My Flower ดอกไม้ของผม

ตอนที่ 2 : Chapter 1 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63

Pach’ s Part

ครั้งแรกที่รู้ว่าต้องหมั้น ผมก็ตกใจไม่ต่างกัน

‘อะไรนะ หมั้นเหรอ ให้ตายสิ! ทำไมไม่ปรึกษากันบ้าง’

แต่ผมก็พูดอะไรไม่ได้ เพราะทุกอย่างเป็นความต้องการของผู้ใหญ่ และลึกๆ ก็อาจจะเป็นความต้องการของผมเช่นเดียวกัน ตรงข้ามกับเพื่อนร่วมชะตากรรม อย่างเธอผู้ไม่ชอบขี้หน้าผมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หลังจากรู้เรื่องทั้งหมดก็แสดงอาการต่อต้านอย่างปิดไม่มิด

ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้คัดค้านอะไร ช่องว่างระหว่างอายุของเราต่างหากที่ผมเป็นกังวล

‘ถ้าให้หมั้นกับหมอนี่ ฉันยอมผูกคอตายดีกว่า’

อายุของเราสองคนห่างกันอยู่ประมาณสิบปีได้ ดูเหมือนเธอจะไม่ให้เกียรติผมเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังชี้หน้าผมเหมือนกับเห็นเป็นตัวน่ารังเกียจ

‘ตอบอะไรหน่อยสิ นั่งบ้าอยู่ได้ เป็นใบ้หรือไง’

‘…’ ได้แต่มองสีหน้าเกรี้ยวกราดของอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบนิ่ง

และเพราะผมไม่คัดค้านการหมั้นหมายในครั้งนั้น ผมเลยโดนเกลียดเข้าเต็มๆ

‘ฉันละเกลียดนายจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะนายไม่ปฏิเสธ เรื่องก็ไม่วุ่นวายแบบนี้หรอก ให้ตายสิ!’

‘เกลียดกันขนาดนั้นเลย’ ผมถามนิ่งๆ

‘อยากให้พูดซ้ำมั้ย ฉันพูดว่าเกลียดนายเป็นร้อยครั้งยังได้เลย’

ไม่รู้ว่าคำกล่าวที่บอกว่า ‘เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ’ เป็นจริงหรือเปล่า จนกระทั่งผมโดนย้ายมาที่ต่างจังหวัด มาเป็นครูที่โรงเรียนที่เธอเรียนอยู่ ใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกันผมก็เข้าใจว่าคำพูดเหล่านั้นมันไม่มีอยู่จริง

ตอนแรกรู้สึกตกใจนิดหน่อยที่โดนย้ายมาที่นี่ แต่มันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ที่อาจจะทำให้เราสนิทกัน และหันกลับมาคุยกันดีๆ มากขึ้น เธออาจจะเกลียดผมน้อยลง ทว่ายิ่งเวลาผ่านพ้นไปมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเย็นชากับผมมากเท่านั้น

แม้แต่ข้าวยังไม่ยอมทานร่วมโต๊ะเดียวกับผมเลย

หน้าไม่ยอมมอง ทำเสียงรำคาญตลอด

หนักสุดถึงขั้นโดดเรียนวิชาที่ผมสอน ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้เราสองคนคุยกันดีๆ เหมือนคนปกติเขาทำกัน…

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกให้ผมตื่นจากภวังค์ความคิด

เบอร์แสดงหมายเลขคุ้นเคย จึงกดรับโดยไม่ลังเล

“ว่าไงต๊ะ”

เพื่อนรุ่นเดียวตั้งแต่เรียนมหา’ ลัย ถึงจะแยกย้ายกันไปมีอนาคตของใครของมัน พวกเราก็ยังติดต่อนักพบปะสังสรรค์เป็นบางครั้ง

แต่ตั้งแต่ผมย้ายมาต่างจังหวัด ก็ได้เจอกับเพื่อนได้น้อยลง อีกอย่างงานครูก็ยุ่งใช่ย่อยเลย ต้องเตรียมแผนการสอนนู่นนี่ แถมต้องทำหน้าที่ครูฝ่ายปกครองอีก เหนื่อยจนสายตัวแทบขาดเลยก็ว่าได้

“ไงไอ้พัช อาทิตย์นี้ว่างเปล่า มาดื่มกันหน่อยสิวะ พอดีกูไปทำธุระที่แถวนั้นพอดีอยากนัดเจอหน่อย เราไมได้เจอกันนานแล้วนี่หว่า ครั้งล่าสุดน่าจะสี่เดือนตอนไอ้แสบมันคลอดลูก”

“ได้ดิ กูว่างพอดี แต่ถึงเช้าไม่ได้นะเว้ย ไม่มีใครอยู่บ้านเป็นเพื่อนน้องเขา”

“เออๆ เอาที่มึงสะดวกเถอะเพื่อน แล้วเป็นยังไงบ้างวะ?”

“เรื่องอะไร?” คิ้วผมขมวดทันทีที่โดนมันถาม

“ก็เรื่องคู่หมั้นมึงไง ตอนนี้ยอมคุยกับมึงบ้างยัง”

ริมฝีปากยกยิ้มอย่างขมขื่น ยอมคุยกับบ้าแล้ว!

“ยัง เอาแต่หนีกู ไม่ยอมคุยกับกูไม่พอนะ ตอนนี้ไม่ยอมร่วมโต๊ะทานข้าวกับกูด้วย เกลียดกูแค่ไหนมึงลองคิดดู”

ใช่ว่าผมจะอ่อนด้อยประสบการณ์เรื่องผู้หญิง แต่ยัยคนนี้เหลือเกินจริงๆ จะทำอะไรมากก็ไม่ได้ อย่างอีกผมเป็นสุภาพบุรุษพอ ไม่เคยคิดแตะต้องตัวเธอเลยสักครั้ง แม้แต่ขึ้นเสียงใส่ผมยังไม่กล้า มีแค่เธอเท่านั้นที่ทำกับผมได้

“เอาน่าเพื่อน มึงก็ยอมๆ เขาหน่อย ยังเด็กอยู่นี่ อาจจะเอาแต่ใจบ้างตามประสาวัยรุ่นนั่นแหละ”

“แต่บางทีกูก็เหนื่อยนะ อยากยอมแพ้” ผมระบายลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างเหนื่อยล้าเต็มทน

“สมน้ำหน้ามึงไง ไม่ยอมปฏิเสธตั้งแต่แรก สุดท้ายก็หมาหงอย”

“นั่นสิ เพราะกูคนเดียวนี่แหละ”

“ก็รักเขามาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยนี่หว่า คลั่งรักเองจะโทษใครได้ อดทนตามใจเขาหน่อยก็แล้วกัน”

“เออ! ได้แต่อดทนนี่แหละ รักเขาจนกู่ไม่กลับแล้วนี่ ถอยหลังมีแต่ตายลูกเดียว เพราะหัวใจกูให้เขาไปหมดแล้ว”

“แหวะ! กูจะอ้วก ตั้งแต่คลั่งรักนี่มึงชักจะเอาใหญ่แล้วนะ กูวางสายดีกว่า แค่นี้นะอาทิตย์หน้าเจอกันเพื่อน”

“เออๆ แค่นี้แหละ!”

สายตัดไปแล้ว ผมยังยืนรับลมอยู่บนดาดฟ้าตำแหน่งเดิม เหลือบมองไปยังประตูที่ร่างบางเดินเข้าไปก็ได้แค่คลี่ยิ้มบางๆ

เมื่อไหร่จะยอมคุยกันดีๆ สักที…

 

 

.......................

 

อัพเด็กเอาแต่ใจแล้วววค้าาาาา

ยอมใจพี่พัชเขาเอาใจน้องจริงๆ

หื้ออออออ สงสาร TTTTTTTTTOTTTTTTTTTT

ฝากให้กำลังด้วยน้าาาาาาา

<3 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น