[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 23 : Chapter 23 :: ที่รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 พ.ค. 56

Chapter 23 :: ที่รัก

 

                “มีมี่ หนูกำลังทำอะไรอยู่ บอกลุงได้ไหม” ผู้สูงวัยกว่าพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอารี อบอุ่นเกินกว่าเจ้านายจะพูดกับลูกน้อง และนุ่มนวลเกินกว่าที่ สรพัศ ใช้พูดกับหลานสาวในไส้ของตัวเองด้วยซ้ำ

                “ดิฉันทำตามคำสั่งของคุณหนูค่ะคุณท่าน” มนสิชาตอบเรียบๆ สายตาตวัดไปมองเพื่อนร่วมอาชีพที่ยืนก้มหน้านิ่ง เธอเคยขอร้องเขาไม่ให้พานายใหญ่หรือใครมาพบเธอที่นี่เป็นอันขาด แต่เพื่อนของเธอไม่สามารถทำตามความปรารถนาของเธอได้ แน่ล่ะ...ในเมื่อคนๆนั้นเป็นเจ้านาย ใครจะไปกล้าขัดคำสั่ง...นอกจากเธอ

                “หนูมี่ หนูก็รู้ว่าฉันเอ็นดูหนูมากแค่ไหน เมื่อไหร่จะเรียกฉันว่าลุงได้ซะที หนูคงไม่อยากให้ฉันสั่งหนูหรอกนะ”

                “คงไม่เหมาะหรอกค่ะคุณท่าน ดิฉันทำทุกอย่างตามคำสั่งของคุณหนู ถ้าคุณท่านอยากทราบอะไร ดิฉันว่าคุณท่านถามจากคุณหนูเองดีกว่านะคะ” เธอไม่ได้ประชด แต่เธอไม่รู้อะไรจริงๆ โสรญาหมดความไว้ใจในตัวเธอตั้งแต่คุณหนูเริ่มระแคะระคายเรื่องระหว่างเธอกับจารุวัฒน์ มีมี่ได้แต่โทษตัวเองที่พาคนๆนั้นมาเสี่ยงอันตรายมากกว่าเดิม

                “แต่ยัยสมายล์ไม่ได้สั่งให้หนูออกมาอยู่ข้างนอกซะหน่อยมีมี่ ทำไมไม่กลับไปอยู่บ้านของเราล่ะ”

                “บ้านของคุณท่านค่ะ” หญิงสาวรีบแก้คำพูดของผู้อาวุโสกว่า ก่อนจะก้มหน้าก้มตาพูดเหตุผลของเธอต่อไป “ดิฉันอยู่ที่นี่ทำงานสะดวกกว่าค่ะท่าน อีกอย่าง งานของดิฉันก็ไม่มีเวลาแน่นอนด้วย คุณหนูเองก็ต้องการให้เป็นแบบนี้”

                “งานของเธอเกี่ยวกับไอ้ฮั่นแล้วก็บอดีการ์ดของมันใช่ไหม” สรพัศถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ดวงตาของผู้มีอำนาจเหนือกว่ามองมนสิชาอย่างกำลังประเมิน

                “คุณท่านก็ทราบดีอยู่แล้วว่าเรื่องอะไร” เสียงหวานตอบหากแต่ไม่ยอมสบตาคนถาม

                “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับไอ้เลขาอ้วนจารุวัฒน์ เธอไปยุ่งกับมันทำไม” หญิงสาวสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อได้ยินชื่อผู้ชายคนนั้น แม้รู้ว่าท่าทางของตนไม่มีทางรอดพ้นสายตาคมกริบของคุณท่านไปได้ แต่เธอก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                “คุณหนูสั่งให้ดิฉันตามดูคุณจารุวัฒน์ค่ะ เพราะเขาเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวคุณอิสริยะที่สุด”

                “แล้วมันก็เป็นผู้ชายที่เธอรักที่สุดด้วยอย่างนั้นสินะมนสิชา” มือกร้านบีบคางเธอแน่น หญิงสาวรู้สึกไม่ต่างจากถูกคีมเหล็กร้อนๆบีบใบหน้าอย่างรุนแรง ไม่มีเสียงโอดครวญใดๆหลุดออกจากปากมนสิชา เธอด้านชากับการกระทำพวกนี้มานานแล้ว

                “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ กี่ครั้งกี่หนที่เธอทำให้แผนของหลานฉันพังไม่เป็นท่า หนูมี่ ลุงไม่ได้โง่นะ แต่ที่ลุงไม่พูดเพราะว่าลุงรักหนู ถ้ายัยสมายล์รู้เข้าคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เผลอๆยัยเด็กนั่นจะไล่หนูมี่ของลุงออกจากบ้านไปอีก บุญแค่ไหนของเธอแล้วมนสิชา ที่ฉันปกป้องเธอขนาดนี้ เธอยังไม่เห็นคุณค่าของฉันแล้วหนีฉันออกมาอยู่ข้างนอกนี่อีกเร๊อะ!

                “คุณท่านปล่อยดิฉันค่ะ” เสียงอู้อี้เหมือนรำคาญมากกว่าร้องขอ สรพัศสะบัดมือออกจากลูกน้องที่เขาคิดเกินเลย ใบหน้ากระตุกด้วยความโกรธ กี่ครั้งกี่หนแล้วที่เขาถูกขัดใจ

                “ทำตามคำสั่งของหลานฉันต่อไป แต่อย่าทำอะไรเกินหน้าที่ คราวหน้าฉันไม่รับปากว่าจะช่วยพูดให้หนูอีกไหม และฉันก็ไม่มั่นใจด้วยว่า ไอ้อ้วนนั่นจะอยู่รอดปลอดภัยจนถึงวันที่ยัยสมายล์ทำตามแผนการของเราสำเร็จ”

                “อย่า...”

                “จุ๊ๆๆๆ หนูไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันนะ” สรพัศเดาะนิ้วเบาๆ รอยยิ้มของผู้ชายคนนั้นน่ารังเกียจเสียจนมนสิชาเบือนหน้าหนี “ตอนแรกฉันว่าจะจัดการแค่ไอ้ฮั่น แต่...ตอนนี้ฉันกำลังจะเปลี่ยนใจ อย่าให้ลุงต้องใจร้ายกับพี่โดมของหนูเลยนะหนูมี่”

                “คุณท่านคะ ดิฉันขอร้อง อย่าทำอะไรเขา...” สรพัศไม่ต่างอะไรกับหลานสาว หรือจะพูดให้ถูกคือโสรญาไม่ได้ต่างอะไรจากลุงของเธอมากกว่า ความเคียดเค้นทำให้คนเราเป็นได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ อิสริยะจะรู้ตัวหรือไม่ เธอได้แต่หวังว่าธนทัตที่เธอรู้จักจะดูแลเจ้านายได้เป็นอย่างดี ส่วนจารุวัฒน์...คงต้องเป็นหน้าที่ของเธอ แต่เธอเองกลับไม่เห็นหนทางจะปกป้องเขาเลยแม้แต่น้อย

                “มันมารอเธออยู่ข้างล่างแล้วมนสิชา ฉันแนะนำให้เธออกไปกับมัน ทำทุกอย่างเหมือนปกติ รอรับคำสั่งจากหลานสาวฉัน แล้วที่เหลือฉันจะจัดการเอง เข้าใจไหม”

                สถานะของมนสิชาไม่มีช่องว่างสำหรับคำว่าปฏิเสธ ไม่ว่าคุณท่านหรือคุณหนูต้องการให้เธอทำอะไร เธอไม่มีทางเลือกนอกจากปฏิบัติไปตามคำสั่งนั้น หลายต่อหลายครั้งที่เธอแอบช่วย...ก็เป็นหลายครั้งที่นายใหญ่จับได้ หญิงสาวก้มหน้ารับชะตากรรม แม้สรพัศและลูกน้องจะจากห้องเธอไปแล้ว แต่เสียงหัวเราะร้ายกาจยังดังวนเวียนอยู่ไม่จางหาย หน้าที่กับหัวใจเป็นเหมือนเส้นขนานที่ไม่อาจมาบรรจบกันได้

ยิ่งคิด...ก็ยิ่งเหนื่อยใจ

                เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ทำให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์ หมายเลขสิบหลักที่เธอไม่ได้บันทึกชื่อเอาไว้ แต่มีมี่ก็รู้ดีว่าเจ้าของหมายเลขนี้เป็นใคร

                “สวัสดีค่ะ” เธอทักทายเสียงเรียบต่างจากหัวใจที่เต้นระรัวราวกลองเพล แม้ครั้งก่อนจะพยายามตัดไมตรีไปแค่ไหน มนสิชาก็ยอมรับว่าเธออดดีใจไม่ได้ ที่ได้ยินเสียงทุ้มกังวานดังมาตามสายโทรศัพท์

                //อะไรกัน ทำไมทักทายเหมือนคนไม่รู้จักกันอย่างนั้นล่ะคุณมี่ ทำเสียงเหมือนดีใจที่ผมโทรมาหน่อยไม่ได้เลย//

                “อ้าว นายเองเหรอ ฉันก็นึกว่าใคร” เธอดีใจแทบตายแต่จะให้แสดงออกไปได้อย่างไรกัน

                //ณเดชน์มั้งครับญาญ่า แหมมมมม นี่คุณ ไปกินข้าวเย็นกันเถอะ ผมมารอข้างล่างแล้ว// มือบางวางทาบอกด้วยความตกใจ นี่สรพัศเจอกับจารุวัฒน์แล้วหรือ?

                มันมารอเธออยู่ข้างล่างแล้วมนสิชา และฉันแนะนำให้เธออกไปกับมัน ทำทุกอย่างเหมือนปกติ รอรับคำสั่งจากหลานสาวฉัน แล้วที่เหลือฉันจะจัดการเอง เข้าใจไหม

                “อะไรนะ มารอแล้ว หมายความว่าไง นายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่ไหน”

                //มีผู้หวังดีบอกผมน่ะ อย่าถามอะไรมากได้ป่ะคุณ ผมหิวแล้วเนี่ย ไปหาอะไรกินกัน ผมไม่อยากกินข้าวคนเดียว นะๆๆ คุณไปกับผมเหอะนะ//

                “สองทุ่มแล้วยังจะกินข้าวอีก ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหุ่นนายถึงเป็นแบบนี้นายอ้วน”

                //เอาน่าคุณ ขัดคอคนหิวมันบาปนะครับ ไปกินก่อนแล้วคุณจะบ่นผมตอนกินผมก็จะไม่ว่าอะไรคุณเลย เพราะตอนนั้นผมคงสนใจอาหารมากกว่าเสียงแปดหลอดของคุณ// ปลายสายตอบกลับอย่างอารมณ์ดี ต่างจากอีกฟากที่หวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

                “...”

                //เงียบแปลว่าตกลงนะคุณมี่ ผมให้เวลาสุภาพสตรีแต่งองค์ทรงเครื่องสิบห้านาที ขอโทษที่ให้ได้แค่นี้เพราะผมหิว รออยู่ที่ล็อบบี้ข้างล่างนะ หรือคุณจะให้ผมขึ้นไปรอบนห้อง...”

                “รออยู่ข้างล่างนั่นแหละ เดี๋ยวฉันลงไป”




 

Dome ;)

                ผมยิ้มกริ่มกับความสำเร็จเล็กๆของตัวเอง คนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆทำหน้าบอกบุญไม่รับแต่ก็ไม่สามารถทำลายความสุขเล็กๆของผมได้ มีมี่ทำเหมือนไม่เต็มใจ แต่สุดท้ายก็ยอมออกไปแต่โดยดี ดวงตาคู่สวยมองรอบกายอย่างระแวงสงสัย พอผมถามว่ามีอะไรมีมี่ก็ปฏิเสธ ผมอยากเลิกสนใจพฤติกรรมแปลกๆของผู้หญิงคนนี้ แต่ทำยังไงก็ไม่สำเร็จ

                “ฉันเพิ่งรู้นะว่านายขับรถเป็น” ผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ทำไมทุกคนต้องแปลกใจกับเรื่องที่ผมเองก็ขับรถได้ขนาดนี้ด้วยนะ

                “คุณจะให้สุภาพสตรีขับรถรับส่งผมตลอดได้ยังไงล่ะครับ ผมก็ต้องทำหน้าที่ของสุภาพบุรุษที่ดีบ้าง คุณมนสิชาจะได้นั่งสบายๆเป็นคุณผู้หญิง ไม่ใช่เป็นสารถีของขับรถให้ผมนั่งอยู่นั่น”

                “อย่าบอกนะ ว่าที่นายหัดขับรถเพราะฉัน” ผมโทษความมืดรอบกายที่ทำให้ผมมองเห็นใบหน้าผู้หญิงข้างๆไม่ชัดเท่าไรนัก ยัยแปดหลอดจะตกใจอะไรปานนั้นครับ

                “ถ้าผมบอกว่าใช่ คุณจะเลิกตะโกนแว้ดๆใส่หูผมได้หรือยัง นี่คุณ ผมสงสัยจริงนะ ผมขับรถเป็นแล้วยังไงครับ เมื่อเช้าพี่ฮั่นก็คนนึงละ”

                “พี่ฮั่น? เจ้านายนายน่ะเหรอ เป็นใครก็แปลกใจแหละ ใครจะไปคิดว่าคนที่เคยขับรถของเล่นช้าเป็นเต่าคลานจะกล้าขับรถจริงๆบนถนนใหญ่...” จริงของมีมี่ครับ เมื่อก่อนผมขี้กลัวมาก ขนาดขับรถของเล่นในสนามเด็กเล่นแถวบ้านผมยังไม่กล้าขับเร็วเลย มีครั้งหนึ่งเพื่อนผมเคยชวนไปเล่นรถบั๊มในงานวัด ผมนี่แทบไม่กล้าขับไปชนใคร เรื่องในวัยเด็กพอมานึกเอาตอนนี้ก็ชวนให้นึกขำความกลัวประหลาดๆของตัวเอง แต่...

                “คุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ไง” ความคิดว่ามนสิชาอาจเป็นใครคนหนึ่งที่ผมเคยรู้จักทำให้หัวใจพองโตอย่างประหลาด ภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่ทำอย่างไรก็ไม่เคยลืมผุดขึ้นมาในจินตนาการ... มันเป็นไปได้...จริงๆเหรอ...

                “เออคุณ นี่ก็มืดมากแล้วนะ ฉันว่าคุณกลับคอนโดคุณเถอะ ฉันกำลังคิดว่าฉันจะย้ายไปอยู่ที่นั่น”

                “ห๊ะ!! คุณว่าอะไรนะ” ประโยคเพียงประโยคเดียวของมีมี่ก็เล่นเอาผมลืมทุกอย่างที่อยู่ในสมอง “อะไรของเธอเนี่ยยัยแปดหลอด เป็นสาวเป็นนางพูดอย่างงี้ได้ไง โอ๊ยยย คุณ...”

                “อ้วน!! นายจะโวยวายทำไม”

                “ผมยอมรับนะว่าเรารู้จักสนิทสนมกัน แต่คุณจะย้ายมาอยู่กับผมอย่างนี้มันไม่ดีนะมีมี่ ผมเป็นผู้ชายอาจไม่เสียหายอะไร แต่คุณเป็นผู้หญิงนะ”

                “หืม? อ๋อออออ ฮ่าๆๆๆ โอ๊ยยย ฉันจะบ้า นี่ฉันเอาตัวเองไปยุ่งกับนายได้ยังไงเนี่ย ฉันหมายถึงฉันกำลังคิดว่าจะย้ายไปอยู่คอนโดนั้น ไม่ได้ย้ายไปอยู่กับนาย... ไม่ได้จะไปอยู่ห้องนายซะหน่อย คนบ้า นายนั่นแหละ พูดอย่างนี้ฉันเสียหายนะยะ” เอ้า!! ผิดที่ผมสินะ ผมได้แต่ยกมือเกาหัวแก้เก้อ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าดีใจหรือเสียใจที่มีมี่กำลังจะย้ายมาอยู่ใกล้ๆ

                “แล้ว...แล้วคุณจะไปเดี๋ยวนี้เลยเหรอ? ไม่กลับไปเอาของที่คอนโดก่อน...”

                “ไหนบอกตามใจฉันไงอ้วน ไปๆๆขับกลับคอนโดนายเลย อย่าถามมาก”

                “เอาแต่ใจชะมัด” ผมตั้งใจบ่นเสียงดังให้มีมี่ได้ยิน คุณเธอไม่สะเทือนหรอกครับ เฉยยังไงก็เฉยอย่างนั้น ผมขับรถกลับด้วยความสุขเล็กๆที่ก่อตัวขึ้น มีมี่จะมาอยู่ใกล้ๆผมแล้ว ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้หัวใจผมลิงโลด ความแคลงใจในตัวคนที่นั่งข้างๆยังมีอยู่ แต่มันถูกอย่างอื่นกลบเสียเกือบหมดแล้วนี่สิครับ



 

KangSom :D

                ปอกหมอนสีนวลเป็นสิ่งแรกที่ผมลืมตาขึ้นมาเจอ ทุกตารางนิ้วในร่างกายกำลังร้องประท้วง ขยับตัวเหรอ? ไม่ต้องพูดถึงหรอกครับ เพราะแค่หายใจผมก็...

                โอ๊ยยยยยย อะไรดลใจให้ผมยอมไอ้หมีบ้านั่นกันวะ!!! เจ็บครับ!! ระบมครับ!!! หายใจทีร้าวไปทั้งตัว!!!

                “.....เออๆๆ มึงอย่าบ่นพี่ได้ป่ะวะไอ้โดม.....” ผมได้ยินเสียงเจ้านาย...ไม่สิ...เจ้าของหัวใจกำลังเถียงกับพี่โดมอยู่ไม่ไกลนัก ผมหันหน้าไปหาคนต้นเสียง พี่ฮั่นยืนหันหลังให้ ทั้งร่างกายมีเพียงอากาศเท่านั้นที่ห่อหุ้มอยู่ ภาพที่เห็นและอาการระบมไปทั่วทั้งตัวยืนยันสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว...

ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีนัก นี่คงยังไม่ถึงเวลาที่ผมตื่นตามปกติ

                “.....พี่รู้ว่ามันยังเช้าอยู่ โทษทีว่ะ แต่ขอร้อง ช่วงนี้อย่าเข้ามาห้องพี่ได้ไหม ถ้าพี่บอกแกช้ากว่านี้ เกิดแกพรวดพราดเข้ามาเจอ เอ่อ ไม่ๆๆ ไม่มีอะไร เอาเป็นว่าอย่าเพิ่งมาหาพี่ แล้วพี่ลาพักร้อนอาทิตย์นึง......โว้ย ไอ้โดม มึงอย่าถามเหตุผลได้ป่ะ พี่เป็นประธานบริษัท พี่อยากหยุดเมื่อไหร่ก็หยุดได้เว้ย”

                “พี่ฮั่น” ผมเรียกคนที่ยืนหันหลังให้ด้วยเสียงเท่าที่ผมจะหาได้ในเวลานี้

                “แกง! พี่ทำให้แกงตื่นเหรอ พี่ขอโทษนะคนดี” พี่ฮั่นหันกลับมาทันที อะไรที่ยังไม่ถูกปกปิดปรากฏชัดแก่สายตา ตายแล้ว!! เพราะอย่างนี้สินะ ผมถึงได้... ผมรีบเบือนหน้าหนีก่อนที่ตัวเองจะคิดอะไรไปไกลกว่านี้ ผมคงขยับตัวเร็วไปหน่อย ก็เลย...

                “โอ๊ยยยยยยย”

                “แกง!! อย่าเพิ่งขยับสิ นอนนิ่งๆก่อนนะ พี่...เฮ้อออ พี่ขอโทษนะแกง พี่...” พี่ฮั่นพูดกับผมอย่างร้อนรน ผมสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่อยู่ในน้ำเสียงและดวงตาของคนเป็นพี่ แต่ไอ้พี่หมีมันจะตกใจเกินไปหน่อยไหมครับ มือข้างที่ถือโทรศัพท์ยังแนบเจ้าเครื่องมือสื่อสารนั้นไว้กับหู...

                “พี่ฮั่น” ผมเรียกคนเป็นพี่เสียงอ่อน แต่แลดูอีกคนจะยังไม่รู้ตัวเท่าที่ควร นี่พี่โดมจะมโนไปถึงไหนแล้วเนี่ย

                “แกงจ๋า แกงนอนพักก่อนนะ หลับได้ไหม อยากกินอะไรหรือเปล่าเดี๋ยวพี่หาให้ หรืออยากให้พี่ทำอะไรบอกได้ทั้งนั้นเลยนะ พี่ยอม...พี่ยอมทำทุกอย่างเพื่อแกง ขอแค่บอกพี่นะครับ...ที่รัก”

                ที่รัก... ผมไม่เคยอยากเป็น ที่รัก ของใครเท่านี้มาก่อน ก่อนหน้านี้ผมเคยด่าพวกเพื่อนๆด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่ผมได้ยินพวกมันเรียกแฟนตัวเองว่าที่รักอย่างนั้นที่รักอย่างนี้ บอกตรงๆ ผมแทบอ้วก แต่...ทำไมพอมีคนๆหนึ่งมาเรียกผม หัวใจของผมกลับพองฟูจนคับอก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อคนๆนั้นเป็นพี่ฮั่น คำพูดสั้นๆเพียงสองพยางค์ก็ดังชัดเจนไปถึงหัวใจ...

และแน่นอน... ถึงหูพี่โดม

                “พี่ฮั่น คุยกับพี่โดมให้จบก่อนเถอะพี่” ผมบอกพี่ฮั่นเบาๆ ไม่รู้ว่าผมควรจะเขินหรือควรจะขำก่อนดี ตาตี่ๆของพี่หมีเบิกกว้างเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ ทีอย่างนี้ความรู้สึกช้าเชียวนะพี่ฮั่น

                “ไอ้โดม เมื่อกี้มึงไม่ได้ยินอะไรใช่ไหม” คำถามนั้น...คิดแล้วใช่ไหมครับ? เฮ้อออ “มึงตอบพี่มาสิว่ามึงไม่ได้ยิน มึงต้องไม่ได้ยินอะไรเลยนะเว้ย” ผมยกมือกุมขมับตัวเอง ให้มันได้อย่างนี้สิคุณอิสริยะ

                “เออ นั่นแหละ ถูกต้อง มึงไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ไม่งั้นกูไม่เอามึงไว้แน่ไอ้อ้วน.....เออ ทำไมจะไม่กล้าเรียก ไอ้อ้วน อ้วนๆๆๆๆ พี่ไม่คุยกะมึงแล้ว พี่จะไปดูแกงส้ม แค่นี้นะ” กว่าพี่ฮั่นจะวางโทรศัพท์ได้ก็เล่นเอาผมถอนหายใจทิ้งไปหลายรอบ

                “พี่ควรจะพูดว่า แค่นี้นะ กับพี่โดมตั้งแต่ผมเรียกพี่ทีแรกแล้วได้ป่ะ” ผมอดไม่ได้ที่จะประชด หมีความรู้สึกช้าเอ๊ย

                “แกงจ๋า พี่ขอโทษ พี่ตกใจไง ก็แกงเจ็บ...”

                “เลิกพูดคำว่าเจ็บซักแป๊บนึงได้ไหมฮะ แค่นี้ผมยังเจ็บไม่พอหรือไง พี่ถึงได้ตอกย้ำว่าเจ็บๆๆๆๆอยู่นั่น”

                “พี่ขอโทษ ก็พี่...พี่ไม่รู้จะทำยังไงอ่ะ แค่พี่เห็นแกงจะ...” ผมตวัดสายตามองคนเป็นพี่ทันที พี่ฮั่นสะดุ้งน้อยๆกับสายตานั้น มือสองข้างชูขึ้นในอากาศ “ไม่พูดแล้วจ้ะ ไม่พูดแล้วนะที่รักนะ นี่เพิ่งจะตีห้าอยู่เลยแกง นอนต่อเถอะ”

                “ผมจะนอนต่อได้ไงในเมื่อผมโคตรปวดตัว... เจ็บมาก” ผมบ่นอุบ หน้าที่บอดีการ์ดของผมคงต้องพักไปเป็นสัปดาห์แบบที่พี่ฮั่นว่าจริงๆ ผมจะปกป้องเขาได้ยังไงในขณะที่ตัวเองยืนยังไม่ไหวแบบนี้

                “ไม่ให้พี่พูดแล้วพูดเองทำไมล่ะแกง เดี๋ยวก็หายนะครับคนดี เดี๋ยวพี่หายามาให้กินนะ แกงจะได้สบายตัวขึ้น” ผมรู้สึกได้ถึงคนตัวโตที่ขยับเข้ามาใกล้ ริมฝีปากร้อนกดจูบลงบนหัวไหล่แผ่วเบา กระแสความร้อนจากริมฝีปากนั้นแผ่ไปทั่ว ท่าทางทนุถนอมแบบที่ผมไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนทำให้ผมน้ำตารื้น...

                เรื่องระหว่างเราเกิดขึ้นเร็วมากจนผมคิดว่ามันเป็นความฝัน เพียงผมบอกความรู้สึกที่อยู่ในใจออกไป ความสัมพันธ์ก็กระโดดข้ามขั้นจนตัวผมเองตกใจ ผมต่อต้านได้ ผมหยุดมันได้ แต่ผมกลับเลือกเดินหน้าต่อ เลือกที่จะปล่อยให้อะไรๆดำเนินต่อไป เลือกให้สายสัมพันธ์นี้ผูกพันเราไว้ให้มากยิ่งขึ้น และผมเองก็ไม่เสียดายหรือเสียใจที่ตัดสินใจไปอย่างนั้น ถึงแม้ตอนนี้ผมจะระบมไปทั้งตัวจนไม่อยากขยับไปไหน แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าช่วงเวลาก่อนหน้านี้เป็นเวลาที่ผมมีความสุขมาก มันมากจนลืมทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวไปเสียด้วยซ้ำ

                “พี่ฮั่น ผมกับพี่ สรุปว่า...เราเป็นอะไรกันครับ” ผมอ้อมแอ้มถาม ใบหน้าซุกอยู่กับหมอนใบใหญ่แทนที่จะสบสายตาคมกล้า ผมรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของพี่ฮั่น คนตัวโตลุกจากเตียงก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าผม สายตาของเราอยู่ในระดับเดียวกัน พี่ฮั่นแค่เอื้อมมือมาจับหรือแค่บอกให้ผมมองเขาก็ได้ แต่พี่เขากลับเลือกที่จะเป็นฝ่ายลุกมาหาผม รายละเอียดเล็กๆน้อยๆทำให้หัวใจผมสั่น

                “ทำไมถามอย่างนี้ พี่ยังไม่ชัดเจนพออีกหรือไง” มือแข็งแรงแตะที่แก้มผมแผ่วเบา ความอบอุ่นมีอยู่ในทุกสัมผัสของผู้ชายคนนี้จริงๆเหรอครับ?

                “ผม...ผมแค่สงสัย”

                “พี่รักแกง แล้วแกงก็รักพี่ เรารักกัน... ใช่ไหม?”

                “ครับ” ผมตอบอย่างไม่ลังเล ไม่จำเป็นต้องถามผมอีกแล้วว่าผมรักเขาหรือไม่ เพราะสิ่งที่ผมแสดงออกไปน่าจะเป็นเครื่องพิสูจน์ความรู้สึกของผมได้ พี่ฮั่นยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน มันไม่เหมือนกับยิ้มที่พี่ชายมอบให้น้องชายเสียทีเดียว แต่ก็ไม่ใช่ยิ้มหวานเยิ้มจนเลี่ยนแบบที่ผมเคยเห็นจากคนที่มีความรักใหม่ๆ ที่สำคัญ มันไม่เหมือนรอยยิ้มใดๆที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต และมันก็แผ่ความอบอุ่นเข้าไปจนถึงหัวใจอย่างที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อน

                “ก็แค่นั้นแหละ เราเป็นคนรักกัน เข้าใจไหม...ที่รัก”

                “เลิกเรียกที่รักได้แล่ว!” จะเรียกไปถึงไหนก็ไม่รู้ไอ้ ที่รักๆๆๆ เนี่ย ฟังแล้วมันแปลกๆ จั๊กกะจี้จั๊กกะเดียม

                “เอ้า! ไม่ให้เรียกที่รักว่าที่รัก แล้วจะให้ที่รักเรียกที่รักว่าอะไรล่ะจ๊ะที่รัก”

                “บ้า! ไอ้หมีบ้า ไอ้พี่ฮั่นบ้า จะเสี่ยวไปไหนห๊า บอกว่าไม่ให้เรียกไง ห้ามเรียกนะ” ถ้าผมไม่ได้ปวดจนไม่อยากกระดิกตัวไปไหน ผมจะเอาหมอนไล่ฟาดไอ้พี่หมีให้สลบเลยคอยดู (แม่หมู//โถ!! เอาหมอนไล่ฟาด น่ากลัวสุดๆ) ก่อนจะฟาดพี่ฮั่น ผมจะฟาดแม่หมูก่อน! แล้วนี่หายไปไหนมา ทำไมถึงโผล่มาตอนนี้ ปกติเห็น... (แม่หมู//ลูกชายฉันติดสาว ฉันก็ต้องรีบไปเฝ้าลูกชายสิยะ เรื่องตับๆๆๆของแกสองคนฉันไม่สนใจหรอก ว่าแต่มีทิชชูป่ะ ขอซักสองม้วน เอาไปซับเลือดกำเดา) นี่ขนาดไม่รู้ไม่เห็นนะเนี่ย

                “ที่รักง่ะ ทำไมใจร้ายกับที่รักอย่างนี้ล่ะครับ” นอกจากจะต้องปวดหัวกับไรท์หื่นๆ ผมก็ต้องมาเถียงกับหมีแบ๊วนี่อีก ยิ่งรู้ตัวว่าน่ารักก็ยิ่งทำ โอ๊ยยย เครียดดดดด “ก็รักอ่ะ อยากบอกว่ารักมากมาย รักเธอมากมาย ก็เก๊ารักตะเองขนาดนี้ ก็อยากบอกคำนี้ซ้ำๆอ่ะ ตะเองจะไม่ให้เก๊าแสดงออกเหรอ? เดี๋ยวเก๊าอกแตกตายแล้วใครจะดูแลตะเอง...” ในที่สุดผมก็อดไม่ได้...

“โอ๊ยยย แกงจะหยิกพี่ทำไมเนี่ย พี่เจ็บนะ” ผมหยิกแขนคนทั้งเสี่ยวทั้งแอ๊บแบ๊วเต็มแรง ดี! เจ็บแล้วจะได้หยุดซะที! กฎข้อที่หนึ่งของบอดีการ์ด บอดีการ์ดห้ามทำร้ายเจ้านาย แต่กฎข้อที่หนึ่งของแกงส้ม ผมมีสิทธิ์ทำร้ายร่างกายอิพี่ฮั่นได้ เพราะฉะนั้น หักล้างกันไป แฟร์สุดๆ (แม่หมู//พี่หมีออกแรงที่เดียว บอดีการ์ดแกงของฉันก็เปลี่ยนไป) แม่หมู!! เดี๋ยวจะโดนอีกคน ออกไปเล้ย!

“เรียกผมเหมือนเดิมเหอะนะ เรียกแบบนี้แล้วมันรู้สึกแปลกๆไงก็ไม่รู้อ่ะพี่ฮั่น” ผมส่งสายตาอ้อนๆ ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ แต่มันเขิน จะมาเรียกที่ร้งที่รักอะไรตลอดเวลา เลี่ยนตาย

“ไม่ต้องมาอ้อนเลย พี่ก็แหย่เล่นเฉยๆหรอกน่า อาจจะเรียกบ้าง ถ้าอารมณ์มันพาไป... แบบ... โอ๊ยย” ผมทุบพี่ฮั่นอีกอั๊กใหญ่ ไม่ต้องพูดผมก็จำได้แล้วป่ะ? พูดทำไมเล่า! “ทำร้ายร่างกายพี่ได้ขนาดนี้ แปลว่าไม่ได้เป็นอะไรแล้วใช่ไหม งั้น...” แววตาของคนพูดเป็นประกายหื่นขึ้นมาทันที ความสุขที่ท่วมท้นยังเล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด แต่ในขณะเดียวกัน...

“ไม่เอานะพี่ฮั่น ผมเจ็บ” ความเจ็บเจียนขาดใจยังไม่จางหาย ราวกับมันกำลังเตือนผมว่า ต่อจากนี้ไป อะไรๆจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิม “ผมเจ็บ...จริงๆนะ”

“พี่รู้... พี่ขอโทษ พี่เสียใจที่ทำให้แกงเจ็บ แต่พี่ไม่รู้สึกผิดที่ตัวเองทำลงไปแบบนั้น แกง...นายเข้าใจพี่ใช่ไหม ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ พี่ก็จะทำเหมือนเดิม เพราะพี่รักแกง” พี่ฮั่นลูบแก้มผมเบาๆ ใบหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้จนจมูกโด่งแตะลงแทนที่มือข้างนั้นที่ตอนนี้เลื่อนลงไปอยู่บนต้นคอ

“พี่ขอโทษนะแกง พี่ขอโทษ อดทนหน่อยนะคนดี เดี๋ยวก็หายนะ พี่ขอโทษจริง” เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาราวคนพูดจะขาดใจ ผมทนรับถ้อยคำแสนจริงใจต่อไปไม่ไหว หัวใจถูกบีบแรงขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินคำขอโทษจากพี่ฮั่น

“พอได้แล้ว ผมไม่รับคำขอโทษจากพี่” ผมรีบตัดบทก่อนที่จะน้ำตาผมจะไหล พี่ฮั่นขยับออกห่างในทันที ใบหน้าแสดงออกถึงความตกใจและไม่เข้าใจ เฮ้ย! ไม่ใช่แล้ว! ผมรีบพูดต่อก่อนที่พี่ฮั่นจะเข้าใจผมผิด “ที่บอกว่าไม่ต้องขอโทษเพราะพี่ไม่ได้ทำอะไรผิด ผมรู้ครับว่าพี่เสียใจที่ทำให้ผมเจ็บ แต่ผมเองก็เต็มใจให้พี่ทำ ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าผลที่ตามมาคืออะไร พี่อย่าเป็นแบบนี้นะ ผมไม่สบายใจเลย”

ผมอยากรวบตัวคนเป็นพี่เข้ามาในอ้อมกอด แต่ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านอนมองพี่หมีตัวใหญ่อยู่เฉยๆ ราวกับเขาอ่านใจผมได้ เจ้านายที่ตอนนี้พ่วงตำแหน่งเจ้าของหัวใจเดินอ้อมมาอีกด้านหนึ่งของเตียง ฟูกนุ่มข้างตัวยุบลงก่อนวงแขนที่คุ้นเคยจะโอบรอบตัวผมไว้ ผมหันหน้ามาก็เจอกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของพี่ชายที่รออยู่ มุมปากผมยกสูงขึ้น ยิ้มตอบเขาไปโดยอัตโนมัติ

“พี่รักนายนะ...บอดีการ์ดแกงส้ม เป็นบอดีการ์ดที่ดี ก็ต้องดูแลทั้งตัวและหัวใจของเจ้านายคนนี้เข้าใจไหม แต่ช่วงนี้เจ้านายอนุญาตให้พักผ่อนหนึ่งอาทิตย์ เพราะฉะนั้น ต่อจากนี้ไปพี่หมีจะเป็นคนดูแลบอดีการ์ดแกงเอง ตกลงนะครับ” ผมขยับเข้าหาอ้อมกอดของพี่ฮั่นมากขึ้นเท่าที่ร่างกายของผมจะอนุญาตให้ขยับได้

“รับทราบครับเจ้านาย” ผมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นเบาๆจากคนเป็นพี่ หัวเราะอะไรของเขานะ

“ถ้าเจ้านายสั่งให้บอดีการ์ดเรียกเจ้านายว่าที่รัก บอดีการ์ดจะรับทราบแล้วปฏิบัติตามหรือเปล่า” เสียงพูดกลั้วหัวเราะทำให้ผมขำไปด้วย ไอ้หมีบ้า! เรื่องอะไรผมจะให้คุณชายหมีของผมสมหวังง่ายๆล่ะครับ

“ไม่ทำครับ ถ้าเจ้านายสั่ง ผมไม่เรียก” ผมปฏิเสธเสียงแข็ง คนที่กำลังหัวเราะอยู่ถึงกับสะดุดกึก ผมแอบยิ้มก่อนจะรีบพูดออกไป “ผมจะเรียกต่อเมื่อผมเต็มใจเรียกเท่านั้น ไม่ใช่เรียกเพราะคำสั่งของใคร รู้ไว้ด้วยนะ...ที่รัก” ถามว่าเขินไหม? ก็เขินดีครับ... ยิ่งเห็นอีกคนเขินไปด้วย ก็ยิ่งรู้สึกดีกว่าตอนเขินอยู่คนเดียว

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // ก่อนอื่นเลย ขอแสดงความยินดีกับสามหมีที่รักของแม่หมูตุ้ยกับรางวัล ปั้ง...ปั้ง...ปั้ง... Bang Awards 2013 ไม่ที่หนึ่งแต่ถึงใจ Boy Of The Year และ เพลงร้องไห้โฮก ,, แม่หมูถึงกับร้องไห้โฮกกับภาพวินาทีที่น่าจดจำในครั้งนี้ และคิดว่าหลายท่านก็คงรู้สึกไม่ต่างจากแม่หมูใช่มั้ยคะ?


แต่น่าแปลกนะคะ ที่รอยยิ้มของแม่หมูอยู่ได้ไม่ทันข้ามวัน เรื่องน่ายินดีที่ "ทุกคน" ควรดีใจกลับกลายเป็นความผิด คนที่เราบอกว่ารักเป็นนักเป็นหนากลับต้องมารับผิดชอบและไม่สบายใจกับเรื่องไร้สาระ แล้วอย่างนี้จะหน้าด้านประกาศว่ารักเขาปาวๆได้อีกหรือ? หรือความจริงไม่ได้รักอยู่แล้วตั้งแต่ต้น?? แม้แม่หมูจะคิดมาตลอดว่าวิธีการแสดงความรักของแต่ละคนมันต่างกัน แต่ถ้าจะแสดงออกมาแบบนี้ แม่หมูก็เกิดคำถาม ว่ามันใช่รัก...จริงๆเหรอ?

เฮ้ออออ ขออภัยด้วยค่ะ ปกติแม่หมูไม่เป็นอย่างนี้นะ แต่คราวนี้ทนไม่ได้อ่ะ ไม่ขอโทษกับคำพูดหยาบคายเล็กน้อยที่พิมพ์ไป เพราะแม่หมูไม่เสียใจที่ทำอย่างนั้น


เอาล่ะ!! พอเหอะ!! ฟิคเป็นไงบ้างตัวเธอ???? แหมมม บางคนถามถึงความลับครั้งต่อไป รีดคะ!!! แม่หมูว่าแม่หมูใสสุดแล้วนะ รีดอย่าใสกว่าแม่หมูสิคะ!!! 55555 ,, ยังดีใจที่หลายเสียงที่ตอบรับมายังชอบเหมือนเดิม มีอะไรติ ติได้ตามสะดวกนะคะ แม่หมูจะได้ปรับปรุงตัวเองต่อไปในอนาคตอันใสๆนี้ 555555555

โปรดติดตามตอนต่อไป... แต่ไม่รู้ว่าจะเร็วๆนี้มั้ยนะคะ อาทิตย์หน้ามั่ง แต่วันไหนไม่รู้ แหะๆๆ >w<


ปล. โปรโมทเพลงใหม่ให้ลูกชาย "เรื่องจริงเรื่องสุดท้าย" ของเค้าดีจริงๆนะตัวเธอ โทรไปเลย *1230099 แล้วกดโทรออก ใครใช้ apple ก็เข้าไปโหลดของแท้ใน iTune กันโลดเลยนะคะ >w<


 

ลาไปด้วยภาพนี้ [cr พี่เบียร์] ชอบมากเป็นการส่วนตัว ดูสายตาของครอบครัวหมีทั้งสามคนสิคะ
ลองถามตัวเองดู คุณอยากเห็นภาพแบบนี้ต่อไปมั้ย? คุณมีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขาเหมือนแม่หมูมั้ยคะ? >w<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1047 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 23:51
    ลุงแก่ ! 
    อย่ามาทำลายความรัก
    ของโดเรโดมกับโดเรมี่นะเฟร้ยยย
    ฮึ

     
    แอร๊ยยยยย
    -////- ตอนท้ายนี่จะหวานไปไหนฮะ
    เรียกเพราะอยากเรียกไม่ใช่เพราะคำสั่ง
    ฮึ่ยย ในที่สุดแกงก็เรียกที่รักแล้วสินะ
    เขินนน

    #1,047
    0
  2. #818 kat (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2556 / 19:19
    เค้าหายไปนานมาก แล้วจะมาเป็นพักๆนะแม่หมู

    ยังติดตามอ่านอยู่เรื่อย

    เป็นกำลังใจให้แม่หมูนะคะ

    ที่รัก ที่รัก ที่รัก

    เค้าเขินจังเลยย
    #818
    0
  3. #698 pigpigpig1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2556 / 21:58
    แม่หมูขา ได้ข่าวว่าจะรวมเล่มเรื่องนี้จริงเ้หรอค่ะ
    สั่งจอง 1 เล่ม ค่ะ ถ้ามีรายละเอียดอะไรแจ้งด้วยนะคะ

    #698
    0
  4. #697 aee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 21:57
    ขอบคุณแม่หมูอีกครั้งนะคะสำหรับ อซ ที่จัดส่งไปให้ บ่องตง เป็นอะไรที่น่ารัก น่าเอ็นดูมาก ๆ ค่ะ

    รวมทั้งตอนนี้ด้วย ความหวานยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุดเน๊อะ เห็นน้องแกงเจ็บตัว(จริงจังมาก)

    ยังงี้ พี่ฮั่นไม่จัดซ้ำให้อีกล่ะ จะได้ดีขึ้นไวๆไง (กร๊ากกกกกกก นังบ้าแกพูดได้ไงย่ะ)

    มีความสุขกับการอ่านฟิคแม่หมูนะคะ

    ส่วนเรื่องอะไรที่ใจไม่ชอบ ไม่สบายใจ เกิดอาการหน่วง ๆ อย่างนี้ ก็อย่าไปรับเอามาใจเลยค่ะ(จริง ๆก็บอกน้องด้วยล่ะ)

    (แต่กว่าจะปลอบใจตัวรี้ดเองได้ให้คิดแบบนี้ก็แทบแย่เหมือนกัน คือ ไม่เข้าใจจิตใจคน)

    ใช่แล้วค่ะ คนเราแสดงออกซึ่งความรักได้หลายแบบ แต่ถ้ารักด้วยการคาดหวังให้เป็นดั่งใจก็อย่ารักดีกว่า

    หาความสุขใจด้วยการอ่านฟิคสนุก ๆ ฟิน ๆ ต่อไปในโลกแห่งเราเหอะ สบายใจดี

    และส่งท้าย ขอแสดงความยินดีจากใจกับรางวัลของน้องหมีทั้งสามคนด้วยนะคะ สุดยอดจริง ๆ ค่ะ
    #697
    0
  5. #696 tutun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 21:40
    แม่หมูเปลี่ยนอารมณ์เร็วมากอะ5555ดราม่า ช่างมัน ให้มันบ้าไป แค่เรารักกัน เค้ารักกัน แค่นี้ก็มีความสุขแล้วคะ
    #696
    0
  6. #695 happyf (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 21:27
    แกงทำเขินตอนท้าย อ๊าย

    พี่ฮั่นก็น่ารักเกิ๊น^________^

    โดมมี่ก็น่ารักนะ ชอบๆโดมมีความร๊าก>///<
    #695
    0
  7. #694 mmoioikk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 13:00
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!หนูขอย้อนไปตอนก่อนหน้าเลยนะคะ หนูได้รับความลับแล้ว พออ่านจบ..

    มันน่ารักมากกกกกๆๆ แบบมุ้งมิ้งๆ หวานๆๆม้ากกก น้ำตาลขึ้นจอ สติพังสุดดด โอ้ยยยยยยๆๆ เลือดออกหมดตัว

    ตายยยจริงๆๆ จิกหมอน กัดหมอน ในหัวมีแต่ ที่รักๆๆๆๆๆ >\\\\\\\\\\\\\\\_________
    #694
    0
  8. #693 Joy Yoo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 09:41
    อรัายยยยยย เขิลลลลมากกกกก
    อ่านแล้วมีความสุข
    กะ3หมีจัง น่ารัก ยิ้มเหมือนคนบ้าอ่ะแม่หมู

    เห็นด้วยกะแม่หมูนะ
    แต่ช่างมันเถอะปล่อยมันไป
    เชืีอว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะทำให้เค้าจับมือกันแน่นขึ้นกว่าเดิมอีก

    แม่หมูเค้าอยากอ่านเรื่องใสๆของแม่หมูอีกอ่ะ

    #693
    0
  9. #692 love_ks (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 09:37
    ที่รงที่รักอะไรกัน เขินแทนแกงอ่ะ อิพี่หมีหวานมากๆๆ
    ยินดีกับสามหมีที่ได้รับรางวัลด้วยนะ
    #692
    0
  10. #691 loveSiwonmakmak (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 01:59
    ฟิน ป่ะ กินตับกันที่ร๊ากกกกกก อ๊ากกกกกกกกก
    #691
    0
  11. #690 bull (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 01:53
    ฮั่นแกงหวานมากๆอะ เขินนน
    #690
    0
  12. #689 isawa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 01:07
    แอร้ยยยย เขิน หวานมากๆ สองหมีมุ้งมิ้งเรียกกันว่าที่รัก น่ารักเกิ๊นนนน

    แกงจ๋า ที่รักจ๋า หืมมม !! อิพี่หมี ถ้าแกจะหวานขนาดนี้ น้องแกงไม่ทนนะ >///<

    ลุ้นน้องโดมกับมีมี่ด้วยจ้า น่ารักไม่แพ้กันเลย



    เรื่อง ฟค.นิสัยแย่ๆ คนนั้น รีดก้อโมโหมากเหมือนกัน

    ตอนนี้นางโดนถล่มเละจนไม่กล้าสู้หน้าผู้คนแระ อย่าไปใส่ใจเลยนะคะ

    มาอ่านฟิคแม่หมูดีกว่า อ่านแล้วมีความสุขสุดๆ หัวใจพองโต สามหมีน่ารักกันสุดๆ เล้ย

    และขอแสดงความยินดีกับครอบครัวหมีสำหรับรางวัล Bang Awards ด้วยจ้า



    ติดตามต่อนะจ๊ะ แม่หมูอย่าหายไปนานน๊าาาา ^^



    #689
    0
  13. #688 pink (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 00:47
    น่ารักมากๆเลย :D

    ยินดีกับสามหมีด้วยเหมือนกัน อยากเห็นรอยยิ้มของสามหมีตลอดไป

    เพราะมันคือความสุขของเรา เป็นกำลังใจให้สามหมีและแม่หมูจ้า
    #688
    0
  14. #687 waa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 23:57
    มีความสุขที่ได้อ่านฟิคของแม้หมู ส่วนเรื่องนั้นช่างมัน แค่เค้ายังรักกันอยู่ก็พอ
    #687
    0
  15. #686 pcard (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 23:27
    โอ๊ยยยยยย ถ้าจะน่ารักขนาดนี้นะ >o<
    สงสารมีมี่อ่า YoY
    #686
    0
  16. #685 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 22:34
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด #ตายแปป อะไรจะน่ารักขนาดนี้ มุ้งมิ้งงุ้งงิ้งอุอิมากเลยอ่าแม่หมู อร้ายยย โอ้ยยย เสียสติแล้วว มันน่ารักมากจริงๆอ่ะตอนนี้ หวานมากกก ที่ร้งที่รัก จะบ้าหรอตะเอง >////////////////////////< โอ้ยยย เขินไม่ไหวละค่าา 555555555 ปล.บางเรื่องไม่ต้องไปใส่ใจมันหรอกเนอะ เรารักของเรา อ่านฟิคแม่หมูดีกว่า สบายใจจจ ^0^
    #685
    0
  17. #683 เด๋กดี (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 22:28
    แกงส้มไม่เขินก็แปลกแล้ว ขนาดคนอ่านยังเขินเลย



    #683
    0
  18. #682 pigpigpig1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 22:20
    น่ารักมากๆ เลยค่ะแม่หมู ที่รัก โอ๊ย...ทำไมมันถึงน่ารักอย่างงี้ค่ะ
    พี่ฮั่นน้องแกงน่ารักจริงๆ รักกันมากๆ น๊า พี่ฮั่นดูแลบอดี้การ์ดแกงดีๆ ล่ะ
    ขอบอกแม่หมูนะคะ บทที่มีแม่หมูเสริมเนี่ยมันเป็นอะไรที่ช่วยเสริมเนื้อเรี่องจริงๆ เลยค่ะ
    อ่านแล้วยิ้มเลยค่ะ มันน่ารักดีค่ะต่อปากต่อคำกับตัวละคอนในเรื่องไ้ด้สุดยอดเลยน๊า

    รูปท้ายฟิคเนี่ยเห็นแล้วดีใจกับสามหมีด้วยค่ะทีได้รางวัลกัน
    ดูแล้วมีความสุขจังที่ได้เห็นสายตาและร้อยยิ้มของเค้่าทั้งสามคน
    ดีใจและปลื้มใจมากๆ เลย ที่น้องๆ ทั้งสามคนประสพความสำเร็จกัน
    อย่าให้อะไรๆ มาทำร้ายจิตใจของเึค้าเลยนะคะ รักในสิ่งที่เค้าเป็นกันเถอะค่ะ

    รอติดตามต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้แม่หมูค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 พฤษภาคม 2556 / 22:20
    #682
    0
  19. #681 เจ้าหญิง_ขี้ลืม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 21:48
    เค้ารอฟิคเรื่องนี้ตลอดเลย นะเขินอ่ะกะตอนนี้ ที่รัก แอร่ยยย อะ/รก็ไม่รู้ พี่หมี หวานไม่แคร์พี่โดมเลย 
    ยังไงก็รอความลับตอนต่อไปของแม่หมูอยู่นะ
    #681
    0