[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 36 : Chapter 35 :: มาทำไม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ส.ค. 56

Chapter 35 :: มาทำไม

 

                “มึงหายหัวไปไหนมาไอ้เคน” ผู้มีอำนาจเหนือกว่าถามทันทีที่คนสนิทกลับมาถึง มนสิชาที่ออกไปด้วยกันยืนนิ่งไม่แสดงท่าทีอะไรไม่ต่างจากคนสนิทของเขา สรพัศมองคนทั้งคู่อย่างจับผิด จริงอยู่ที่เขาไม่ไว้ใจมนสิชาอีกต่อไป แต่อีกคนคือมือขวาที่ทำงานให้เขาอย่างซื่อสัตย์มาตลอด


                “แล้วพาอีนังมีมี่ออกไปด้วยทำไม” เมื่อหล่อนถูกตัดสินว่าหมดความหมาย ความเอ็นดูที่เคยมีให้ก็หมดไปเช่นกัน น้ำเสียงที่ใช้เรียกมนสิชาเปลี่ยนไปจนเคนถึงกับทำหน้าไม่ถูก


                “ผมไปที่วิมานมาครับ”

วิมาน...ชื่อเรียกสวยหรูแต่แท้จริงแล้วเป็นสถานที่ต่ำทราม วังหลังใหญ่ที่หลายชีวิตถูกสังเวยแก่บ่วงกามไม่จบไม่สิ้น สรพัศหรี่ตามองคนสนิทด้วยความเคลือบแคลง


                “ไปทำไม? แล้วพาอีนี่ไปด้วยทำไม”


                “คนของเราจับสายตำรวจได้เลยให้ผมไปจัดการ แต่คุณท่านไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว มันเป็นสายให้ใครไม่ได้อีกแล้วครับท่าน ถ้าท่านไม่เชื่อคำพูดของผม ท่านโทรไปถามที่นั่นได้เลยครับ” คำยืนยันหนักแน่นทำให้สรพัศพยักหน้าอย่างพอใจ แต่อีกคำถาม เขายังไม่ได้รับคำตอบ...


                “แล้ว...”


                “ผมพามีมี่ไปด้วย เพราะผมจะได้คอยจับตาดู ไม่ให้มีมี่เข้าไปสอดแผนการของท่านได้อีกครับ”


                “ฮ่า ๆ  ๆ  ๆ ” สรพัศระเบิดหัวเราะ ร่างสันทัดเดินเข้าไปตบบ่าคนสนิทแสดงออกถึงความพอใจที่เขาไม่ปิดบัง “ดีมาก มึงเป็นคนเดียวที่กูไว้ใจได้จริง ๆ ไอ้เคน เอาล่ะ... ตอนนี้ก็ถึงเวลา เริ่มเกม”






 

KangSom :(


                “หมดสภาพขนาดนี้ยังกล้ามาอีก ไอ้คุณฮั่นแม่งโง่กว่าที่กูคิดไว้เยอะว่ะ”


                “กูก็ว่า สงสัยไอ้หน้าหวานแกงส้มท่าจะมีอะไรเด็ด ไม่อย่างนั้นคนอย่างไอ้เชี้ยนี่จะกระเสือกกระสนมาทำไมวะ อย่างนี้มันน่าลอง...”


                “ลองพ่อมึงสิ นายได้เอาตาย ของที่นายยังไม่ได้ตรวจ พวกเราไม่มีสิทธิ์ลองเว้ย รอนายตรวจก่อน...”


                ห๊า! อะไรนะ! พี่ฮั่นมาอย่างนั้นเหรอ?


                คำพูดที่พวกมันพูดถึงผมไม่อาจทำให้ผมกลัวได้เท่ากับการรับรู้ว่าพี่ฮั่นมาที่นี่แล้ว ยิ่งคำว่าหมดสภาพยิ่งทำให้ความคิดของผมเตลิดไปใหญ่ ร่วมชั่วโมงที่ถูกทิ้งให้อยู่ในห้องว่างเปล่านี้คนเดียวไม่ได้ช่วยให้ผมคิดอะไรออกเลย ในหัวผมมีแต่พี่ฮั่น... พี่ฮั่น... แล้วก็พี่ฮั่นคนเดียวเท่านั้น แต่การมาถึงของพี่ฮั่นไม่ได้ทำให้ผมดีใจซักนิด


                “คุณท่านสั่งให้เอาไปให้ห้องเดียวกับแกงส้ม” นั่นเสียงเคน ผมจำได้


                “ไว้กับไอ้แกงส้ม? แล้วถ้ามันพากันหนีจะทำไงล่ะพี่เคน ทำไมนายสั่งแบบนี้ นาย...”


                “มันใช่เรื่องของเอ็งหรือเปล่า คุณท่านสั่งอะไรก็ทำไปสิ” เคนเอ็ดเสียงดุ ผมได้ยินเสียงโวยวายอยู่ไม่นานเสียงนั้นก็เงียบลง ประตูเปิดออกกว้าง...


                “พี่ฮั่น”

สภาพของพี่ฮั่นฆ่าผมทั้งเป็น ทำไมพี่ฮั่นเป็นอย่างนี้ ใครทำอะไรพี่ฮั่นของผม น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งราวกับมันไม่เคยแห้งเหือด จริงสิ...ผมจะหวังให้พวกมันพาพี่ฮั่นมาโดยถูกดูแลอย่างดีได้อย่างไรกัน ผมหวังได้ยังไงว่าพี่ฮั่นที่พวกมันพาเข้ามาจะสามารถเดินมาหาผมได้ด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย

คนตัวโตถูกหิ้วปีกด้วยผู้ชายตัวใหญ่สองคน ใบหน้าที่สดใสอยู่เสมอถูกบดบังด้วยผื่นแดงน่ากลัว เปลือกตาและริมฝีปากบวมเป่ง ผมดิ้นพล่านทั้งที่ตัวเองถูกมัด โมโหตัวเองที่เห็นพี่ฮั่นอาการหนักขนาดนั้นแต่กลับทำอะไรไม่ได้ แผลตามตัวผมเทียบไม่ได้เลยสักนิดกับความทรมานที่พี่ฮั่นได้รับ

“พวกแกทำอะไรพี่ฮั่น” ผมตะโกนถามพวกมันแต่ไม่มีใครสนใจ ทำไมระยะทางเพียงไม่กี่ก้าวจากประตูห้องจนถึงจุดที่ผมอยู่เวลานี้มันกลับดูห่างไกลเหลือเกิน ร่างสูงถูกทั้งดึงทั้งผลักโดยไร้ความปราณี พวกมันแกล้งลากพี่ฮั่นชนประตูบ้าง ชนผนังบ้างอย่างสนุกสนาน ผมสาบานว่าผมเห็นนัยน์ตาสีนิลที่ซ่อนอยู่หลังเปลือกตาที่เกือบปิดมองมาทางผม ดวงตาคู่นั้นพยายามปลอบประโลมไม่ให้ผมร้องไห้... มันจะเป็นไปได้ยังไง...

“กูถามว่าพวกมึงทำอะไรพี่ฮั่น” ผมตะโกนออกไปอีกครั้งเมื่อคำถามผมในคราวแรกไร้ความหมาย

“ไอ้คุณฮั่นนี่ตัวหนักชิบหายเลยว่ะ ปล่อยแม่งตรงนี้แหละ” ราวกับคนทั้งสองนัดกันมาเป็นอย่างดี พวกมันปล่อยแขนทั้งสองข้างของพี่ฮั่นเกือบพร้อมกัน

ตุ้บ

“พี่ฮั่น...”

ผมทำอะไรไม่ได้เลย! ผมเกลียดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เลย! ร่างของพี่ฮั่นร่วงลงพื้นเสียงดัง ใบหน้ากระแทกลงบนพื้นหินอ่อนที่แข็งและเย็นเฉียบ ผมได้ยินเสียงพี่ฮั่นร้องโอ๊ยเบา ๆ  แค่เบา ๆ เท่านั้น ตามด้วยเสียงหายใจที่ดังหวีดแหลมอีกสองสามที

“ตอบกูสิวะ พวกมึงทำอะไรพี่ฮั่น”

“เฮ้ย! อยากรู้ก็พูดให้มันดี ๆ สิไอ้บอดีการ์ด กูไม่รู้โว้ย เห็นมันทีแรกก็อยู่ในสภาพนี้แล้ว สงสัย คุณหนูสมายล์...”

“เอะอะอะไร” เคนที่เดินผ่านมาตะโกนถาม คนสนิทของสรพัศเดินเข้ามาในห้องช้า ๆ พร้อมกวาดตามองลูกน้องแต่ละคนที่เปลี่ยนท่าทีเป็นยืนนิ่ง ต่างจากก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับเหว ผู้ชายคนนี้คงเป็นคนมีอำนาจรองลงมาจาก สรพัศ และ สมายล์ ดวงตาซ่อนอยู่หลังแว่นสิชาอยู่เสมอเหมือนมีอำนาจบางอย่างที่ทำให้พวกลูกน้องเงียบลง “พวกมึงหมดหน้าที่แล้วก็ออกไปสิ มาทำอะไรอยู่ในนี้ ไม่มีงานให้พวกมึงทำแล้วหรือไง”

“ครับพี่ เดี๋ยวผมไปเอาเชือกมามัดมัน...”

“มึงจะมัดมันทำไม แหกตาดูสภาพมันสิ เดินเองยังไม่ไหวเลย ขยับไปไหนก็ไม่ได้ มึงจะมัดให้เปลืองเชือกทำไม โดนคุณหนูเล่นซะเกือบตาย ยังหายใจอยู่ได้ก็ปาฏิหาริย์แล้ว แค่กุ้งตัวเดียวก็ฆ่าคนได้ พวกมึงดูเอาไว้เถอะ”

กุ้ง? พี่ฮั่นแพ้กุ้งขนาดนี้เลยเหรอ? ผมรู้ว่าพี่ฮั่นมีอาการแพ้อย่างรุนแรง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะรุนแรงขนาดนี้ ใช่...พี่โดมเคยเล่าให้ผมฟัง ตอนนั้นผมหัวเราะ คิดว่าพี่โดมออกจะพูดเกินจริงไปหน่อย แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมคิดผิด

“ปล่อยมันนอนน้ำลายยืดอยู่อย่างนี้แหละ ออกไปได้แล้ว! กูจะปิดห้อง!

ประตูของกระแทกปิดลงอีกครั้ง ห้องทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงหายใจดังหวีด ๆ จากพี่ฮั่นเป็นระยะ ทำไมไอ้เชือกบ้านี่มันแก้ยากจังวะ ผมไม่รู้ว่าไอ้น้ำเหนียว ๆ ที่ไหลอยู่ตรงข้อมือมันคือเหงื่อหรือเลือดกันแน่ แต่ต่อให้มันเป็นเลือดแล้วยังไงล่ะ? ที่ผ่านมาผมก็เสียเลือดให้เรื่องบ้า ๆ นี้มามากจนผมไม่นึกเสียดายแล้ว ผมทั้งขยับ ทั้งกลิ้ง ทั้งคลาน แต่ละเซนเป็นไปด้วยความยากลำบาก แต่มันก็คุ้ม เพราะมันทำให้ผมเข้าไปอยู่ใกล้พี่ฮั่นมากขึ้น มีเพียงนัยน์ตาสีดำสนิทของพี่ฮั่นเท่านั้นที่เคลื่อนไหว ร่างกายของพี่ชายแม้จะไม่บอบช้ำแต่คงทรมานกว่าผมหลายเท่า ไม่ว่าระยะทางที่สั้นลงเรื่อย ๆ จะต้องแลกกับอะไรในโลกผมก็ยอม ขอเพียงผมได้อยู่ใกล้คนที่ผมรักที่สุด แค่นี้มันก็คุ้มเกินคุ้มแล้ว

ในที่สุดผมก็ปิดระยะห่างระหว่างเราสองคนได้ ยิ่งเห็นพี่ฮั่นในระยะใกล้ยิ่งทำให้น้ำตาผลไหลมากขึ้น ผมถามออกไปแม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว รู้ดีด้วยซ้ำว่าคนเป็นพี่ไม่อาจเปล่งเสียงเพื่อที่จะตอบคำถามผมได้ แต่ผมก็ยังถาม ด้วยความหวังที่ยังมีอย่างเลือนรางว่าพี่ฮั่นจะไม่เป็นอะไร

“พี่ฮั่น เป็นไงบ้างพี่” ผมแนบใบหน้าของตัวเองไปกับใบหน้าคมของคนเป็นพี่ คราบน้ำมูกน้ำลายที่เกรอะอยู่บนใบหน้านั้นไม่ได้ทำให้ผมรังเกียจ ผมอยากกอดพี่ฮั่นเอาไว้ อย่าปิดทุกช่องว่างระหว่างเรา อยากซุกตัวเข้าหาแผ่นอกแข็งแกร่งที่ผมคิดถึงเจียนขาดใจ อยากปัดผื่นแดงที่กระจายอยู่ไปทั่วให้หายไปให้หมด แต่ผมทำไม่ได้... ผมทำไม่ได้...

“...”

“พี่มาทำไม? พี่มาที่นี่ทำไมฮะพี่ฮั่น พี่จะมาช่วยผมเหรอ? ไม่เห็นต้องมาเลยพี่ ผมไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย”







 

ประสาทการรับรู้ยังทำงานอยู่ครบถ้วน แม้เปลือกตาจะดูบวมเป่งใกล้ปิดอยู่รอมร่อ แต่อิสริยะยังมองเห็นภาพของคนรักชัดเจน ภาพร่างบางต่อสู้กับพันธนาการเพื่อที่จะเข้ามาใกล้ เรียกน้ำตาให้ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว แขนของเขาเกือบเอื้อมคว้าร่างนั้นเข้ามาในอ้อมกอดแล้วหากไม่มีอะไรบางอย่างยับยั้งความคิดของเขาไว้เสียก่อน เสียงเตือนของใครอีกคนยังดังก้องอยู่ในหูและเขาจำเป็นจะต้องทำตาม

เสียงทุ้มหวานกระซิบอยู่แนบใบหน้า คำพูดแต่ละคำช่างขัดกับความเป็นจริงที่อิสริยะมองเห็น เขาอยากเถียงน้องออกไป อยากถามเหลือเกินว่ากายบางที่เขาเฝ้าถนอมมาตลอดต้องเจ็บช้ำมากมายแค่ไหน แม้รอยแผลเหล่านี้จะไม่ได้เกิดจากน้ำมือของเขา แต่หากไม่เป็นเพราะเขา แกงส้มก็ไม่ต้องมาเจ็บแบบนี้ ไม่ต้องมาเผชิญชะตากรรมแบบนี้ เรื่องเลวร้ายเหล่านี้จะไม่มายุ่งเกี่ยวกับธนทัตเลย หากคน ๆ นี้ไม่ได้เป็นคนรักของเขา

“ผมเป็นบอดีการ์ดนะพี่ ผมหาทางเอาตัวรอดออกจากที่นี่ไปได้อยู่แล้ว พี่ไม่จำเป็นต้องมาช่วยผมหรอก”

จำเป็นสิ

คนที่นอนนิ่งได้แต่เถียงอยู่ในใจ จะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะอยู่เฉย ใครจะนิ่งนอนใจได้ถ้าคนรักของตัวเองกำลังจะกลายเป็นสินค้า เป็นเหมือนของชิ้นหนึ่งที่กำลังถูกประมูลเพื่อไปบำบัดความใคร่ ถูกใช้อย่างทรมานเพื่อเติมเต็มความต้องการที่อาจมีไม่จบไม่สิ้น เขาจะยอมได้อย่างไร

แต่เขาพูดอะไรไม่ได้ เขาแสดงออกอะไรไม่ได้ สิ่งเดียวที่อิสริยะทำได้คือนอนนิ่งราวกับไม่รับรู้อะไร แต่ยิ่งเขานิ่งมากเท่าไหร่ เขายิ่งรับรู้ความรักที่คนเป็นน้องมีให้เขามากเท่านั้น...

ใบหน้าหวานแนบอยู่กับใบหน้าของคนเป็นพี่ ธนทัตพยายามเช็คคราบต่าง ๆ บนใบหน้าพี่ชายออกเท่าที่เขาจะทำได้ แม้สิ่งเหล่านั้นจะมาติดอยู่บนใบหน้าเขาเองก็ตามเขาก็ไม่ได้สนใจ แกงส้มเงยหน้าขึ้นก่อนจะก้มลงไปทำอย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก หากเป็นไปได้ เขาอยากเช็ดความทรมานที่เกิดขึ้นกับคนเป็นพี่ออกไปด้วย แต่ยิ่งเขาพยายามเท่าไหร่ก็เหมือนยิ่งทำให้คราบนั้นแผ่กระจายไม่มากขึ้น จมูกโด่งกดค้างอยู่บนแก้มขาวด้วยเรี่ยวแรงที่เริ่มหมดไปเรื่อย ๆ  พอ ๆ กับกำลังใจที่ตอนนี้หาได้ยากเหลือเกิน

“...แกง...”

เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูทำเอาธนทัตสะดุ้งสุดตัว เสียงนั้นจะเป็นของใครไปได้นอก... แม้เสียงจะแหบพร่าและแปลกหูไปมาก แต่ธนทัตก็จำได้ดี นี่พี่ฮั่นเรียกเขาจริง ๆ หรือเขาคิดไปเองกันแน่

“พี่ฮั่น... เมื่อกี้พี่ฮั่น...”

“แกง”

เขาไม่ได้ฝันไปเอง เสียงที่เรียกชื่อเขาอีกครั้งบอกชัดว่าคนเป็นพี่เรียกเขาจริง ๆ  แกงส้มลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ แม้ทางออกจะยังไม่ปรากฏให้เห็น แต่แค่นี้ก็นับว่าดีเกินพอ

ธนทัตทำได้เพียงจ้องมองใบหน้าของคนรัก เขาไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าควรจะพูดหรือจะทำอะไร บทสนทนาต่าง ๆ เลือนหายไปตั้งแต่เขาได้เพ่งมองคนรักในระยะใกล้ คำปลอบประโลมที่เคยใช้ได้ผลเสมอกับลูกค้ารายอื่น ๆ  ใช้ไม่ได้เลยกับผู้ชายคนนี้ เขาสามารถปลอบทุกคนที่อยู่ในสถานการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายได้ทั้ง ๆ ที่โอกาสรอดมีน้อยกว่าศูนย์ แต่นี่...เขากลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ริมฝีปากบวมเป่งอยู่ห่างเพียงลมหายใจวิ่งผ่าน แกงส้มจำได้ดีว่ามันเคยสวยได้รูปและนุ่มนวลแค่ไหน เขายอมแลกทุกอย่างเพื่อให้คนเป็นพี่ได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ยอมทุกอย่างจริง ๆ  แม้สิ่งที่ต้องแลกจะเป็นตัวเขาเองก็ตาม

“ผมรักพี่นะพี่ฮั่น”

ระยะห่างอันน้อยนิดถูกปิดลง จูบหวานฉ่ำปนหยดน้ำตาถูกมอบให้อิสริยะ จูบที่คนจูบใส่ความรู้สึกทุกอย่างลงไป จูบทำให้หัวใจเจียนขาดเพราะมันให้ความรู้สึกราวกับคำบอกลา ราวกับว่านี่จะเป็นจูบครั้งสุดท้ายของคนสองคน

แปะ...แปะ...แปะ...

เสียงปรบมือดังก้องทำให้แกงส้มปล่อยริมฝีปากของคนเป็นพี่ให้เป็นอิสระ ไม่ต้องเสียเวลาคิดเขาก็รู้ว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เรื่องมันจะได้จบเร็วขึ้น

“โว...โว...โว้... เปิดมาเจอฉากเด็ดพอดีสินะ กำลังหวานฉ่ำได้ที่ ทำไมมันถึงได้ซาบซึ้งในความรักอย่างนี้หนอ?” สรพัศพูดกลั้วหัวเราะ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังสะท้อนในห้องกว้าง ความรู้สึกจนตรอกมันเป็นแบบนี้นี่เอง เป็นครั้งแรกที่ธนทัตมองไม่เห็นหนทางข้างหน้าอีกต่อไป คนเป็นพี่ยังนอนนิ่งอยู่ข้างกาย มีเพียงเสียงลมหายใจเท่านั้นที่ทำให้เขารู้ว่าคนรักยังอยู่ตรงนี้

“มึงจะทำอะไรก็รีบทำเลยสรพัศ กูไม่มีทางสู้แล้วนี่ พี่ฮั่นก็เป็นแบบนี้ มึงจะทำยังไงกับกูก็ทำเลย จะฆ่ากูก็เอาเลย”

“ทำอย่างนั้นก็ไม่สนุกสิจ๊ะที่รัก ฆ่าพวกมึง เรื่องมันก็จบง่ายไปน่ะสิ” ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเรื่อย ๆ  สรพัศสาวเท้าเข้ามาใกล้ ดวงตาที่ทอดมองแกงส้มมีแววบางอย่างที่ไม่น่าไว้ใจ ร่างกายส่วนบนยังคงไร้อาภรปกปิด สรพัศใช้สายตาโลมไล้ร่างขาวไปเรื่อย ๆ ก่อนจะไปหยุดที่ผู้ชายอีกคนที่ยังนอนนิ่งหากแต่นัยน์ตาสีนิลจับจ้องมาที่เขา

“มึงต้องการอะไรกันแน่”

“กูก็ต้องการให้ไอ้ฮั่นค่อย ๆ ตายอย่างทรมานแบบกูไง” มือกร้านกระชากร่างธนทัตขึ้นก่อนจะเหวี่ยงออกไปโดยไม่สนใจว่าร่างโปร่งจะชนกับอะไรบ้าง แผ่นหลังขาวกระแทกเข้ากับเสาดังอั่ก เลือดซึมออกจากปากแผลที่ยังปิดไม่สนิทส่งผลให้ผ้าก็อชสีขาวเริ่มชุ่มด้วยของเหลวสีขุ่น ความเจ็บปวดไม่ส่งผลอะไรกับเขาอีกแล้ว ธนทัตดันร่างของตัวเองขึ้น พยายามพาตัวเองกลับไปอยู่ข้างคนเป็นพี่อีกครั้ง แต่มือข้างหนึ่งรั้งเขาเอาไว้...

“นี่กูต้องขอบคุณยัยสมายล์สินะที่เอากุ้งไปให้มึงกิน มึงถึงได้หมดสภาพแบบนี้” เสียงพูดนั้นไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบ สรพัศดึงคอเสื้อของร่างที่อ่อนปวกเปียกขึ้นมา ใบหน้าอยู่ห่างไม่ถึงคืบ กลิ่นความแค้นลอยฟุ้งในอากาศ อิสริยะทำได้แต่เพียงนิ่ง...

“ดีเหมือนกัน หัวใจมึงจะได้ค่อย ๆ ถูกเฉือนทีละเล็กละน้อย คอยดูสิ่งที่กูจะทำกับบอดีการ์ดสุดที่รักของมึงให้ดี ๆ นะฮั่น กูสาบานเลยว่ามึงจะต้องจำไปจนวันตาย เหมือนกับที่มึงเคยทำกับกู”






 

DOME ;(

                แท็กซี่ที่ผมโดยสารมายังไม่ถึงที่หมาย แต่กลับถูกหยุดลงด้วยชายคนหนึ่งที่ยืนจังก้าขวางถนนอยู่ คนขับเหยียบเบรกกะทันหันจนผมกระดอนไปชนเบาะหน้าอย่างจัง

                ไม่มีเวลาให้ผมร้องอุทานด้วยซ้ำ ประตูรถด้านที่ผมนั่งอยู่ถูกกระชากเปิด ก่อนโลหะสีเงินเย็บเฉียบจะจ่ออยู่ที่คอหอย

                “เฮ้ย พี่...”

                “หุบปากเถอะครับ ไอ้คุณเลขา มึงรนหาที่เองนะไอ้อ้วน ถ้าอยู่เฉย ๆ ก็ปลอดภัยแล้ว อยากสวมบทฮีโร่หรือไงมึง” ผมทำอะไรไม่ได้ แค่โต้ตอบมันผมยังไม่กล้าเลย ถ้าผมขยับเพียงนิด โลหะคมกริบอาจทิ่มคอผมได้ “อย่าขยับเชียวนะมึง ไม่งั้นกูทิ่มมึงไขมันทะลุแน่”

                มันคงขำในสถานการณ์ปกติ แต่ภาวะที่มีมีดจี้คอหอยอยู่อย่างนี้ ให้ตายก็ขำไม่ออก ทั้ง ๆ ที่ผมรู้อยู่แล้วว่าตัวเองต้องมาเจอกับอะไร แต่ผมก็อดกลัวไม่ได้ เป็นใคร ๆ จะไม่กลัวล่ะครับ ผมไม่ใช่พระเอก ผมไม่ใช่ฮีโร่ที่พร้อมจะสละชีวิตเพื่อใคร ผมแค่อยากช่วยคนที่ผมรัก อยากช่วยครอบครัวของผมออกมาจากสถานการณ์เลวร้ายนี้ก็เท่านั้นเอง

                “กูใจดีให้มึงเลือก อยากไปแบบมีสติหรือหมดสติวะไอ้อ้วน” ผมมีสิทธิ์เลือกด้วย? ให้ตายสิ แต่ละทางเลือกก็ดี ๆ ทั้งนั้น พี่แท็กซี่ก็สุดแสนจะเป็นใจ ไม่โวยวายอะไรซักคำ หันมามองผมหน่อยก็ไม่...

                “ผมมีสิทธิ์เลือกเหรอ”

                “ไม่มี กูกับเพื่อนคงลากมึงไปไม่ไหวหรอก งั้น...กูให้มึงไปแบบมีสติ มึงจะได้เดินไปเอง ไม่เปลืองแรงพวกกู ออกมา!

                “ผมต้องขอบคุณ...” ผมกำลังจะประชดออกไปว่าผมต้องขอบคุณหรือเปล่าที่มันให้ทางเลือกกับผม แต่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยคผมก็ถูกขัด

                “ไม่ต้องขอบคุณกูหรอกไอ้อ้วน เพราะกูเปลี่ยนใจแล้ว”

                อั่ก





 

Hunz

                ผมได้แต่มอง... มองและฟังคำพูดน่าขยะแขยงที่หลุดออกจากปากสรพัศไม่หมดไม่สิ้น แกงส้มอยู่ไกลเกินกว่าผมจะเอื้อมถึง มีมี่ดึงน้องเอาไว้ไม่ให้เข้ามา ผมขอบคุณเธออยู่เงียบ ๆ ในใจ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแกงส้ม น้องไม่ควรต้องมายุ่งกับมัน ผมจะเป็นคนจบมันเอง แค่นี้ผมก็ทำให้แกงเจ็บตัวมาพอแล้ว

                มันจับหัวผม ก่อนจะบิดให้หันไปทางแกงส้มอย่างแรง เจ็บ...แต่ผมร้องออกมาไม่ได้ ผมแสดงออกไม่ได้ว่าผมรับรู้และรู้สึกกับทุกการกระทำของมัน...จนกว่าจะถึงเวลา


                “มึงจำได้ไหมว่ามึงส่งกูเข้าไปเจอกับอะไร รู้ไหมกูต้องทรมานแค่ไหนที่อยู่ในคุกนั่น แต่ขอโทษนะหลานชาย คนอย่างสรพัศไม่มีวันอยู่ในที่แบบนั้นได้นานหรอก ตอนนี้กูกลับมาแล้ว และกูจะทำให้มึงทรมาน ให้มึงค่อย ๆ ตายทั้งเป็น มองสิ...มองบอดีการ์ดสุดที่รักของมึงให้เต็มตา ก่อนที่มันจะไม่อยู่ในสภาพที่มึงจะมองมันได้อีก”


                ไอ้สรพัศบีบคางผมแน่น ผมได้แต่ส่งเสียงโอดโอยเบา ๆ  เสียงหัวเราะแปลก ๆ ดังซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น มันเหวี่ยงผมกระแทกกับเสาต้นหนึ่ง โชคดีที่คราวนี้ผมยั้งตัวไว้ทัน เสาหินอ่อนแข็ง ๆ เลยเล่นงานผมได้ไม่เต็มที่นัก แต่...


                “นี่อะไร” อยู่ดี ๆ คนที่กำลังย่างสามขุมไปหาแกงส้มก็หยุดชะงัก เพราะมุมที่ผมอยู่ทำให้ผมไม่รู้ว่าสรพัศเห็นอะไร ผมได้ยินเสียงมันพึมพำอะไรบางอย่าง







 

                สีแดงที่เปื้อนอยู่บนฝ่ามือทำให้สรพัศนึกเอะใจ ขาที่กำลังก้าวไปตะครุบเหยื่อหยุดลงกลางทางเมื่อคิดได้ว่าถูกหลอก ใบหน้ากร้านหันกลับไปทางอิสริยะเพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่ตัวเองคิดเป็นความจริง


                ผื่นที่แดงเป็นจุด ๆ ไม่ต่างอะไรจากสีแดงที่ถูกละเลงสะเปะสะปะบนใบหน้า แถมบางส่วนยังถูกลบไปโดยมือของเขา สรพัศหันหลังกลับทันที บอดีการ์ดร่างบางไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาอีกแล้ว


                “อิสริยะ มึงหลอกกู” สรพัศคำรามแหบต่ำก่อนจะตั้งท่ากระโจนเข้าใส่คนที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว


                “เคน ตอนนี้แหละ” เพียงแค่มนสิชาให้สัญญาณ คนสนิทของสรพัศก็วิ่งออกไปทันที ประตูห้องถูกกระแทกปิดจากข้างนอกขังอีกสี่ชีวิตที่เหลือเอาไว้


                “ไอ้เคน มึงทำเหี้ยอะไรของมึง กลับมานะโว้ย กูบอกให้กลับมา” การจากไปของคนสนิททำให้สมาธิของสรพัศหลุดลอย อิสริยะยันตัวขึ้นจากพื้น ปัดเครื่องสำอางและผิวหนังเทียมที่ปิดการมองเห็นกว่าครึ่งไปออก แต่เขาก็ยังไม่เร็วเท่าธนทัต

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // ค้างสินะ โคตรค้างเลยค่ะ 55555 ,, คำไม่สะภาพมีมากมายในบทนี้ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ

ขออภัยที่เมื่อวานมาอัพไม่ได้เพราะหมูเปื่อยอยู่ วันนี้เลยมาตั้งแต่เที่ยงซะเบยยยย อิอิ >w<


ตอนหน้า....พรุ่งนี้คงยาก วันศุกร์เหมือนเดิมนะฮับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1063 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 กันยายน 2556 / 00:46
    อิลุงแก่ต้องโดนเอาคืนซะบ้าง!!!
    ทำกับคนอื่นไว้เยอะ!!
    โอ้ยย... แม่หมูเขียนฉากบู๊แอคชั่นงี้แจ่มเลยอ่ะ
    บีบหัวใจมาก !

    #1,063
    0
  2. #941 love_ks (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 19:55
    อ่านตอนแรก น้ำตาซึมเลย สงสารน้องแกง สงสารพี่ฮั่น และเกลียดสรพัศอย่างที่สุด
    คิดอยู่ว่าใครจะมาช่วย  แต่เฮ้ย พี่ฮั่นเจ๋งอ่ะ ค้างเลยว่าจะเป็นไงต่อ แม่หมูมาต่อเร็วๆนะคะ
    #941
    0
  3. #940 Whisky_Prigking (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 21:59
    ค้างๆๆๆๆๆ ที่สุดเลยแม่หมูพี่แกงทำอะไร รอนะรใคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ *0*
    #940
    0
  4. #939 Jutamas Wasombut (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 17:29
    โอ๊ย ลุ้นมากเลยอ่ะแม่หมู ><
    #939
    0
  5. #938 PlengHKS" (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 16:07
    ไอสรพัศ!!! ไอ_ สมควรแล้วโดนแบบนี้นะห้ะ!!!! #อินี่อินเกิน 55555555555

    อะไร อะไรกัน ทำไมเค้าทำอะไรอ่ะ แม่หมูทำหนูค้างงงงงง

    กลับมาต่อไวๆน้าาค่ะ สู้ๆ^^
    #938
    0
  6. #937 jewel *28 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2556 / 01:25
    กร๊ีดด ค้างมากก จะเป็นยังไงเนี่ยย ลุ้นๆๆๆมากกกก ตื่นเต้นนสุดๆๆ รออ่านต่อนะคะแม่หมู
    #937
    0
  7. #936 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 23:49
    กรีี๊ดดดด เริ่ดมากตอนนี้ เริ่ดจริงๆ โอ้ยย ชอบอ่ะ ตอนสุดท้ายนี่ค้างอ่ะแม่หมู แต่สะใจสุดด พี่ฮั่นเก่งอ่ะ 5555 มีมี่กับเคนช่วยจริงๆใช่ป่ะะ สู้สู้นะทุกคน อย่าให้สรพัศมันทำไรอีก ตายๆไปเลยย เค้าจะได้อยู่กันแบบสงบสุข ค้างอ่าา กลับมาอัพไวๆนะค่า ^^
    #936
    0
  8. #934 pink (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 23:42
    ค้างมาก สนุกมากๆ เป็นกำลังใจให้นะ
    #934
    0
  9. #933 TheDreamTD (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 23:24
    ค้างมากอะแม่หมู รอๆๆๆ
    #933
    0
  10. #931 loneline (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 22:37
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    น้องแกงทำไม ทำอะไร เร็วไม่เท่าคืออะรายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    ไรท์ใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    รีบมาต่อเลย ใจจะขาดแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

    ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รีบมาต่อเลยนะ !!!! ไม่งั้นเค้าโกดจริงๆด้วย ฮือออออๆๆๆๆ 

    << ฮ่าๆๆ (อ้าว) >>
    #931
    0
  11. #930 pcard (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 20:07
    อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!! ค้างอย่างแรง อะไรยังไง O[]O
    #930
    0
  12. #929 bull (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 19:57
    ลุ้นมากๆอะแม่หมู ค้างมากๆด้วย 55555

    #929
    0
  13. #928 kathy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 19:36
    กำลังมันส์เลยอ่ะ มาเฝ้าทุกวันเลยค่า
    #928
    0
  14. #927 แหม่มกาอิน (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 18:56
    โอยยยยยยยยย

    ลุ้น

    ยิ่งกว่าประกาศผลเดอะสตาร
    #927
    0
  15. #926 ♡ ต้มยำทำกุ้งแกง (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 18:46
    ค้างเลยยยยยย ยังไงก็รอแม่หมูเน้อ สู้ๆค่า ><
    #926
    0
  16. #925 Buailoveyoursmile (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 18:41
    มาอัพต่อไวๆๆค่ะ
    #925
    0
  17. #924 waa (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 17:40
    ก็เห็นใจที่ป่วยนะ แต่มันค้างงงงง
    #924
    0
  18. #923 HO!!! (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 17:14
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แม่หมู ค้างอ่ะ ค้างสุดดดดดดดดดดดดดดด มาต่อเหอะนแม่หมู
    #923
    0
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. #920 suzu (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 14:51
    กำลังหนุกเลยแม่หมู ค้าง ๆ ๆ ๆ

    วันศุกร์เชียวหรือ ไม่เป็นไรจ้า รีดรอได้

    แม่หมูหายป่วยไวๆ นะ เป็นกำลังใจให้จ้า
    #920
    0
  21. #919 พี่ก้อยจ้า (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 13:32
    อ่านจะลืมหายใจเลย แม่หมู



    เฮือก...ขอหายใจก๊อนนน ลุ้นซะ



    หายป่วยไวๆนะคะ ลูกหมูของหม่ามี๊ แม่หมูของรีดเดอร์ 55
    #919
    0
  22. #918 kat (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 13:27
    หนุกอ่าาาา

    มีมี่เจ๋งอ่ะ ชอบๆๆ

    แม่หมูทิ้งท้ายไว้แบบนี้ รีดจะรอนะคะ



    พอออกไปได้ ขอแบบหวานๆน้า

    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #918
    0
  23. #917 kat (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 13:27
    หนุกอ่าาาา

    มีมี่เจ๋งอ่ะ ชอบๆๆ

    แม่หมูทิ้งท้ายไว้แบบนี้ รีดจะรอนะคะ



    พอออกไปได้ ขอแบบหวานๆน้า

    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #917
    0