[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 8 : Chapter 8 :: เสียงที่เปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 มี.ค. 56

Chapter 8 :: เสียงที่เปลี่ยน

 

                “นายอย่าคิดมากสิ เรื่องแบบนี้มันก็เป็นธรรมดา นินทาลับหลังอย่างนี้มีอยู่ทุกที่แหละ” เสียงหวานกับสายตาของมนสิชามองจารุวัฒน์อย่างเห็นใจ แต่เธอจะทำอะไรไปได้มากกว่า...ปลอบใจ

                “คุณไม่มาเป็นผมคุณไม่รู้หรอกคุณมี่ ว่าการใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสายตาดูถูกเหยียดหยามมันเป็นยังไง” ดวงตากลมมองผ่านแว่นสายตาไปยังทางเดินเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย ขาสี่ข้างของคนสองคนก้าวไปพร้อมๆกันบนทางเท้าไม่ไกลจากร้านอาหารต้นเหตุ หญิงสาวอาสาเดินเป็นเพื่อนชายหนุ่มตัวกลมกลับไปที่ทำงาน

                “นายรู้ได้ไงว่าฉันไม่รู้ ฉันเข้าใจนายนะว่านายรู้สึกแย่ แต่ถ้านายเอาแต่เป็นอย่างนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก อีกอย่างนายจะไปสนใจทำไม มันก็แค่เสียงนกเสียงกา” จารุวัฒน์ส่ายหน้าน้อยๆ อธิบายไปก็เท่านั้น เธอจะไปเข้าใจอะไรเขากันเล่า

                บทสนทนาเปลี่ยนไปเป็นเรื่องสัพเพเหระทั่วไปตามความตั้งใจของชายหนุ่ม คนสองคนเดินเคียงกันมาจนเรื่อยๆ บรรยากาศภายนอกดูเรียบสงบ แต่ดวงตาหวานกลับสอดส่ายรอบกายอย่างสังเกตสังกาตลอดเวลา การที่เธอมาอยู่แถวนี้ หรือแม้แต่มาเจอจารุวัฒน์ถูกขังอยู่ในห้องน้ำร้านอาหารไม่ได้เป็นแค่เรื่องบังเอิญอย่างที่เธอบอกเขาไป ไม่ว่าจารุวัฒน์จะไปไหน หรือไปเจออะไร เธอจะต้องเป็นคนแรกที่รู้อย่างแน่นอน

                “นายก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน คราวหน้าไม่รู้ว่าฉันจะมาช่วยนายออกมาได้อย่างคราวนี้หรือเปล่า” ร่างเล็กส่งยิ้มบางๆให้กับชายหนุ่มขณะที่ทั้งคู่เดินมาถึงร้านกาแฟหน้าบริษัท

                “ครับผม คราวหน้าผมจะระวังตัวกว่านี้ ยังไงวันนี้ผมขอบคุณคุณมากๆนะ เอางี้มั้ย...ผมเลี้ยงกาแฟคุณซักแก้วเป็นการขอบคุณ” จารุวัฒน์พยักเพยิดไปทางร้านกาแฟด้านหลัง

                “ไม่ดีกว่า นี่เลยเวลางานนายมาเยอะแล้วนะ ฉันว่านายไปทำงานเถอะ คราวหน้าเจอกันนายค่อยเลี้ยงกาแฟฉันก็ได้ นายจะได้เป็นหนี้บุญคุณฉันอย่างนี้ไปอีกซักพักไง” โดมส่ายหน้าให้กับผู้หญิงตรงหน้า ไม่รู้ว่าเธอไปเอาความคิดพวกนี้มากจากไหนกัน แต่เขาก็ชอบนะ...

                “อย่างนั้นก็ได้ แล้วเราจะได้เจอกันอีกมั้ยครับ” เหมือนความหวังอะไรบางอย่างจุดประกายให้เขาถามคำถามนี้ออกไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เขายอมรับได้อย่างเต็มหัวใจว่าเขาอยากเจอผู้หญิงคนนี้อีก

                “ก็...” มนสิชาได้แต่อ้ำอึ้ง เธอและเขาจะต้องได้เจอกันอีกอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เธอจะพูดอย่างนั้นออกไปได้อย่างไรล่ะ? ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มหวานคุ้นหูก็ดังขึ้น

                “พี่โดม ไปไหนมาครับพี่ พี่ฮั่นให้ผมมาตามพี่กลับไปทำงาน” ธนทัตตะโกนเรียกเลขาของเจ้านายมาจากร้านกาแฟ มนสิชารีบเบี่ยงตัวหลบ หันหลังให้กับผู้ชายคนนั้น พยายามอย่างยิ่งที่จะทำสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติที่สุด

                “เออๆ รู้แล้วแกงส้ม คุณมี่...”

                “นายเจอเพื่อนนายแล้ว งั้นฉันไปก่อนนะ” มนสิชารีบจ้ำออกมาก่อนที่ใครอีกคนจะจำเธอได้ ร่างเล็กไม่สนใจเสียงตะโกนโวยวายของคนตัวกลมที่ตะโกนไล่หลังมา

                “อ้าวคุณ อะไรของคุณเนี่ยคุณมี่ คุณมี่! โวะ! อะไรของเค้านะ” จารุวัฒน์ยกมือขึ้นเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ จะมาก็โผล่มาแต่บทจะไปก็รีบจ้ำอ้าวไปเสียอย่างนั้น

                “พี่โดมครับ”

                “เข้าไปเดี๋ยวนี้แหละแกงส้ม” สุดท้ายก็จำต้องตัดใจเมื่อร่างเล็กของมนสิชาลับสายตาไป หัวใจดวงโตของผู้ชายตัวกลมก็ได้แต่หวัง...

หวังว่าการที่ยังติดหนี้บุญคุณกันอยู่จะทำให้เขาและเธอได้เจอกันอีกครั้ง...หรือจะอีกหลายๆครั้งเขาก็ไม่เกี่ยง



 

KangSom :D

                ผมเห็นร่างกลมๆของพี่โดมเดินมากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่นักว่าเป็นใคร แสงและเงาที่สะท้อนกับบานกระจกใสของร้านกาแฟทำให้ผมมองเห็นเธอไม่ชัด รู้แค่ว่าเป็นผู้หญิงและมีลักษณะบางอย่างที่คุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งพอตอนที่ผมออกไปเรียกพี่โดม ผู้หญิงคนนั้นมีท่าทางพิรุธอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่อยากให้ผมเห็น ผมสังเกตได้ แต่ผมยังนึกไม่ออกว่าเธอเป็นใครนี่สิปัญหา

                สีหน้าพี่โดมดูไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่นัก ผมถามเท่าไหร่ก็ได้รับแต่คำตอบเดิมนั่นก็คือ ก็เรื่องเดิมๆแหละแกงส้ม อ้าว! แล้วผมจะไปรู้ได้ยังไงครับว่าไอ้เรื่องเดิมๆของพี่โดมมันคืออะไร? สงสัยผมต้องไปหาคำตอบจากเจ้านายหน้าหมีของผมซะแล้วสินะ

                กาแฟของผมยังพร่องไปได้ไม่ถึงครึ่ง เสียงโทรศัพท์ก็ทำให้ผมหมดเวลาพัก แม้หมายเลขที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอจะไม่คุ้นตา แต่ก็เดาไม่ยากหรอกครับว่าเป็นใคร

                “ประชุมเสร็จแล้วเหรอครับเจ้านาย” ผมกรอกเสียงลงไปแล้วก็ได้รับเสียงหัวเราะร่วนอย่างชอบใจตอบกลับมา

                //รู้ได้ไงว่าฉันเป็นคนโทรมาเนี่ย หรือว่านายแอบมีเบอร์ฉันอยู่ก่อนแล้ว นายนี่ก็เตรียมตัวมาดีเหมือนกันนะ แต่ถ้าจะให้ดี นายขอเบอร์ฉันก่อนจะดีกว่า ฉันชอบอะไรที่เป็นขั้นเป็นตอนมากกว่าการที่นายไปเอาเบอร์ฉันมาจากคนอื่นแบบนี้// โว๊ะ! ไอ้เจ้านายบ้า พูดอะไรของเค้าวะ

                “คุณพูดอะไรของคุณเนี่ยคุณฮั่น ประชุมเลิกแล้วเหรอครับ” พี่โดมที่นั่งอยู่ตรงข้ามทำตาโตพอรู้ว่าผมพูดโทรศัพท์อยู่กับใคร คือถ้าพี่แกเอาหูตัวเองมาแนบมือถือของผมได้พี่แกคงทำไปแล้วอ่ะครับ

พี่โดมถามผมโดยไม่มีเสียง ซึ่งผมก็พอจะอ่านปากได้ความว่า พี่ฮั่นเหรอ ผมเลยพยักหน้าตอบว่าใช่

                “อุ๊ตะ! เค้ามีเบอร์กันแล้ว” (แม่หมู//โวะ! ลูกฉัน ฟินอะไรเนี่ย) แม่หมูมาก็ดีแล้วครับ ไปดูแลลูกชายเลย ฟินอะไรก็ไม่รู้ ดูทำหน้าทำตาสิครับ ฟินจนลงพุงไปหมดแล้ว (แม่หมู//เอิ่ม น้องแกงคะ น้องโดมลงพุงนานแล้วค่ะ)

                //นั่นเสียงไอ้โดมนี่ เจอมันแล้วเหรอ เออดีๆ ลากคอมันกลับมาทำงานด้วยเลย แล้วก็มารับผมด้วยนะครับคุณบอดีการ์ด นั่งหน้าหล่อรออยู่ที่ห้องประชุมนะครับ มาเร็วๆนะ//

                “ครับเจ้านาย ผมจะรีบไปรับเจ้านายจากห้องประชุมกลับมาห้องทำงานอย่างด่วนเลยครับ”

                //ดีมาก ฉันให้เวลานายห้านาที ถ้าช้ากว่านั้นแม้แต่วิเดียว เย็นนี้นายต้องเป็นคนคิดมื้อเย็น// ผมหัวเราะออกมาเบาๆ บทลงโทษของเจ้านายผมช่างน่ากลัวเหลือเกิน ผมไม่ตอบอะไรคนปลายสาย แค่หันไปชวนคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับขึ้นไปทำงานแทน




 

                “นายมาช้าไปยี่สิบแปดวินาที” ผมดึงประตูห้องประชุมเปิดก็เจอคนตัวโตยืนรออยู่ นิ้วแกร่งจิ้มนาฬิกาเรือนใหญ่(เกินไป)บนข้อมือตอกย้ำว่าผมมาช้า...แค่ไม่กี่วิเนี่ยนะ!

                “เยอะ...เยอะไปละ” เสียงของคนที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังผมแต่หลบไม่มิดเอ่ยสวนขึ้นก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร คุณฮั่นตวัดสายตาไปที่ตัวการทันที

“ทำไมมองผมอย่างนั้นล่ะพี่ ผมบอกว่าผมเนี่ยชักจะอ้วนเยอะไปละ น่าจะลดซักหน่อย”

                “เสียงหมูที่ไหนวะ”

                “โวะ! พี่ฮั่น!” ณ จุดนี้ หมูตกมันตั้งแต่บ่ายแล้วครับ คุณฮั่นงานเข้าแล้วล่ะคราวนี้

                “อ้าว ไอ้โดม มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ทำไมพี่เพิ่งเห็น”

                “ไม่ต้องเห็นผมก็ได้ถ้างั้น เชิญท่านประธานกับคุณบอดีการ์ดคุยกันไปตามสบายเลยครับ ส่วนเกินขอไปอยู่ในที่ของตัวเองก่อน เชอะ!

                “อ้าว ไอ้โดม อะไรของมัน มันเป็นอะไรไป” พี่โดมเดินหายไปโดนไม่สนใจเสียงเรียกของคุณฮั่น คำว่า ส่วนเกิน ถึงจะไม่ได้เน้นเสียงอะไรแต่ผมก็รู้สึกได้ว่าพี่โดมตอกย้ำคำนี้กับตัวเอง ผมได้แต่ส่ายหน้าช้าๆ จะทำยังไงถึงจะทำให้พี่โดมเปลี่ยนความคิดแบบนี้ของตัวเองได้ซะทีนะ?

                “ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับคุณฮั่น พี่โดมบอกแต่ว่าก็เรื่องเดิมๆ แต่ผมไม่รู้ว่าเรื่องอะไร”

                “อ๋อ เรื่องเดิมๆอีกแล้วสินะ ช่างเถอะแกงส้ม เรื่องไร้สาระของบริษัทนี้นี่แหละ ว่าแต่นายมาสาย เพราะฉะนั้น เย็นนี้นายคิดมื้อเย็น” โวะ! นี่ก็ยังสามารถวกเข้ามาเรื่องเดิมได้อีก นี่จริงจังเหรอครับเนี่ย ผมนึกว่าคุณฮั่นแกพูดเล่นซะอีก “นี่ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ”

                “ครับๆ” ความจริงไม่ต้องย้ำผมก็รู้แล้วครับว่าเอาจริง “ว่าแต่คุณฮั่นอยากทานอะไรล่ะครับ”

                “อยากทานอะไรเหรอ? ฉันให้นายเป็นคนคิดนะนายบอดีการ์ด ไม่ใช้ให้มาย้อนถามฉัน เอ้า! ว่าไงล่ะ เย็นนี้กินอะไรดี ร้านไหนก็ได้ฉันไม่เกี่ยงทั้งนั้นแหละ”

                “ทำไมไม่ทำทานเองล่ะครับ กินข้างนอกทุกวัน เบื่อแย่” นานๆไปหาอะไรข้างนอกทานกันทีมันก็โอเคอยู่หรอกครับ แต่จะให้ไปนั่งกินตามร้านหรือซื้อของจากข้างนอกมากินทุกวันแบบนั้นก็ไม่ไหวหรอกนะครับ นอกจากนะน่าเบื่อแล้วยังเปลืองตังค์อีก

                “ถ้านายเห็นฝีมือการทำอาหารของฉันแล้วนายจะไม่พูดอย่างนี้”

                “ห้องคุณฮั่นครัวตั้งใหญ่ ผมไม่ทราบนี่ครับว่าคุณฮั่นทำอาหารไม่เป็น” ครัวใหญ่เวอร์ครับ แล้วทำอาหารไม่เป็นแล้วจะทำห้องครัวสวยๆอุปกรณ์ครบไว้เพื่อ? (แม่หมู//ก็เหมือนแม่ของแม่หมูไง ทำอาหารไม่เป็นเหมือนกัน แต่เครื่องครัวครบทั้ง หุง อุ่น ตุ๋น ต้ม นึ่ง)

                “ฉันก็ทำไว้รอคนจะมาเป็นแม่บ้าน เป็นแม่ศรีเรือนให้ไง ว่าแต่... พูดอย่างนี้แปลว่านายทำอาหารเป็นใช่มั้ย”

                “ก็พอได้ครับ” ก็อ้อมแอ้มตอบไป กลัวว่าถ้าบอกว่าทำเก่งมากจะหาว่าขี้อ้วด

                “งั้นเย็นนี้นายทำ แหม ดีใจจัง ในที่สุดก็มีแม่บ้านแม่เรือนกับเค้าซะที” มือหนาของเจ้านายวางลงบนไหล่พร้อมออกแรงน้อยๆให้ผมออกเดินไปด้วยกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดเมื่อกี๊ของเจ้านายหรือเปล่าที่ทำให้หน้าผมร้อนขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ แม่บ้านแม่เรือน พูดมาได้นะเจ้านาย



 

:: Hunz ::

                เนื่องจากไอ้ลูกหมูมันตกมัน อาหารเย็นมื้อนี้จึงเหลือแค่ผมกับบอดีการ์ดหน้าหวาน กลิ่นอาหารเย็นลอยเตะจมูกจนกระเพาะบิดตัวอย่างหนัก น้ำย่อยผมท่าจะหลั่งออกมามากไปซะแล้ว ผมนั่งมองร่างโปร่งบางหยิบนั่นจับนี่อย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุขในขณะที่มือกำลังง่วนอยู่กับอะไรบางอย่างในกระทะ

                นี่คงเป็นวันแรกที่เครื่องครัวของผมได้ทำหน้าที่ของมันเสียที หลังจากถูกตั้งนิ่งๆเป็นของประดับห้องมานาน ว่าที่เชฟประจำตัวดูจะมีความสุขกับเครื่องไม้เครื่องมือที่มีอยู่อย่างครบครัน ก่อนจะกลับคอนโด เราแวะซื้อของสดในซุปเปอร์มาเก็ต ส่วนไอ้โดม...ขานั้นคงไม่ไหวแล้วครับ สั่งอาหารมานั่งกินรอผมกับบอดีการ์ดไปจ่ายตลาดเรียบร้อยแล้ว

                ถึงแม้จะเป็นการเดินซื้อของธรรมดาในซุปเปอร์มาเก็ตชื่อดังที่ดูจะไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่แกงส้มก็ยังทำหน้าที่อย่างดีเยี่ยม ดวงตากลมหวานกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวงระวัง ของสดและของแห้งหลายอย่างอัดกันแน่นอยู่ในรถเข็นที่ดูจะคันเล็กคงไปถนัดตา

                ตู้เย็นที่เคยมีแค่เครื่องดื่ม วิตามิน และครีมพอกหน้า (แม่หมู//มีครีมพอกหน้าจริงดิ?) อะไรแม่หมู หรือแม่หมูไม่มีครีมพอกหน้าแช่อยู่ในตู้เย็น (แม่หมู//จะว่ากันตรงๆก็ไม่มีนะคะ ตู้เย็นอิฉันมีแต่ของที่รับประทานได้เท่านั้นค่ะ) นี่แม่หมูยังเป็นผู้หญิงอยู่ป่ะเนี่ย ดูแลตัวเองบ้างนะครับ (แม่หมู//นั่นหวังดีหรือแซะ?)

ตู้เย็นของผมวันนี้นอกจากเครื่องดื่มแล้วเต็มไปด้วยของสด ผัก ผลไม้ และขนมเล็กน้อย

                ติ๊ง

                เสียงเตาอบเป็นสัญญาณบอกว่ากระเพาะอาหารของผมจะได้รับการเติมเต็มซะที กลิ่นหอมของอาหารซักเมนูนึงของวันนี้ลอยจากเตาอบมาเตะจมูกผมดังป๊าบ

                “เสร็จแล้วครับคุณฮั่น มาทานได้แล้วครับ” เสียงทุ้มหวานที่ร้องเรียกทำให้ผมเด้งตัวขึ้นจากโซฟาตัวเก่งของผมในทันที

                “ไหนดูซิ หน้าตาใช้ได้นะเนี่ย แต่จะกินได้หรือเปล่า?” สปาเก็ตตี้ กับขนมปังกระเทียมอบร้อนๆ แค่กลิ่นก็ชนะขาดแล้วครับ หน้าตานี่ก็ยิ่งกว่าจะไปวัดไปวาได้ซะอีก

                “อย่าดูถูกผมสิครับคุณฮั่น ชิมก่อนแล้วคุณจะติดใจฝีมือเชฟแกงส้มคนนี้” ผมนั่งลงบนเก้าอี้ประจำของผม แต่...

“ทำไมมีจานเดียว นายไม่กินด้วยกันหรือไง”

                “คุณฮั่นทานก่อนดีกว่าครับ” พูดจบร่างโปร่งบางก็ทำท่าจะเดินหลบออกไป ผมผุดลุกขึ้นแล้วรีบคว้าแขนเรียวของบอดีการ์ดที่ผันตัวมาเป็นเชฟไว้ กดไหล่บางทั้งสองข้างให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ

                “ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่กินคนเดียว นานนั่งลงเลย กินด้วยกัน ห้ามเถียง...” ผมรีบดักคอไว้ก่อนที่ไอ้เด็กนี่จะเถียงผม เด็กอะไรเถียงเก่งเป็นบ้า “...ฉันไม่อยากกินข้าวคนเดียว ห้ามลุกนะ นี่เป็นคำสั่ง”

                เพราะคำว่า นี่เป็นคำสั่ง ทำให้แกงส้มไม่กล้าลุกไปไหน ผมเดินไปตักสปาเก็ตตี้ใส่จานให้แกงส้มก่อนจะจัดการหันไปหยิบแก้วน้ำกับเหยือกใส่น้ำเย็นเจี๊ยบมาวางบนโต๊ะ

                “กินด้วยกันนี่แหละ ขนาดนอนก็ยังนอนด้วยกันเลย กินจะไม่กินด้วยกันได้ไง” ผมรู้ครับว่าคำพูดของผมมันชวนให้คิด และผมก็ตั้งใจให้มันเป็นอย่างนั้น ใบหน้าขาวของบอดีการ์ดข้างกายแดงระเรื่อขึ้นอย่างเข้าใจความหมายคำพูดของผม มันเป็นภาพที่น่ามองอย่างบอกไม่ถูก...

แปลกดีนะครับ ผมจะหยอดอะไรแกงส้มนักหนา? เผื่อวันนึงอะไรๆมันจะเปลี่ยนไปมั้งครับ...ไม่รู้สิ

“นี่นาย ทำท่าแบบนี้ฉันจะเข้าใจไปเองแล้วนะว่านายเขินฉัน” ไม่รู้ว่าคำพูดของผมจะทำให้บรรยากาศรอบกายดีขึ้นหรือไม่ รู้แค่ว่า หน้าขาวๆแดงขึ้นกว่าเดิมอีก

“เสียดายนะครับที่พี่โดมไม่ได้มาทานด้วยกัน” แบบนี้เค้าเรียกว่าเปลี่ยนเรื่อง ถามว่าไปไหนมาดันตอบว่าสามวาสองศอก ถามอย่างตอบอย่างเพราะความเขินพาไปชัดๆ

“ฉันสงสัยมานานละ ทำไมทีกับไอ้โดมนายเรียกมันว่าพี่โดมได้ แล้วทำไมกับฉันเรียกคุณอิสริยะบ้างล่ะ คุณฮั่นบ้างล่ะ ฉันถามจริงๆเถอะ นายไม่คิดจะเรียกฉันว่าพี่ฮั่นเหมือนเรียกไอ้โดมว่าพี่โดมบ้างหรือไงหืม” ผมถามโดยไม่สนใจฟังคำตอบ วิธีเดียวที่จะทำให้แกงส้มเรียกผมว่าพี่ฮั่นได้คงมีแต่การใช้คำว่า นี่เป็นคำสั่ง เท่านั้นแหละครับ ผมว่าผมสนใจสปาเก็ตตี้ตรงหน้าดีกว่า

“อร่อยนะ นายทำอาหารเก่งจัง สงสัยนอกจากเป็นบอดีการ์ดประจำตัวแล้ว นายคงได้พ่วงเป็นเชฟประจำบ้านฉันอีกตำแหน่งแล้วล่ะ” ผมจ้วงอาหารตรงหน้าเข้าปากอย่างเมามัน ก็มันอร่อยนี่ครับ มีแกงส้มอยู่ด้วยทุกวันอย่างนี้ผมได้อ้วนแน่ๆเลย นึกสภาพเสี่ยฮั่นลงพุงแล้ว บรื๋อ! ไม่ไหวนะ สงสัยต้องไปออกกำลังกายบ่อยขึ้นแล้วล่ะคราวนี้

“ขอบคุณครับพี่ฮั่น”

“แค๊กๆๆๆ” อุ๊ตะ! (แม่หมู//นั่นมันของน้องโดม!! ยังๆๆ ยังจะเล่นอีก ฉันจำได้นะฮั่นว่าแกเคยเล่นมาแล้ว) ยืมนิดยืมหน่อยทำเป็นหวง เชอะ! ผมแทบสำลักสปาเก็ตตี้ นี่ผมหูฝาดหรือเปล่าครับ

“คุณฮั่นครับ คุณฮั่น เป็นอะไรมากมั้ยครับ น้ำครับน้ำ ดื่มน้ำก่อน” แกงส้มกุลีกุจอเทน้ำให้ผม ซึ่งผมเองก็ยกมาดื่มอั้กๆ แต่... ทำไมพูดกับผมคราวนี้ถึงไม่เหมือนประโยคที่แล้วอ่ะ ฮั่นไม่ยอมนะ ไม่ย๊อม!!

“เมื่อกี๊นายว่าอะไรนะ” จริงจังครับ...ผมยังคิดว่าตัวเองหูฝาดอยู่

“ผมถามว่าคุณฮั่นเป็นอะไรมากมั้ย” ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าแกงส้มลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวเองที มือบางก็ลูบหลังผมขึ้นลงอย่างเป็นห่วงไปเรียบร้อยแล้ว เพราะความใกล้ชิดทำให้หัวใจผมเต้นผิดๆถูกๆ ดวงตาที่มองมาแบบนั้น... แม้ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตัวเองอยู่ตอนนี้คืออะไร แต่ผมยอมรับได้เลยว่ามันทำให้ผมรู้สึกดี

“อันนั้นฉันรู้ แต่ก่อนหน้านั้นนายเรียกฉันว่าอะไรนะ”

“เมื่อกี๊...” มีทางทำท่าคิดอีกต่างหาก หัวใจที่เต้นไม่ค่อยจะปกติของผมยิ่งพลิกคว่ำพลิกหงายเข้าไปใหญ่ แล้วดูทำหน้าทำตาเข้าสิ เหมือนเด็กน้อยไม่รู้เรื่องรู้ราวยังไงก็ไม่รู้ “ผมก็เรียกคุณฮั่นว่าพี่ฮั่น อย่างที่คุณฮั่นอยากให้เรียกไงครับ”

เอิ่มมมม นี่ผมงงคนเดียวหรือมีใครงงเหมือนผมบ้างครับ

“ตกลงนายจะเอาไง จะคุณฮั่นหรือจะพี่ฮั่น”

“ถ้าคุณฮั่นอยากให้ผมเรียกว่าพี่ฮั่น ผมเรียกคุณฮั่นว่าพี่ฮั่นก็ได้ครับ”

“ห๊ะ!” ผมสับสน แกงส้มงง หรือแม่หมูมึน (แม่หมู//ฉันไม่เกี่ยว!)

“แต่ถ้าคุณฮั่นไม่อยากให้เรียกพี่ฮั่น ผมเรียกคุณฮั่นว่าคุณฮั่นเหมือนเดิมก็ได้ครับ”

“ตกลงจะเรียกพี่ว่าอะไร เอาซักอย่างสิแกง” ได้จังหวะผมก็ตีสนิททันที เป็นการบังคับกลายๆว่าผมอยากให้เขาเรียกผมว่าพี่ฮั่น

“พี่ฮั่นครับ ถ้าคุณฮะ...” ยังจะมีถ้าอีก เด็กบ้าเอ๊ย!

“พี่แล้วพี่เลยครับน้องแกง ห้ามกลับไปเรียกคุณฮั่นอีก ตามนี้นะ ไม่ได้เป็นคำสั่ง แต่ต้องเรียก” ไม่งั้นผมก็ต้องสับสนกับพี่ฮั่นคุณฮั่นของไอ้เด็กแกงส้มต่อไปอีก บังคับไปเลยแล้วกัน ผมจะได้กินต่อซะที เห็นแก่กินนี่หว่า ฮ่าๆๆ

“ครับ... พะ พี่ฮั่น”

สบายใจ แฮปปี้ กินข้าวต่อได้ซะทีครับ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // ในที่สุดน้องแกงก็เรียกพี่ฮั่นได้ซะที อึดอัดมา 8 บท ไม่รู้ทำไม ไม่ชอบให้น้องแกงเรียพี่ฮั่นว่าคุณฮั่นเลย มันไม่ใช่ มันไม่ชิน มันไม่ชอบบบ เรียกพี่ฮั่นได้ซะทีนะแกร๊ (ได้ข่าวว่าแกเป็นคนแต่งนะอ้วน 55555)

ใครที่ตามอ่านมาตั้งแต่ Bear Family แล้วก็คงรู้กันอยู่แล้วเนอะ ว่าแม่หมูอยากให้ลูกหมูโดมมีคู่ เรื่องนี้ก็เหมือนเดิมฮับ อย่าพึ่งเบื่อกันเน้อววววววว

มีคนถามเรื่อง อซ .... เอิ่มมมม รีดคะ นี่เพิ่งบท 8 ใจเย็นนิสนุงนะฮร๊าาา อซ จะมีหรือไม่นั้น... ไม่รับปาก ถ้าอารมณ์มันพาไปก็มี แต่ถ้าไม่พาไปก็คงไม่มี(เหรอ??) 55555 ใจเย็นๆค่ะ ทุกอย่างต้องเป็นไปตามขั้นตอนและเวลาที่เหมาะสมนะคะ ^^

ฝาก SF ด้วย สำหรับใครที่ยังไม่ได้แวะเวียนไป Bear Story Short Fiction รวมเรื่องสั้นฉบับหมีๆ Story 1 ลงไปแล้วฮับ Story ต่อๆไป ก็แล้วแต่จังหวะเวลา.....ฝากด้วยนะฮับ
http://my.dek-d.com/chubby-pig/writer/view.php?id=918941

ขออีกนิด Bear Family พรุ่งนี้โอนเงินวันสุดท้ายนะคะ มีบางท่านบอกว่ายังไม่ได้รับเมล แม่หมูส่งไปให้แล้วจริงๆน๊าาา แล้วก็ส่งไปซ้ำให้ด้วยอีกรอบ ยังไงลองเช็คใน Junk ดูนะคะ หรือไม่ก็ติดต่อแม่หมูทาง @Chubby_PiG ได้เลยค่ะ คุยกันหลังไมค์ได้ทุกกรณี

ตอนหน้าบอกไม่ได้ว่าเมื่อไหร่(เหมือนเคย) หวังว่ายังไม่เบื่อไรท์คนนี้กันนะคะ >w<

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1022 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 02:08
    ให้เรียกว่าพี่อ่า กึ่งๆบังคับ
    แต่เขินอ่ะ พี่หมีไม่ได้บังคับนะแกง
    55555555

    น่ารักจริ๊ง คู่นี้ :))
    อ่านไป ยิ้มไป

     
    #1,022
    0
  2. #467 bull (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 14:01
    คุณฮั่นพี่ฮั่นๆ อร้ายยยยย

    เขินๆๆ เรียกน้องว่าน้องแกงด้วย
    #467
    0
  3. #282 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 18:54
    จะเรียกอะไรก็เรียกกันซักอย่างสิ มายังงู้นยังงี้ รีดก็เขินเป็นนะเห้ย เอ๊ะยังไง 55555 น่าร้อคง่อออ >/////////////////<
    #282
    0
  4. #269 Ninewjomzon_33 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 16:06
    พี่ฮ่านนนนนนน 5555555 
    #269
    0
  5. #211 TheDreamTD (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 15:34
    จะพี่ฮั่นหรือคุณฮั่นก็เรียกไปเลย เขินเว้ย -////-
    #211
    0
  6. #192 ต้มยำทำกุ้งแกง 'o' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 00:36
    เขินพี่ฮั่น -///////-
    #192
    0
  7. #187 happyf (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 18:48
    เขินอีกแล้ว เขินทุกตอน ชอบมากด้วย;)
    #187
    0
  8. #185 windylee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 01:10
    กรี๊ด -///- เขินบิดอ่ะแม่หมู

    ผญ ที่หลบพี่แกงเป็นใครนะ?
    #185
    0
  9. #182 At love (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 19:04
    เหมือนพัฒนาไปอีกขั้นยังไงไม่รู้นะความสัมพันธ์นี้
    #182
    0
  10. #181 หมีแบ๊ว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 17:45
    กรี๊ดดดดดดดดดดด เค้าเรียกพี่เรียกน้องกันแล้ว เค้าทำอาหารให้กันกินด้วย กรี๊ดดดดดดดดดดดด

    ความสัมพันธ์คืบหน้า ฮั่น บอกรักเลย ๆๆๆ อุ๊ตะ เร็วไปเนาะเร็วไป
    #181
    0
  11. #180 Cucci (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 15:50
    ขนาดนอนยังนอนด้วยกัน แล้วกินจะไม่กินด้ยกันได้ไง ประโยคนี้บิดมากจ้า T///T
    แม่หมู เค้าอยากได้แบบงุ้งงิ้งมุ้มมิ้งกว่านี้ง่ะ 55555
    แอบสงสารลูกชายแม่หมูเหมือนกันนะคะ 555
    เป็นกำลังใจให้แม่หมูนะคะ ^^
    #180
    0
  12. #179 Joy Yoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 14:41
    อร๊ายยยยยย.....
    พี่ฮั่น น้องแกง....
    มาแล้ว ตอน8 แล้ว nc เหอะ
    #179
    0
  13. #178 lovefon23 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 12:56
    อร้ายยยยยยเรียกพี่สักทีนะแกง
    รออ่านต่อนะเเม่หมู ไม่เบื่อหรอกจ้ารอได้เสมอ ^^
    #178
    0
  14. #175 isawa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 07:30
    เรียกพี่ได้ไหม?? น้องจัดให้แล้วนะอิพี่หมี

    ความสัมพันธ์เริ่มพัฒนาแล้วนะ เดินหน้าจีบน้องเบย

    เริ่มจากชวนมาเป็นแม่ศรีเรือนก่อน อิอิ หมีเอ๊ย เนียนนะแก

    แม่หมูแต่งได้น่ารักมากจ้ะ รอติดตามตอนต่อไปน๊าาา ^^
    #175
    0
  15. #174 lemon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 01:32
    เรียกกันว่า พี่ฮั่นกะน้องแกง แล้ว

    ความสัมพันธ์เริ่มคืบหน้าไปด้วยดี
    #174
    0
  16. #173 nnnuiiiz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 01:05
    อุ๊ต๊ะ!! แม่บ้้านแม่เรือนคนนี้น่ากิน เอ๊ยย น่ารักเนอะพี่ฮั่น 5555
    #173
    0
  17. #172 jewel *28 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 00:58
    มนสิชาที่มาช่วยพี่โดมคือใครนะ พี่แกงต้องรู้จักแน่ๆเลย ในที่สุดพี่แกงก็เรียกว่าพี่ฮั่น รออ่านต่อนะคะ ^^
    #172
    0
  18. วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 00:06
    อั้ยย่ะ เรียกกันว่าพี่แล้ว คุคิ อิอิ
    แหม๊ มีห้องครัวใหญ่ไว้รอแม่ศรีเรือน อิอิ
    เอาแกงไปเปนแม่ศรีเรือนเลยเรวๆๆนะพี่ฮั่น
    #170
    0
  19. #169 Tinkykik (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 23:48
    กินข้าวต่อได้สักที..

    ตอนนี้หนูคนนี่หิวข้าวทำยังไงดี?5555555
    #169
    0
  20. #168 pcard (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 23:46
    อิอิ น้องรีบพี่ฮั่นแล้วมีความสุขจริงๆ นะ *o*

    โดมโดนคนว่าหรอ หรือยังไงอ่า????

    ~~รอติดตามจ้า :)
    #168
    0
  21. #167 pigpigpig1 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 23:45
    น้องแกงเรียกพี่ฮั่นแล้ว อย่างงี้สิแม่หมูมันน่ารักดี 
    รออ่านต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #167
    0
  22. #166 สาววายใจซื่อ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 23:40
    กรี๊ดดดดดด น่ารัก แอบเห็นท้ายๆเปลี่ยนจากเรียกนายบอร์ดี้การ์ด นายๆ
    เป็น แกง น้องแกง น่ารักอ่าาาา > <

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 มีนาคม 2556 / 23:41
    #166
    0
  23. #165 waa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 23:39
    พี่ฮั่น น้องแกง สถานภาพเริ่มเปลี่ยน
    #165
    0
  24. #164 a-galagos (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 23:24
    อ่านจบแล้วอยากกินสปาเก็ตตี้ 555555

    ดีใจจังได้อ่าน มาบ่อย ๆ นะเค้ารอตะเองเสมอ
    #164
    0
  25. #163 Mew_Mew (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 23:12
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดยังไม่ได้อ่านเลย

    อย่าตบเค้านะ5555
    #163
    0