[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 9 : Chapter 9 :: หน้าที่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 มี.ค. 56

Chapter 9 :: หน้าที่

 

:: Hunz ::

                ผมลืมตาตื่นขึ้นมาแต่เช้านี้กลับไม่มีใครอีกคนนอนอยู่ข้างๆ ผมมองหาร่างนุ่มนิ่มที่ผมแอบใช้ต่างหมอนข้างมาหลายต่อหลายคืนแต่ยังไงก็ไม่เจอ ผมลุกไปดูในห้องน้ำแต่ก็ผมแต่ความว่างเปล่า

                ไปไหน? แกงส้มไปไหน? นี่เป็นคำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวผม ส่วนคำถามต่อไปที่ตามมาติดๆ

                ถ้าแกงส้มตื่นก่อนผม แกงก็รู้สิครับว่าเมื่อคืน...

                ผมรีบเปิดประตูห้องนอนออกไป แล้วก็เจอ! เฮ้อออ นึกว่าหายไปไหนซะอีก

                ร่างโปร่งบางในเสื้อเชิ้ตสีชมพู มีใครบอกเจ้าเด็กนั้นหรือเปล่าครับว่าผมชอบสีชมพู? น้องชายคนใหม่กำลังง่วนอยู่ที่หน้าเตาอีกครั้ง แม่บ้านแม่เรือนจริงเชียว ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าเมื่อไหร่ที่แกงส้มหมดหน้าที่เป็นบอดีการ์ดให้ผมแล้ว ผมจะทำยังไงต่อไป แค่คิดก็รู้สึกโหวงแหวงอย่าบอกไม่ถูกแล้ว หรือผมควรจะยื้อให้แกงส้มอยู่กับผมต่อไปอย่างนี้อีกนานๆดี

                ผมรีบชะแว้บไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยด้วยความรวดเร็วก่อนจะโผล่หน้ากลับมาในห้องครัวที่คึกคักของผมอีกครั้ง อ้วนแน่ไอ้ฮั่นเอ๊ย

                “อ้าว...คุณฮั่น ตื่นแล้วเหรอครับ อาหารเช้าพร้อมแล้วครับเจ้านาย” ผมส่ายหน้าให้กับคำพูดแกงส้ม เรียกอย่างนั้นได้ยังไง ไหนเมื่อวานเย็นก็ตกลงกันแล้ว อย่างนี้ผมต้องเตือนความจำเจ้าเด็กนี่ซะหน่อย

                “พี่ว่าเราตกลงกันแล้วนะแกงส้ม หรือจะต้องให้พี่เตือนความจำ แต่...เมื่อคืนก็ยังนอนด้วยกันอยู่เลยนี่นา พี่ว่าเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงแกงไม่น่าจะลืมที่เราตกลงกันนะ” จะว่าไป พูดเองก็อายเองเหมือนกันนะครับ ผมลืมไปได้ยังไงว่าไอ้เด็กนี่ตื่นก่อนผม และเมื่อคืนผม... ผม... แบบว่า... กอด...

                “ขอโทษครับคุณ... เอ๊ย! พี่ฮั่น มันติดปากไปหน่อยน่ะครับ คงต้องใช้เวลาซักพัก”

                “ใช้เวลาก็ใช้เวลา แล้วนาย... เอ่อ แกง...แกงก็เลิกใช้ไอ้คำพูดเป็นทางก๊ารทางการแบบนี้กับพี่ซะที คุยกันธรรมดานี่แหละ พี่อยากให้แกกับพี่เป็นเหมือนพี่น้องกันจริงๆนะ เราต้องอยู่ด้วยกันทั้งวันแบบนี้ ยิ่งสนิทกันเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอ” ผมแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันที่พูดถึงความสนิทสนมแบบนั้นออกไป ทั้งๆที่ตอนแรกผมค้านเป็นนักเป็นหนา แถมทำท่าเหมือนไม่อยากให้มีบอดีการ์ดมาคอยคุมเป็นนักโทษอีกต่างหาก อาจเป็นเพราะคนที่มาตามติดผมเป็นแกงส้มมั้งครับ เด็กคนนึงที่ทำให้โลกผมเปลี่ยนไป ถึงผมจะไม่รู้แน่ชัดว่ามันเปลี่ยนไปทางไหนแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมกลัว

                “ก็ผมยังไม่ชินเท่าไหร่นี่ครับ เอาเป็นว่าคุณ... โทษครับ พี่ฮั่นทานอะไรหน่อยดีกว่า มีไข่ลวกกับไส้กรอก อยากได้ขนมปังด้วยมั้ยครับ” ผมแค่พยักหน้าแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวโปรด อาหารเช้าหน้าตาน่าทานก็มาวางอยู่ตรงหน้า

                “แกงกำลังจะทำให้พี่เสียนิสัยนะ อีกหน่อยพี่คงอ้วนแบบไอ้หมูโดม” ปากบอกว่าไม่อยากอ้วนนะ แต่มือจ้วงของกินสุดฤทธิ์ครับ ไอ้ฮั่นเอ๊ย แกได้กลับมาหุ่นอาเสี่ยก็คราวนี้แหละ

                ผมแอบเห็นมุมปากของเด็กน้อยยกยิ้มขึ้น โอ๊ย! หัวใจฮั่นจะละลาย แค่เธอยิ้มก็ทำให้ใจฉันละลาย ก็รู้ไหมเธอ I love your smile (แม่หมู//มันช่วยหยุดอาการที่ไม่ค่อยมีแรงเวลาที่เจอเรื่องเลวร้ายยยยย) เอ๊ย! แม่หมูมาร้องต่อทำไมเนี่ย เสียงผมกับแม่หมูนี่เพี้ยนพอกันเลยนะ (แม่หมู//พี่ฮั่นก็... เก๊าก็มาช่วยโปรโมทเพลงให้น้องไง ฮ่าๆๆ อย่าสนใจเก๊าเลยพี่ฮั่น ต่อๆๆ) แกงส้มแค่ยิ้มน้อยๆเท่านั้นก่อนที่เชฟคนเก่งจะยกมือเช้าอีกสองจานมาวางบนโต๊ะเดียวกัน

                “อีกจานของพี่โดมครับ ผมโทรตามพี่โดมมาแล้ว” ไม่ต้องรอให้ผมถามแกงก็เฉลยให้ผมเสร็จสรรพ

                “ใครเรียกผมคร้าบบบบบ จารุวัฒน์ เชี่ยวอร่าม รายงานตัว กลิ่นอาหารเช้าลอยไปเตะจมูกตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่...” พูดมากจริงไอ้นี่ อยู่คอนโดเกือบกลางเมืองกรุงมันจะมีไก่ที่ไหนโห่ให้มันได้ยิน “...โห แกงส้ม น่ากินมากอ่ะ เมื่อวานพี่ไม่น่าหาอะไรกินก่อนเลย ไม่งั้นคงได้กินข้าวเย็นฝีมือเชฟแกงส้มแล้วสิ แล้ว...เมื่อวานแกงทำอะไรให้คุณฮั่นของแกงกินเหรอ”

                คุณฮั่นของแกง บ๊ะ! เช้านี้ไอ้โดมพูดถูกหูถูกใจผมจริงๆ ไอ้ตัวกลมนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่โดยไม่ต้องให้มีใครเชิญ แถมเริ่มจัดการอาหารเช้าตรงหน้าอย่างเมามัน แค่กินเข้าไปคำแรกก็ทำตาโตเชียวครับ แต่คำว่าอร่อยไม่หลุดออกมาจากปากมันนะ เพราะปากมันไม่ว่าง โซ้ยอะไรต่อมิอะไรเข้าปากตลอดๆ

                “เมื่อวานผมทำสปาเก็ตตี้ครับพี่โดม แต่ถึงพี่โดมรอทานด้วยกันก็คงไม่ได้หรอกครับ พี่ฮั่นซัดซะเกลี้ยงเลย ไม่รู้อร่อยหรือหิวจัดกันแน่” แกงส้มตวัดสายตามาสบตาผมแล้วยิ้ม แล้วผมจำทำอะไรได้ล่ะครับ ก็ยิ้มตอบไป...ก็เท่านั้น

                แต่อีกคนนี่สิ... อาการหนัก

                “แค๊กๆๆๆๆๆๆ” แลดูไข่ลวกจะติดคอแต่เช้า แก้วน้ำส้มที่วางอยู่ข้างๆถูกกระดกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ดวงตาที่มองผ่านแว่นสายตามานั้นมองผมกับแกงส้มสลับกันไปมาจนผมกลัวว่ามันจะเวียนหัวตายไปซะก่อน

                “พี่ฮั่น! แกงส้มเรียกไอ้คุณฮั่นว่าพี่ฮั่นแล้วงั้นเหรอ อุ๊ตะ! อาทิตย์ก่อนยังเป็นคุณอิสริยะ ผ่านไปไม่กี่วันกลายเป็นคุณฮั่น มาวันนี้เป็นพี่ฮั่น อีกซักพักถ้าเปลี่ยนจากพี่ฮั่นเป็นฮันนี่ล่ะก็ผมจะไม่แปลกใจเลย”

                “แค๊กๆๆๆๆ” คราวนี้เป็นผมที่สำลักไส้กรอกรมควันแสนอร่อยแทน

                “สำลักขนาดนี้แสดงว่าเป็นไปได้ เรียกฮันนี่ตั้งแต่วันนี้เลยก็ได้นะแกง พี่ว่ามันน่ารักดีนะ”

                “แค๊กๆๆๆๆ” คราวนี้ไม่ใช่แค่ไส้กรอกแล้วครับ ส้อมติดคอผมไปแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้

                “เอ่อ กาแฟมั้ยครับพี่โดม” แกงส้มพยายามจะตัดบทครับ แต่ผมว่ากับไอ้โดม ไม่สำเร็จหรอก

                “โอ๊ยย ไม่ต้องก็ได้แกงส้ม พี่ว่าแค่ที่พี่ ชง ไปตอนนี้ พี่ก็ฟิน เอ๊ย ก็อิ่มแล้วล่ะ” นั่นไงผมว่าแล้ว แลดูลูกหมูจะได้แม่หมูมาเยอะนะครับฟิคเรื่องนี้เนี่ย (แม่หมู//เป็นไงล่ะลูกชายเก๊า อิอิ)




 

                “ฉันให้หล่อนไปตามดูมันเฉยๆ ไม่ได้ให้ไปดูแลมัน ทำไมทำเกินหน้าที่อย่างนี้นังโง่ ใครใช้ให้แกไปช่วยไอ้อ้วนนั่นออกมาจากห้องน้ำ” อารมณ์กราดเกรี้ยวไม่ถูกเก็บไว้อีกต่อไปเมื่อคนของเธอเองกลับทำให้แผนของเธอพลาด หน้าที่ของมนสิชาคือคอยตามทุกฝีก้าวของไอ้อ้วนนั่นแล้วมารายงานเธอ เพื่อที่เธอและคุณลุงจะได้หาจุดอ่อนจัดการจารุวัฒน์ได้ซะที ถ้าไม่มีไอ้อ้วนโดมซักคน ป่านนี้เธอคงได้แต่งงานกับอิสริยะไปแล้ว

                “คุณหนูไม่ได้บอกดิฉันนี่คะว่าคนที่เอาคุณโดมไปขังคือคนของเรา ดิฉันไม่ทราบจริงๆค่ะ” ร่างเล็กนั่งตัวสั่นเทาอยู่ในห้องทำงานหรูของคฤหาสน์ใหญ่ คำโกหกคำโตถูกถ่ายทอดออกไป ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนขังจารุวัฒน์ไว้ในห้องน้ำนั่น แต่เธอจะปล่อยให้เขาเป็นอะไรอยู่ในนั้นได้ลงคอเหรอ? ไม่มีทาง

                “โง่! โง่จริงนังนี่ คุณลุงเห็นอะไรในตัวแกนะถึงได้ยังให้แกอยู่ที่นี่เนี่ย ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ถ้าไอ้อ้วนนั่นมันอยู่ในนั้นนานอีกซักนิด อากาศไม่ถ่ายเท เหงื่อออกมาก ร่างกายขาดน้ำ ทรมานนิดๆหน่อยๆไม่ถึงตายหรอกย่ะ แกนี่มัน... ฮึ่ย! ทำอะไรไม่เคยถูกใจฉันซักอย่างเลยให้ตายเถอะ”

                “ดิฉันขอโทษค่ะคุณหนู ความผิดพลาดแบบนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแน่นอนค่ะ ดิฉันรับรองได้ ดิฉันจะไม่ทำให้คุณหนูผิดหวัง”

                เพี๊ยะ

                รอยฝ่ามือแดงเป็นปื้นอยู่บนแก้มนวล คนสร้างรอยนั้นไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับสิ่งที่ตัวเองทำแต่อย่างใด ใครทำให้เธอเจ็บ ใครทำให้เธอไม่พอใจ คนๆนั้นต้องเจ็บกว่าเธอเป็นพันเท่า

                “คุณหนู” เจ็บจนน้ำตาแทบไหลแต่มนสิชาก็ได้แค่ฝืนกลืนความเจ็บเอาไว้ แสดงออกไปก็เท่านั้น ไม่เคยมีใครสงสารเธออยู่แล้ว จะมีก็แต่คนๆนั้นเพียงคนเดียว และตอนนี้คนๆนั้นก็ไม่ได้อยู่กับเธอเสียด้วย

                “ไม่มีการพลาดซ้ำสอง จำไว้นังมีมี่! เฝ้ามันไว้อย่างเดิม แล้วถ้าฉันรู้ว่าแกเอาตัวเองมาสอดอย่างคราวนี้อีก คนที่จะเจ็บหนักจะไม่ให้ไอ้อ้วนโดม แต่เป็นตัวแกเอง ไปได้แล้ว” มนสิชารีบหอบร่างของตัวเองออกมาจากห้องนั้นโดยไว เธออยากจะลาออกใจจะขาดหากแต่เธอทำอย่างนั้นไม่ได้ เธอเป็นผู้หญิงธรรมดาที่เกือบจะไม่เหลือใคร เธอต้องทำงานที่นี่ต่อไปแม้ว่ามันจะทำร้ายหัวใจเธอมากแค่ไหนก็ตาม

                ขาเรียวเล็กก้าวเร็วๆออกมาจากคฤหาสน์ที่สวยเพียงเปลือกนอก ช่างแตกต่างกับภายในที่เน่าเฟะจนคนในอย่างเธออยากเฉดหัวตัวเองออกมาจับใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอย่างที่ใจคิดได้ หน้าที่ที่ได้รับมอบหมายแลกกับเงินสกปรกของคนใจร้าย หากเพราะเธอเลือกไม่ได้จึงได้แต่ก้มหน้าทำตาม

                “อ่าว คุณมี่ หน้าไปโดนอะไรมาครับ แล้วนี่คุณมี่จะรีบไปไหน” เสียงเรียกของจิรวิทย์ทำให้เธอต้องรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

                “ไม่มีอะไรค่ะคุณฮัท ดิฉันจะลากลับบ้านซักสองสามอาทิตย์น่ะค่ะ” เธอเข้ามาในวันนี้เพื่อรับคำสั่งเพิ่มเติมและมารับความผิดพลาดที่เธอก่อเอาไว้ก็เท่านั้น

                “ลาอีกแล้วเหรอ ผมเห็นคุณมี่ลาตลอดเลยนะครับ งั้นคุณหนูของคุณมี่ก็ขาดคนสนิทแล้วสิครับคราวนี้ เธอคงเหงาแย่นะครับ” หน้าตี๋ดูมีความสุขทุกครั้งเมื่อพูดถึงคุณหนู มนสิชาได้แต่ถอนใจ ถ้าจิรวิทย์รู้จักคุณหนูคนนี้มากขึ้นซักหน่อยคงจะไม่พูดแบบนี้ เผลอๆคงจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเลยก็เป็นได้

                “ดิฉันก็ไม่ทราบสิคะ”

                “ผมว่าน้องคงเหงาแหละครับ พักนี้ดูซึมๆไปด้วย เฮ้อ แล้วผมจะพูดอะไรเยอะแยะเนี่ย ก็เห็นอยู่ว่าคุณมี่รีบ เชิญคุณมี่ตามสบายเถอะครับ ผมขอเข้าไปหาคุณหนูของคุณมี่ก่อน หวังว่าเราคงได้เจอกันอีกนะครับ” ชายหนุ่มก้มศีรษะให้น้อยๆก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป มนสิชารีบสาวเท้าออกไปทันที

                ห้องพักของเธอเกือบจะว่างเปล่าเพราะข้าวของถูกขนไปอยู่ในที่อยู่ใหม่เป็นที่เรียบร้อย เธอเพียงแค่กลับมาเพื่อจะเอาของสำคัญ

                รูปใบเล็กๆแม้จะอยู่ในกรอบไม้สุดแสนจะธรรมดา แต่กลับเป็นสิ่งมีค่าสำหรับหัวใจใครบางคน ภาพเด็กหญิงและเด็กชายตัวกลมนั่งกอดกันกลมดิ๊กอยู่กลางภาพ เด็กหญิงยิ้มหวานจนเห็นฟันเกือบครบทุกซี่ ส่วนเด็กชายก็ยิ้มกว้างไม่ต่างกัน ความทรงจำที่มีความสุขหล่อเลี้ยงอยู่ในความทรงจำของเธอเสมอมา

                “พี่โดม...” เสียงหวานเพ้อชื่อคนในภาพออกมาเบาๆก่อนจะเก็บกรอบรูปนั้นลงกระเป๋าแล้วหันหลังออกจากห้องไป ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาซักวินาทีที่จะหันกลับมามองอย่างอาลัยอาวร เธออยากออกไปจากที่นี่เต็มทน และยิ่งไม่ต้องกลับมาอีกได้ก็ยิ่งดี



 

                หลายวันผ่านไป ผู้ชายชื่อแกงส้มเริ่มมีอิทธิพลต่ออัตราการเต้นของหัวใจผมมากขึ้น ผมกับน้องชายคนใหม่สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว อาจเป็นเพราะเราชอบอะไรคล้ายๆกันหลายอย่างมั้งครับ ทั้งเรื่องเพลง การแต่งตัว อาหารการกิน ตอนนี้เรียกได้ว่าผมติดน้องแสนดีคนนี้เอามากๆจนเกือบลืมน้องชายกวนติ่งอย่างไอ้โดมไปเป็นที่เรียบร้อย แต่ลืมไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้นหรอกครับ ยังไงลูกหมูโดมก็มีแม่หมูตุ้ยอยู่ทั้งคน (แม่หมู//ห๊า! แล้วแกวนมาที่ฉันได้ยังไงเนี่ยฮั่น) ก็ผมบอกแล้วไงว่าฟิคเรื่องนี้ผมจะแซะแม่หมู

                แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานยังไง บอดีการ์ดแกงก็ยังคงเป็นบอดีการ์ดแกงที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างดีเยี่ยมอยู่ดี ทั้งเรื่องอาหารการกินของผมที่ต้องผ่านการคิวซีจากแกงส้มก่อน เพราะกลัวจะมีการวางยา... อย่าเรียกว่าวางยาเลยครับ เรียกว่ามีกุ้งปนมาหรือเปล่าจะดีกว่า อย่างครั้งก่อน...ถ้าไอ้โดมไม่ไปเจอเข้า ผมคงจะเดี้ยงไปแล้ว

                วันนั้นผมไปกินเลี้ยงกับเจ้าของบริษัทหาคู่ยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นที่มี๊ไปร่วมธุรกิจด้วย เมื่อมิตรแท้ทางธุรกิจมา ผมก็ไม่สามารถทำอะไรได้ไปมากกว่าการต้อนรับขับสู้อย่างดีเยี่ยม เย็นวันนั้นหลังจากการประชุมอันยาวนาน ผมกับไอ้โดมพร้อมลูกน้อยอีกสองสามคนใน Bear Hug ได้เป็นเจ้ามือในการเลี้ยงต้อนรับพันธมิตรชาวญี่ปุ่น

                ร้านชาบูชื่อดังกลางกรุงจึงถูกเลือกเป็นสถานที่รับรอง หม้อชาบูหม้อใหญ่เป็นอาหารที่สร้างความประทับใจให้กับทุกชีวิตที่นั่งเรียงรายอยู่รอบโต๊ะ บทสนทนาสร้างความครึกครื้นให้กับผู้มาเยือนได้พอๆกับอาหารรสเลิศตรงหน้า

                แต่แปลก...ยิ่งเวลาผ่านไป ผมกลับยิ่งรู้สึกไม่สบายตัว หายใจเริ่มไม่ค่อยถนัด เปลือกตาก็รู้สึกหนักๆอย่างบอกไม่ถูก เสียงคุยเสียงหัวเราะของคนรอบโต๊ะเริ่มไม่เข้าสู้การรับรู้ของผม ผมพยายามมองหาน้องชายตัวกลมที่มาด้วยกัน แต่ไอ้โดมกลับลุกหายไปเข้าห้องน้ำซักพักใหญ่ๆแล้ว ผมฝืนยิ้มเมื่อถูกเรียก พยายามทำให้ทุกอย่างเหมือนเป็นปกติ ทั้งๆที่ความจริงผมไม่ได้รู้สึกปกติแต่อย่างใด

                ราวกับแมลงตัวเล็กๆนับล้านกำลังคืนคลายอยู่เต็มตัวผม มันคันยุบยับไปหมดจนผมเริ่มไม่สบายใจ อะไรบางอย่างผิดปกติอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะผมสวมเสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวจึงทำให้ไม่รู้ว่าภายใต้ผ้าที่ห่อหุ้มร่างกายอยู่นั้นมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่มือที่โผล่พ้นมาจากแขนเสื้อเริ่มปรากฏผื่นแดงจนตาที่จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ของผมยังมองเห็น...อาการเหมือน...ภูมิแพ้

                ว่าแต่...ผมแพ้อะไร?

                คนแพ้กุ้งอย่างผมไม่มีวันสั่งกุ้งมากินทำร้ายตัวเองแน่ๆ จะมีก็แต่มีใครเอามาใส่ แต่จะเป็นไปได้ยังไง หรือว่า...ผมจะแพ้อย่างอื่นอีก

                เหมือนจะขาดอากาศหายใจอยู่แล้ว แต่ผมก็ยังฝืน มือที่เคยจับตะเกียบถูกซ่อนเอาไว้ใต้โต๊ะเพื่อไม่ให้คนอื่นจับได้ เสียงของคนรอบข้างเริ่มไกลออกไปทุกที พอๆกับอากาศที่ไม่มีพอสำคัญผมอีกแล้ว ลำคอตีบตันแห้งผากเหมือนทะเลทรายแห้งแล้งที่ขาดน้ำ ดวงตาแม้จะยังเปิดอยู่แต่ไม่สามารถรับภาพใดๆได้อีก...

                ผมพยายามเรียกหาไอ้โดมที่ไม่รู้ว่ากลับมาหรือยัง แต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดออกมาได้

                ทรมาน...บอกได้คำเดียวว่าทรมาน

                สุดท้ายผมก็ไปรู้ตัวอีกทีที่โรงพยาบาล โชคเข้าข้างผมสุดๆ ไอ้โดมออกไปเข้าห้องน้ำแล้วบังเอิญเห็นพ่อครัวใหญ่กำลังล้งเล้งกับลูกมือเป็นการใหญ่เรื่องน้ำสต๊อกกุ้งเข้มข้นที่ลูกมือเอาไปใส่ในน้ำซุปโดยพลการ และเนื้อกุ้งสับที่ไปผสมอยู่ในลูกชิ้นและหมูปรุงรสทั้งๆที่ไม่ควรมีผสมอยู่เลยแม้แต่น้อย

                ผมได้แต่บอกไอ้โดมว่ามันเป็นเพราะความบังเอิญ แต่หลักฐานบางอย่างบ่งบอกว่าไม่ใช่

                “ตอนผมไปเข้าห้องน้ำ ผมเจอผู้หญิงคนนั้นแล้วก็คนของเธออยู่ที่ร้าน ผมกำลังจะกลับไปบอกพี่ ผมก็บังเอิญได้ยินพ่อครัวทะเลาะกันซะก่อน แต่ก็แปลกนะครับ พ่อครัวต้องมาทะเลาะกันอยู่หน้าห้องน้ำที่ผมเข้าพอดิบพอดี แถมหม้อน้ำสต๊อกก็วางอยู่หน้าครัว มีคำว่ากุ้งตัวเท่าบ้านติดอยู่อีกต่างหาก เหมือนมีใครตั้งใจมาวางไว้อย่างนั้นแหละ”

            “แล้วแกแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นน้อง... เฮ้อ ว่าเป็นผู้หญิงคนนั้น”

            “ผมได้ยินไอ้ผู้ชายตัวใหญ่ๆคนที่เคยตามผู้หญิงคนนั้นทุกทีที่เธอมาหาพี่ มันมาคุยกับไอ้ลูกมือเชฟคนนั้น แล้วก็ต่อว่าใหญ่เลยเรื่องทิ้งหลักฐานไว้ แล้วมันก็บอกอีกว่าห้ามไม่ให้เรื่องมาถึงคุณหนูของมันอีก ผมว่าเรื่องที่น้องเค้าพูดวันนั้น เค้าคงเอาจริงๆแหละพี่ พี่จำไม่ได้เหรอ”

                ...พี่ฮั่นทำกับหนูอย่างนี้ใช่มั้ย ยกเลิกงานแต่งตอนนี้เนี่ยนะ พี่อยากจะหักหน้าหนูงั้นสิ อยากให้หนูอับอายชาวบ้าน อยากให้หนูอยู่ในสังคมนี้ไม่ได้อีกต่อไปใช่มั้ย ทั้งพี่...ทั้งครอบครัวพี่...โคตรเหง้าพี่ก็เป็นอย่างนี้กันหมด จำไว้เลยนะพี่ฮั่น พี่ทำให้หนูเจ็บแค่ไหน พี่จะต้องเจ็บกว่าหนูอีกพันเท่า พี่ทำให้หนูอยู่ในสังคมนี้ต่อไปไม่ได้ หนูก็จะทำให้พี่อยู่บนโลกนี้ต่อไปไม่ได้เลยคอยดู แล้วพี่จะได้รู้จัก ว่าการมาท้าทายคนอย่างหนู มันต้องเจอกับอะไร

                ทำไมผมจะจำไม่ได้ ผมจำได้ดีเลยล่ะ ผมไม่คิด...ว่าผู้หญิงใสๆแสนเรียบร้อย ตัวตนที่แท้จริงของเธอจะเป็นอย่างนี้ อย่างว่าแหละครับ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ ภายนอกอาจจะสวยหรู แต่ภายใน...อาจจะไม่น่าพิสมัยเท่าไหร่ก็ได้ ใครจะไปรู้




                “พี่จะเชื่อใจแกงได้แค่ไหน” ใบหน้าหวานหันมาหาผมพร้อมเลิกคิ้วอย่างสงสัย

                “พี่ฮั่นหมายถึงอะไรครับ” มือบางยังคงง่วนอยู่กับคีย์บอร์ด ไม่รู้จะพิมพ์อะไรนักหนา ไม่จบไม่สิ้นซะที

                “ไม่รู้สิ พี่แค่อยากรู้ว่าพี่จะเชื่อใจแกงได้แค่ไหน พี่กับแกงก็รู้จักกันได้ไม่เท่าไหร่ การที่เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลามันทำให้เราสนิทกันเร็วก็จริง แต่...พี่เชื่อใจเราได้แค่ไหนกัน คนบางคน พี่รู้จักมาเป็นปีๆ สุดท้ายเธอยังทำร้ายพี่ได้ลงคอเลย” อดีตที่แสนเจ็บปวดถูกผลักเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ผมไม่อยากลืมมัน...เพราะอย่างน้อย ผมก็จะได้เอาไว้เตือนตัวเอง

                “คุณฮั่นลืมไปหรือเปล่าครับว่าคุณแม่ของคุณจ้างผมมาคุ้มครองความปลอดภัยของคุณฮั่น” สรรพนามที่กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้งทำให้ผมไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก ผมชอบให้แกงส้มเรียกผมว่าพี่ฮั่นมากกว่า คุณฮั่นมันดูห่างเหินกันเกินไป แปลกดีนะครับ ทั้งๆที่ผมกับแกงส้มก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่มาเจอกัน แต่ผมกลับไม่ชอบให้มันเป็นอย่างนั้น ผมอยากเป็นมากกว่านั้น แต่ผมไม่รู้...ว่าไอ้ที่มากกว่านั้น มันคืออะไรกันแน่

                “หน้าที่ของผมคือดูแลคุณฮั่นนะครับ เพราะฉะนั้น เชื่อใจผมเถอะครับ ผมไม่มีทางจะทำให้คุณฮั่นตกอยู่ในอันตรายเพราะตัวผมเองแน่ๆ”

                “มันเป็นหน้าที่สินะ” ใช่สิ ผมลืมไปได้ยังไงว่าแกงส้มเป็นบอดีการ์ดที่มี๊จ้างมา ไม่ได้เป็นน้อยชายผมอย่างไอ้โดม เขาอยู่กับผมเพราะค่าจ้าง เขาเรียกผมว่าพี่ฮั่นเพราะคำสั่ง เขาคอยดูแลห่วงใยผมเพราะมันเป็นหน้าที่ โง่จริงไอ้ฮั่น

                “ครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว” แกงส้มรับคำก่อนจะก้มหน้าก้มตาอยู่กับโน๊ตบุ๊คบนโต๊ะต่อไป

                ผมตัดสินใจลุกขึ้นก่อนจะก้าวเร็วๆออกไป ตั้งใจจะออกจากห้องนี้ซักพัก อวัยวะภายในบางอย่างเหมือนถูกบีบเสียแน่นจนแทบหยุดทำงาน มันเจ็บเกินไปที่จะอยู่ในห้องนี้ต่อ

                “คุณฮั่นจะไปไหนครับ พี่ฮั่นครับ พี่จะไปไหน รอผมก่อน” เสียงเก้าอี้ดังครืดคราดทำให้ผมรู้ว่าแกงส้มคงกำลังจะลุกตามผมออกมา ผมตอบไปโดยไม่หันกลับไปมอง สมองรีบหาจุดหมายปลายทางที่ไม่ทำให้คนทำตามหน้าที่ต้องเป็นห่วง

                “พี่ไปห้องน้ำแป๊ปนึง เดี๋ยวมา ไม่ต้องห่วงหรอกแกง”

                “แต่ห้องน้ำในนี้ก็มีนี่ครับ” ไอ้ประธานบ้องตื้นเอ๊ย ลืมไปได้ยังไงว่าแกมีห้องน้ำส่วนตัว

                “จะแวะไปหาไอ้โดมด้วยอ่ะ อีกอย่างในนี้ทิชชู่หมด เดี๋ยวพี่มานะ ไปแป๊ปเดียวจริงๆ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ คุณบอดีการ์ด ผมดูแลตัวเองได้”

ผมรีบจ้ำออกไป แต่ห้องน้ำที่ว่าจะไปกลับไม่ได้อยู่ในความสนใจของผม ไปนั่งอยู่ห้องไอ้โดมซักแป๊ปก็น่าจะดี อย่างน้อยไปคุยกับคนที่เป็นเหมือนน้องชายจริงๆซะบ้าง คงจะดีกว่าการอยู่กับคนที่ผมคิดไปเองว่าเขาอยากเป็นน้องชายของผม...เหมือนที่ผมอยากเป็นพี่ชายของเขา

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // เริ่มต้นด้วยความฟิน มุ้งมิ้ง ปุอิ้งๆ แต่จบแบบ.... อะไรของแก๊!!! 5555555555

มีหลายคนถาม ตกลงนางร้ายเป็นใคร มนสิชาเป็นใคร พี่ฮั่นน้องแกงเมื่อไหร่จะรู้ใจ NCจะมาเมื่อไหร่(#ห๊ะ) ยังไงก็รอติดตามตอนต่อๆไปนะคะ แม่หมูไม่บอกหรอก เดี๋ยวไม่หนุก ;P

ก็.... ไม่มีอะไรจะเวิ่นอ่ะค่ะวันนี้ เรื่องจากอิแม่หมูกำลังเคลิ้มกับ mv เพลง อังศุมาลิน ของโกโบแบร์ 555 (ใครที่ตามทวิตแม่หมูอยู่คงทราบว่า แม่หมูสติแตกไปแล้วววว >//////<)

เข้าเรื่องค่ะ!! อัพเดทเรื่อง Bear Family ตอนนี้เข้าโรงพิมพ์ไปเรียบร้อยแล้วนะคะ คาดว่าสัปดาห์หน้าน่าจะเรียบร้อย ขอบคุณทุกท่านจริงๆที่สนใจ

วันพรุ่งนี้น่าจะมีเล่นเกมนิดๆหน่อยๆ แจกหนังสือ 1 ชุดถ้วน (เป็นความตั้งใจของแม่หมูตั้งแต่ต้น ว่าถ้าทำได้ทำหนังสือจะแจก 1 ชุด ท่านที่สั่งซื้อคงไม่ว่าอะไรแม่หมูนะคะ) ยังไงก็รอติดตามกติกาได้นะจ๊ะ

ขอโทษที่วันก่อนบอกว่าจะอัพแล้วไม่อัพ มัวแต่ยินดีกับสองหมีใน Seed Awards ทำอะไรไม่ถูกจริงๆ ปลื้มปริ่มที่พี่น้องได้รับรางวัลบนเวทีเดียวกัน *จุดพลุ ปุ้งๆๆๆๆ* >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1023 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 21:02
    น้องโดมชงแต่เช้าเลยสินะ
    ถ้าแกงไม่ตัดบท พูดกันยาวกว่านี้
    คงสำลักอาหาร จนไม่กินกันพอดี
    555555555555
    แอบสงสารมีมี่อ่ะ ลาออกก็ยังทำไม่ได้
    อยากรู้ยัยคุณหนูนี่เป็นใครนะ
    โถ่ถัง.

      
     
    พี่ฮั่นน้อยใจทำไม?
    โถ่ววว
    สารภาพไปเลยพี่ฮั่น
    ไม่ต้องกั๊ก 555555
    #1,023
    0
  2. #468 bull (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 14:14
    พี่ฮั่นอย่าคิดมากสิ อยากเป็นมากกว่านั้นก็บอกเค้าไปเลย
    #468
    0
  3. #332 happyf (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 20:50
    ตอนแรกอ่านไปยิ้มไป ตอนท้ายเศร้าซะงั้น เฮ้อ:'( ตอนหน้าจะเป็นไงเนี่ย???
    #332
    0
  4. #283 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 19:11
    โอ้ยย พี่ฮั่น ก็คิดไปเองตลอดอ่ะ โว้ะ! แล้วไปถามพี่แกงว่าจะเชื่อใจได้แค่ไหน ใครเค้าจะไม่ร้อยใจห้ะไอ้้พี่หมี โดนเรียกว่าคุณฮั่นก็น้อยใจ เพลียเจงง ตอนแรกๆยังน่ารักๆอยู่เลยง่ะ มันจะไม่มีมาม่าใช่ป่าวว TT
    #283
    0
  5. #270 Ninewjomzon_33 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 16:33
    หมีอยากเป็นมากกว่านั่น ก็ารภาพกับน้องส
    #270
    0
  6. #236 Tinkykik (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 18:02
    พี่ฮ่านบื้อมากอ่ะซึนสุดๆ5555555
    #236
    0
  7. #232 jewel *28 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 08:21
    พี่ฮั่นขี้น้อยใจอ่ะ แล้วแบบนี้จะเป็นยังไงต่อนะ ลุ้นๆ รออ่านต่อนะคะ
    #232
    0
  8. #223 TheDreamTD (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 23:23
    พี่หมีนี้ขี้น้อยใจจัง หัวก็ไม่ได้ล้ายซะหน่อย คิดไปเองด้วยไม่ปีนะพี่หมี
    #223
    0
  9. #222 janjira28 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 23:04
    อย่าน้อยใจเลยหมี
    #222
    0
  10. #213 loveSiwonmakmak (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 17:10
    เพลีย กะอีตัร้ายจิงๆเลย ให้เดา ไปหาโดม ถามโดมเรื่องเคยมีฟามรู้สึกแบบนี้ไหม กร๊ากกกกก เดาถูก ฮ่าๆๆๆๆๆ โปรดติดตามชมตอนต่อไป
    #213
    0
  11. #205 Cucci (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 14:19
    พี่ฮั่นเอ๊ย ก็เป็นซะอย่างนี้ไง น้อยใจเป็นเด็กไปได้ 

    แต่เก๊าว่านะ น้องแกงต้องมีความรู้สึกอะไรบ้างแหละ อยู่ด้วยกันขนาดนี้ เป็นเก๊า เก๊าก็คงหวั่นไหว >< 5555

    เป็นกำลังใจให้แม่หมูนะคะ
    #205
    0
  12. #203 pigpigpig1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 22:59
    พี่ฮั่นน้อยใจน้องแกงเหรอค่ะ
    ทำไมอ่านๆ ไป แล้วมันน้ำตาซึมนิดๆ หว่า
    น่องแกงเรียกพี่ฮั่นเถอะค่ะ สงสารพี่เค้าอ่ะ
    รออ่านต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #203
    0
  13. #202 love_ks (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 21:05
    หมีอย่าคิดมากนะ โอ๋ๆๆๆ เด๋วให้น้องแกงปลอบ
    น้องแกง คงแค่ต้องการบอกว่า หมีเชื่อใจแกงได้
    แกงไม่มีวันจะทำร้ายพี่หมีหรอก
    ไรท์ หายไปนานเค้าคิดถึงนะ
    #202
    0
  14. #201 pcard (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 19:21
    พี่ฮั่นอ่าอย่านอยด์เลยนะ ที่น้องพูดมันก็จริงอ่ะ -o-

    สงสารมีมี่จัง UoU

    ~~รอติดตามจ้า :)
    #201
    0
  15. #200 เด๋กดี (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 15:29
    ตอนแรกก็น่ารัก แต่ทำไมตอนจบเป็นแบบนี้หล่ะ



    แกงส้มตามไปง้อพี่ชายเร็ว
    #200
    0
  16. #199 CornetTo*28 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 13:32
    พี่หมีงอนอีกแล้วน้า พี่แกงรีบไปง้อเร็ว
    #199
    0
  17. #198 B o R d E r (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 11:18
    หมีน้อยใจ พี่ฮั่นน่าสงสารนะ
    ยายบ้าไปตายซะเลิกจองเวรพี่ฮั่นซะที!
    #198
    0
  18. #197 ต้มยำทำกุ้งแกง 'o' (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 07:44
    หมีนอยด์ไรนิ? เห้อออออออ
    #197
    0
  19. #196 minnava (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 02:08
    พี่หมีขี้น้อยใจ น้องหมีตามง้อเร้วววววววว
    #196
    0
  20. #194 lemon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 01:20
    พี่หมีน้อยใจอีกและ

    ก้อบอกน้องเค๊าไปตามตรงสิ ว่าคิดยังไง

    น้องเค๊าจะได้รู้

    #194
    0
  21. #193 Cassiopor (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 01:02
    พี่ฮั่นกำลังงอนนน กำลังคิดมากกก

    กำลังน้อยใจ ผสมผเส ปนเปกันทุกอย่างเบยยย

    เอาล่ะสิ บดก.แกงส้มจะทำยังไงต่อดี
    #193
    0
  22. #191 At love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 23:59
    ไม่จริงอ่ะ พี่ฮั่นอยากเป็นมากกว่าพี่ชายใช่ม่ะ
    #191
    0
  23. #190 waa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 23:49
    ก็ถามซะแบบนี้ จะให้น้องเค้าตอบว่ายังไงหล่ะ อย่าเอาผู้หญิงคนนั้นมาเปรียบเทียบกันดิ
    #190
    0
  24. วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 23:36
    อ๊ายยยยยยยย
    พี่ฮั่น
    ไม่อยากให้เค้าเป็นแค่บอร์ดี้การ์ดก็บอกเค้าไปเลย
    เดี๋ยวคนอื่นจะสอยไปเน้อ
    แกงดูคล่องมาก เหมาะมาเปนภรรยาในอนาคต 555555 สบายไปทั้งชาติเลยนะพี่ฮั่น เชียร์คนนี้ 5555
    ชึ่ยยยย
    บังอาจเอากุ้งใส่พี่ฮั่นกิน
    ถ้าพี่ฮั่นตายนะ แกตายยยย ฮ่้าาาา
    พี่ฮั่นอ่ะ มางุงิมุ้งมิ้งว่าแกงทำตามหน้าที่ คิดไปเอง
    ชอบเค้าก็บอกเค้าดิ อิอิ

    ป.ล. ดีใจกับซี้ดมากกกกกกกกกกก เพ้อไปนาน ความฝันสูงสุดอย่างนึงของhksfcเป็นจริงแล้ววว^^ วันที่2หมีได้รับรางวัลบนเวทีเดียวกัน กรี๊ดดด จุดพลุด้วย ปั้งๆๆๆ

    #189
    0
  25. #188 สาววายใจซื่อ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 23:31
    หน่วงอ่ะตอนท้ายๆ ;_______;
    น้ำตาจะไหล เราอ่อนไหวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ยยย
    ฮือออ สรรพนามที่ห่างเหินแบบนี้เรารู้สึกหน่วงมากก
    #188
    0