[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 34 : Chapter 33 :: เกือบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 ก.ค. 56

Chapter 33 :: เกือบ

 

จารุวัฒน์ทิ้งเขาไว้คนเดียวอีกครั้ง น้องชายตัวกลมตัดสินใจไปปรึกษาซ้อหมี อิสริยะได้แต่หวังว่าเลขาคู่ใจจะช่วยอะไรได้บ้าง ไม่รู้เป็นเพราะเขากังวลมากเกินไปหรือเปล่า เพราะตอนนี้ร่างกายเขามันบิดเกร็งไปหมด อึดอัดราวร่างกายจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยง ๆ หัวใจภาวนาให้ความรู้สึกนี้จบลงอย่างรวดเร็ว ลมหายใจเริ่มติดขัดขึ้นทุกขณะ

ครืด ๆ ครืด ๆ

มือถือที่วางอยู่ใกล้มือส่งเสียงครืดคราด มือหนาเอื้อมไปรับโดยไม่สนใจว่าใครเป็นคนโทรมา

“ครับ”

//รับเร็วจริงนะหลานชาย สงสัยคงเป็นห่วงกันมากสินะ แกงส้มไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่เจ็บตัวนิด ๆ หน่อย ๆ แค่นี้ยังไม่คุ้มที่แกกับแม่ของแกทำกับฉันด้วยซ้ำ//

อิสริยะตัวแข็งทื่อ เสียงที่เขาได้ยินไม่น่าจะเป็นเสียงของใครไปได้ นอกจาก...

“สรพัศ”

//ดีใจจริงที่หลานรักจำเสียงอาได้ แต่...เรียกแค่สรพัศ มันดูไม่ให้เกียรติกันไปหน่อยนะหลาน//

“คุณทำอะไรแกงส้ม”

//เออ! ไม่ทักทายกันตามมารยาทก็ได้ มึงอยากรู้นักใช่ไหมว่ากูทำอะไรกับสุดที่รักมึงบ้าง เดี๋ยวกูจะส่งน้ำจิ้มไปให้มึงดูก่อนนะ แล้วของจริง...กูจะเก็บไว้รอมึงมาดูด้วยตาของมึงเอง แล้วเจอกันอิสริยะ//

                น้ำจิ้มที่ว่าถูกส่งมาถึงมืออิสริยะแทบจะในทันทีที่สัญญาณโทรศัพท์ขาดไป มือหนาที่ถือมือถือราคาแพงเอาไว้สั่นเทาจนไม่อาจควบคุมได้ ผ่านไปหลายอึดใจกว่าฮั่นจะตัดสินใจกดเปิดอะไรก็ตามที่คนไม่หวังดีส่งมา ภาพที่เคลื่อนไหวอยู่บนหน้าจอทำให้เขาใจแทบขาด รถยนต์คันสวยแสนคุ้นตาถูกตามถ่ายตั้งแต่ขับออกจากโรงพยาบาล ภาพฉายไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงกลางซอยเปลี่ยวที่เขาถูกยิง คนรักของเขาหยุดรถกะทันหันราวกับรู้อะไร แววตาตระหนกของคนในรถแจ่มชัดราวกับเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นตรงหน้า ร่างบางพยายามดิ้นรนหาทางออกจากรถของเขาด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างที่อิสริยะเองก็ไม่สามารถหาคำตอบได้

                กระจกสีหม่นถูกทุบจนแตก คนขับปีนออกมาด้วยความทุลักทุเล มือและแขนของแกงส้มเต็มไปด้วยของเหลวสีเข้ม ราวกับความเจ็บปวดถูกถ่ายทอดจากภาพในมือถือมายังคนดู หัวใจของเขาถูกระเบิดกระจุยเมื่อรถในคลิประเบิดไฟลุกท่วม มันหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นกับธนทัต ราวกับภาพนั้นยังทำร้ายเขาไม่พอ เหตุการณ์ที่เขาไม่รู้ไม่เห็นยังถูกฉายต่อ ความเจ็บปวดและทรมานของน้องถูกถ่ายทอดมาไม่หยุดยั้ง

                ความโกรธพุ่งเข้าครอบงำอิสริยะอย่างจัง เรื่องราวในอดีตที่เขาตั้งใจจะลืมไปจนหมดสิ้นชัดเจนขึ้นในทันที




 

Hunz

                ผมรู้แค่ว่าผมต้องไปช่วยแกง สิ่งที่ผมเห็นทำให้ผมแทบเสียสติ ผมไม่น่ากินยานอนหลับนั่นเลย ผมโทษตัวเองที่เชื่อวริษฐา ผมน่าจะรอจนกว่าแกงจะกลับมาหรือไม่ก็โทรไปหาน้องซักหน่อยก็ยังดี ตอนสุดท้ายของคลิปคือร่างบางเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลที่ยังเต็มไปด้วยเลือด ดวงตาคู่หวานที่ผมรักและหลงใหลปิดสนิท ใบหน้าส่ายไปมาราวกับคนกำลังเพ้อ เสียงแห้งของน้องพูดชื่อผม แม้จะแผ่วเบาแต่ผมได้ยินชัด...

                “พี่ฮั่น ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องมาช่วยผมนะ ไม่ต้องมา ผมไม่เป็นไร”

                ไม่เป็นไร! นี่มันไม่ใช่สภาพของคนที่ไม่เป็นไรซะหน่อย

                ครืด ๆ ครืด ๆ

                ผมกดรับสายทันที ผมคิดว่าผมรู้ ว่าคนที่โทรมาคือใคร

                “มึงต้องการอะไร”

                //ใครสั่งใครสอนให้หลานพูดกับผู้ใหญ่อย่างนี้ ไม่น่ารักเลย ถ้าแม่ของหลาน...//

                “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมี๊ ถ้ามึงยุ่งกับแม่กูนะไอ้สรพัศ กูไม่เอามึงไว้แน่ อย่าคิดนะว่าคราวนี้มึงจะรอดไปได้อีก”

                //กูรอดมาได้ครั้งนึงแล้วไอ้เด็กเมื่อวานซืน มึงคิดว่าครั้งนี้ใครจะทำอะไรกูได้ กูไม่ยุ่งกับแม่มึงก็ได้ ปล่อยให้แม่มึงเพ้อฝันกับความรักที่ไม่มีอยู่จริงบนโลกต่อไปเถอะ ยังไงซะแม่มึงก็ไม่ได้มีผลดีผลเสียอะไรกับกู แต่มึงนี่สิไอ้ฮั่น เล่นกับความรักของมึง มันสะใจกูอย่างบอกไม่ถูกเลยว่ะ//

                “ต้องการอะไร” ผมตัดบท ไม่อยากฟังไอ้บ้านั่นพร้ำเพ้ออ้อมโลกอีกแล้ว แต่ละคำพูดที่มันพูดถึงมี๊... ผู้หญิงครั้งนึงเคยเกือบถูกมันทำร้าย...

                //ถ้าอยากให้สุดที่รักของมึงปลอดภัย ก็เอาตัวมึงมาแลกก็แล้วกัน อย่าเล่นตุกติกนะ เพราะกูรู้ทุกความเคลื่อนไหวของมึง แม่ง! น้ำเน่าชิบหายเลยว่ะ!! ถ้าไม่อยากให้คนรักของแกเป็นอะไร เอาตัวแกมาแลกแล้วคนรักของแกจะปลอดภัย นี่มันพล็อตละครน้ำเน่าชัด ๆ ฮั่นเอ๊ย อย่าทำให้อาผิดหวังในตัวคนไม่มีหัวใจอย่างหลานเลยนะ บอกอามาว่าหลานจะไม่มาแล้วให้อาทำยังไงก็ได้กับผู้ชายคนนี้ ราคาคงสูงน่าดูนะถ้า...//

                “ที่ไหน เมื่อไหร่” ผมทนฟังมันต่อไปไม่ไหว ยิ่งแกงอยู่ในมือสรพัศนานเท่าไหร่ น้องก็ยิ่งไม่ปลอดภัยมากเท่านั้น แต่ละคำพูดของมันทำให้ผมหายใจไม่ออก ผู้ชายคนนี้ทำอะไรได้มากกว่าที่เราคิด และผมจะไม่ยอมให้มันทำอะไรแกง ผมไม่ยอมให้มันทำให้แกงกลายเป็นสิ้นค้าชิ้นหนึ่ง

                //ว๊ะ! อย่าบอกนะมึงจะมาจริง ๆ ฮั่น...หลานทำให้อาผิดหวังมากนะ แต่ก็เอาเถอะ บ้านที่แกเคยมาส่งสมายล์อยู่บ่อย ๆ ไง จำได้ใช่ไหม? อืม? เมื่อไหร่ดีเหรอ? กูก็ตอบไม่ได้เหมือนกันนะว่าเมื่อไหร่ เอาเป็นว่า มาให้เร็วที่สุดก็แล้วกัน เพราะถ้ามีคนให้ราคาดี ๆ ประมูลกันงาม ๆ แล้วล่ะก็ กูก็คงต้องรีบปล่อยของ หวังว่ามึงคงเข้าใจ ค้าขายมันก็ต้องหวังผลกำไรเป็นธรรมดาจริงไหมหลานชาย เอาเป็นว่า กูจะยื้อไว้ให้นานที่สุด แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ของที่เคยถูกใช้แล้ว แต่ราคาดีขนาดนี้ หากันไม่ได้ง่าย ๆ นะ กูก็ไม่รู้ว่าจะรั้งตัวเองไว้ได้นานแค่ไหนซะด้วยสิ//





 

KangSom :(

                “มี่...”

                “อย่าถามมากได้ไหม มี่ตอบไม่ได้หมดหรอกนะ แล้วก็ปล่อยนายไม่ได้ด้วย นายก็รู้” ร่างกายที่บาดเจ็บเป็นเรื่องรองสำหรับผมไปแล้ว เรื่องที่สำคัญที่สุดเป็นเรื่องของพี่ฮั่นมากกว่า

                “รู้แล้วว่าปล่อยไม่ได้ แต่บอกหน่อยได้ไหมว่าพวกมันจะทำอะไรต่อ ไม่ใช่สิ พวกมี่จะทำอะไรต่อ จะทำอะไรพี่ฮั่นหรือเปล่า มี่ขอร้องพวกมี่ว่าอย่ายุ่งกับพี่ฮั่นได้ไหม” ผมอดไม่ได้ที่จะประชดคนที่ผมรู้จัก มีมี่ยกมือปิดหน้าตัวเองก่อนจะถอนหายใจหนักอึ้ง ผมไม่เข้าใจเหตุผลของมีมี่พอ ๆ กับไม่รู้ที่มาที่ไปของเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ สิ่งที่พี่ฮั่นเล่าให้ฟังมีแค่สรพัศเป็นลุงของสมายล์ และสมายล์คืออดีตว่าที่เจ้าสาวของพี่ฮั่น แต่ความแค้นที่หลานสาวไม่ได้แต่งงานกับผู้ชายที่หมายตาไว้ จะเป็นแรงผลักดันให้คนเราทำกันได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ? กับอีแค่ไม่ได้แต่งงานกัน ทำให้คนพวกนั้นวางแผนถึงขนาดจะเอาชีวิตกันได้อย่างไร?

                “พวกมี่? แกงไม่เห็นว่ามี่เป็นเพื่อนแกงอีกแล้วใช่ไหม?”

                “แล้วมี่ทำงานให้พวกไอ้สรพัศหรือเปล่าล่ะ ถ้าใช่ มี่ก็เป็นพวกมัน”

                “ใช่! มี่ทำงานให้คุณสรพัศ แต่ไม่ใช่อีมีมี่นี่หรอกเหรอที่โทรบอกนายเรื่องระเบิด ไม่ใช่อีมีมี่นี่หรอกเหรอที่บอกนายว่าให้ดูแลคุณฮั่นให้ดีที่สุด ไหนจะพี่โดม... เฮ้อ! ช่างมันเถอะ ยังไงแกงก็มองเราไม่เหมือนเดิมอยู่แล้วนี่ ถ้ามี่มีทางเลือก มี่คงไม่มาทำงานนี้หรอก”

                “มี่มีทางเลือกสิ เพราะมี่มีทางเลือกไง มี่เลยเลือกลาออกกับซ้อหมี แล้วย้ายมาทำงานให้ไอ้สารเลวนี่”

                “นี่น้องแกงส้มกำลังชมใครอยู่เหรอจ๊ะ” ไอ้สรพัศ! ยังไม่ไปอีกเหรอเนี่ย! “หนูมี่ย้ายมาทำงานกับฉันด้วยความสมัครใจ ฉันไม่เคยบังคับนะ ซ้อหมีของน้องแกงส้มน่ะใจร้ายกับหนูมี่ ชอบให้งานหนูมี่ของฉันหนัก ๆ  ฉันเห็นอย่างนั้นฉันจะทนได้ยังไง ฉันก็เลยชวนหนูมี่มาทำงานกับฉัน ฉันผิดนักเหรอน้องแกงส้ม”

                “แก...” ผมคงชี้หน้ามันไปแล้วถ้าผมทำได้ แต่นี่มือผมถูกมัดเอาไว้ แค่ลุกขึ้นนั่งเองผมยังทำไม่ได้เลย ผมทำได้แค่มองหน้ามัน ใส่ความรังเกียจเข้าไปไม่ยั้ง แต่คนตรงหน้าไม่สะท้านซักนิด

                “คุณพัศ” มันแก้คำพูดของผม “เรียกคุณพัศสิจ๊ะน้องแกงส้ม เผื่อฉันจะใจดีเก็บน้องแกงส้มไว้นานขึ้น รอจนกว่า พี่ฮั่น ของน้องแกงส้ม จะมาหาน้องแกงส้มสุดที่รัก นี่ฉันใจดีสุด ๆ แล้วนะเนี่ย ตอนนี้ราคาก็ขึ้นเอ๊าขึ้นเอาจนฉันอยากจะปล่อยเต็มแก่แล้ว”

                “แก...” มีมี่หันมาสะกิดผมพร้อมส่ายหน้าเป็นเชิงปราม ผมจำใจเปลี่ยนสรรพนามเรียกไอ้เลวนั้นตามที่มันต้องการ “คุณพูดเรื่องอะไร ราคงราคาอะไร”

                “อ้าว! นี่หนูมี่ยังไม่ได้บอกน้องแกงส้มอีกเหรอ เรื่องงานของลุงน่ะ โธ่! หนูมี่ ทำไมไม่บอกเพื่อนให้รู้ก่อนล่ะจ๊ะว่าลุงทำอะไรบ้าง” สายตาที่สรพัศใช้มองเพื่อนผมไม่ได้น่าขยะแขยงน้อยไปกว่าที่มันใช้มองผมเลย มือหยาบกระด้างเชยค้างหญิงสาวขึ้นให้สบหน้า เพื่อนผมเกร็งขึ้นมาทันที สัมผัสที่ตอนแรกเหมือนจะอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้นทันทีที่สายตาของคนทั้งคู่ประสานกัน รอยยิ้มแสยะผุดขึ้นที่มุมปากยิ่งทำให้ใบหน้านั้นน่าเกลียดน่ากลัวขึ้นไปอีก

                “มนสิชา ถ้าเธอคิดจะทำอะไรล่ะก็ เธอได้ถูกส่งออกไปพร้อมเพื่อนเธอแน่ เธอน่าจะรู้ดีนะ ว่าการที่เธอยังอยู่รอดปลอดภัยได้อยู่ทุกวันนี้เป็นเพราะอะไร ถ้ายังจะเล่นตัว หรือเล่นตุกติก ช่วยไอ้อ้วนสุดที่รักของเธอจนฉันเสียแผนอีกล่ะก็... เหอะ เตรียมตัวบอกลาที่นี่ได้เลยหนูมี่ ทำตัวดี ๆ แล้วจะหาว่าลุงพัศคนนี้ใจร้ายทีหลังไม่ได้นะจ๊ะ”

                มีมี่กัดฟันแน่น ใบหน้าสวยสั่นระริกด้วยความโกรธหรือความกลัวผมเองก็ไม่รู้ สรพัศหัวเราะชอบใจกับสิ่งที่เห็น มันเดินอ้อมมีมี่ที่ตอนนี้ล้มลงไปนั่งกับพื้นมาหาผม ผู้ชายที่ผมเดาว่าชื่อ เคน เดินเข้ามาพยุงเพื่อนผมไว้ ก่อนจะส่งสัญญาณอะไรบางอย่างให้สรพัศ แล้วคนทั้งคู่ก็ออกจากห้องไป

                ตอนนี้มีเพียงผมที่ถูกมัดแขนมัดขาเอาไว้ กับสรพัศ คนที่ผมไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วมันต้องการอะไรกันแน่ ผมพยายามขยับข้อมือ พยายามหาทางแก้ปมเชือกที่พันธนาการผมอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกนาทีที่ผ่านไปช่างไร้ประโยชน์ ทุกครั้งที่ขยับตัวยิ่งทำให้เชือกคม ๆ บาดลงไปในเนื้อ ความเจ็บปวดไม่มีผลกับผมอีกแล้วนับตั้งแต่วินาทีที่ผมรู้ว่ากำลังเผชิญหน้าอยู่กับอะไร ขาที่ขยับไปไหนไม่ได้เริ่มปวดหนึบและตึงชา ผมพยายามสั่งสมองของตัวเองให้คิดหาทางรอด คิดหาทางเอาตัวเองออกไปให้ได้โดยไม่ต้องให้พี่ฮั่นเข้ามาเสี่ยงอันตราย ผมโทษตัวเองที่ดันทุรังอยู่ต่อ ผมด่าตัวเองที่ไม่ยอมห้ามใจ ผมเกลียดตัวเองที่รักพี่ฮั่น เพราะสุดท้ายก็เป็นผมนี่แหละ ที่พาพี่ฮั่นเดินเข้ามาสู่อันตรายนี้เสียเอง ผมทุเรศตัวเองที่สุด ที่คนที่ถูกจ้างมาให้ปกป้องคุ้มครอง กลับกลายเป็นเครื่องมือที่ถูกพวกมันใช้เสียเอง

                “ฉันเพิ่งรู้นะ ว่าบอดีการ์ดหน้าหวานชอบคิดอะไรในใจคนเดียว มีอะไรอยากบอกฉันไหมน้องแกงส้ม เผื่อว่าฉันจะช่วยอะไรได้ นายสรพัศคนนี้เป็นคนใจกว้างนะ ถ้าฉันช่วยได้ ฉันจะช่วยน้องแกงส้มเต็มที่เลย” ผมเกลียดสัมผัสของมัน มือหยาบที่ลูบไล้แผ่วเบามีแต่ความกักขฬะเท่านั้นที่เจืออยู่ ผมพยายามขืนตัวออกมาแต่มืออีกข้างของมันรั้งตัวผมเอาไว้

                “ถ้าฉันบอกให้แกปล่อย แกจะปล่อยฉันไหมล่ะ”

                “ปล่อยเหรอ”

                พลั่ก

                แรงผลักทำให้ผมที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ล้มลงไปกับพื้น แผ่นหลังกระแทกกับพื้นแข็ง ๆ เสียงดังลั่น สรพัศยืนจุ๊ปากพร้อมส่ายหน้าอย่างเห็นใจ ก่อนที่มันจะล้มตัวลงมานอนข้าง ๆ  ผมกระถดตัวหนีเท่าที่แรงของผมจะมี แต่สรพัศเร็วกว่า มันคว้าตัวผมไว้ก่อนจะใช้น้ำหนักตัวของมันกักกั้นผมไม่ให้หนีไปไหน ผมหลับตา ปิดกั้นการมองเห็นของตัวเอง ไม่ต้องการรับรู้ภาพที่เกิดขึ้น แต่การทำอย่างนั้นยิ่งกระตุ้นให้ประสาทรับความรู้สึกทำงาน ร่างกายของมันสัมผัสแนบกับของผมตลอดทั้งร่าง มือหยาบกร้านโลมไล้ร่างกายของผมไม่หยุด เสียงหายใจของมันอยู่ใกล้เสียจนผมต้องเบือนหน้าหนี มือแข็งราวคีมเหล็กยึดคางผมไว้แน่น

                “กูปล่อยมึงแน่ แต่จะปล่อยต่อเมื่อมึงมีอะไรที่คุ้มค่ามาแลกกับกู ถ้ามึงอยากเป็นอิสระก่อนไอ้ฮั่นจะมาถึง มึงก็ต้องเป็นสิ้นค้าชั้นหนึ่งของกูวันนี้ มึงอยากลองไหมล่ะ นี่...ไอ้หนุ่มน้อยหน้าหวาน กูจะบอกอะไรให้นะ ข้างนอกนั่งมีผู้ชายรสนิยมเดียวกะมึงกำลังประมูลราคามึงอยู่ ของใช้แล้วแต่สภาพดีเยี่ยมอย่างมึง... เอ๊ะ ยังสภาพดีอยู่หรือเปล่าวะ? ไอ้ฮั่นมัน... ไม่ได้การละ สงสัยกูต้องตรวจของซะหน่อย”

                ผมบอกไม่ได้ว่าระหว่างคำพูดกับการกระทำของสรพัศ สิ่งไหนน่ารักเกียจมากกว่า คำพูดของมันทำให้ผมตัวสั่น ผู้ชายรสนิยมเดียวกะมึง นี่มันหมายความว่าอะไร มีคนกำลังประมูลราคาผมอย่างกับผมเป็นเพียงสิ้นค้าชิ้นหนึ่ง เป็นก้อนเนื้อไร้ชีวิตไร้ความหมาย ผมเริ่มเดาได้แล้วว่า งาน ของสรพัศคืออะไร แต่ผมก็ยังจับเรื่องนี้โยงเข้ากับความแค้นที่มันมีต่อพี่ฮั่นไม่ได้อยู่ดี

                “นี่มึงตัวสั่นเลยเร๊อะ? หึ ๆ ๆ กลัวอะไรล่ะจ๊ะที่รัก ทำเป็นไม่เคยไปได้ กูว่าไอ้ฮั่นคงไม่ได้แค่บอกรักแล้วจุ๊บหน้าผากมึงเบา ๆ ก่อนนอนหรอกใช่ไหม ความสัมพันธ์ของคนสองคนมันน่าจะแน่นแฟ้น...”

                “จะทำอะไร! หยุดเดี๋ยวนี้นะ” ผมร้องทั้ง ๆ ที่ยังไม่ลืมตา ผมรู้สึกถึงมือของมันกำลังเลื้อยไปตามขอบกางเกง การขยับตัวแต่ละครั้งของผมทำให้ร่างกายเสียดสีกับมันมากขึ้น เสียงหัวเราะน่ากลัวหลุดออกมาให้ผมได้ยินเป็นระยะ ยิ่งผมขยับตัวมากเท่าไหร่ยิ่งทำให้มันพอใจมากเท่านั้น ผมฝืนตัวเองให้นอนนิ่ง




 

                ร่างสั่นเทาของเหยื่อหนุ่มหน้าหวานกระตุ้นอารมณ์เบื้องต่ำให้ดิ้นพล่าน  สรพัศลูบคลำเหยื่อล่ออย่างเพลินมือ จากตอนแรกที่นึกแปลกใจเรื่องของอิสริยะกับบอดีการ์ดหนุ่ม แต่นับตั้งแต่เขาได้พินิจใบหน้าเรียวนี้ชัดเจนขึ้น เขาก็รู้แล้วว่าเขาเข้าใจผิดไป ยิ่งมีเรือนร่างนุ่มนิ่มอยู่ใต้สัมผัสเขาตอนนี้ ความอยากรู้อยากลองก็มีอำนาจมากจนยากจะต้านทาน มิหนำซ้ำ การกระทำที่กำลังวาดฝันอาจฉีกทึ้งวิญญาณของเด็กเมื่อวานซืนอย่างอิสริยะได้อีก ยิ่งทำให้สรพัศกระหยิ่มยิ้มอยู่ในใจ แม้ความรู้สึกที่อิสริยะจะได้สัมผัสอาจไม่เหมือนที่เขาต้องไปเจอมาเสียทีเดียว แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือความทรมานเหมือนกัน แล้วเขาจะต้องสนใจวิธีการไปทำไมเล่า?

                มือหยาบล้วงคลำจาบจ้วงจุดอ่อนไหว ธนทัตสะกดน้ำเสียงความรังเกียจของตัวเองเอาไว้จนรู้สึกถึงรสเลือดคาว ๆ ในปาก น้ำตาไหลอาบแก้มตลอดเวลาที่เดินไปอย่างเชื่องช้า คนเดียวที่อยู่ในความคิดของเขาคืออิสริยะ เขาอยากหลอกตัวเองให้คิดว่ามือที่ขยับไหวอยู่บนเรืองร่างเป็นมือของคนรัก แต่ความเป็นไปได้เท่ากับศูนย์ ไม่มีใครแทนที่พี่ฮั่นของเขาได้ ไม่ว่าจะในความเป็นจริงหรือในจินตนาการก็ตาม ความคิดต่าง ๆ เริ่มตีรวนในสมอง

                พี่ฮั่นจะมาช่วยเขาไหมนะ? คนเป็นพี่จะรู้หรือยังว่าตอนนี้เขากำลังเจออยู่กับอะไร? ธนทัตรู้ดีว่าพี่ชายไม่มีทางยอมให้เขาโดนทำร้ายแบบนี้โดยไม่ทำอะไรเลยเป็นแน่ คำสัญญาว่าจะดูแลกันยังดังอยู่ในห้วงความคิด แต่อีกใจ... เขากลับภาวนาให้อีกคนไม่รับรู้อะไร เพราะนั่นหมายถึงความปลอดภัยของผู้ชายคนนั้น ธนทัตหวังว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเขาเอง แม้ตอนนี้จะยังไม่มีหนทางออกเลยแม้แต่ทางเดียวก็ตาม

                ใบหน้ากร้านซุกลงกับซอกคอ ไรหนวดแข็ง ๆ ทิ่มผิวของธนทัตจนแดงเป็นปื้น ท่วงท่าที่ไร้ซึ่งความอ่อนโยนถูกกระทำกับร่างบางที่ไร้ทางสู้ น้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นจากดวงตาที่ปิดสนิท

                “ว๊าย! ตายแล้ว! นี่คุณลุงจะทำอะไรคะ” เสียงแหลมที่ธนทัตไม่เคยชอบวันนี้กลับไพเราะราวเสียงสวรรค์ โสรญามาทันเวลาจนธนทัตนึกขอบคุณอยู่ในใจ หากปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปมากกว่านี้ เขาก็ไม่อาจเดาได้ว่าสรพัศจะทำอะไรกับเขาบ้าง มือที่ละเลงอยู่บนร่างโปร่งบางเมามันหยุดชะงักเมื่อมีบุคคลที่สามเข้ามาเยือน สรพัศมองเหยื่ออันโอชะอย่างแสนเสียดาย ร่างสันทัดยันตัวลุกขึ้น ปัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะหันไปมองหน้าหลานสาวอย่างไม่สะทกสะท้าน

                “เธอเข้ามาทำไม ไอ้เคนไม่ได้บอกเธอหรอกเหรอว่าฉันกำลังจะตรวจของ” หญิงสาวเบะปากใส่ผู้มือพระคุณ มือเล็กยกขึ้นกอดอกก่อนจะเหยียดสายตามองร่างขาวหากแต่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำที่นอนน้ำตาไหลพรากอยู่ที่พื้น เสียดายนักที่เหตุการณ์ไม่ได้เป็นไปตามที่เธอคาด

ธนทัต บอดีการ์ดหนุ่มของอดีตเจ้าบ่าว จัดว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง ดูจากประวัติที่ผ่านมาก็รู้ว่าเป็นที่หมายปองของสาว ๆ มากแค่ไหน แผนที่วาดไว้ว่าจะสร้างความสนิทสนมกับธนทัต แล้วค่อยแฝงตัวและยืมมือของผู้ชายคนนี้ในการทำร้ายอิสริยะล้มพังไม่เป็นท่า เมื่อวันหนึ่งเธอได้รู้ความจริงกับตาว่าสองคนนั้นเป็นอะไรกัน สายตาที่เธอใช้มองแกงส้มเปลี่ยนไปอย่างทันที

“หนูไม่ยักรู้นะคะว่าของแบบนี้คุณลุงก็ต้องตรวจด้วย ลุงพัศอย่าบอกหนูนะคะว่าตอนนี้ลุงเปลี่ยนรสนิยมไปด้วยอีกคน สมายล์รับไม่...”

“มันไม่ใช่เรื่องของเธอ แล้วที่ฉันถามทำไมไม่ตอบ”

“ก็ไม่มีใครอยู่หน้าห้องนี่คะ หนูจะรู้ได้ไงว่าลุงพัศกำลังลองของใหม่อยู่ เคนขับรถออกไปข้างนอกแล้ว หนูถามก็บอกว่าคุณลุงเป็นคนสั่ง นี่คุณลุงแก่จนหลง ๆ ลืม ๆ ไปแล้วหรือไงคะว่าใช้เคนไปทำงาน” โสรญาโต้กลับ น้ำเสียงวางอำนาจของสรพัศไม่ได้สร้างความหวาดกลัวแก่เธอแต่อย่างใด ไม่รู้เป็นเพราะเธอไม่เคยกลัวเขาหรือเพราะเธอชินชากับเสียงแบบนี้ไปแล้วกันแน่ ธนทัตอดไม่ได้ที่จะสังเกตท่าทีของคนทั้งสอง

“งานอะไรล่ะ ที่จำได้ฉันไม่ได้สั่งอะไรมันนี่ ช่างมันเถอะ แล้วหลานเข้ามาทำไมโสรญา”

“หนูจะมาดูสภาพของไอ้บอดีการ์ดนั่นคะ อยากมาดูให้แน่ใจ ว่าสิ่งที่หนูบอกพี่ฮั่นไปมันไม่เกินจริง เสียดายนะคะ ที่หนูไม่ได้บอกพี่ฮั่นไปด้วยว่าคุณลุงกำลังจะทำอะไรมัน”

“คุณสมายล์” แกงส้มเรียกชื่อเธออย่างไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยินนัก ภาพผู้หญิงแสนดีที่เสียใจและสำนึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำไม่หลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

“ว่าไงคะพี่แกง” โสรญาหันมาหา กลีบปากสีสดคลี่ยิ้มอย่างสดใส ขัดกับดวงตาที่มองเขาอย่างรังเกียจ “เจ็บมากไหมคะ ไม่ต้องห่วงนะคะ อีกไม่นานพี่ฮั่นก็จะมาช่วยพี่แกงสุดที่รักแล้ว คราวนี้ มันจะสนุกกว่าที่ผ่านมาอีกเยอะ พี่แกงเตรียมตัวไว้นะคะ สมายล์เตือนด้วยความเป็นห่วงจริง ๆ  ถ้าพวกพี่เชื่อคำพูดสมายล์ตั้งแต่แรก ป่านนี้คงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้หรอกค่ะ หึ ๆ โถ ๆ ๆ ๆ น่าสงสารจริง อ้อ! ลุงพัศคะ พี่ฮั่นออกมาจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ จะทำอะไรก็รีบทำ”

“ยัยเด็กบ้านี่ ขัดจังหวะเสร็จแล้วก็เดินหนีเลยนะ” สรพัศตะโกนไล่หลังหลานสาวที่เดินจากไป ฝีเท้าหนัก ๆ เดินตามหลานสาวคนเดียวออกไป

“พี่ฮั่น... พี่ฮั่นจะมาเหรอ? พี่จะมาทำไมพี่ฮั่น พี่จะมาทำไม...” ความจริงว่าอิสริยะกำลังจะมากระแทกหัวใจเขาอย่างแรง จริงอยู่ แกงส้มดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ฮั่นจะไม่ทิ้งเขา แต่... การที่อิสริยะตัดสินใจก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้ มันจะมีทางกลับออกไปโดยไม่ได้รับอันตรายใด ๆ ได้หรือ...




 

                ร่างสูงจ้ำพรวด ๆ ไม่สนใจสายตาที่มองมาอย่างตำหนิเมื่อเขาเดินชนใครต่อใครหลายคนที่ขวางทาง เสื้อผ้าของคนป่วยถูกสลัดทิ้งแล้วแทนที่ด้วยเสื้อตัวหลวมของจารุวัฒน์ที่เจ้าตัวเพิ่งเอามาใส่ไว้ในตู้ กางเกงตัวเก่าถูกดึงออกมาใส่เพราะเขาไม่สามารถใส่กางเกงของน้องชายตัวกลมได้

                อิสริยะออกมาได้แล้วโดยไม่มีใครจับได้ สิ่งต่อไปที่เขาต้องทำคือหาทางไปบ้านหลังนั้น รถของตัวเองโดนระเบิดกระจุยไปแล้วเมื่อคืนนี้ ขายาวก้าวเร็ว ๆ ไปตามทางเท้า ตามองหาแท็กซี่หรือรถโดยสารสักคันด้วยหัวใจร้อนรน ใจลอยไปถึงบ้านหลังใหญ่หลังนั้นนานแล้ว ธนทัตของเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง น้องจะยังปลอดภัยดีหรือไม่? แค่คิดว่ามีมือของใครที่ไม่ใช่เขาแตะต้องผิวเนื้อนวลจนเป็นรอยช้ำ เขาก็พร้อมจะไปปลิดลมหายใจของคน ๆ นั้นในทันที

                ร่างกายเริ่มแสดงออกการแปลก ๆ ขึ้นทุกขณะ ราวกับมีแมลงหลายร้อยหลายพันตัวมาไต่ตามแขนและขา การหายใจแต่ละครั้งดูเหมือนจะยากเย็นขึ้นตั้งแต่เขาเริ่มก้าวเดินออกจากห้อง หรือจะเรียกให้ถูก เขาไม่สบายตัวมาสักพักใหญ่แล้ว ตั้งแต่อาหารมือเช้าสิ้นสุดลงก็ว่าได้ เขาเดาว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความจริงเรื่องธนทัตที่เขารับรู้ เขาคงเครียด เพราะเป็นห่วงคนรัก

ภาพที่มองเห็นเริ่มพร่าเลือน อิสริยะมั่นใจว่าสติของเขายังอยู่ครบ เขาไม่มีเวลามากพอจะสนใจอาการแปลก ๆ ของตัวเองได้ ธนทัตกำลังตกอยู่ในอันตราย และสิ่งเดียวที่เขาต้องทำตอนนี้คือการไปหาน้องให้เร็วที่สุด

                อาการคันเริ่มลุกลามมากขึ้นจนร่างสูงต้องถูแขนตัวเองไปมา ผื่นแดงเป็นปื้นเริ่มชัดเจนขึ้นจนอิสริยะแปลกใจ อาการแบบนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร มันเหมือนกับเขากำลังแพ้... อะไรซักอย่าง...

                รถสีดำมันปลาบวิ่งแทรกซ้ายแซงขวามาด้วยความไวเกินกำหนด เสียงแตรจากรถคันอื่นดังเซ็งแซ่แต่ดูเหมือนคนขับจะได้ไม่สนใจ กระจกติดฟิล์มดำมืดจนมองไม่เห็นคนโดยสาร มันปาดหน้ารถแท็กซี่ที่เขากำลังจะโบกมือเรียกก่อนจะจอดสนิทอยู่ตรงหน้า ประตูเปิดอ้าออกโดยไม่มีใครลงมา เบาะที่นั่งด้านหลังโล่งว่างปลอดผู้คน อิสริยะยืนมองด้วยความไม่เข้าใจ ไม่นานนักกระจกด้านหน้าก็ลดลงเพียงแค่พอมองเห็นใบหน้าของคนที่นั่งข้างคนขับ หมวกใบโตปิดบังใบหน้ากว่าครึ่ง คนขับเป็นชายผมสั้นเกรียน ใบหน้าที่ไม่บ่งบอกความรู้สึกใด ๆ มองตรงไปข้างหน้าไม่ได้สนใจเขาสักนิด

                “คุณฮั่น เชิญขึ้นรถค่ะ” คนสวมหมวกสั่งเขาเสียงเรียบ อิสริยะยังยืนนิ่ง ตาเรียวเพ่งมองคนข้างใน เสียงหวานเหมือนเขาเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง

                “คุณ...”

                “มี่เองค่ะ ขึ้นรถเถอะค่ะคุณฮั่น เดี๋ยวดิฉันจะอธิบายให้คุณฟังในรถ” คนพูดเปิดหมวกขึ้นพอให้เขาได้เห็นหน้าเพียงแว้บเดียวเท่านั้น ดวงตาของหญิงสาวกวาดมองรอบข้างอย่างหวาดระแวง อิสริยะไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อใจใครได้มากแค่ไหน มิหนำซ้ำ ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นคนของสรพัศ คนที่กำลังทำร้ายแกงในแบบที่เขาไม่มีวันจะให้อภัย

                “ผมไม่ไว้ใจคุณ” เขาพูดออกไปตรง ๆ  ลมหายใจเริ่มติดขัดจนเขานึกหวั่น เพียงการทรงตัวเองให้ยืนนิ่งก็กลายเป็นเรื่องยากเย็นไปเสียแล้วในเวลานี้ ร่างสูงกัดฟันพูดต่อไป พยายามอย่างยิ่งจะไม่แสดงอาการใด ๆ ให้คนตรงหน้าจับได้ “คุณทำร้ายไอ้โดม คุณเป็นคนของสรพัศ แล้วตอนนี้แกงส้ม...”

                “คุณฮั่นคะ คุณกำลังจะยืนไม่ไหวแล้วนะคะ ขึ้นรถมาก่อนค่ะ เชื่อดิฉัน”

                “ผมไม่...” การจะพูดให้จบประโยคก็ทำให้เขาเหนื่อยหอบแล้ว อากาศรอบกายเหมือนกำลังลดลงทุกขณะ

                “มี่รักพี่โดม คุณเป็นพี่ชายที่พี่โดมรักและเคารพมากที่สุด ถ้าคุณเป็นอะไรไป พี่โดมต้องเสียใจ แกงก็ต้องเสียใจ ดิฉันไม่ทำให้คนที่ดิฉันรักทั้งสองคนเสียใจไปมากกว่านี้หรอกค่ะ คุณรู้ตัวไหมคะว่าคุณจะไม่ไหวแล้ว ขึ้นรถมาเถอะค่ะ ถือว่ามี่ขอร้อง...นะคะ”

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // บอกเลยว่า ฉันเกลียด สรพัศ ลุงเป็นอะไรมากป่ะคร๊าาาา อย่ามายุ่งกับน้องแกงของเค้านะ (ห๊ะ!! ของเค้า?? เค้าไหน?? เอาเถอะ สมมติว่าของเค้าก็แล้วกัน หุหุ อิอิ)

ยังคงใจร้ายกะน้องแกงต่อไป ไม่ใช่แม่หมูนะคะ อิตาลุงสรพัศนั่นแหละ (แหมม อิคนแต่งเรื่องนี้ก็อาการหนัก สติสตังค์เลอะเลือนหมดแระ)

สำหรับฟิค ยังจองได้เรื่อยๆเหมือนเดิมตามลิงค์นี้นะคะ http://my.dek-d.com/chubby-pig/writer/viewlongc.php?id=895359&chapter=29
ขอบคุณทุกท่านที่สนใจไว้ ณ ที่นี้ อาจจะรอกันอีกซักพักใหญ่ๆเพราะแม่หมูตอนนี้มีภารกิจเรื่องเรียนและเรื่องอื่นต้องมึนงงอยู่ ยังไงขออภัยในความช้าของแม่หมูไว้ก่อนเลยนะคะ

รายชื่ออัพเดท ณ วันที่ 23/07/2013 ทั้งหมด 29 ยอดจอง (ไม่ประสงค์ออกนาม 1 ท่านนะคะ)


ตอนหน้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะมาทันวันศุกร์ แม่หมูไม่รับปาก แต่จะพยายามเหมือนเดิมค่ะ >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1061 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กันยายน 2556 / 00:16
    อิลุงแก่โคตรเลววววววววว !
    อินข่า อินนนนน '
    5555555555
    แกอย่าทำอะไรเกินกว่านั้นนะโว้ย.



    พี่ฮั่นแพ้อะไรสักอย่าง??
    อย่าบอกว่าแพ้กุ้งนะ..
    บรรลัยมันเข้าไปอีก... (เสียงเหมยลี่ รถไฟฟ้าฯ)
    #1,061
    0
  2. #911 love_ks (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 11:43
    สงสารแกงอ่ะ อิคงลุงสรพัศเลวววววมากกกก อยากตัดมือมันทิ้งจริงๆๆ
    สมายก็ร้าย ต้องแอบเอากุ้งให้พี่ฮั่นกินแน่เลย อ่านแล้วลุ้นด้วยเครียดด้วย
    #911
    0
  3. #898 ♡ ต้มยำทำกุ้งแกง (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 07:58
    ลุงสรพัศเลวมากกกกกกกกก สงสารแกง TT
    #898
    0
  4. #897 TheDreamTD (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 22:16
    อ๊ากกกกก ไอ้สรพัศเลวบังอาจมาทำแบบนี้กับพี่แกงหรอ ดีนะที่สมายเข้ามาทันแต่ก็เลวทั่งลุงทั้งหลานเลยจริงๆ พี่หมีรีบไปช่วยพี่แกงเร็วๆ
    #897
    0
  5. #896 pcard (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 20:00
    สงสารแกงที่สุดอ่า YoY
    ลุ้นๆ พี่ฮั่นจะไปช่วยได้มั๊ยนะ >o<
    #896
    0
  6. #895 Joy Yoo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 18:34
    แม่หมูอ๊าาาาา
    ทำเค้าค้งทุกตอนเลย
    เค้า...เครียดน้าาาา
    อย่าแกล้งกันดิ
    #895
    0
  7. #894 isawa (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 16:53
    เกลียดอิตาสรพัศกะหลานจังเลย ร้ายมากๆ

    สงสารน้องแกง เจ็บมากเลยนะนั่น ไหนจะถูกลวนลามอีก

    พี่ฮั่นรีบมาช่วยน้องน๊าาาาา

    เป้นกำลังใจให้แม่หมูเรื่องเรียนนะคะ รอติดตามค่า วันศุกร์เนอะ อิอิ
    #894
    0
  8. #892 jewel *28 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 09:30
    อ๊ากกก ลุ้นนน ทำไมต้องทำกับพี่แกงแบบนี้ด้วยยย พี่ฮั่นโดนกุ้งใช่ไหมเนี่ยย สรุปสมายด์ร้าย หรือแกล้งสรพัศให้ตายใจนะ โอ๊ยยย ลุ้นมากก รออ่านต่อนะคะแม่หมู
    #892
    0
  9. #890 พี่ก้อยจ้า (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 22:59
    อ๊ากกกกกกกกกกกกก ชั้นอ่านไป ลุ้นไป ทุกบรรทัด



    เหนื่อยนะเนี่ยแค่อ่าน ยังกะไปถือกล้องวิ่งตามถ่ายทีละฉาก 555
    #890
    0
  10. #889 Kathy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 22:58
    น้องแกงของพ่ี ทําไมโชคร้ายแบบนี้
    #889
    0
  11. #888 pink (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 22:45
    เกลียดไอ่สรพัศ สมายล์ด้วยใจร้าย

    สงสารแกงมากๆ พี่ฮั่นอย่าเพิ่งเป็นไรนะไปช่วยแกงก่อน
    #888
    0
  12. #887 Jutamas Wasombut (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 22:16
    สงสารพี่แกงอ่ะ อีลุงสรพัสนี่มันโรคจิตมาก. พี่ฮั่นแพ้...ต้องเป็นกุ้งแน่เลย ต้องกินกุ้งไปแน่ๆ. .มี่ต้องช่วยพี่ฮั่นจริงๆนะ อย่าหลอกพี่ฮั่นนะ :
    #887
    0
  13. #886 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 21:46
    เครียดง่าา ทำไมๆๆ มันเป็นแบบนี้อ่า ไอสรพัศ อย่ามายุ่งกับพี่แกงนะ มีมี่จะช่วยจริงๆใช่มั๊ย ช่วยจริงๆนะ ขอร้องเลย ไม่อยากเศร้าแล้ว เสียใจมากอ่ะตอนนี้ TT ปล.กลับมาอัพไวไวนะค่าแม่หมู :-)
    #886
    0
  14. #884 pigpigpig1 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 20:59
    สงสารน้องแกงที่สุด แม่หมูไม่สงสารน้องแกงเหรอค่ะให้น้องโดนขนาดนี้ 
    อ่านแล้วเริ่มอึดอัดอ่ะ สงสารทั้งสองคนเลย ให้เรื่องร้ายๆ จบลงซักที่เถอะค่ะ
    รอติดตามต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #884
    0
  15. #883 bull (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 19:31
    สมายร้ายจริงๆ นี่เอาอะไรใส่ให้พี่ฮั่นกินใช่มั้ย ชิ

    #883
    0
  16. #882 kat (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 19:21
    สรุปเค้ามีเรื่องอะไรกันในอดีตเนี่ย

    สมายด์อ่ะ ยังดีนะที่เข้ามาขัดจังหว่ะ



    พี่ฮั่นโดนใส่กุ้งใช่ม้ายย

    มีมี่ พี่ฮั่น ไปช่วยน้องให้ทันนะ



    เรื่องราวเข้มข้นมากอ่ะแม่หมู

    รอมาต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้นะ
    #882
    0
  17. #881 สาววายใจซื่อ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 19:08
    สมายล์ นางร้ายมากกก ตีหน้าใสซื่อเข้าใส่ แหม่ๆ หึๆๆๆ
    พี่ฮั่นแพ้กุ้งป่าวววว แย่ละ
    #881
    0