาตให้ไปโรงอาหาร”

กฎบ้าบออะไรล่ะเนี่ย!

“คนมันหิวจะให้กรีดเลือดตัวเองกินเหรอคะครู”

“ดูพูดเข้าสิ เด็กคนนี้ ปั่นประสาทครูนี่งานถนัดเธอเลยสินะ”

“ถ้าครูไม่อยากเป็นประสาทวันหลังไม่ต้องคุยกับหนูสินะ ขอตัวนะคะ”

“เดี๋ยว นี่เธอ!”

ฉันไม่สนใจเสียงที่ดังตามหลังมา เปิดประตูเข้าในห้องพักครู ไม่มีใครอยู่อีกแล้ว เหลือแค่เขาที่กำลังเก็บหนังสืออยู่ที่โต๊ะตัวเอง

กำลังจะไปสอนสินะ

ฉันเดินเข้าไปใกล้ แววตาคมกริบเงยหน้าขึ้นจากกิจกรรมตรงหน้ามองฉัน

“มีอะไรหรือเปล่าครับ…”

ถุงแซนด์วิชวางลงบนโต๊ะตรงหน้าอีกฝ่าย “อย่าทำแบบนั้นอีก”

“พี่ทำอะไรเหรอครับ” เขาถาม

“โกหกไง นายไม่ได้กินข้าวด้วยซ้ำ แต่โกหกว่าตัวเองกินแล้ว เป็นบ้าเหรอ ถ้าเกิดหิวจนเป็นโรคกระเพาะจะทำยังไง คิดบ้างสิ!”

ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนพูด “เป็นห่วงจังเลยนะครับ”

“อย่าหลงตัวเอง ฉันสมเพชนายมากกว่า แล้วก็ทำเป็นห่วงฉันสักที”

“ทำไมเหรอครับ ทำไมพี่เป็นห่วงเฟิร์นไม่ได้”

“เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกเกลียดนายขึ้นกว่าเดิมน่ะสิ”

“…”

“รู้แล้วก็จำเอาไว้ อย่ามายุ่งกับฉัน”

 

.......................

พี่เขาจะฟังมั้ยคร้บบบบบบบ

น้องก็น่าตี พี่ก็ดื้อออออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น