[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 5 : Chapter 5 :: พยาบาลจำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 ก.พ. 56

Chapter 5 :: พยาบาลจำเป็น

 

                “เรียบร้อยแล้วค่ะ...จัดการตามที่คุยกันไว้ทุกอย่างเลยค่ะ...ค่ะๆ ไม่มีปัญหาค่ะ” เสียงหวานรายงานคนที่อยู่ปลายสายเมื่อภารกิจสำเร็จลุล่วง รถยนต์คันเล็กยังจอดสนิทอยู่หน้าคอนโดหรูทั้งๆที่ผู้โดยสารจากไปนานแล้ว เสียงจากปลายสายกำชับให้เธอทำงานที่ได้รับมอบหมายอย่าให้ขาดตกบกพร่อง มนสิชารับคำอย่างแข็งขันก่อนเธอจะวางสายแล้วโยนมือถือราคาแพงไปยังเบาะหลังอย่างไม่ใยดี

                ใบหน้าสวยฟุบลงบนพวงมาลัยอย่างเหนื่อยอ่อน นี่เธอต้องมาทำงานนี้จริงๆหรือ? ทำไมต้องให้เธอเอาชีวิตมาผูกกับผู้ชายคนนี้ด้วย ผู้ชายที่จำเธอไม่ได้ แต่เธอกลับจำเขาได้ดี...



 

KangSom :D

                โอ๊ย! ระบม! ระบมไปทั้งตัว แม่หมูเล่นอะไรครับ ทำไมให้ผมเจ็บตั้งแต่ต้นเรื่องอย่างนี้เนี่ย? ผมไปทำอะไรให้แม่หมูไม่พอใจหรือเปล่า? (แม่หมู//ตามบทแล้วแกไม่ควรโทษฉันนะแกงส้ม) อ่าวเหรอ? โทษทีๆ

                ผมลืมตาขึ้นเมื่อแสงแดดจากภายนอกนั้นแรงเกินกว่าหนังตาของผมจะต้านทานได้ บรรยากาศรอบตัวดูไม่คุ้นเคย แต่ไม่ต้องให้ใครมาบอกผมก็รู้ครับว่าผมอยู่ที่ไหน โรงพยาบาล จะเป็นที่ไหนไปได้อีกล่ะ

                น้ำหนักที่กดทับอยู่บนมือข้างขวาทำให้ผมหันไปมอง กลุ่มผมดำของใครซักคนดูยุ่งเหยิง ผมไม่ค่อยอยากจะเชื่อสายตาตัวเองเท่าไหร่นักว่าคนที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียงคือเจ้านายของผมจริงๆหรือเปล่า? เค้าจะมานอนเฝ้าผมทำไมกัน? แต่ถ้าไม่ใช่คุณอิสริยะ แล้วจะเป็นใครไปได้ล่ะ รูปร่างแบบนี้ ไม่ใช่พี่โดมแน่ๆ

                “อือออ” เสียงอือเบาๆดังขึ้นพร้อมกับคนที่ฟุบอยู่ขยับตัว ผมหลับตาโดยอัตโนมัติทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะหลับตาทำไม

                ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่แรงสั่นน้อยๆที่เตียงทำให้ผมเดาเอาเองว่าเจ้านายคงตื่นแล้ว และเพียงไม่นานเสียงห้าวที่ผมเริ่มจะคุ้นหูก็ดังขึ้นทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเดานั้นถูกต้อง

                “ยังไม่ตื่นอีกเหรอแกงส้ม... ตื่นได้แล้วนายบอดีการ์ด ฉันยังไม่ได้ขอบคุณนายเลย” เสียงนั้นอยู่ใกล้เสียจนผมเริ่มหวั่น แม้จะไม่ใช่คำสั่งแต่ผมกลับค่อยๆปรือตาขึ้นตามที่คนๆนั้นต้องการ เหตุผลเหรอ?...ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

                ใบหน้าคมอยู่ใกล้เกินกว่าที่ผมคาดคิดไว้ เหมือนคนที่เข้าใจว่าตัวเองตื่นก่อนจะคิดไม่ต่างกันเพราะตาตี่ๆหากแต่คมคายคู่นั้นเบิกกว้าง คุณอิสริยะสะดุ้งน้อยๆก่อนจะยันตัวออกไปนั่งหลังตรง

                หัวใจของผมยังกระตุกผิดจังหวะอยู่อีกสองสามทีก่อนจะค่อยๆสงบลงอย่างยากเย็น บ้าจริง! ทำไมผมถึงได้รู้สึกอะไรแบบนี้เนี่ย? คงตกใจ...ใช่ ผมต้องตกใจแน่ๆ

                “เจ็บมากมั้ย?” เสียงนั้นมีความห่วงใยอยู่เต็มเปี่ยม เหมือนเป็นคนละคนกัน... ผมรู้สึกว่าคุณอิสริยะคนนี้ไม่ใช่คนเดียวกับที่ผมต่อปากต่อคำด้วยเมื่อวานนี้ แววตาที่มองมาแบบนั้น...

                “นิดหน่อยครับคุณอิสริยะ คุณล่ะครับ เป็นอะไรมากหรือเปล่า”

                “สบายมาก เจ็บนิดหน่อย ฉันขอโทษนะ นายเลยต้องมาเจ็บตัวแทนฉันเลย” แรงบีบที่มือทำให้ผมเพิ่งรู้สึกตัว มือของผมอยู่ในอุ้งมืออุ่นนั้นนานแค่ไหนแล้วนะ? ทำไมผมไม่รู้ตัวเลยซักนิด แถมผมยังไม่คิดจะชักมือกลับอีกต่างหาก

                “มันเป็น... เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ แล้วมันก็ไม่ใช่ความผิดคุณอิสริยะเลยด้วย”

                “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันก็ต้องขอโทษนายอยู่ดี เมื่อวานฉันทำตัวเป็นเจ้านายที่ไม่ดีเท่าไหร่ อย่าถือสาเลยนะ อ่อ แล้วไอ้ความคิดเรื่องลาออกแล้วให้คนอื่นมาแทนน่ะ ลบออกไปจากหัวนายได้เลย เพราะฉันไม่ให้นายลาออก อย่างน้อยนายก็ต้องอยู่ให้ฉันตอบแทนที่นายช่วยฉันไว้คราวนี้ซะก่อน แล้วต่อไปเราค่อยมาคุยกันใหม่”

                เหตุผลของคนเป็นเจ้านายฟังไม่ขึ้นกับผมเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ผมก็ตกปากรับคำออกไป

                “ครับ”

 

 

                หลังจากที่ซ้อหมีมาเยี่ยมแถมบ่นผมเสียหูชาข้อหาที่มาปฏิบัติหน้าที่วันแรกก็เกิดเรื่องวุ่นวายแถมเป็นอันตรายถึงชีวิตลูกค้าไปเป็นที่เรียบร้อย ซ้อแกก็คาดโทษผมเอาไว้เรียบร้อยครับว่าเกิดเรื่องอีกเมื่อไหร่ผมได้โดนดี เผลอๆคุณซ้อใจร้ายอาจลดขั้นผมจากบอดีการ์ดมือทองกลายเป็นพนักงานทำความสะอาด... ใจร้ายที่สุด!

                ตอนนี้ผมโดนจับนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถบนถนนแห่งความรัก... เอ๊ย!! เป็นตุ๊กตาหน้ารถบนรถคันใหม่เอี่ยมอ่องของเจ้านายเป็นที่เรียบร้อย การเดินทางที่กินเวลาไม่มากเท่าไหร่เต็มไปด้วยความเงียบแต่กลับไม่น่าอึดอัดเท่าที่ควร เสียงห้าวของเจ้านายชวนคุยเป็นระยะส่วนผมก็ตอบไปตามมารยาท

                ที่อยู่ใหม่ของผมดูสวยงามตระการตา ก็อย่างว่าแหละครับ คอนโดคนรวยก็เงี๊ยะ มันจะไปเทียบอะไรได้กับคอนโดคนธรรมดาอย่างผมล่ะ ที่หลับที่นอนก็ดูจะแสนสะดวกสบาย ถ้าไม่ติดตรงที่...

                “ให้ผมนอนที่ไหนเหรอครับ” ห้องมันก็กว้างอยู่หรอกครับ แต่เตียงมันมีอยู่แค่เตียงเดียวนี่สิปัญหา

                “ก็นอนนี่ไง” เจ้านายชี้มือไปที่เตียงๆเดียวที่มีอยู่ในห้องอย่างไม่สะทกสะท้าน

                “ห๊า!

                “จะตกใจอะไรเล่า นอนเตียงเดียวกันกับฉันมันมีปัญหานักหรือไง”

                เออ แล้วมันจะมีปัญหาอะไรวะ? ก็แค่นอนเตียงเดียวกับเจ้านายก็แค่นั้นเอง ผู้ชายด้วยกัน...จะกลัวอะไร (แม่หมู//แกงกลัวไว้หน่อยก็ไม่เสียหายนะเออ) แม่หมูก็เป็นฝ่ายเสริมความมั่นใจชั้นหนึ่งเชียวนะครับ แล้วจะให้ผมกลัวอะไรอะ? ผมกำลังคิดอยู่เนี่ยว่าควรกลัวอะไร (แม่หมู//แกงดูเกรียนขึ้นนะลูก)

                “ผมก็แค่คิดว่ามัน... มันไม่เหมาะหรือเปล่าครับ คุณอิสริยะเป็นเจ้านาย ผมเป็นลูกจ้าง มันจะ..” ในที่สุดผมก็หาเหตุผลให้กับเจ้านายได้สำเร็จ

                “ไม่เป็นไรฉันไม่ถือ นายก็นอนนี่แหละ เตียงตั้งกว้าง เหมาะไม่เหมาะฉันเป็นคนตัดสิน ห้องนอนฉัน ไม่มีใครโผล่เข้ามาดูหรอก” อืม...พูดง่ายจริง

กระเป๋าเสื้อผ้าของผมถูกโยนเข้าตู้เสื้อผ้าไปเป็นที่เรียบร้อย ร่างสูงของเจ้านายเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะดันตัวผมให้นั่งลงบนเตียง

“นายนอนฝั่งนี้ก็แล้วกัน อย่าคิดมากเรื่องเล็กๆน้อยๆได้มั้ย นอนๆไปเหอะ”

“พี่ฮั่นนนนน แกงอยู่ไหนอ่ออ? แกงส้ม! เฮ้ย!” พี่โดมที่ยังมีเฝือกอ่อนดามคออยู่วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องนอนก่อนจะหยุดอยู่แค่หน้าประตู

“ตกใจทำไมเนี่ย” ท่านประธานใหญ่หันไปถามคุณเลขาที่ยังยืนทำตาโตอยู่หน้าห้อง

“อุ๊ตะ! นอนเตียงเดียวกันด้วยอ่ออออ แบบนี้นะ... ตอนจบมันต้อง...”

“ไอ้โดม! มึงดูละครมากไปหรือมึงอ่านนิยายจนเพ้อวะเนี่ย ก็แค่นอนเตียงเดียวกัน พี่ก็ผู้ชาย แกงส้มก็ผู้ชาย นอนด้วยกันแล้วแกจะต้องตื่นเต้นอะไรนักหนาวะ”

“โหยพี่ ละครก็แต่งจากชีวิตจริงได้ป่ะ อาจจะมีเติมสีสันลงไปบ้างอะไรบ้าง แต่ผมฟันธงคอนเฟิร์มเลยนะพี่ ถ้าต้นเรื่องทะเลาะกันตอนจบต้องรักกันทุกคู่ แถมนอนเตียงเดียวกันแบบนี้เนี่ยนะ เผลอได้กันตั้งแต่กลางเรื่องเลยเอ้า!...เฮ้ย!! พี่ฮั่นนนนน”

“ไอ้โดม...มึง!

ภาพเจ้านายกวนติ่งวิ่งไล่เตะเลขาผู้ใจดีไปทั่วห้องนอนเป็นภาพที่ผมไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็น ผมหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ จะว่าไปการอยู่กับคุณชายอิสริยะอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้ครับ



 

:: Hunz ::

                ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากกับการนอนร่วมเรียงเคียงหมอน เอ๊ย นอนร่วมเตียงกับบอดีการ์ดหน้าหวานเลยแม้แต่น้อย แต่พอได้ยินที่ไอ้โดมพูดเมื่อตอนเย็นแล้ว เอิ่ม...ทำไมผมรู้สึกแปลกๆอย่างนี้ครับ? ก็แค่นอนร่วมเตียงกับผู้ชายก็แค่นั้น (แม่หมู//แค่นั้นจริงอ่ะ?) ก็จริงสิครับแม่หมู

                ผมว่าสิ่งที่ผมกำลังจะทำอยู่นี้น่าหวั่นกว่าการนอนด้วยกันซะอีก คือถ้านอนด้วยกันโดยไม่ผ่านสิ่งนี้ก่อนมันก็ไม่แปลกหรอกครับ แค่นี่ผมต้อง... เฮ้ย ไม่คิดสิไอ้ฮั่น เลิกคิดๆๆๆ เลิกๆๆๆๆ มันไม่มีอะไรหรอก แกงส้มเป็นผู้ชายนะ แกงมีอะไรที่แกไม่มีบ้าง? ก็ไม่มีเห๊อะ อย่าฟุ้งซ่านสิฮั่น หายใจไว้...หายใจ...หายใจ (แม่หมู//ขออนุญาตเผือก อิหมี! แกจะทำอะไรน้อง!) ถามมากจริงแม่หมูนี่ อยู่เฉยๆเหอะน่า เดี๋ยวก็รู้เอง

                กะละมังใส่น้ำขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกผมถือออกมาจากห้องน้ำ ผ้าขนหนูผืนเล็กอีกสองสามผืนพาดอยู่บนบ่า ร่างสูงโปร่งของลูกจ้างนอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตากลมหวานมองไปที่ทีวีที่แขวนอยู่บนผนังอย่างสนอกสนใจ ผมกระแอมเบาๆในขณะที่สาวเท้าเข้าไปใกล้ เรียกให้สายตาของคนที่นอนอยู่ให้หันมา

                “คุณอิสริยะจะทำอะไรเหรอครับ” เสียงทุ้มหวานที่เอ่ยปากถาม บวกกับดวงตากลมแป๋วแหววที่มองผมอย่างสงสัยทำให้ผมมือสั่น... หายใจไว้สิเฮ้ยอิสริยะ ไม่สั่นๆ อย่าสั่นสิ!

                “ก็เช็ดตัวให้นายไง นายยังขยับแขนไม่ค่อยถนัด หัวนายก็พันผ้าอยู่อย่างนี้ หมอไม่ให้โดนน้ำไม่ใช่หรือไง จะอาบน้ำก็คงลำบาก ตอนอยู่โรงพยาบาลนายก็ให้พยาบาลเช็ดตัวให้นี่ มาๆๆ เดี๋ยววันนี้ฉันเป็นพยาบาลจำเป็นเช็ดตัวให้นายเอง ถอดเสื้อสิ” คงเป็นครั้งที่สองแล้วที่ผมบอกให้แกงส้มถอดเสื้อ นี่ผมพูดประโยคนี้ออกไปจริงดิ? โอ๊ย! ให้ตายเถอะฮั่น ถามให้ผู้ชายแก้ผ้า เจริญล่ะตรู! เฮ้ย ก็ผู้ชายด้วยกันไม่เห็นจะเป็นไรเลย คิดมากอีกละไอ้หมี ฮุ้ย! ขัดใจตัวเอง

                “เอ่อ คือ จะดีเหรอครับ คือ...คือ... ผม ผมเกรงใจน่ะครับ ผมอาบน้ำเองก็ได้นะครับความจริง” ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าเสียงทุ้มหวานของแกงส้มก็สั่นอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เอาวะ!

                “นี่นายจะอะไรนักหนา อย่ามากเรื่องได้มั้ย? มาๆๆ เดี๋ยวฉันช่วยนายถอดเสื้อเอง” ผมวางกะละมังไว้ที่โต๊ะตัวเตี้ยข้างเตียง ผ้าขนหนูก็เอาวางไว้ข้างๆ ก่อนจะประคองร่างโปร่งบางให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่แกงส้มสวมอยู่อย่างเบามือ ผมพยายามควบคุมมือตัวเองเอาไว้ไม่ให้สั่นจนคนอีกคนจับได้

                เงียบ...เงียบเสียจนผมได้ยินเสียงลมหายใจแรงๆของตัวเองและใครอีกคน กระดุมค่อยๆหลุดออกจากรังดุมทีละเม็ด...ทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า เนื้อแท้ของคนตรงหน้าค่อยๆเผยให้เห็นแก่สายตาทีละเล็กทีละน้อย ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่มองแต่ผมก็ไม่อาจละสายตาออกมาได้ จนกระทั่งสาบเสื้อทั้งสองข้างแยกออกจากกัน สายตาของผมก็สะดุดกับเส้นไหมสีเข้มที่ปกคลุมแผ่นอกเพียงบางเบา ถึงผมจะยังเห็นไม่เต็มตาเท่าไหร่นัก...แต่ก็เห็น เส้นทางของมันทอดตัวยาวลงมาตลอดช่วงลำตัวจนกระทั่งหายลับไปที่ขอบกางเกงที่นายธนทัตสวมอยู่

                ผมกลืนน้ำลายดัง เอื๊อก อย่างยากลำบาก... มันจะรู้สึกยังไงนะ ถ้าผมได้สัมผัสเส้นไหมเหล่านั้น... เฮ้ย! ไอ้ฮั่น มึงคิดอะไรของมึงเนี่ย! ผมรีบสะบัดไล่วามคิดของตัวเองออก แต่ไม่ว่าจะสะบัดแรงเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ ผมเอื้อมมือออกไปจับสาบเสื้อให้แยกออกจากกันกว้างขึ้นและกว้างขึ้นไปอีก จนกระทั่งลาดไหล่ขาวนวลปรากฏให้เห็นแก่สายตา

                ไม่มีเสียงใดหลุดออกจากปาก มีเพียงผิวขาวนวลนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ผมตวัดสายตาจากร่างขาวขึ้นไปมองหน้าเจ้าของร่าง แม้คนตรงหน้าจะเบือนหน้าหลบสายตาผมไปทางอื่น แต่นั่นก็ไม่สามารถปิดบังสีสวยที่เข้มขึ้นบนใบหน้าได้เลย

                น่าแปลกที่ภาพตรงหน้าทำให้ผมไม่อาจละสายตาไปได้... น่ามอง...จนถึงขั้น...น่ารัก

                ลมหายใจเหมือนถูกกระชากไปเพราะเรือนร่างเกือบเปลือยของบอดีการ์ดส่วนตัว มือของผมถูกสั่งให้หยุดค้างอยู่อย่างนั้น สมองว่างเปล่าจนทำอะไรไม่ถูก

                “เอ่อ คุณอิสริยะครับ” เหมือนธนทัตจะได้สติก่อนผม เสียงทุ้มทำลายความเงียบเล่นเอาผมสะดุ้ง “จะเช็ดตัวไม่ใช่เหรอครับ”

                “เออ อืม... อือๆ” พูดไม่รู้เรื่องแล้วไอ้ฮั่น ผมตัดใจละสายตาจากภาพที่ขาวจนเกินไปตรงหน้า ก่อนจะอ้อมไปด้านหลังเพื่อดึงเสื้อออกจากแขน แขนข้างหนึ่งของบอดีการ์ดแกงส้มยังขยับไม่ถนัดมือของผมจึงต้องแตะถูกเนื้อเนียนของคนตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้... นุ่ม... ผมพูดได้คำเดียวว่า... นุ่ม...



 

KangSom :D

                หายใจสิ KS หายใจไว้... กะอีแค่เช็ดตัวทำไมหัวใจผมถึงได้พลิกคว่ำพลิกหงายหลายตลบแบบนี้

                สายตาคมจ้องมองผมอย่างไม่ปิดบัง แต่ผมกลับไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับคนที่มีแววตาคมกล้านั้น ผมไม่อาจบอกได้ว่าภายในแววตาที่จดจ้องมามันมีอะไรแอบแฝงอยู่หรือไม่

                ผมกลั้นหายใจแล้วกลั้นหายใจอีกจนไม่รู้จะกลั้นหายใจยังไงต่อ กว่าเสื้อเชิ้ตที่ผมสวมอยู่จะหลุดออกจากตัวผมได้ก็เล่นเอาอากาศในปอดเกือบไม่เหลือ มือของเจ้านายที่บังเอิญสัมผัสถูกตัวผมเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆวิ่งอยู่เต็มไปหมด เพียงแค่สัมผัสเบาๆก็เล่นเอาผมสะดุ้งสุดตัว มือหนานั่นนุ่มและอุ่นจนเกือบจะร้อน ใบหน้าผมร้อนวูบวาบไปหมดไม่รู้ว่าเพราะอะไร

                สภาพของผมตอนนี้คงเรียกได้ว่าเกือบเปลือย ผมไม่กล้าแม้จะยกมือขึ้นมาปิดบังร่างกายอะไรทั้งสิ้น หรือถึงผมจะอยากยกมือขึ้นมาปิดจริงๆผมก็ทำไม่ได้ เพราะหมอสั่งห้ามไม่ให้ผมขยับแขนถ้าไม่จำเป็น

                ไม่เห็นจะต้องอายเลยแกงส้ม แกก็ผู้ชาย เจ้านายแกก็ผู้ชาย อะไรที่แกมีเจ้านายแกก็มีเหมือนกันนั่นแหละ หายใจสิ หายใจไว้

                ผมได้แต่บอกตัวเองอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก ลมเย็นๆจากเครื่องปรับอากาศเป่าถูกตัวผมจนขนลุกซู่ แต่คนที่อาสาเป็นพยาบาลจำเป็นยังไม่ขยับไปไหน ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นเจ้านายนั่งอยู่ข้างหลังทำให้ผมไม่เห็นว่าตอนนี้คุณชายอิสริยะกำลังทำอะไรอยู่และไม่รู้อีกเหมือนกันว่าสายตาคมที่มองมาจะเป็นแบบไหนกัน

                “เอ่อ คุณอิสริยะครับ” ผมทำลายความเงียบขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าเจ้านายผมเงียบหายไปนานเกินไป “ผม...เอ่อ...ผมหนาวครับ”

                เหมือนว่าเสียงของผมจะเรียกสติให้กลับคืนมาสู่เจ้านายผมซะที

                “โทษที” ร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากเตียงเร็วๆ แต่คงเร็วเกินไป

                โครม!

                “คุณอิสริยะ เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ” คงเป็นเพราะเจ้านายรีบจนเกินไป หรือเป็นเพราะผมที่ไปเร่งเค้าก็ไม่รู้ได้ ผ้าห่มที่ถูกตวัดไปกองอยู่ปลายเตียงดันเกี่ยวแข้งพันขาจนคนตัวใหญ่ลงไปนอนพังพาบวัดความแข็งของพื้นห้อง

                “โอย...โอ๊ยยย” เสียงห้าวร้องโอดโอยกับใบหน้าแหยแกแบบนั้นเรียกมุมปากของผมให้กระตุกยิ้มขึ้น ดาวตาเรียวรีหลับตาปี๋เพราะความเจ็บ มือหนาทั้งสองข้างจับหัวลูบแขนถูขาสะเปะสะปะไปทั่ว ผ้าห่มเจ้ากรรมก็ยังพันขาอยู่อย่างนั้น ผมอยากจะลุกไปช่วย แต่คิดอีกที แขนผมก็ยังเจ็บอยู่ จะให้ช่วยก็คงจะยากหน่อย ถ้าเกิดแขนผมไม่หายแล้วต่อไปผมจะดูแลคุณชายหน้าหมีนี่ยังไงล่ะครับ (แม่หมู//ที่น้องแกงพูดเป็นเหตุผลหรือว่าเป็นข้ออ้าง นี่...แกชอบที่เห็นไอ้พี่หมีมันนอนกองพังพาบอยู่กับพื้นก็บอกมาเถอะ) จุ๊ๆๆ แม่หมูอย่าพูดไปสิครับ

                “ลุกไหวมั้ยครับ เจ็บมากมั้ยเนี่ย...” ผมถามกลั้นหัวเราะ ตอนนี้คุณชายอิสริยะไม่เหลือภาพเจ้านายปากจัดคนก่อนเลยแม้แต่น้อย

                “เจ็บสิถามได้ โอ๊ยย หลังจะหักมั้ยเนี่ย ไอ้ผ้าห่มบ้า มันพันขากูทำไมตอนนี้วะ” นั่น โทษผ้าห่มอีก คนอะไร๊

                ซักพักใหญ่ๆความเจ็บคงค่อยๆทุเลาลงไป ตาตี่ๆที่ปิดสนิทของคนที่นอนอยู่บนพื้นก็เบิกกว้าง แล้วดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับมองมาทางผม...อีกครั้ง

                ความเย็นที่ผมเคยรู้สึกสลายไปหมดสิ้นแล้วถูกแทนที่ด้วยความร้อนที่ผมเดาเอาว่ามาจากดวงตาคู่นั่น ลมหายใจของผมติดขัดขึ้นมาทันทีเพียงเพราะสายตาของเจ้านาย น้ำลายในปากเริ่มเหนียวจนยากที่จะกลืนมันลงคอ...

                ผมได้แต่ถามตัวเองว่าทำไม? ทำไมผมถึงได้รู้สึกแบบนี้... แต่ถามเท่าไหร่ผมก็ไม่ได้คำตอบ มีเพียงความรู้สึกประหลาดเหมือนมีอะไรบางอย่างบินว่อนอยู่ในช่องท้องเท่านั้นเป็นคำตอบที่ไร้ความกระจ่างสำหรับผม

                “เออ...เมื่อกี๊ฉันจะทำอะไรนะ” คนตัวโตยกมือขึ้นเกาหัวพลางเสมองไปทางอื่น

                “เช็ดตัวครับ” ผมอ้อมแอ้มตอบออกไป ส่วนคนที่เพิ่งลุกขึ้นมาก็ทำหน้าตาเหลอหลาอย่างเพิ่งจะนึกขึ้นได้

                “เออใช่ๆ เช็ดตัวเนอะ” เหมือนเขาจะบ่นกับตัวเองมากกว่าพูดกับผม ขายาวก้าวเร็วๆไปจัดการแช่ผ้าขนหนูลงในอ่างแล้วจับขึ้นมาบิดให้หมาด

                ผ้าชื้นๆที่อุ่นกำลังพอดีถูกเช็ดไปตามร่างกายอย่างเบามือ ไล่ตั้งแต่ฝ่ามือจนมาถึงหัวไหล่ ก่อนจะค่อยๆไล่มาตามแผ่นอกของผมแล้วเลี้ยวไปหาแขนอีกข้าง ผมได้แต่นิ่ง...นิ่งจนแทบจะหยุดหายใจ ผมพยายามจะเข้าใจว่าที่คุณอิสริยะต้องมองผมอยู่ตลอดเวลาเป็นเพราะหน้าที่ พยาบาลจำเป็น ที่เจ้าตัวยกขึ้นมาอ้าง ถึงแม้จะไม่มีพยาบาลที่ไหนมองคนไข้ด้วยสายตาแบบนี้ก็ตาม สายตาที่แทบจะทำให้ผมละลายไปทั้งตัว

                มือหนาย้อนกลับมาตามทางเดิมก่อนที่ผ้าผืนน้อยจะเดินทางมาถึงแผ่นอก มือข้างนั้นเคลื่อนไหวช้าลงอย่างเห็นได้ชัดต่างจากหัวใจผมที่เต้นเร็วขึ้นจนแทบจะลุออกมา มืออีกข้างที่ว่างอยู่ถูกพ่อพยาบาลจำเป็นยกขึ้นมาประคองหลังผมไว้ ฝ่ามือร้อนที่แตะลงมาทำให้ผมตัวแข็ง กระแสไฟบางอย่างเล่นปราดไปทั่วร่างเพียงเพราะฝ่ามือข้างนั้น และเหมือนจะไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวที่รู้สึกเพราะเจ้าของสายตาแรงกล้าก็ชะงักไปไม่ต่างกัน...กระแสไฟนี้อีกแล้ว ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว...

                “เอ่อ... ฉัน...ฉัน... เอ่อ วันหลังฉันจะให้ไอ้โดมมาช่วยเช็ดตัวให้นายก็แล้วกัน” อยู่ดีๆเจ้านายก็ทำลายความเงียบขึ้นด้วยประโยคที่เล่นเอาผมแปลกใจ

                “ยังไงก็ได้ครับ” ผมตอบออกไปเบาๆ ไม่รู้ทำไมนะครับที่เสียงผมเหมือนมีความผิดหวังเจือปนอยู่ ผมอยากให้ไอ้เจ้านายหน้าหมีเช็ดตัวให้อย่างนั้นเหรอ? ยิ่งคำถามต่อไปที่หลุดออกจากปากโดยที่ผมไม่รู้ตัวนั่นอีก “...ถ้าเจ้านายรังเกียจ ให้ผมไปอยู่กับพี่โดมก็ได้นะครับ ผมอยู่ที่นี่ลำบากใจคุณอิสริยะเปล่าๆ”

                “เฮ้ย! ทำไมคิดอย่างนั้นเนี่ย ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรนายเลย ไอ้เด็กบ้านี่ ขี้น้อยใจเหรอเราอ่ะ” มือข้างเดิมที่ประคองตัวผมอยู่เลื่อนขึ้นมาประคองหน้าของผมเอาไว้แล้วจะบังคับให้ผมสบตา เมื่อไม่สามารถเลี่ยงได้อีกต่อไป ผมจึงทำได้แค่เงยหน้าขึ้นมาสบตาคนเป็นเจ้านาย แววตาคมที่มองผมมาแบบนั้น... ผมอ่านไม่ออกจริงๆ รู้แต่ว่าอะไรก็ตามที่บินวนอยู่ในท้องก็ยังบินอยู่ไม่เลิก

                “ไม่ใช่อย่างนั้นครับ แต่ผมเป็นลูกจ้าง คุณอิสริยะเป็นเจ้านาย...ไม่จำเป็นต้องมาทำอะไรให้ผมแบบนี้หรอกครับ ผมรู้ฐานะของตัวเองดี ผมว่าผมไม่รบกวนคุณแล้วดีกว่าครับ ขอเสื้อผมด้วย ผมจะไปนอนห้องพี่โดม” ผมพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ไม่สามารถต้านแรงกดจากมือทั้งสองข้างที่อยู่บนตัวผมได้

                “ฉันไม่อนุญาต นายอย่าลืมสิว่าหน้าที่นายคืออะไร คุ้มครองฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงจำไม่ได้หรือไง? เพราะฉะนั้นนายต้องอยู่ที่นี่กับฉัน ห้ามคิดจะหนีไปไหนอีก”

                “แต่ผม...”

                “ถ้าเกิดสถานะเจ้านายกับลูกน้องมันทำให้นายไม่สบายใจที่ฉันทำอย่างนี้ให้นายก็คิดใหม่สิแกงส้ม อืม...ฉันเป็นพี่ชาย นายเป็นน้องชาย พี่ทำให้น้อง แค่นี้ก็ไม่มีอะไรจะต้องคิดมากแล้ว โอเคมั้ยครับน้องแกง” เหมือนเจ้านายจะถูกอกถูกใจกับความคิดของตัวเอง เรียวปากได้รูปยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจก่อนที่มือของเจ้านายจะทำหน้าที่ต่ออย่างแข็งขัน แต่คำว่า น้องแกง ที่คุณอิสริยะใช้เรียกผมแบบนั้นมัน...

                “คุณอิสริยะ”

                “นี่...ไม่เบื่อหรือไงเรียกคุณอิสริยะอยู่ได้เนี่ยห๊ะ? ชื่อเล่นฉันก็มีทำไมไม่เรียก คุณฮั่นน่ะเรียกเป็นมั้ย? อ่อ! ไม่ใช่สิ ต้อง พี่ฮั่น ถึงจะถูก เรียกพี่ว่าพี่ฮั่นนะครับน้องแกงส้ม”

                “คุณฮั่น...คือ...”

                “เออๆๆ คุณฮั่นก็ยังดี เอ้าเช็ดตัวเสร็จละ จะให้ฉันทำความสะอาดช่วงล่างให้นายด้วยมั้ย? ไม่ต้องอายหรอกผู้ชายด้วยกัน ถอดเลยๆ ฉันไม่เอาแกงน้อยของนายไปล้อหรอก”

เอิ่บบบบ ผมควรจะตอกหน้าไอ้เจ้านายหน้าหมีนี่ยังไงดี? ความรู้สึกเหมือนมีอะไรบินอยู่ในท้องหายเป็นปลิดทิ้งเลยครับพอเจอประโยคดูถูกแกงน้อยของผม! ไม่รู้แล้วอย่ามาพูดเหอะ! เห็นแล้วจะตกใจนึกว่าอนาคอนด้า

                “นี่! แอบด่าอะไรฉันในใจหรือเปล่าเนี่ย?” แหมมมมม ที่อย่างนี้ล่ะมาทำเป็นรู้ตัว

                “ก็นิดหน่อย”

                “แกงส้ม!

                “เอ๊ย เปล่าครับๆ” ผมรีบแก้ตัว แอบเอานิ้วไขว้กันไว้ข้างหลังด้วยนิดนึง “คือ ผมจะบอกว่าช่วงล่างไม่เป็นไรครับ หมกไว้ซักคืนก่อนก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจัดการเอง” ไม่อยากโชว์แกงน้อยครับ เดี๋ยวเจ้านายจะตกใจ (แม่หมู//เก๊าอยากตกใจนะ) โว๊ะ! แม่หมูครับ ไว้ว่างๆผมจะไปหายาแก้หื่นมาให้แม่หมูนะ พักหลังมานี่หื่นไปนะครับ ผมล่ะสงสารลูกชายแม่หมูจริงๆเลย (แม่หมู//แล้วมันเกี่ยวอะไรกะลูกฉัน?) ก็ลูกหมูเป็นคนเดียวที่แม่หมูไม่หื่นใส่ไงครับ (แม่หมู//ห๊ะ!)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // อัพยังไงก็ค้างอยู่ดี อิแม่หมูนี่น๊าาาา.......มโนได้ว่ารีดทั้งหลายกำลังด่าอิฉันอยู่ในใจ 5555 น้อมรับค่ะ

ตอนแรกกะจะแวะมาบอกว่า แม่หมูใกล้สอบแล้ว คงห่างหายไปซักพัก แต่... จากที่ผ่านมาพบว่า สุดท้ายมันก็กลับมาอัพอยู่ดี เพราะฉะนั้น อัพเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นค่ะ

สำหรับท่านที่จองรวมเล่ม Bear Family เอาไว้ คาดว่าสัปดาห์หน้าแม่หมู "น่าจะ" แจ้งเรื่องโอนเงินให้แก่รีดทุกท่านได้นะคะ เนื่องจากมันเป็นฟิคเรื่องแรก และเราก็ทำกันแค่ไม่กี่เล่ม แม่หมูอยากให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุดและคุ้มกับเงินที่ท่านต้องเสีย ดังนั้นระยะเวลาในการดำเนินการอาจจะนานหน่อย เนื่องจากอะไรหลายๆอย่าง แต่รับรองด้วยเกียรติของแม่หมูว่าจะทำให้ทุกท่านอย่างสุดฝีมือค่ะ

อ่อ สำหรับใครที่ลงชื่อจองเอาไว้เมื่อน๊านนนนนนนมาแล้ว รบกวนมายืนยันด้วยนะค๊ะว่าจะเอาจริงๆ


ทุกสิ่งอย่างอัพเดทให้ทุกท่านเสมอในทุกช่องทาง(ที่ทุกท่านทราบกันดีอยู่แล้ว) เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ >w<



ปล. "พี่รู้ได้ยังไงว่าผมแพ้ความรักของพี่" อันนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฟิคหรอก แต่จะบอกว่า อิฉันฟินไม่ทน!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1019 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 02:42
    ถ้าพี่หมีจะเช็ดตัวขนาดนี้อ่ะนะ..
    555555555555555555 
    แกงหัวใจจะวายเลยสินะ...สินะ..

    -////-
    ในที่สุดคนพี่ก็เรียก 'น้องแกง' แล้วว
    รอแกงเปลี่ยนจากคุณฮั่นเป็นเรียก 'พี่ฮั่น'

    #1,019
    0
  2. #463 bull (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 13:18
    แหมม ตอนเช็ดตัวแอบกลืนน้ำลายแน่ๆ 5555

    มนสิชาคือใครเนี่ย??
    #463
    0
  3. #279 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 17:06
    แอร้ยย แน่ใจใช่มั๊ยว่านี่แค่เช็ดตัวอ่ะ กรี๊ดดด เริ่มหวานแล้วอ่่า พี่ฮั่นน้องแกงส้ม พี่หมีหื่นอ่ะ 5555555
    #279
    0
  4. #266 Ninewjomzon_33 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 14:21
    หมีหื่นอิกแล้วน่ะแก เหมือนแม่หมูเลยยยย 55555555 
    #266
    0
  5. #208 TheDreamTD (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 14:48
    พี่หมีแน่ใจนะว่าเช็ดตัวไม่ใช่แอบมองหุ่นน้อง -///////-
    #208
    0
  6. #183 janjira28 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 21:23
    อ้ายยย เริ่มหวานแล้วว
    #183
    0
  7. #155 ต้มยำทำกุ้งแกง 'o' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2556 / 23:07
    แอร้ยยยยย อ่านแล้วเขินมากกกกก พยาบาลหมีกับน้องแกง
    #155
    0
  8. #138 Cinderella : devill (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:51
    พี่โดม คิดถูกแล้ววววหล่ะ 55555
    #138
    0
  9. #136 happyf (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:06
    ต่างคนต่างเขินกัน คนอ่านก็เขิน ชอบมาก รอน้องแกงเรียกเจ้านายว่าพี่ฮั่นอยู่นะจ๊ะ :)
    #136
    0
  10. #125 Tinkykik (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:31
    ถอดเลยๆๆๆๆๆๆ ปล.นิยายเรื่องนี้ใสๆตอนต่อไปขอเอ็นซีหนักๆนะคะแม่หมู5555555
    #125
    0
  11. #115 Cucci (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:51
    อ่านแล้วเขินมากเลยยยยย เช็ดตัววะเกือบเอ็นซีแล้วนั่น ถ้าน้องแกงไม่เจ็บแขนอ่ะเนอะแม่หมู -,,- ก๊ากก 555

    เป็นกำลังใจให้แม่หมูนะจ๊ะ
    #115
    0
  12. #110 lemon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:20
    นึกว่าจะเช็ดไม่เสร็จซะแล้ว กว่าจะถอดเสื้อเสร็จ กว่าจะเช็ด ปล่อยน้องหนาวเลย

    เสร็จแล้วยังจะเช็ดส่วนล่างให้น้องอีก ถ้าเช็ดจริง จะอดใจไหวเร้อ ห๊ะ!
    #110
    0
  13. #109 sky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:32
    ฮี่ฮี่
    #109
    0
  14. #108 nnnuiiiz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:16
    ดีนะพี่ฮั่นไม่เลือดกำเดาไหลต่อหน้าแกงอ่ะ 555555555555
    #108
    0
  15. #105 kaem041 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:49
    เช็ดตัวน้องน้องเส็ดแล้วอย่าลืมเช็ดน้ำลายด้วยนะพี่หมี 555 น้ำลายหกหมดแล้ว !!! เนียนตลอด ;p อยากเหนสายไหมของพี่แกงบ้างอ่ะพี่หมีจะได้เอามากินกะแผ่นแป้ง เป็นโรตีสายไหม #ตึ่งโป๊ะ #เอาเข้าตู้เย็น 555 ขอยาแก้หื่นให้น้องด้วยเม็ดนึงนะ.. ^^
    #105
    0
  16. #104 jewel *28 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:16
    นี่แค่เช็ดตัวยังขนาดนี้แล้ว ต่อไปจะเป็นยังไงนะ รออ่านต่อนะคะ ^^
    #104
    0
  17. #103 ปากกาหมึกแห้ง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:57
    เช็ดตัวบรรยากาศรอบๆยังหวานได้
    น้องแกงส้มอ๊าย เขินแทนแกง
    #103
    0
  18. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:16
    555555555555555555555

    ขอบมากแม่หมู

    เอิ๊กกกกกกกกกก

    ไหนๆก็หื่นแล้ว หื่นอีกนิดไม่ได้หรอ ให้คุณฮั่นเช็ดแกงน้อยให้เถอะ

    เริ่มหื่นตาม 555
    #102
    0
  19. #101 lovefon23 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:14
    คุณฮั่นหื่นไปนะ 55555 #เเต่เค้าชอบ หุหุ
    เรียกน้องแกงด้วยน่ารักอ่า
    พี่โดมชงตลอดๆนอนเตียงเดียวกันด้วย อุบ๊ะ
    แกงหายไวๆนะ : ))
    #101
    0
  20. #100 kaiou (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 07:06
    พี่หมีหื่นตลอด!!!
    #100
    0
  21. #99 isawa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 03:10
    อร๊ายยยย เรียกน้องแกงด้วยอ่าาาา ทำค้างอีกแล้วนะแม่หมู

    สอบเสร็จแล้วรับมาอัพน๊าาา จะรอจ้าาาาาาา
    #99
    0
  22. #98 waa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:27
    เช็ดตัว เค้าไม่ต้องถอดกันหมดก็ได้มั้งคะ
    #98
    0
  23. #97 เด๋กดี (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:28
    สงสัยโดมจาดูละครมากไปจริงๆเนอะ



    ที่พูดกับแกงส้มไปนี่ใช่ประโยคคำถามปะ หมี



    พูดเองเออเองอยู่คนเดียว แอบเผด็จการจริงจังอ่ะ
    #97
    0
  24. #96 Joy Yoo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:23
    รอจ้า
    ขอให้ทำข้อสอบได้คะแนเยอะๆนะคะ
    #96
    0
  25. #95 pcard (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:06
    อ๊ากกกกก เช็ดตัว -/////- 

    ~~รอติดตามจ้า :)
    #95
    0