[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 7 : Chapter 7 :: บังเอิญหรือตั้งใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 มี.ค. 56

Chapter 7 :: บังเอิญหรือตั้งใจ

 

KangSom :D

                วันที่สองของการทำงานจริงๆหลังจากทำงานได้วันเดียวก็ถูกสั่งหยุดเป็นอาทิตย์ เฝือกอ่อนที่แสนจะเกะกะถูกถอดออกไปแล้วเหลือเพียงแค่ผ้ายืดพันเอาไว้ ผมยังนั่งประจำการอยู่ที่เดิมแต่ต่างก็ตรงที่บรรยากาศไม่น่าอึดอัดและอึมครึมเหมือนวันแรก ถึงแม้เอกสารจะกองท่วมหัวอยู่แต่เจ้านายก็ส่งเสียงชวนผมคุยเป็นระยะ

ผมจัดการวางระบบกล้องวงจรปิดของ Bear Hug ใหม่ทั้งหมด มุมอับและที่ลับตาทุกจุดถูกตรวจสอบอย่างละเอียด เวรยามถูกจัดระเบียบใหม่อย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ผมประสานงานไปทางซ้อหมีให้ส่งคนของเรามาเทรนทีมรักษาความปลอดภัยที่นี่ใหม่ อีกไม่นานระบบความปลอดภัยของบริษัทจัดหาคู่แนวหน้าของประเทศไทยจะรัดกุมไม่แพ้สำนักนายกรัฐมนโท (แม่หมู//นายกรัฐมนโท? สภาโจ๊กเหรอน้องแกง?)

ตอนนี้คงต้องวางแผนอะไรบางอย่าง ผมกะว่าจะพาคุณฮั่นไปเรียนยิงปืน (แม่หมู//หืม? พาพี่ฮั่นไปเรียนยิงปืน? เพื่อ?) ก็เอาไว้ใช้ป้องกันตัวอะไรอย่างนี้ไงครับ หลังจากโดนตัดสายเบรกผมว่าผู้หญิงคนที่เค้นเจ้านายผมนักหนาจะไม่ปล่อยเรื่องไว้แค่นี้แน่ การตัดสายเบรกอาจเป็นแค่การขู่แต่ก็หวังผลถึงชีวิต ต่อจากนี้ไปคงมีอะไรตามมาอีกเป็นระยะ แต่ผมคิดว่าคงไม่ใช่เร็วๆนี้ เพราะเราจะระวังมากขึ้นหลายเท่า เธอคงรอให้เราตายใจก่อนแล้วค่อยลงมืออีกครั้ง และผมก็จะไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ อย่างน้อยคุณฮั่นต้องดูแลตัวเองได้บ้าง ทั้งการต่อสู้ป้องกันตัวและเรื่องอื่นๆ

หน้าจอคอมพิวเตอร์ของผมแสดงภาพเคลื่อนไหวจากหลายจุดในบริษัท ผมสั่งการให้มีเวรยามคอยตรวจดูตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงซึ่งท่านประธานเองก็ไม่ได้ขัดอะไร ส่วนผมก็เปิดดูเป็นระยะเช่นเดียวกัน อย่างว่าครับ เพื่อความปลอดภัยของเจ้านาย

“คุณฮั่นคะ บ่ายโมงตรงมีประชุมกับแผนกบัญชีนะคะ” ผู้หญิงตัวสูงใหญ่เปิดประตูพรวดเข้ามา นี่คงต้องเป็นอีกจุดที่ผมต้องดูให้ดีกว่านี้ ห้องท่านประธานเข้าออกง่ายเกินไป ไม่มีเลขาหน้าห้องเพราะเลขามีห้องส่วนตัว หรือผมควรจะไปเป็นคนนั่งหน้าห้องเจ้านาย?

“ขอบคุณครับคุณแก้ม แต่คราวหน้าคราวหลังเคาะประตูนิดนึงก็ดีนะครับ” ท่านประธานตอบกลับยิ้มๆ น้ำเสียงยังคงสุภาพแต่ถ้อยคำที่พูดออกไปแปลความหมายออกมาได้ว่า คราวหน้าช่วยมีมารยาทนิดนึงนะครับ

“ขอโทษค่ะคุณฮั่น แก้มรีบไปนิดนึงค่ะ ก็แก้มหาคุณเลขาโดมของคุณฮั่นไม่เจอ นี่หาจะทั่วบริษัทแล้วนะคะ ไม่รู้ว่าไอ้อะ... อุ๊ย ขอโทษค่ะ ไม่รู้ว่าคุณโดมไปอยู่ที่ไหน” คุณฮั่นละสายตาจากเอกสารตรงหน้าไปหาคนพูด คิ้วหนาขมวดอีกแล้ว ไม่รู้ทำไมนะครับ แต่ผมไม่ชอบเห็นท่านประธานใหญ่ขมวดคิ้วอย่างนี้เลย

“ไปไหนของมันนะ...” เหมือนท่านประธานจะบ่นกับตัวเองมากกว่าพูดกับใคร ว่าแต่พี่โดมหายไปไหนของเขานะ ผมว่าคงไปหาอะไรกินอยู่แถวนี้ล่ะกลับ นี่ก็เพิ่งจะเลยเวลาพักกลางวันมาไม่เท่าไหร่เอง “...เดี๋ยวผมจัดการเองคุณแก้ม ว่าแต่มีธุระอะไรกับโดมหรือเปล่า? ฝากผมไว้ก็ได้ ประชุมบ่ายนี้โดมไม่ต้องเข้าก็ได้นี่”

“ก็มีเอกสารนิดหน่อยที่คุณเลขาต้องจัดการให้ท่านประธานค่ะ”

“งั้นเอามาให้ผมเลย เดี๋ยวผมจัดการเอง คุณไปได้แล้วไป” คุณแก้มก้มหน้าช้าๆแล้วผลุบหายไปจากห้องทันที แต่ก็ยังไม่วายได้ยินเสียงบ่นเบาๆลอยมาตามลมพอจับใจความได้ว่า

ถ้าไอ้อ้วนมันไม่ต้องทำอะไรแล้วจะจ้างเลขามาทำไม

เฮ้อ เป็นพี่โดมนี่ก็น่าปวดหัวเหมือนกันนะครับ

“เดี๋ยวฉันไปเข้าประชุม กว่าจะเลิกคงอีกนาน นายลงไปนั่งกินกาแฟร้านข้างใต้ตึกรอก็ได้นะ เผื่อจะเจอไอ้โดมแถวนั้นก็หนีบมันกลับขึ้นมาด้วย ไม่ต้องเถียง...” แหม มีการรู้ด้วยว่าผมจะเถียง เออ เจ้านายผมนี่หนอ “...ฉันอยู่แต่ในห้องประชุมแหละน่า นายก็เดินไปส่งฉันที่ห้องประชุมก่อนก็ได้ แล้วเลิกประชุมเมื่อไหร่ฉันจะโทรบอกให้นายมารับ โอเคมั้ย”

“ก็ได้ครับเจ้านาย” ผมไม่ได้ประชดนะครับ แต่เวลาผมเรียกคุณฮั่นว่าเจ้านายผมก็จะได้สายตาค้อนๆของเจ้านายตัวดีกลับมาทุกทีไป อย่างน้อยก็ทำให้คิ้วหนาๆนั้นคลายออกบ้างก็ยังดี

“ว่าแต่คุณฮั่นมีเบอร์ผมแล้วเหรอครับ” เท่าที่ผมจำได้ผมไม่เคยให้เบอร์คุณฮั่นมาก่อนนะ

“แล้วฉันจะมีประวัตินายไว้เพื่ออะไรล่ะนายบอดีการ์ด นี่...หรือว่านายอยากให้ฉันขอเบอร์? ขอก็ได้นะถ้านายต้องการ” รอยยิ้มแบบนั้น ฆ่าผมเถอะครับท่านประธาน ผมไม่เข้าใจจริงๆว่าผู้ชายคนนี้อยู่เป็นโสดมาได้ยังไงนานสองนาน สายตาแบบนั้นมองใครเป็นต้องละลายลงไปกองอยู่กับพื้น แม้แต่กับผู้ชายอย่างผม...ผมก็เกือบจะละลายแล้วเหมือนกัน มุมปากที่กระตุกขึ้นดูมีเสน่ห์จนไม่อาจละสายตาออกไปได้ ส่วนแววตาเป็นประกายแบบนั้นยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหล

“เออ ผมก็ลืมไป ขอโทษด้วยครับ” ผมยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ จริงของเค้านะครับ นี่ผมมึนอะไรเนี่ย?

“ตกลงจะให้ฉันขอเบอร์นายหรือเปล่าหืม?” ร่างสูงของเจ้านายเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะวางมือลงบนโต๊ะทำงานของผม ใบหน้าคมโน้มลงมาจนผมได้กลิ่นลมหายใจหอมอ่อนๆของคนเป็นเจ้านาย โอยๆๆๆ ใกล้ไป...

“ไม่ต้องครับๆ” ผมรีบบอกปัดก่อนจะลุกขึ้นยืนบ้าง ใบหน้าที่ก้มอยู่เงยขึ้นตามก่อนที่แขนแข็งแรงทั้งสองข้างจะยกขึ้นกอดอก รอยยิ้มยังอยู่บนใบหน้าคม ยิ่งดู...ก็ยิ่งน่ามอง

“แหม ฉันก็นึกว่านายอยากให้ฉันขอเบอร์นายจริงๆนะเนี่ย”

“คุณฮั่น! พอเลยครับท่านประธาน ไปประชุมได้แล้วครับเดี๋ยวคนอื่นจะรอ” นี่จะจริงจังไปไหน

“อืม ก็ไปสิ” ปากบอกว่าไปแต่ตัวยังไม่ขยับ ผมชักจะอยากรู้ขึ้นมาตงิดๆแล้วครับว่าบริษัทนี้มันเดินได้ยังไง ดูท่าประธานเอางานเอาการซะ...

“ก็ไปสิครับ”

“ไปสิ”

“คุณฮั่น จะเลทแล้วนะครับ”

“แล้วนายจะไม่เดินไปส่งฉันหรือไงเล่า หน้าที่นายนะ แค่นี้ก็จะบกพร่องต่อหน้าที่แล้วหรือไงบอดีการ์ดแกงส้ม”

“เอ๊อะ” สรุปว่าผมผิดว่างั้น? คราวก่อนยังเคยบอกว่าใกล้แค่นี้ฉันเดินไปเองก็ได้ แล้ววันนี้มาไม้ไหนกัน ถึงได้อยากให้ผมเดินไปส่ง แต่ก็นะ...เขาเป็นเจ้านาย เขาอยากให้ผมทำอะไรผมก็ทำให้หมดแหละครับ

“โอเคครับ เชิญครับเจ้านาย ผมจะไปส่งเจ้านายเข้าประชุม เจ้านายประชุมเสร็จเมื่อไหร่โทรเรียกผมนะครับ แล้วผมจะมารับเจ้านายเอง” หวังว่าน้ำเสียงติดประชดหน่อยๆของผม คุณฮั่นคงจับเสียงนี้ไม่ได้หรอกนะครับ

“ดีมาก ฉันชักชอบการมีนายคอยตามประกบแล้วสิ” เจ้านายเดินนำไปโดยมีผมเดินตามอยู่ห่างๆ ใบหน้าคมยิ้มกว้างอย่างไม่ปิดบัง ทำหน้าอย่างกับหมีได้ของเล่นถูกใจอย่างนั้นแหละ ทีวันแรกมาทำเป็นดุ ดูวันนี้ซิ...อย่างกะคนละคน



 

ร้านกาแฟหน้าตึกดูคึกคักเอาการ อาจเป็นเพราะนี่เป็นร้านกาแฟร้านเดียวที่อยู่ในละแวกนี้ หลังจากที่ผมส่งคุณฮั่นเข้าประชุมเสร็จผมก็ลงมาหากาแฟกินตามคำแนะนำของเจ้านาย

ผมสั่งลาเต้ปั่นมาดื่มระหว่างรอให้เข้ากับความร้อนของบรรยากาศรอบข้าง แหม! ถ้าอากาศมันจะร้อนขนาดนี้นะครับประเทศไทย สายตาของผมยังคงสอดส่ายหาพี่ชายตัวกลมที่หายไปตั้งแต่บ่าย แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเจอ

พออยู่คนเดียว ความคิดของผมก็วกกลับไปเรื่องของตัวเองอีกครั้ง เกือบตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา แสงแดดยามเช้าจะปลุกผมขึ้นพร้อมๆกับอ้อมกอดอุ่นของใครบางคน แล้วใครคนนั้นจะผละออกไปก่อนที่เขาปลุกให้ผมตื่น เจ้านายมีท่าทีเปลี่ยนไปจากวันแรกที่ได้เจอกลับกลายเป็นคนคอยดูแลผมเป็นอย่างดียิ่งกว่าพยาบาลพิเศษของโรงพยาบาล แต่ละครั้งที่ผ้าชุบน้ำอุ่นๆแตะลงบนตัว เป็นห้วงเวลาที่หัวใจทำงานหนักที่สุดของวัน แต่ดูเหมือนตัวการที่ทำให้ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะนั้นจะควบคุมสิ่งเดียวกันของตัวเองได้มากกว่า คุณฮั่นทำเหมือนมันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยแม้แก้มขาวๆจะขึ้นสีระเรื่อ ผมจึงเลือกที่จะทำและคิดเหมือนเขา นั่นก็คือ...มันไม่มีอะไร

ความรู้สึกแบบนั้นมันคืออะไรกันแน่นะ? ผมพยายามใช้เวลาเท่าที่มีในการค้นหาคำตอบ แต่ก็ดูเหมือนจะสูญเปล่า เพราะไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ผมก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้อยู่ดี ผมสรุปเอาเองว่าคงเป็นเพราะความไม่คุ้นเคยของเราสองคนก็เพียงเท่านั้น เมื่อเวลาผ่านไปความรู้สึกนี้ก็คงหายไปเอง...

“เฮ้ย!” ความคิดของผมต้องสะดุดลงเพราะน้ำเย็นๆที่ราดลงที่แขน

“อุ้ย! ขอโทษค่ะ” ผมหันไปตามเสียงหวานที่เอ่ยคำขอโทษ ตัวการที่ทำกาแฟเย็นเจี๊ยบหกรดผมเป็นผู้หญิงร่างเล็กหน้าตาน่าเอ็นดู มือเล็กๆยกขึ้นปิดปากด้วยอารามตกใจ ผมส่ายหน้าอย่างขัดใจเบาๆแต่ก็ไม่ได้ถือสาอะไรเธอ ดูจากหน้าตาแล้ว เธอคงไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

“ไม่เป็นไรครับๆ” ไม่เป็นอะไรเลย! ก็แค่แจ็คเก็ตสีครีมของผมมีคราบกาแฟวงเท่าบ้าน แต่ในเมื่อไม่มีใครตั้งใจให้เป็นอย่างนี้ ก็ให้เรื่องมันจบๆไปดีกว่าครับ

“ไม่เป็นไรไม่ได้ค่ะ ดูสิคะเนี่ย เสื้อคุณเลอะหมดแล้ว เพราะฉันซุ่มซ่ามเองแท้ๆเลย เอาอย่างนี้นะคะ ฉันจะเอาเสื้อคุณไปซักให้...นะคะคุณ ถือเป็นคำขอโทษจากฉันก็แล้วกันนะคะ ฉันรู้สึกแย่จริงๆ” ผมค่อยๆถอดเสื้อตัวเก่งออกมา เลอะขนาดนี้แล้วดันทุรังใส่ไปก็เท่านั้นแหละครับ เอาไว้กลับถึงคอนโดเจ้านายแล้วค่อยเอาลงไปซักที่ร้านซักรีดข้างล่างก็ได้ หรือถ้าคราบมันซักไม่ออกแล้วจริงๆผมก็คงต้องจำใจทิ้งล่ะคราวนี้

“ไม่เป็นไรจริงๆครับ ผมจัดการเองได้ เรื่องแค่นี้เอง” แต่เธอคนนั้นกลับไม่ฟังคำพูดของผม มือเล็กๆดึงเสื้อเปื้อนกาแฟจากผมไปถือไว้เองเป็นที่เรียบร้อย “คุณ...”

                ผมเอื้อมมือออกไปหวังจะเอาเสื้อของผมคืนแต่เธอกลับเบี่ยงตัวหลบ

                “ให้ฉันจัดการให้คุณเถอะนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยอมจริงๆด้วย”

                “อย่าดีกว่าครับ เรื่องแค่นี้เอง”

                “ไม่ใช่เรื่องแค่นี้ซะหน่อย เอาอย่างนี้นะคะ ฉันจะเอาชุดคุณไปซักให้ใหม่เอี่ยม แล้วอีกสองวันฉันจะเอามาคืนคุณที่ร้านนี้ เวลานี้เลยนะคะ ฉันไม่เอาเสื้อของคุณไปหรอก ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้มันค้างคาใจ อาจจะฟังดูเรื่องมากไปหน่อย แต่ถ้าฉันไม่ได้ทำอย่างที่ฉันพูดมันจะคาใจฉันจริงๆนะคะ”

                เออ...คือ ถ้าผมไม่ให้เอาไป เธอคนนี้ก็คงตื๊อไม่เลิกใช่มั้ยครับ โอเค ยอมๆไปก็ได้จะได้หมดเรื่อง

                “งั้นก็ตามใจคุณแล้วกัน แต่ผมบอกแล้วนะว่าไม่เป็นไร”

                “แต่ฉันบอกว่าเป็นไงค่ะ ตกลงตามนี้นะคะ ฉันจะได้ไม่รู้สึกผิด แล้วอีกสองวันเราเจอกันนะคะ คุณ...”

                “ธนทัตครับ”

                “ค่ะ...คุณธนทัต แล้วเจอกันนะคะ” แล้วเธอก็เดินจากไปพร้อมเสื้อของผม

                “อ่าว... คุณ... คุณ... เอ้อ อะไรของเค้าวะ”




 

                แจ็คเก็ตสีอ่อนถูกขว้างทิ้งอย่างไม่ใยดี หน้ากากหญิงสาวคิดมากและแสนดีถูกถอดทิ้งไปเมื่อพ้นรัศมีการมองเห็นของเป้าหมายคนใหม่

                “คุณหนูครับ...” ผู้ติดตามหนุ่มเอ่ยถามคุณหนูที่นั่งคอแข็งอยู่ข้างหลัง

                “นั่นบอดีการ์ดของพี่ฮั่น ส่งคนมาคอยตามดูมันด้วย แล้วคอยรายงานฉันทุกฝีก้าว จะว่าไปผู้ชายคนนั้นก็มีอะไรน่าสนใจเหมือนกันนะ น่าจะมีอะไรสนุกๆให้ฉันเล่นกับมันได้” เรียวปากสวยยิ้มเมื่อเธอมีความคิดอะไรดีๆ

                “คุณหนูคิดจะทำอะไรครับ”

                “จุดอ่อนของชายทุกคน แกก็รู้นี่”

                “แต่คุณหนูต้องระวังนะครับ คุณฮัท...” บทสนทนาถูกพาดพิงไปถึงผู้ชายอีกคน ริ้วอารมณ์ของคนที่นั่งอยู่ด้านหลังเต้นระริกขึ้นมาทันที

                “แกไม่ต้องมาสั่งสอนฉัน ฉันรู้ว่าฉันควรจะทำอะไร มันจะไม่พลาดเหมือนคราวก่อนอีก หาทางจัดการไอ้เสื้อตัวนี้ด้วย แล้วอีกสองวันฉันจะกลับมาซดแกงส้มชามนี้ให้หมดชาม”



 

DOME ;(
 

                แล้วนี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย ทำไมผมมาติดแหง็กอยู่ในนี้วะ! (แม่หมู//น้องโดม! เกิดอะไรขึ้นลูก) แม่หมูครับ ช่วยผมด้วย ผมโดนขังอยู่ในห้องน้ำ!

                วันนี้ผมตัดสินใจออกมาทานข้าวเที่ยงคนเดียว ผมเบื่อเสียงซุบซิบในบริษัทเต็มทน ถึงพี่ฮั่นจะบอกไม่ให้ผมคิดมากแค่ไหนแต่คำว่าส่วนเกินก็ตอกหน้าผมอยู่ตลอดเวลา จากที่ไม่คิดมันก็มีคิดบ้างแหละครับ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกแล้วว่าการออกมาโดยไม่ได้บอกพี่ฮั่นหรือคนอื่นไว้ก่อนนั้น...ผมคิดผิด!

                เพียงแค่ผมลุกจากโต๊ะออกมาจัดการข้าศึกที่บุกมาไม่รู้จักเวล่ำเวลาเท่านั้นแหละ!

                ผมทุบประตูครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับ

                “มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง ผมติดอยู่ในนี้ ช่วยผมออกไปที ผมโดนขัง ช่วยผมด้วย” ผมตะโกนขอความช่วยเหลือเสียงดัง ตะโกนไปก็เอาหูแนบประตูไป เสียงฝีเท้าเบาๆที่สะท้อนมาเข้าหูทำให้ผมตะโกนดังเข้าไปอีก

“คุณครับ ผมรู้ว่ามีคนอยู่ข้างนอก ช่วยผมออกไปที”

                “หึหึ” แต่สิ่งที่ผมได้รับ กลับเป็นเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเป็นเสียงกระแทกประตูโครมใหญ่

                “คุณ... คุณ... โธ่เว้ย!” ผมกระแทกตัวเองเข้ากับประตูห้องน้ำปังใหญ่ ถามว่าเจ็บไหม? ก็เจ็บอยู่หรอกครับ แต่ตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงแล้วนี่ เฮ้ย! ใช่! มือถือ...

                ผมล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงออกมาก่อนจะรีบกดปลดล็อคหน้าจอ สมองเริ่มประมวลผล ผมควรโทรหาใครดี? พี่ฮั่น...แต่พี่ฮั่นจะประชุมอยู่หรือเปล่านะ ปกติเวลาประชุมพี่แกไม่เอามือถือเข้าไปนี่นา หรือจะโทรหาแกงส้ม ใช่ๆๆ ต้องแกงส้มเพราะยังไงแกงก็ออกมาช่วยผมได้อยู่แล้ว ผมรีบกดเบอร์คุณบอดีการ์ดที่ผมเริ่มคุ้นเคย แต่ตัวเลขสิบหลักยังไม่ทันขึ้นบนหน้าจอจนครบสายตาผมก็ไปสะดุดกับอะไรบางอย่าง

                “เฮ้ย! ไม่มีสัญญาณ ให้มันได้อย่างนี้สิ” ชัยภูมิดีเหลือเกินไอ้ห้องน้ำบ้า ผมพยายามหมุนตัว ยกมือถือขึ้นลงหาคลื่นหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่มีวี่แววซักนิด จะให้ผมเอาตัวเองกระแทกประตูเพื่อจะพังประตูออกไปเหมือนพระเอกในละครก็... มันจะดีเหรอครับ ประตูบานตั้งใหญ่มันไม่ได้พังออกไปง่ายๆนะ ไม่ใช่ละครหลังข่าวที่พระเอกตัวผอมบางกระแทกเบาๆสองสามทีแล้วประตูจะเปิดออกแล้ววิ่งไปสวมกอดนางเอกที่รออยู่ข้างนอก และที่สำคัญเลยนะครับ มันเจ็บ!

                ตะโกนต่อไปแล้วกันวะ อย่างน้อยก็ดีกว่ายืนรออยู่เฉยๆ

                “ใครอยู่ข้างนอกช่วยด้วยครับ ผมโดนขังอยู่ในนี้”

                ความหวังเริ่มริบหรี่ลงเรื่อยๆ หรือผมต้องรอจนร้านปิดแล้วแม่บ้านมาทำความสะอาดผมถึงจะได้ออกไปเนี่ย อากาศก็เริ่มน่าอึดอัดมากขึ้นๆ จากปกติที่ผมก็เป็นคนเหงื่อออกเยอะอยู่แล้วตอนนี้ก็ยิ่งเยอะเข้าไปใหญ่

                ปัง!

                ผมทุบประตูระบายอารมณ์ขัดใจลงไปบนแผ่นไม้แข็งๆ ให้มันได้อย่างนี้สิชีวิต!

                “นายโดม...นายอยู่ข้างในนั้นหรือเปล่า นายโดม”

                เฮ้ย! เสียงนั้นมัน...

                “มีมี่! นั่นคุณเหรอมีมี่ ช่วยผมด้วย ผมโดนขังอยู่ในนี้” เสียงแปดหลอดแสบแก้วหูวันนี้เป็นเหมือนเสียงสวรรค์ที่พระเจ้าส่งมาช่วยผม ผมตะโกนตอบกลับไปหาคนข้างนอก

                “ใจเย็นๆก่อนนะ ฉันขอหาวิธีเข้าไปแป๊ป มันล็อคกุญแจจากข้างนอกไว้ด้วย นายอย่าเพิ่งตกส้วมตายไปก่อนล่ะ”

                “เวลาอย่างนี้ยังจะมาพูดเล่นได้อีกนะคุณ” ผมพ่นลมหายใจออกมาดังพรืด สรุปว่านี่ผมโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ครับที่ได้ยัยมีมี่มาช่วย

                “แหมๆๆ ฉันก็ไม่อยากให้นายเครียดไง แล้วอย่างเงียบไปนะ พูดกับฉันเรื่อยๆ ฉันจะได้รู้ว่านายไม่ได้เป็นลมเป็นแล้งไปในห้องน้ำซะก่อน ดีนะที่ส้วมไม่ได้มาเต็มเอาวันนี้ ไม่งั้นล่ะนายโดมเอ๊ย นายต้องทนเหม็นอยู่ในนั้นเป็นครึ่งค่อนชั่วโมง ฉันล่ะไม่อยากจะคิด”

                ผมหัวเราะออกมาเบาๆกับอารมณ์ขันของยัยแปดหลอดมีมี่ ความคิดและหลายๆอย่างของผู้หญิงคนนี้ทำให้ผมนึกถึงใครบางคนที่เคยรู้จักในอดีต ใครคนหนึ่งที่ผมพยายามกดเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจ

                “นายโดม! ยังไม่ตายใช่มั้ย เงียบเชียว” นั่นสาบานว่าเป็นห่วงผม? ก็คงอย่างนั้นแหละมั้ง

                ผมหย่อนตัวลงนั่งบนโถชักโครกช้าๆ กว่ามีมี่จะหาทางเข้ามาได้คงใช้เวลาซักพักสินะ

                “ยังไม่ตายหรอกคุณมีมี่ แต่ก็ไม่ต้องรีบนะครับ ผมแค่เหงื่อแตกจนน้ำจะหมดตัวอยู่แล้ว” ผมพูดไปก็ได้ยินเสียง ก๊อกๆ แก๊กๆ จากข้างนอกไป อย่าบอกนะว่ามีมี่จะสะเดาะกุญแจเอง นางจะเก่งไปมั้งครับคุณผู้ช๊มมม

                “ตายจริง! ปกตินายก็เหงื่อเยอะอยู่แล้วนี่ แล้วไปติดอยู่ในนั้นอากาศก็ไม่ค่อยระบายอีก ยังไหวอยู่มั้ย ฉันทำเร็วที่สุดแล้วนะ อดทนหน่อยนะคะ ฉันกำลังพยายามสะเดาะกุญแจอยู่” นี่มีมี่สะเดาะกุญแจเองจริงดิ? อุ๊ตะ! นางเก่งจริงอะไรจริง

                ถึงแม้คำพูดของมีมี่จะแสนจะธรรมดาแถมติดจะกวนประสาทอยู่นิดๆเสียด้วยซ้ำ แต่ผมจับได้ถึงกระแสความห่วงใยที่เจืออยู่ในน้ำเสียง หัวใจผมสูบฉีดเลือดผิดจังหวะไปเล็กน้อยเมื่อมันรับรู้ความรู้สึกนั้น มันทำให้ผมรู้สึกดี แค่มีใครซักคนเป็นห่วงผมแค่นี้ก็ดีถมเถแล้ว

                ว่าแต่... มีบางอย่างที่ทำให้ผมแปลกใจ

                “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมเป็นคนเหงื่อเยอะ”

                “ก็...”

                แกร็ก!

                “ได้แล้ว! เอ้า! เฮ้อออออ นี่มันจะล็อคกี่ชั้นกันวะเนี่ย” ผมยังไม่ทันได้คำตอบประตูก็เปิดออกมาได้ก่อน ผมเด้งตัวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ทาบมือลงบนประตูอยู่ไม่นานก็รู้สึกได้ถึงแรงเคาะจากฝั่งตรงข้าม

                “นายอยู่ห้องนี้ใช่มั้ย”

                “ก็ห้องนี้สิคุณ จะมีห้องไหนอีกล่ะ แล้วคุณเข้ามาในห้องน้ำชายไม่กลัวหรือไงหืม” ผมถามออกไปในขณะที่เสียง ก๊อกๆ แก๊กๆ ดังขึ้นอีกครั้ง

                “หรือนายจะให้ฉันปล่อยให้นายจมกองอุนจิตายอยู่ในนี้ล่ะ”

                “ปากคุณนี่ควรปรับปรุงอย่างรุนแรงเลยให้ตายเถอะ ผมไม่แปลกใจเลยถ้าคุณจะใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ในหมู่บ้านคานทอดนิเวศ” การต่อปากต่อคำกับยัยแปดหลอดทำให้บรรยากาศรอบข้างดูดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้เป็นกอง

                “โอ๊ย! นั้นปากเหรออจ๊ะพ่อคู๊ณ โดนขังแล้วยังไม่เจียมบอดี้อีกนะนายน่ะ ฉันจะบอกอะไรให้นะ เห็นอย่างนี้ฉันก็เลือกนะยะ สวยระดับญาญ่าอย่างฉันเนี่ย ณเดชน์เท่านั้นจ้ะที่คู่ควร ฮ่าๆๆ เพ้อแล้วมีมี่เอ๊ยยย” ผมหัวเราะตามคนที่กำลังช่วยผมออกไป คนอะไร๊...ชมตัวเองแล้วก็ว่าตัวเองต่อ

                “ณเดชน์อาจจะไม่ว่าง แต่ณโดมคนนี้ยังว่างนะคุณ”

“....” เสียง ก๊อกแก๊ก ข้างนอกสะดุดลงอย่างกะทันหัน แถมไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างนอกอีก เฮ้ย! ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?

“มีมี่...คุณมี่ ทำไมเงียบล่ะ”

“เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก รอแป๊ปนะ จะได้แล้ว”

แกร๊ก!

ประตูเปิดผางออกเผยให้เห็นผู้หญิงที่เป็นนางฟ้ามาช่วยผม ในมือเล็กยังถือกิ๊บดำบิดๆเบี้ยวๆเอาไว้ เรียวปากสีสวยยิ้มอย่างพอใจกับผลงานของตัวเอง ดวงตากลมกวาดมองผมตั้งหัวจรดเท้า ผมไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองเลยว่าในดวงตาคู่นั้นมีความห่วงใยแฝงตัวอยู่อย่างไม่ปิดบัง

“นายโอเคนะ” น่าแปลกที่เสียงที่ผมเคยคิดว่ามันแหลมแสบแก้วหูตอนนี้กลับเหมือนนำเย็นสดชื่นที่มาราดลดหัวใจผม

“ผมโอเคครับ ถ้าไม่ได้คุณผมคง...” ผมยังไม่ทันจะพูดจบประโยคผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้า แหม...วันนี้ผมได้ยินเสียงคนเดินบ่อยไปนะครับ ชักจะหูดีเกินไปแล้วนะไอ้โดม

“มีอะไรเหรอ” ผมยกนิ้วขึ้นแตะปากเป็นสัญญาณให้มีมี่เงียบ ไวเท่าความคิด ผมรวบตัวผู้หญิงตรงหน้าเข้ามาก่อนจะดันตัวเธอเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

“คุณขึ้นไปยืนบนชักโครกก่อน” ผมกระซิบเบาๆกับคนที่อยู่ในอ้อมแขน ปฏิเสธตัวเองที่จะสนใจเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกหนาๆ ก่อนจะช่วยพยุงให้มีมี่ปีนขึ้นไป ยัยแปดหลอดมีทีท่าจะขัดขืนในตอนแรกแต่พอได้ยินเสียงผิวปากของผู้ชายที่เดินเข้ามาความเงียบก็แผ่ปกคลุมเราสองคน

ตอนแรกมีแค่มีมี่คนเดียวที่หน้าเสียไปเล็กน้อย คงเพราะกลัวใครจะมารู้เข้าว่าเป็นสาวเป็นนางกลับมาเดินเล่นอยู่ในห้องน้ำชาย แต่ประโยคต่อๆมาของชายสองคนที่เข้ามาทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ กลับเป็นผมเองที่ปั้นหน้าไม่ถูก...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด อิฉันกลับมาแล้วหลังจากห่างหายจากฟิคเรื่องนี้(และเรื่องอื่นๆ)ไปนานแสนนานนนนนนนนน

ตอนแรกกะว่าจะรอให้ครบเดือนก่อนแล้วค่อยมาอัพ แต่คาดว่าถ้าทำอย่างนั้นรีดคงไม่ปล่อยให้แม่หมูมีชีวิตรอดอยู่ต่อไปเป็นแน่ 55555

อัพตอนต่อไปเมื่อไหร่?? ขออนุญาตแจ้งว่าแม่หมูไม่ทราบเหมือนเดิมนะคะ ภาระกิจชีวิตยังไม่ลงตัว ยังไงจะแจ้งทางทวิตเรื่อยๆแล้วกันนะคะ @Chubby_PiG นะคะ เม้าท์มอยกันได้ แม่หมูอาจเหวี่ยงบ้างเป็นระยะ แต่ไม่กัดค่ะ ฉีดยาแล้ว (แซะตัวเองทำไม?? 555)

อัพเดทเรื่องรวมเล่ม มีบางท่านโอนเงินเข้ามาแล้วแต่ยังไม่ได้ส่งสลิป ยังไงก็อย่าลืมแจ้งด้วยนะจ๊ะ โอนเงินวันสุดท้าย 16 มีนานี้นะครับผม
หรือท่านใดที่ยังไม่ได้สั่งจองแต่สนใจ แวะเวียนไปดูรายละเอียดได้ตามลิงค์นี้เลยนะคะ
http://writer.dek-d.com/chubby-pig/writer/view.php?id=849281
อย่าที่แจ้งไปแล้วก่อนหน้านี้ ตอนพิเศษเฉพาะในเล่ม 2 ตอนค่ะ อย่างที่แจ้งไปแล้ว จะพยายามทำทุกอย่างให้เสร็จภายในสิ้นเดือนนี้ ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงจะแจ้งให้ทราบต่อไปนะคะ

ความจริงอยากเวิ่นยาวๆนะ แต่ไม่รู้จะเวิ่นอะไร แค่นี้แล้วกัน 55555 >w<


เออออออ ลืมมมมม เก๊ากำลังจะเปิด SF เรื่องใหม่นะตัวเธอวววว เปิดตัววันนี้ คืนนี้แหละ!!! โปรดติดตาม!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1021 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 01:58
    นอนกอดกันยังพอเข้าใจ

    มุข ขอเบอร์นี่คืออัลไลลล

    เหมือนจีบกันเลยอ่ะ 

    ถ้าพี่หมีจะเล่นเอง ชงเอง ตบเอง.

    หัวใจแกงคงทำงานหนักเลยสินะ

    55555555







    หยอดไปเบาๆ ณโดมยังว่าง

    แหม่..น้องโดมเรานี่ร้ายกาจจริงๆ

    5555555555555555
    #1,021
    0
  2. #466 bull (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 13:49
    มีมี่กับพี่โดมต้องมีอดีตแน่ๆ 555
    #466
    0
  3. #281 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 18:04
    อร้ายย นอนกอดกันทุกคืน >/////< ยัยแฟนเก่าพี่ฮั่นอย่ามายุ่งกับพี่แกงนะ!!!! พี่โดมมีมี่อะไรยังไง แหน่ะ555
    #281
    0
  4. #268 Ninewjomzon_33 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 15:50
    มี่มีพี่โดมมมมม ฮันแน่ๆๆๆ ! 
    #268
    0
  5. #210 TheDreamTD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 15:20
    พี่หมีอยากให้พี่แกงตามไปทุกทีอะดิ๊ ไอ้คุณหนูบ้าอย่าหวังว่าจะได้ซดแกงส้มของพี่หมีเหอะ พี่โดมกับพี่มีมี่นี้ยังไงๆอยู่นะ
    #210
    0
  6. #186 happyf (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 18:41
    เขินพี่ฮั่นแทนแกง อ๊าย ชอบมากแม่หมู;)
    #186
    0
  7. #171 nadearlilz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 00:42
    อร้าย น่ารักโครตอะแม่หมู
    #171
    0
  8. #159 Cucci (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2556 / 23:44
    อะไรคือบอดี้การ์ดแกงตื่นมาในอ้อมกอดพี่ฮั่นไรงี้ T/////T ไม่จิ้นแต่ลงไปดิ้นแล้ว

    พี่โดมหวั่นไหวสินะ แหม่ 55555

    เป็นกำลังใจให้แม่หมูนะจ๊ะ ^^
    #159
    0
  9. #158 ต้มยำทำกุ้งแกง 'o' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2556 / 23:25
    แหมมมมม นอนกอดทุกคืน มีขอบงขอเบอร์ด้วย อิอิ ลูกหมูก็กำลังตกหลุมรักมีมี่แล้วหละซี้ อิอิ
    #158
    0
  10. #154 lemon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2556 / 23:50
    นอนกอดบอดี้การ์ด แถมยังเล่นมุขขอเบอร์โทรอีก เฮ้อ!

    ส่วนลูกหมูก้อกำลังอินเลิฟแล้ว

    ว่าแต่เสียงใครคุยกัน คุยเรื่องไร

    รออยู่น๊า
    #154
    0
  11. #152 At love (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2556 / 02:07
    จุดอ่อนของผูัชายคืออะไร แถวๆขารึเปล่า
    #152
    0
  12. #151 pcard (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 18:49
    ใครนะช่างกล้าขังคุณเลขา O[]O 555++

     เอาแล้วๆ ที่แกงพยายามคิดว่าไม่มีอะไร จริงๆ มันมีอะไรในใจใช่มะ >o<

    ~~รอติดตามจ้า :)
    #151
    0
  13. #150 nnnuiiiz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 16:29
    กรี๊ดดดดด พี่ฮั่นนอนกอดแกงทุกคืน >\\\\\\\<
    นึกภาพแล้วฟินเว่ออออออ อร๊ายยยย ❤
    เสื้อแกงตอนเอามาคืนจะได้ของแถมอะไรมาด้วยป่ะเนี่ย
    แอบหวั่นเบาๆ #รอติดตามๆ
    #150
    0
  14. #149 love_ks (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 16:10
    รอไรท์นานมากเลย คิดถึงๆๆๆ
    รีบอัพตอนต่อไปเร็วๆนะคะ
    #149
    0
  15. #148 B o R d E r (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 09:29
    นางร้ายก็ยังร้ายอยู่วันยังค่ำ
    รอยยิ้มพี่ฮั่นหล่อละสิแกงส้ม อ๊ายยยย
    #148
    0
  16. #147 jewel *28 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 08:04
    แหม พี่ฮั่นขอเบอร์พี่แกง อ๊ายย >< พี่โดมคู่มีมี่สินะ พี่โดมกับมีมี่ได้ยินอะไรนะ ลุ้นๆ รออ่านต่อนะคะ ค้างมากก
    #147
    0
  17. #145 isawa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 01:03
    พี่หมีขอเบอร์น้องหมี กรีสสสสส

    กำลังสนุกเลยอ่ะ แม่หมูมาต่อไว ๆ นะจ๊ะ
    #145
    0
  18. วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 00:34
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก
    แหม๊ จะให้ฉันขอเบอร์นายมั้ย
    อารมณ์เหมือนจีบสาวเลยพี่ฮั่น
    เขิลเบาๆ
    อิอิ เอ็นดูพี่โดมจัง
    เรื่องนี้มีสาวคู่ด้วย มีมี่สินะ
    น่ารักอ่ะ 
    ติดตามต่อไปจ้ะ
    #144
    0
  19. #142 Tinkykik (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 21:32
    ฟหกด่าสว เขาพูดว่าอะไรอ่ะแม่หมูมาต่อไวไวนะคะมาม่าก็ได้ #กล้าเล่นนะ

    555555555 เข้าใจที่มาชื่อมีมี่ละมันมาจากโดเรม่อน=โดมเรม่อนกับมีมี่รึเปล่า?

    555555555 มาต่อไวไวนะคะรออ่าน5555
    #142
    0