My Flower ดอกไม้ของผม

ตอนที่ 3 : chapter 2 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63

Chapter 2

ฉันชอบท้องฟ้า

จะเวลาไหนก็ดูสวยไปหมด แม้แต่ตอนนี้ท้องฟ้าเหมือนจะครึ้มฝน ก็ดูสวยออกไปอีกแบบ พอมองทอดสายตาออกไปยังด้านนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าครูคิดอะไรของเขาอยู่กันแน่ถึงได้เรียนพละเอาเวลาแบบนี้

“เฮ้ย เฟิร์นอาทิตย์หน้าว่างป่ะ”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ไม่ต้องหันไปมองก็น่าจะรู้ว่าเป็นใคร

“ทำไม?” ฉันตอบ สายตายังจับจ้องไปที่สนามฟุตบอล

ม.ปลาย ห้อง B พวกนี้เรียนฟุตบอลสินะ ส่วนห้องเราเรียนบาส ความจริงฉันอยากเรียนว่ายน้ำมากกว่า เพราะฉันว่ายน้ำไม่เป็น อยากฝึกสกิลไว้บ้างเผื่อสักวันจะได้ไปทะเลกับเขาบ้าง…

“กูมีนัดบอด อยากชวนมึงไปด้วย”

“อีกแล้วเหรอ ครั้งที่แล้วไม่เข็ดหรือไง”

“ครั้งที่แล้วประมาทไปหน่อย แต่ครั้งนี้กูรับรองว่าไม่พลาดแน่ๆ”

“มึงเอาความมั่นใจมาจากไหนวะ?” ฉันถามเมื่อเห็นสายตามั่นอกมั่นใจของอีกฝ่าย

น้ำตาลเดินเข้ามาด้วยแววตามุ่งมั่น ขยับมายืนพิงหน้าตาข้างๆ สองมือยกขึ้นกอดออก

“ก็ครั้งนี้เป็นเพื่อนของเพื่อนอีกที โรงเรียนเซย์เฮย์”

“โรงเรียนไฮโซนี่หว่า”

ได้ยินว่าโรงเรียนนี้มีแต่เด็กรวยแล้วก็หน้าดีกันทั้งนั้นเลย โรงเรียนเอกชนชื่อดังค่าเทอมเหยียบแสน

ฉันเคยนั่งรถผ่านอยู่หลายครั้ง เห็นเครื่องแบบสีฟ้าขาวแล้วอยากใส่บ้างจัง แต่เสียทีไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมขนาดนั้น อีกอย่างการสอบแข่งขันทีนั่นก็ใช่ย่อย คนสมองปานกลางอย่างฉันสอบเข้าโรงเรียนรัฐที่มีนักเรียนสองพันกว่าคนก็ถือว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว

“ใช่น่ะสิ แล้วเอายังไง มึงไปเปล่า?”

“กูขี้เกียจ”

“ขี้เกียจหรือมึงขี้ขลาด”

“อะไรของมึง?” ฉันขมวดคิ้วถามน้ำตาล อยู่ๆ ก็หาว่าฉันขี้ขลาด

“หรือต้องขออนุญาตว่าที่สามีก่อน” อีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาทำสีหน้าล้อเลียน คลี่ยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์

ว่าที่สามีที่น้ำตาลหมายถึงว่าคงไม่พ้นเขาคนนั้น!

“ทำไมฉันต้องขออนุญาตเขาด้วย!”

อยู่ดีๆ อารมณ์เสียขึ้นมา

ไม่ต้องเดาว่าเพราะอะไร เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ได้ยินอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับเขา

“ก็ครูพี่พัชเป็นคู่หมั้นของมึงไง”

“อย่าพูดดัง เดี๋ยวคนอื่นจะได้ยิน”

มีกี่คนที่รู้ว่าเขาเป็นคู่หมั้นของฉัน ด้วยสถานะภาพของเราเป็นครูกับนักเรียน เลยไม่สามารถเปิดเผยให้คนอื่นรู้ได้นี่คือข้อตกลงของเราสองคน อีกอย่างเป็นเพราะฉันไม่ยอมรับอยู่สถานะคู่หมั้นของเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แน่นอนว่าเรื่องที่เราสองคนอยู่บ้านหลังเดียวกันด้วย

ในฐานะผู้ปกครอง ทุกคนรู้เพียงเท่านี้!

“ไม่มีใครได้ยินหรอกน่า ต่อให้ได้ยินก็ไม่มีใครเชื่อหรอก ครูสุดหล่อใครที่ใครๆ ต่างก็ให้ความสนใจ กับยัยหัวหน้าห้องที่ชอบโดดเรียน เชิญเข้าห้องปกครองทุกอาทิตย์ ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ว่ะ”

“เป็นไปไม่ได้ก็ดีน่ะสิ”

“มึงนี่ก็เหลือเกิน เขาออกจะสุภาพใจดี ทำไมไม่พูดดีๆ กับเขาหน่อยวะ ถ้าเป็นกูนะจะอ้อนเอาทุกอย่างเลย”

เอาทุกอย่างที่ว่าหมายความว่าไง!

“เอาอะไร?!”

“เอ้า! ให้เขาซื้อนั่นซื้อนี่ให้ไง ดูท่าน่าจะสายเปย์อยู่นะนั่น”

“กูละเกลียดมึงจริงๆ” ฉันส่ายหน้า

“ช่างเถอะ แล้วตกลงว่าไงนัดบอดอาทิตย์หน้า มึงไปมั้ย ถ้ามึงกลัวเขาโกรธก็ไม่ต้องไป”

“ทำไมกูต้องกลัว”

“ตกลงว่าไป?”

“เออไปก็ไป!”

ได้ยินคำว่าขี้ขลาดไม่ได้ ได้ยินทีไรแล้วมันขึ้นทุกที ฉันไม่ชอบให้ใครมาสบประมาทไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม (ยกเว้นเรื่องเรียนก็ได้) โดยเฉพาะเรื่องของเขา ฉันไม่ได้กลัวเขา และไม่เคยกลัว ไปไหนมาไหนทำไมฉันต้องรอให้เขาอนุญาต นี่ชีวิตของฉัน ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน เขาไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย!

“เฮ้ย! พวกมึงเย็นนี้ไปคาราโอเกะกับกูมั้ย พอดีนัดห้อง C ไว้ว่ะ”

โบ้ทเดินเข้ามารมกับพวกเรา หมอนี่ยังแต่งตัวผิดระเบียบไม่เคยเปลี่ยน

วันไหนเสื้อไม่ปล่อยชายออกมาข้างนอกมันจะใจขาดตาย

เขาบอกว่าคนศีลเสมอกันมักอยู่ด้วยกันได้ สมแล้วที่เราสามคนเป็นเพื่อนกัน

เลวทั้งแก็งค์!

“จริงดิ ดีเหมือนกันวันนี้อยู่ๆ ก็อยากร้องเพลงขึ้นมา มึงไปมั้ยเฟิร์น”

“ถ้าพวกมึงไปกูก็ไป”

“โอเค เจอกันห้าโมง ไม่เมาไม่กลับ!”

 

.....................................

บอกพี่เขาหน่อยก็ดีนะน้องนะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น