[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 31 : Chapter 30 :: คำเตือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ก.ค. 56

Chapter 30 :: คำเตือน

 

:: Hunz ::

“นี่คือเหตุผลที่พี่ล่มงานแต่งตัวเองเหรอพี่ฮั่น แล้วพี่ไม่คิดจะบอกผมเลยเหรอ ปล่อยให้นักข่าวเอาพี่ไปเขียนด่าเสียๆหายๆแล้วยกย่องยัยเด็กนั่นให้เป็นนางฟ้าผู้น่าสงสารเนี่ยนะ พี่แม่งโง่ว่ะ” ผมโดนไอ้โดมด่าตั้งแต่เล่ายังไม่ทันจบเรื่อง จะให้ผมพูดได้ยังไงครับ ผมได้ถูกตราหน้าว่าไอ้หน้าตัวเมียใส่ความผู้หญิงเสียๆหายๆน่ะสิ

“ผมว่าพี่ฮั่นไม่พูดน่ะถูกแล้วพี่โดม” คนที่กุมมือผมอยู่เอ่ยขึ้นอย่างเข้าใจ แฟนใครหนอน่ารักจุงเบย (แม่หมู//แกเพิ่งถูกผ่ากระสุนออก ทำไมแกลั้นลาเร็วจังวะฮั่น?) อ้าว! แม่หมูเห็นฮั่นหายเร็วก็แซะว่ะ? อะไรกันครับเนี่ย ก็ใช่น่ะซี่! ผมไม่ใช่ลูกชายแม่หมูนี่ที่ทำอะไรก็ถูกไปหมด (แม่หมู//ฉันเคยบอกแกรึยังว่าฉันเบื่อแกตรงนี้) ไม่เคยครับ แต่ถึงบอกผมก็ไม่สน

“เข้าข้างกันจริง เข้าข้างกันจัง ผมเลี่ยนว่ะ! บ่องตง!

“เฉยเหอะน่า น้องมีมี่สุดที่รักของแกหายไปไหนซะล่ะ แกจะได้มุ้มมิ้งกัน ไม่ต้องมาอิจฉาคู่พี่” ไอ้โดมหน้าจ๋อยทันทีที่ผมพูดถึงมีมี่ หรือว่า... สองคนนี้มีอะไร... “เป็นไรวะโดม ทำหน้าแบบนี้ เมื่อคืนทะเลาะกันเหรอ แต่พี่ก็เห็นแกกับน้องมีมี่กัดกันตลอดนี่หว่า”

“มี่ไปแล้วพี่ ตัวเล็กของผมไปแล้ว” ตัวเล็ก... ชื่อนี้ทำให้ผมสะดุด คนที่ไอ้โดมเรียกว่าตัวเล็กของมันมีอยู่คนเดียวคือยัยเด็กโดเรมี่ที่ผมเห็นในรูป หรือว่า...

“ผู้หญิงคนนั้นคือโดเรมี่น้อยของแกเหรอไอ้โดม” ทำไมโลกมันกลมอย่างนี้

“เพื่อนผมคือผู้หญิงคนนั้นของพี่โดมเหรอครับ เป็นไปได้ยังไง อย่าบอกนะฮะว่าพี่โดมคือเด็กผู้ชายในรูป...” แกงส้มก็เคยเห็นรูปนั้นเหรอ? แต่แกงไม่เคยเข้าไปห้องนอนไอ้โดมจะเคยเห็นได้ไง หรือเห็นจากมีมี่?

“หน้าพี่ไม่เปลี่ยนนะแกง นั่นแหละพี่ เพื่อนแกงหนีพี่ไปแล้วด้วย บอกว่าเราไม่ควรเจอกันบ้าบออะไรก็ไม่รู้ เมื่อวานพอพี่เข้าไปในห้องได้ ตัวเล็กก็สับคอพี่จนหมดสติ แถมพอพี่จะฟื้นยังเอายาสลบมาโปะพี่ให้หลับต่ออีก บอกว่าที่ทำไปเพราะหวังดีไม่อยากให้พี่เป็นอะไร แล้วตอนนี้ก็เก็บของหายไปหมด ลากันซักคำก็ไม่มี โทรไปก็ไม่ติด ตัวเล็ก...พี่ดีใจแทบตายที่หาเราเจอ ทำไมตัวเล็กทำกับพี่อย่างนี้...” เหมือนประโยคหลังนี่ไอ้โดมจะรำพึงอยู่กับตัวเองเสียมากกว่า ไหวไหมน้องผม? ท่าจะไม่

“ไอ้โดม แล้วเมื่อคืนแกเข้าไปในห้องน้องมีมี่ทำไม” หรือว่า... อุ๊ตะ!! ลูกชายแม่หมูกับน้องมีมี่...

“ผมแค่เข้าไปเฉยๆ ก็ตัวเล็กทำลับๆล่อๆ เหมือนไม่อยากให้ผมรู้ว่าตัวเองอยู่ห้องไหน ผมเลยแกล้งผลักประตูเข้าไปตอนตัวเล็กเผลอ ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ไม่ได้พูดกันเลยด้วยซ้ำมี่ก็สับคอผมจนสลบเนี่ย เพื่อนแกงก็โคตรจะรอบคอบเลยรู้ป่ะ เอายานวดคลายกล้ามเนื้อใส่ไว้ในรถให้ด้วย พี่ไม่รู้จะเจ็บใจหรือจะขำดี” ขนาดทำร้ายกันยังเป็นห่วงกันเลยแฮะ ผมว่าสองคนนี้ต้องมีเบื้อลึกเบื้อหลังเยอะแน่ๆ

“เป็นห่วงกันจริงนะครับ มี่คงรักพี่โดมมาก...”

“เหอะ! แกงอย่าพูดเลย” ไอ้โดมขัดขึ้นก่อนแกงจะพูดจบ ผมอดแปลกใจไม่ได้ ในสายตาผมสองคนนี้ก็ดูเหมือนคนรักกันหวานชื่นดีนะครับ ถ้าไม่นับที่มีมี่สับคอไอ้โดมซะสลบอ่ะนะ “ถ้ารักกันจริงจะปิดบังกันทำไม”

“ผมว่ามันคงมีอะไรมากกว่าที่เรารู้ พี่โดมคงต้องถามมี่มันเองแล้วล่ะ แต่พี่โดมเชื่อผมอย่างนะฮะ มีมี่น่ะ ไม่ได้หนีพี่โดมไปไหนไกลแน่นอน สายตามันมีไว้เพื่อพี่โดมคนเดียวเท่านั้น ที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ขนาดมี่ออกมายืนคุยกับผมข้างนอก สายตาเธออยู่ที่พี่ตลอด หน้าผมมี่มันยังไม่มองเลย”

“เออๆๆ ช่างเรื่องของพี่เถอะ เอาเป็นว่าถ้าพี่เจอตัวเล็กอีกเมื่อไหร่ พี่จะไม่ปล่อยให้หนีไปง่ายๆแน่ ว่าแต่เรื่องพี่ฮั่นคราวนี้จะเอาไงเนี่ย? ถึงขั้นโดนยิงแล้วมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆแล้วนะ”

ผมถอนหายใจออกมาแรงๆ เพราะผมใจร้อนไปใช่ไหม ถึงได้เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น ถ้าผมขับรถไปเรื่อยๆ ไม่จอด ไม่ท้าทายเรื่องบ้าๆ ป่านนี้คงไม่ต้องมานอนโรงพยาบาลแบบนี้ แถมยังทำให้แกงโดนดุ ซ้อหมีเข้ามาหาผมหลังจากย้ายเข้ามาในห้องพักฟื้นแล้ว ต่อว่าแกงและขอโทษขอโพยผมเป็นการใหญ่ ผมปฏิเสธเสียงแข็งตอนซ้อบอกว่าจะเปลี่ยนให้คนอื่นมาทำหน้าที่แทนแกงที่ปฏิบัติหน้าที่บกพร่องมาแล้วถึงสองครั้ง แน่นอนครับว่าผมไม่ยอม





 

“คุณฮั่นคะ ดิฉันขอร้องล่ะคะ ให้ดิฉันเปลี่ยนคนอื่นมาแทนแกงเถอะนะคะ” ซ้อหมีขอร้องผมในขณะแกงยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ไม่ห่างจากเตียงนัก คนอื่นๆถูกขอร้องให้ออกไปรอข้างนอกให้หมด เสียงพูดของซ้อเบาราวเสียงกระซิบ เหมือนกลัวว่าจะมีใครข้างนอกแอบฟัง แต่ผมก็ยังคงยืนยันเสียงเรียบ

“ไม่ครับ ผมไม่ต้องการคนอื่น ผมต้องการแกงส้มคนเดียว”

“คุณฮั่น...”

“ซ้อครับ ผมเป็นลูกค้าของซ้อ ผมไม่มีสิทธิ์เลือกเหรอครับ ว่าผมจะให้ใครมาดูแลผม ในเมื่อผมพอใจที่จะให้แกงดูแล แล้วแกงเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ซ้อจะเปลี่ยนคนอื่นมาแทนคนของผมทำไม”

คงเป็นเพราะคำว่า คนของผม ที่หลุดปากไปทำให้ซ้อหน้าตึง แต่ผมไม่มีอะไรจะแก้ เพราะถึงยังไง ตอนนี้แกงส้มก็กลายเป็นคนของผมแบบเต็มตัวแล้ว

“คนของคุณฮั่น” ซ้อหมีทวนคำช้าๆ

“ครับ คนของผม ผมไม่ต้องการให้ใครมาแทนที่แกงส้มของผม หวังว่าผมพูดแค่นี้ซ้อคงเข้าใจ”

“ดิฉันเข้าใจค่ะคุณฮั่น เข้าใจตั้งแต่ต้น เข้าใจตั้งแต่แกงส้มบอกว่าแกงรักคุณ” ผมหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงอย่างแปลกใจ แกงบอกซ้อหมีไปอย่างนั้นจริงๆเหรอครับ? “ในเมื่อทั้งคุณทั้งไอ้แกงชัดเจนขนาดนี้ ดิฉันก็จะไม่อ้อมค้อมแล้วนะคะ ที่ดิฉันอยากเปลี่ยนให้คนอื่นมาแทนแกง เพราะคุณสองคนรักกัน...”

“ซ้อครับ...” แกงส้มพูดแทรกขึ้นแต่ซ้อหมียกมือห้าม บอดีการ์ดของผมเงียบลงไปทันที

“อย่าขัดซ้อ เราจะได้ไม่ต้องอ้อมโลกให้เสียเวลาอีก แกงคงเคยบอกคุณเรื่องกฎข้อสำคัญที่สุดของดิฉันไปแล้ว”

“ผมทราบแล้วครับ แต่ขอโทษด้วยที่ผมไม่สามารถให้แกงทำตามกฎข้อนั้นได้ เรารักกันและไม่คิดจะเลิกรักกัน ที่สำคัญ แกงส้มจะต้องอยู่กับผมไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม”

“แม้แต่ทั้งแกงส้มและคุณจะต้องเสี่ยงอันตรายมากขึ้นเนี่ยนะคะ” ซ้อหมีเลิกคิ้วถาม เสียงดังขึ้นเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ขอเธอ “ถ้าไม่ใช่เพราะความรักของคุณกับแกงหรอกเหรอคะที่ทำให้คุณต้องมานอนอยู่แบบนี้ ถ้าบอดีการ์ดปกติก็คงห้ามคุณไม่ให้กล้าบ้าบิ่นออกไปเสี่ยงอันตรายนอกรถได้ ถ้าเป็นบอดีการ์ดทั่วไปเขาคงเป็นคนขับรถให้คุณนั่งไม่ใช่ให้คุณเป็นคนขับ ถ้าเป็นบอดีการ์ดธรรมดาเขาคงระแวงระวังให้คุณไม่ใช่มัวแต่คุยหยอกเอินกันในรถจนไม่ทันสังเกตมอเตอร์ไซด์ที่ขับตามมาเป็นชาติแบบนี้”

ถึงผมจะอยากเถียงซ้อออกไปขนาดไหนแต่ผมก็หาเหตุผลมาปฏิเสธไม่ได้ แกงส้มหน้าเสียจนผมเห็นใจ มันไม่ใช่ความผิดของแกงส้มทั้งหมดหรอกครับ ถ้าผมฟังน้องซักนิด ต้องโทษความใจร้อนของตัวผมเองอีกครั้ง

“คุณฮั่นคะ ดิฉันต้องเสียสามีของไปเพราะคนร้ายใช้ดิฉันเป็นเครื่องมือ เอาฉันเป็นตัวล่อจนสามีฉันตกหลุมพราง เดินไปตามเกมของพวกมัน ดิฉันไม่อยากให้เจ้าแกง คนที่เป็นเหมือนลูกชายแท้ๆของดิฉันต้องเจอเหตุการณ์เดียวกัน หวังว่าคุณคงเข้าใจ”

“แต่ซ้อครับ ผมไม่อยากทิ้งพี่ฮั่นไป ผมอยากดูแลพี่ฮั่นต่อ ไหนซ้อบอกว่าซ้อเข้าใจแกงไง”

“ฉันเข้าใจว่าแกรักเขา ถ้าแกรักเขาแกก็ต้องไป หรือว่าแกอยากให้คุณฮั่นเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตา”

“ไม่ ผมจะไม่ยอมให้พี่ฮั่นเป็นอะไร ซ้อให้ผมอยู่ต่อนะ ผมจะดูแลพี่ฮั่นเอง นะซ้อนะ”

ใช่! ผมคิดอะไรออกแล้ว ผมรู้แล้วว่าจะมีทางไหนที่ทำให้ซ้อหมีบังคับให้แกงอยู่ห่างจากผมไม่ได้อีก ถึงแม้จะฟังดูโง่ไปหน่อยก็ตาม

“ผมขอเลิกจ้างแกงส้ม แกง...ไปลาออกซะ”

“อะไรนะ” ซ้อหมีตกใจ แกงเองก็เหมือนกัน น้องเรียกชื่อผมเสียงหลง

“พี่ฮั่น”

“ซ้อมีสิทธิ์สั่งแกงเพราะแกงเป็นบอดีการ์ดในสังกัดซ้อ ถ้าแกงลาออก ซ้อก็ไม่มีสิทธิ์สั่งแกงอีก เราสองคนจะดูแลกันเอง”

“คุณเข้าใจใช่ไหมว่าที่ฉันพูดทั้งหมดเพราะฉันหวังดี ฉันไม่ได้อยากแยกคนรักกันออกจากกันหรอกนะคุณฮั่น”

“ผมเข้าใจครับ แต่ผมทำไม่ได้” ผมเข้าใจจริงๆครับ แต่ผมจะทำอะไรได้ ผมคว้ามือแกงส้มมากุมเอาไว้ มองตาคนเป็นน้องที่มีความลังเลอยู่ไม่น้อย ผมไม่ได้อยากบังคับให้แกงทำอย่างนี้ แต่ถ้ามันจำเป็นจริงๆเราก็ต้องเลือก

“ซ้อครับ พรุ่งนี้แกงจะไปลาออกนะ”

“ไม่! ไม่ต้อง! ฉันไม่ให้แกออก เอาเถอะ อยากอยู่ด้วยกันต่อก็อยู่ด้วยกันไป” ในที่สุดซ้อหมีก็ยอมแพ้

            “ซ้อครับ ซ้อจะว่าผมดื้อไม่ฟังเหตุผลก็ได้นะครับ แต่ผมเชื่อว่าถ้าเราสองคนดูแลกันก็จะไม่มีใครหรืออะไรมาทำร้ายเราได้ ซ้อให้แกงอยู่กับผมต่อเถอะนะครับ ผมรู้ว่าซ้อรักแกงเป็นห่วงแกงเหมือนลูกชายคนหนึ่ง สำหรับผม แกงคือหัวใจของผม ผมจะไม่มีวันยอมให้แกงเป็นอะไร”

            “แกงก็ไม่ยอมให้พี่ฮั่นเป็นอะไรเหมือนกันซ้อ เราสองคนจะดูแลกัน ซ้อเชื่อมือแกงสิ มันจะไม่มีเรื่องอย่างนี้อีกแล้วนะครับ ซ้อเคยเป็นแบบผมมาก่อน ตอนที่ญาติๆของซ้อบอกให้ซ้อเลิกยุ่งกะเถ้าแก่ ซ้อยังทำไม่ได้เลยนี่ฮะ”

            “แล้วมันก็จบลงที่ฉันเสียเฮียไปไงล่ะแกงส้ม ฉันเสียเฮียไปโดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่มองเฮียถูกพวกมันจัดการอย่างทรมาน ดูหัวใจของตัวเองหมดลมหายใจไปทีละเล็กละน้อย แกอยากเป็นแบบฉันนักหรือไง” ซ้อหมีเถียงเสียงเรียบ ผู้หญิงที่ดูมั่นใจดูซึมลงไปถนัดตาเมื่อพูดถึงสามีผู้ล่วงลับ

            “ประวัติศาสตร์จะไม่ซ้ำรอยครับซ้อ เชื่อแกงสิ แกงไม่ยอมให้พี่ฮั่นเป็นอะไรหรอก นะซ้อนะ” แกงส้มเกาะแขนซ้อหมีไว้แน่น หญิงวัยกลางคนหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ผมมองหน้าแกงส้มที่ส่งยิ้มบางๆมาให้

            “เอาเถอะ ดูแลกันดีๆก็แล้วกัน มีอะไรให้ซ้อช่วยก็บอก แกก็ดูแลหัวใจของแกให้ดีๆนะเจ้าแกง อย่าให้เป็นเหมือนซ้อ ที่ได้แต่ยืนมองโดยทำอะไรไม่ได้เลย ซ้อเตือนแกงแล้วนะ หาทางออกให้แกแล้วแต่แกไม่รับเอง แล้วอย่ามาโทษซ้อทีหลังก็แล้วกัน”

            “ผมไม่โทษซ้อหรอกครับ ขอบคุณครับซ้อ ขอบคุณที่เข้าใจ” แกงทำท่าเหมือนจะดึงซ้อหมีเข้าไปกอด แต่เธอรีบดันตัวแกงส้มเอาไว้ไม่ให้เข้าใกล้

            “โอ๊ย! ดีใจเฉยๆก็ได้ ไม่ต้องมากอดฉัน ฉันขนลุก”

 





 

“สรุปว่าพี่หมีน้องหมีก็ครองรักกันอย่างสงบสุขโดยไม่มีซ้อหมีมาจับแยกออกจากกันสินะ ความจริงเชียงใหม่ก็อากาศดีนะแกง ย้ายไปอยู่นั่นซักแป๊บอาจจะดีก็ได้” ผมส่ายหน้าให้ไอ้โดมที่แม้เวลาอย่างนี้มันก็ยังทำหน้าระรื่น

                “มึงไม่ขัดไม่ได้หรือไง ก็ปากเป็นซะอย่างนี้ สมควรแล้วล่ะที่มีมี่หนีมึงไปน่ะ พี่ว่าน้องมี่เขาคงเบื่อ...”

                “ไอ้พี่ฮั่น” ไอ้โดมก้าวพรวดเดียวมาอยู่ข้างเตียงผม เฮ้ย! หมูตกมัน! นี่ถ้าแกงส้มไม่รั้งไอ้โดมเอาไว้ได้ ป่านนี้ผมคงได้มีแผลเพิ่มอีกแน่ๆ ปากกูนี่หนอ “มันใช่เวลาไหม มันใช่เรื่องที่จะเอามาพูดเล่นได้ไหมพี่ฮั่น”

                “เฮ้ย! พี่ขอโทษไอ้โดม พี่ไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษๆๆ”

                “พี่โดมใจเย็นครับ”

                “แกงก็ดูพี่ฮั่นของแกงดิ คิดว่าผมไม่เครียดเรื่องนี้หรือไง ฮุ้ย! แกงปล่อยพี่ ไม่หย่งไม่อยู่มันแล้วโรงพยาบาลเนี่ย ไปทำงานนะ ป่านนี้ที่บริษัทแตกตื่นกันหมดแล้ว ผมเข้าไปเคลียร์งานให้พี่ก่อน แล้วเดี๋ยวเย็นๆจะกลับมา แกง! ปล่อยสิเฮ้ย! บอกว่าไม่ทำก็ไม่ทำดิ” ในที่สุดไอ้โดมก็สะบัดหลุดจากการเกาะกุมของแกงส้ม ผมออกจะแปลกใจเสียด้วยซ้ำที่แกงสามารถต้านพลังหมูของไอ้โดมได้ (แม่หมู//ไม่สลดนะแก แถมว่าลูกชายฉันอีกต่างหาก) ฮั่นผิดตรงไหน ก็ฮั่นไม่อยากให้เครียดอ่ะแม่หมูก็

                ไอ้โดมเดินตึงตังออกไป ห้องที่แสนเงียบเชียบของโรงพยาบาลตอนนี้ก็เหลือแต่ผมกับแกงส้ม น้องส่ายหน้าให้ผมก่อนจะเดินจัดผลไม้ที่ซ้อหมีเอามาเยี่ยมใส่จาน

                “แกงทำหน้าอย่างนั้นใส่พี่ทำไมอ่า” คนไข้ของอแงหน่อยเถอะครับ ผมโดนขนาดนี้ทุกคนต้องสงสารผมสิถึงจะถูก

                “พี่เนี่ยน๊า ไปว่าพี่โดมเขาทำไม ดูสิ เดินเป็นหมูบูดออกไปเลย” ไม่นานนักแกงส้มก็กลับมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง ผมตบเบาะที่ว่างอยู่ข้างตัวบอกให้แกงขึ้นมานั่งบนนี้ หรือจะนอนเลยผมก็ไม่ปฏิเสธนะครับ เฮ้ย! ไอ้ฮั่น นี่โรงพยาบาลนะ แกคิดอะไรของแกเนี่ย “ทำไม จะให้ขึ้นไปนั่งบนนั้นเหรอ? ไม่เอาพี่ฮั่น ตัวตั้งใหญ่ จะไปเบียดกันทำไม ไม่เอา!

                “ก็เค้าอยากได้กำลังใจนี่นา เค้าเจ็บอยู่นะ ตัวเองไม่สงสารเค้าเหรอ” ไม่มีใครสงสารผมจริงๆด้วยแฮะ แต่...อย่างน้อยก่อนเข้าไปผ่าตัด เด็กหน้าหวานที่ไหนก็ไม่รู้ก้มลงจูบผม หวังว่าผมคงไม่ได้เสียเลือดมากจนคิดไปเองหรอกนะครับ “ทีก่อนหน้านี้ตัวเองยังจูบเค้าเลย เค้าจำได้นะ”

                “พี่ฮั่น” ไม่ต้องรอให้แกงยอมรับผมก็รู้แล้วครับว่าผมไม่ได้เพ้อไปเอง แก้มใสๆขึ้นสีระเรื่อน่ารัก เสียงหวานที่ติดเหวี่ยงรีบเปลี่ยนเรื่อง ผมก็อยากเห็นแก้มสีสวยแบบนี้ไปนานๆอยู่หรอกนะครับ แต่ไม่เป็นไร ผมมีเวลาทำให้แกงเขินไปอีกตลอดชีวิต ผมปล่อยให้เจ้าตัวดีเปลี่ยนเรื่องตามใจ “พี่... เรื่องคุณสมายล์”

                ผมขมวดคิ้วทันทีผู้หญิงคนนี้กลายเป็นประเด็นที่ผมกับแกงต้องคุยกัน ผมรู้ครับว่าผมเลี่ยงไม่ได้ สิ่งที่แปลกที่สุดคือสมายล์โทรมาบอกผมเรื่องมอเตอร์ไซด์คันนั้น แกงส้มเล่าให้ผมฟัง ทุกคำพูดของสมายล์ถูกถ่ายทอดมายังผมพร้อมๆกับความไม่เข้าใจที่เพิ่มขึ้น

                “สมายล์จะบอกเราเรื่องนี้ทำไม” ผมตั้งคำถามที่ไม่คิดว่าตัวเองจะหาคำตอบได้ จากที่แกงส้มเล่า ราวกับว่าเธอแอบลุงของเธอมาโทรหาผม

                “เพื่อเป็นการยืนยันว่าเธอไม่คิดร้ายกับพี่อีกแล้วจริงๆมั้งครับ ถ้าจะให้พูดแบบไม่อคติ ตอนนี้เธอพยายามจะช่วยพี่อยู่” มันก็จริงของแกงนะครับ แต่ผมจะเชื่อได้จริงๆเหรอ? ผมยังจะเชื่ออะไรผู้หญิงคนนั้นได้อีกหรือครับ หลังจากผ่านเรื่องอะไรต่อมิอะไรมา

                “มันจะเป็นไปได้เหรอแกง”

                “ไม่รู้สิครับ อะไรๆก็เกิดขึ้นได้นะพี่ เท่าที่ฟังจากเสียงของคุณสมายล์ตอนโทรมา ผมฟันธงไม่ได้หรอกนะครับว่าเธอพูดความจริงหรือโกหก แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันเป็นความจริงแน่ ประเด็นมันอยู่ที่เหตุผลที่เธอโทรมาบอกเรา เป็นเพราะหวังดีหรือเพราะเหตุผลอื่น”

                “แล้วแกงคิดว่าไง” ผมอยากฟังความเห็นของน้องบ้าง เป็นเพราะผมไม่ยอมฟังแกง ผมเลยได้มานอนเป็นผักทำอะไรไม่ได้อย่างใจคิดแบบนี้ “แกงคิดว่าสมายล์มาดีจริงๆอย่างที่เธอพูดเหรอ”

                “เราก็ต้องดูกันต่อไปครับ แล้วก็ต้องระวังมากขึ้นกว่าเดิมด้วย ตอนนี้พี่ฮั่นอย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยนะครับ รอให้พี่หายก่อน เราค่อยมาคิดกันอีกที ผมว่าพวกนั้นคงไม่ทำอะไรพี่ตอนที่พี่ยังนอนเบ็บทำอะไรไม่ได้อย่างนี้หรอกครับ”

                “หรือไม่ เขาก็ใช้โอกาสนี้จัดการให้พี่ตาย...” มือนุ่มของน้องตะครุบปากผมเอาไว้ทันก่อนคำว่าตายจะหลุดจากปากไปเต็มคำ

                “อย่าพูดเรื่องตาย ผมไม่ยอมให้พี่เป็นอะไร เข้าใจไหม” ผมจับมือข้างนั้นมาจูบเบาๆ สายตาผมไม่ละจากดวงตาคู่นั้น ดวงตามีเต็มไปด้วยความรักที่มีให้กับผม ในเมื่อน้องไม่ยอมให้ผมเป็นอะไร ผมก็ต้องไม่เป็นอะไร





 

            “คุณลุงเป็นคนสั่งใช่ไหมคะ ลุงพัศคะ คุณลุงเป็นคนสั่งใช่ไหมบอกสมายล์มาสิ” โสรญาดึงแขนผู้มีพระคุณเอาไว้ก่อนที่สรพัศจะเดินหนีหล่อนอีก คนในบ้านทุกคนล้วนหลบสายตาเธอหมด จะเค้นเอาความจริงจากใครก็ไม่ได้ทั้งนั้นถ้านายใหญ่สั่งให้ปิดปากเงียบ มนสิชาก็หายเงียบไปไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำสั่งของสรพัศหรือเปล่า ข่าวว่าอิสริยะเข้าโรงพยาบาลเพราะถูกยิงเล่นเอาหัวใจหญิงสาวเกือบหยุดเต้น

                “ถ้าฉันเป็นคนสั่ง ใครจะทำไม” สรพัศมองหลานสาวอย่างรำคาญเต็มทน มือกร้านแกะมือเล็กที่เกาะเขาแน่นออกก่อนจะผลักเธอออกไปอย่างแรง คนรับใช้วิ่งเข้ามาช่วยคุณหนูของบ้านแต่กลับถูกนายใหญ่ตวาดจนทุกคนวิ่งกระเจิงหายไป

                “คุณลุงคิดจะทำอะไรคะ จะฆ่าพี่ฮั่นเหรอ พี่ฮั่นโดนยิงไม่ห่างจากหัวใจเท่าไหร่ นี่คุณลุงตั้งใจจะฆ่าพี่ฮั่นใช่ไหมคะ คุณลุงบอกหนูมาสิคะว่าคุณลุงตั้งใจจะฆ่าพี่ฮั่นใช่ไหม”
 

                “ถ้าฉันอยากฆ่ามันจริงๆฉันให้คนของฉันยิงที่หัวไม่ดีกว่าเหรอเด็กโง่ ฉันให้เธอเอายาพิษ เอากุ้งไปยัดปากมันตั้งแต่เธอกับมันคบกันแล้วไม่ดีกว่าหรือไง ฉันจะรอเวลานานขนาดนี้เพื่ออะไรถ้าฉันไม่คิดไว้แล้วว่าฉันจะทำยังไงต่อ”

                “คุณลุงจะทำอะไรคะ บอกสมายล์ได้ไหม” หลานสาวร้องขอแต่สรพัศไม่สนใจ รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นที่มุมปาก หมากแต่ละตัวเดินไปในทางที่มันควรเดิน ส่วนเขามีหน้าทีรอล้มกระดาน...






 

                “คุณฮั่นมีอะไรเรียกดิฉันได้นะคะ ดิฉันเฝ้าอยู่ข้างนอก จะไม่ได้รบกวนคุณฮั่นพักผ่อน” วริษฐาส่งยิ้มจางๆให้คนบนเตียงก่อนจะก้าวไปประจำตำแหน่งของตัวเอง บอดีการ์ดสาวถูกส่งตัวมาดูแลอิสริยะ แทนบอดีการ์ดหน้าหวานประจำตัวที่กลับไปเก็บข้าวของที่คอนโด เพราะตัวเขาเองคงต้องใช้โรงพยาบาลนี้แทนบ้านไปอีกหลายวัน จารุวัฒน์ยังยุ่งอยู่กับงานที่บริษัท อยู่ดีๆท่านประธานใหญ่หายหน้าไป เลขาคู่ใจเลยต้องไปรับหน้าใครต่อใครแทน แม้นั่นจะไม่ใช่หน้าที่เลขาซะทีเดียวก็ตาม

                เวลาผ่านไปนานแล้วแต่ยังไร้เงาของธนทัต คนตัวโตอยากโทรหาคนรักใจจะขาดแต่มือถือวางอยู่ไกลเกินเขาจะเอื้อม วริษฐาทำหน้าที่ดูแลเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขาขอให้หญิงสาวโทรหาแกงส้มให้แต่เธอกลับบอกกับเขาว่าบอดีการ์ดที่เขารักเพิ่งโทรมา

                “แกงบอกว่ารถติดค่ะคุณฮั่น รถชนกันหลายคันรวด กว่าจะมาถึงก็อีกนานอยู่ แกงบอกให้คุณฮั่นหลับก่อนเลยไม่ต้องรอ” สต็อปบอกคนป่วยด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ผู้หญิงตัวเล็กช่วยจัดท่าให้คนเจ็บนอนสบายขึ้น

                “ขอบคุณครับ แต่...ผมจะหลับได้ไหมเนี่ย ชินซะแล้วสิครับว่าต้องเข้านอนพร้อมแกง เอ่อ โทษทีนะ ผมพูดเรื่องส่วนตัวไปหน่อย” อิสริยะขอโทษเมื่อหลุดปากพูดเรื่องที่เขาไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่ออกไป หญิงสาวหัวเราะคิกคัก

                “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณฮั่น ดิฉันได้ยินอย่างนี้แล้วก็ดีใจแทนแกง เอางี้ไหมคะคุณฮั่น ถ้านอนไม่หลับจริงๆเดี๋ยวดิฉันขอยานอนหลับให้ เมื่อครู่พยาบาลบอกกับดิฉันนะคะ ว่าถ้าคุณฮั่นนอนไม่หลับจริงๆก็ขอยานอนหลับได้ คุณจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ เดี๋ยวดิฉันไปจัดการให้นะคะ”

                อิสริยะรับความหวังดีจากบอดีการ์ด เพียงไม่นานยาเม็ดเล็กก็ถูกเขากลืนลงไป วริษฐากลับไปประจำตำแหน่งของเธอข้างนอก คนตัวโตยังอยากได้ยินเสียงทุ้มหวานของคนรักอีกสักนิดก่อนนอนก็ยังดี แม้วันนี้ทั้งวันเขากับแกงส้มจะอยู่ด้วยกันตลอด หรือจะพูดให้ถูก อิสริยะกับธนทัตอยู่ด้วยกันตลอดเวลาก็ตาม

                น่าแปลกที่เมื่อความง่วงงุนคืบคลานมาหา เขากลับรู้สึกเป็นห่วงคนที่เป็นดังดวงใจ ดวงตาเริ่มพร่าเลือนเพราะห้วงนิทราที่มาหาเพราะฤทธิ์ยา เขามองไม่เห็นแล้วว่าเข็มนาฬิกาชี้เลขไหนและเวลาล่วงเลยไปเท่าไหร่ แม้ร่างกายจะอยากพักแต่ใจยังพยายามยื้อเปลือกตาที่หนักอึ้งให้เปิดเอาไว้ อย่างน้อยให้เขาได้เห็นว่าคนเป็นน้องมาถึงแล้วก่อนก็ยังดี แต่ดูเหมือนความพยายามนั้นจะไม่สำเร็จ

                “หลับไปแล้วเหรอ” ผู้มาใหม่ปรากฏตัวขึ้นก่อนที่วริษฐาจะทันได้ตั้งตัว หญิงสาวโค้งศีรษะน้อยๆทำความเคารพผู้มาใหม่ รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นบนใบหน้าสวยหวานก่อนเจ้าของร่างเล็กจะผลักประตูเข้าไป ชายฉกรรจ์ในชุดสีดำสองคนยืนเฝ้าที่หน้าประตูแทนตำแหน่งของบอดีการ์ดสาว ต่างฝ่ายต่างส่งยิ้มทักทายก่อนที่เธอจะก้าวตามเข้าห้อง

                “ดิฉันไม่คิดว่าคุณหนูจะมาเร็วขนาดนี้ คุณสรพัศบอกดิฉันว่า...”

                “ช่างคุณลุงเถอะสต็อป นี่พี่ฮั่นหลับไปนานหรือยัง” โสรญามองร่างที่นอนอยู่เป็นเตียงนิ่ง

                “ดิฉันให้คุณฮั่นทานยานอนหลับไปซักพักแล้วค่ะ คิดว่าคงหลับยาวถึงเช้า คุณหนูจะให้ดิฉันจัดการยังไงต่อคะ จะให้จัดการตามที่นายใหญ่สั่งเลยไหมคะ”

                “ยังก่อน เธอออกไปก่อนไป ขอฉันอยู่กับอดีตว่าที่เจ้าบ่าวสักพัก อย่าทำอะไรจนกว่าฉันจะสั่ง เข้าใจไหม” คุณหนูสั่งเสียงเฉียบขาด เพียงไม่นานบอดีการ์ดที่เป็นคนของเธอก็ออกไปจากห้อง โสรญานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ นิ้วเล็กๆไล้ไปตามกรอบหน้าของอิสริยะช้าๆ เสียงลมหายใจของคนนอนหลับยังคงสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเจ้าตัวคงกำลังอยู่ในห้วงนิทราอันแสนสุข

                “ทำไมพี่ฮั่นไม่ฟังสมายล์คะ สมายล์อุตส่าห์โทรมาเตือนแล้ว พี่จะลงมาให้โดนยิงทำไม” ราวกับคนที่นอนอยู่รับรู้คำพูดของหล่อน ร่างใหญ่ขยับ โสรญาอมยิ้ม รอยยิ้มจางๆที่ยังไม่หายไปจากใบหน้าตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในห้องไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นรอยยิ้มดีหรือร้าย ไม่นานคนตัวโตก็นอนนิ่งเหมือนเดิม จังหวะการหายใจยังคงสม่ำเสมอ เหมือนบอกเป็นนัยๆว่าไม่มีใครจะรบกวนช่วงเวลานี้ได้

                “เป็นแบบนี้ลำบากแย่เลย สมายล์เอาใจช่วยให้พี่ฮั่นหายเร็วๆนะคะ”

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // มาแบ้ววววววววววววว ได้กลิ่นอะไรตุๆหว๋า??? 55555555

หายไปหลายวันคิดถึงเค้าป่าวววว เค้าคิดถึงรีดทุกคนมว๊ากกกกเบยยยยย ช่วงนี้มึนงงกะชีวิตน้อยๆ แต่สัญญาว่าจะไม่ทิ้งฟิค อาจมาๆหายๆแต่ไม่หายไปเลยแน่นอนค่ะ

ยังมีอีกหลายเรื่องที่ยังไม่เปิดเผย แต่ก็มีหลายเรื่องที่ค่อยๆคายความจริงออกมา ฝากติดตามกันต่อไปว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นยังไง แม่หมูขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจที่ทุกท่านมีให้กันมาอย่างสม่ำเสมอนะคะ


ฝากสำหรับท่านที่สนใจรวมเล่ม ยังสั่งจองกันไว้ได้เรื่อยๆนะคะ ขอบคุณที่ให้ความสนใจค่ะ
http://my.dek-d.com/chubby-pig/writer/viewlongc.php?id=895359&chapter=29

ปล. หวังว่าตอนหน้าจะมาได้ในวันอาทิตย์ แต่ถ้ามาไม่ได้ต้องขออภัยด้วยแล้วพบกันใหม่ในวันศุกร์หน้าค่ะ >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1057 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 23:37
    ยัยคุณหนูต้องการอะไรรรร !!??
    เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย.




    #1,057
    0
  2. #843 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 21:33
    กรี๊ดดดดด มันมีเงื่อนงำเยอะแล้วง่าา รีบๆกลับมาอัพน้า เค้าอยากอ่านๆๆๆ ตอนนี้สงสารพี่แกงมากอ่ะ แต่เข้าใจซ้อนะว่าไม่อยากให้เป็นแบบตัวเอง ซ้อน่ารักก ^^ ปล.รออ่านเสมอนะค่าา >_<
    #843
    0
  3. #837 Buailoveyoursmile (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 18:37
    ตกลงสมายเป็นคนไงกันแน่ รีบมาอัพไวๆๆนะคะ
    #837
    0
  4. #836 Lilly (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 17:33
    กําลังลุ้นเลยค่า มาอัพต่อไวๆนะคะ
    #836
    0
  5. #835 Hmintt_36 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 14:54
    พี่ฮั่นน ' - - STSM พวกเธอจะทำอะไรห้ะ ?
    #835
    0
  6. #834 jewel *28 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 11:38
    ตกลงสมายด์ดีหรือร้ายเนี่ย งง สต๊อปเป็นคนของสมายด์สินะ จะเป็นยังไงต่อนะ พี่แกงรีบมาเร็วน้าาา ลุ้นๆ รออ่านต่อนะคะ
    #834
    0
  7. #833 TheDreamTD (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 08:33
    ตกลงสมายมาร้ายหรือมาดีเนี่ย แล้วทำไมเฝพี่ต๊อปไปอยู่ข้างสมายอะ แล้วพี่แกงทำไมยังไม่มาอีกอ่า
    #833
    0
  8. #832 love_ks (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 00:21
    สรุปสมายล์ดีหรือร้ายกันแน่เนี่ย เริ่มเข้มข้น แล้วพี่ฮั่นจะโดนทำร้ายอีกไหมเนี่ย
    น้องแกงรีบกลับมาช่วยพี่ฮั่นเลยนะ
    #832
    0
  9. #831 สาววายใจซื่อ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2556 / 23:26
    ตกลงสมายมาดีหรือมาร้าย ???
    แล้วเป้าหมายที่แท้จริงของสรพัศคือใคร ????
    น้องแกงหาย ??? 

    หวังว่าคงไม่หักมุมใช่ไหมตะ T[]T

    ต่อไปนี้เรื่องคงเข้มข้นแล้ว หึๆๆ 

    #831
    0
  10. #830 waa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2556 / 21:45
    ทุกวันศุกร์สิ่งแรกที่คิดคือ แม่หมูต้องมาอัพฟิค ศุกร์ไหนไม่มาจะตามจิกหน้าเฟสเลย 55
    #830
    0
  11. #829 pcard (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2556 / 21:44
    อะไรอ่าาาา ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ งงเบยยยยย -o-
    #829
    0
  12. #828 Bow_Tida (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2556 / 20:40
    สมายมีจุดมุ่งหมายไรนะ..

    พี่แกงหายไหน
    #828
    0
  13. #827 kaiou (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2556 / 20:18
    สมายเธอจะทำอะไรย่ะ 

    หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นจะไปวางระเบิดบ้านเธอ 
    #827
    0
  14. #826 bull (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2556 / 20:01
    สมายจะทำอะไรอะ

    ว่าแล้วเชียวว่าสต๊อปต้องเป็นคนของสมาย
    #826
    0