[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 21 : Chapter 21 :: ด้วยรักและช็อกโกแลต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,063
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 พ.ค. 56

Chapter 21 :: ด้วยรักและช็อกโกแลต

 

KangSom :D

                เดทเหรอ? จะเรียกว่าเดทได้ไหม? ผมไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เราสองคนทำอยู่ตอนนี้รวมอยู่ในคำจำกัดความของคำว่าเดทได้หรือเปล่า คงใช่มั้งครับ

                เมื่อเช้านี้พี่โดมเปิดประตูห้องเข้ามาก็ได้เสียงต้อนรับอย่างดีสุดๆจากพี่ฮั่น... นั่นคือการตะโกนไล่ให้พี่โดมกลับไป แน่นอนครับว่าคุณเลขาตัวกลมไม่สะเทือนซักนิด กลับยิ้มอย่างรู้ทันพร้อมเสิร์ฟกาแฟรสเข้มชุดใหญ่จนผมกลัวว่าพี่แกจัดเข้มซะขนาดนี้ คืนนี้คงได้นอนตาค้างเพราะความฟินแน่ๆ กว่าบาริสต้ามือหนึ่งจะชงจนพอใจก็เล่นเอาผมทำหน้าไม่ถูกไปเลย ความจริงพี่โดมไม่ได้จะมาแกล้งอะไรพวกผมหรอกครับ แค่ยืมรถผมไปใช้ก็เท่านั้นเอง

                “พี่ไม่ยักรู้นะว่าไอ้โดมขับรถเป็น” พี่ฮั่นเปรยขึ้นระหว่างตักไอศกรีมรสสตอร์เบอรี่สีชมพูสวยเข้าปาก

                “เพราะพี่ไม่สนใจพี่โดมน่ะสิครับ ถึงได้ไม่รู้ว่าเลขาส่วนตัวแอบไปเรียนขับรถมาซักพักใหญ่ๆแล้ว นี่เพิ่งไปทำใบขับขี่มาเองนะครับ”

                “ไอ้โดมเนี่ยนะเรียนขับรถ พี่ล่ะเชื่อเลย ไล่มันไปหัดขับรถตั้งนานแล้วไม่เห็นมันจะเคยฟัง แล้วนี่อารมณ์ไหนของมันวะ”

                “คงอยากขับรับส่งสาวมั้งครับ” ผมบอกไปตามที่ผมคิด พี่ฮั่นผงะไปเล็กน้อย... อะไรกัน... รู้จักกันมาตั้งนาน อย่าบอกนะครับว่าพี่ฮั่นไม่รู้ “พี่ฮั่นไม่รู้เหรอครับ ว่าพี่โดมเขา...แบบว่า...มีสาวมาติดพัน ไม่ใช่สิ ไปติดพันสาวมากกว่า ผมเห็นแว้บๆหลายทีแล้ว”

                “ห๊า! อะไรนะ!” สงสัยไม่รู้จริงๆ “งั้นแม่โดเรมี่น้อยก็อกหักน่ะสิ” หืม? โดเรมี่อีกแล้วเหรอ? ผมได้ยินชื่อนี้มาหลายครั้งแล้วนะครับเนี่ย

                “โดเรมี่คือใครเหรอครับพี่ฮั่น แฟนพี่โดมเหรอครับ”

                “ไม่เชิงหรอก น้องสุดที่รักของมันน่ะ พี่ไม่รู้จักหรอกนะ เคยเห็นแต่ในรูป เห็นว่าไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบๆปีแล้ว แต่พี่ว่าคงมีอะไรแหละ เพราะไอ้โดมตั้งรูปคู่สมัยยังเด็กไว้หัวเตียงอยู่เลย... นี่... ว่าแต่เรามาพูดเรื่องไอ้โดมทำไมเนี่ย พี่ออกมากับแกงสองคน ทำไมเราไม่พูดถึงเรื่องของเรามั่งอ่า”

                “เอ่ออ กินไอติมเสร็จแล้วไปไหนดีครับ”

                “เรื่องของเรามากเลยนะแกง” แหม ก็แล้วจะให้ผมพูดเรื่องอะไรล่ะครับ ผมรักพี่ฮั่นครับ อย่างนั้นเหรอ? (แม่หมู//ถูกกกก รอคำนั้นมาจนหมูจะผอมแล้วเนี่ย เมื่อไหร่จะพูดซะที!) โอ๊ยยย ก็ให้เวลาผมหน่อยไม่ได้เล้ยยย จะให้บอกรักผู้ชายมันเขินนะครับแม่หมู

                “ก็เรื่องของเราไงครับ วันนี้วันหยุดของเจ้านาย เจ้านายไม่อยากไปเที่ยวไหนต่อเหรอครับ หรืออยากกลับไปพักผ่อนที่คอนโดแล้ว” แต่ผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอกนะ ว่ากลับแล้วจะได้พักผ่อนหรือเปล่า เฮ้ยยยย คิดอะไรเนี่ย! ก็...แบบว่าทำอาหาร ทำขนมกินกันไง เอ๊ะ! ความคิดนี้ดีแฮะ



 

:: Hunz ::

                ผมถูกบอดีการ์ดคนเก่งลากเข้ามาในซุปเปอร์มาเก็ตทั้งๆที่ยังเหลือไอศกรีมอยู่อีกเกือบครึ่งก้อน นี่อารมณ์ไหนของเจ้าเด็กนี่กัน ในรถเข็นเต็มไปด้วยข้าวของมากมาย ทั้งแป้ง ทั้งไข่ ทั้งช็อกโกแลต นี่จะทำอะไรของเขา? ผมเองก็ยิ่งเก่งๆเรื่องข้าวปลาอาหารอยู่...หมายถึงเก่งเรื่องกินนะครับ คนเดียวที่ผมเป็นรองก็มีแต่ลูกชายสุดเลิฟของแม่หมูเท่านั้นแหละ

                ไม่นานนักวัตถุดิบก็ครบตามที่เชฟแกงส้มต้องการ สรุปว่ามันเป็นเชฟหรือบอดีการ์ดกันแน่หว่า? เจ้าตัวดีจัดแจงบอกจุดหมายปลายทางให้ผมขับรถกลับคอนโดของเราทันที แหม...ผมชอบคำนี้นะครับ คอนโดของเรา... ตอนนี้เจ้านายที่ปกติควรจะเป็นคนวางมาดและออกคำสั่ง กลับกลายเป็นโซเฟอร์ที่คอยรับคำบัญชาจากบอดีการ์ดหน้าหวานซะนี่ เอาน่า...ถ้าเป็นแกงส้ม ผมยอมครับ

                “นี่แกงจะทำอะไรอ่ะ ไม่ยอมบอกพี่ซักคำ” ผมถามขึ้นเมื่อเปิดห้องเข้าไปแล้วโยนของที่ซื้อมาลงบนโต๊ะแรงเกินความจำเป็นเล็กน้อย

                “เฮ้ยยยย พี่โยนแรงอย่างนั้นเดี๋ยวไข่แตกหมดหรอก ไปเลยๆ ไปนั่งรอเลย เดี๋ยวผมจัดการเอง” ไม่ตอบแล้วยังจะมาว่าผมอีก เออเนอะคนเรา

                “ว่าพี่อ่ะ! น้อยใจ! เชอะ! ไปซื้อก็ไปซื้อด้วยกัน รถก็เป็นคนขับกลับมาทั้งๆที่ยังออกไปได้ไม่ถึงไหน พอหมดประโยชน์ก็ผลักไสไล่ส่ง ใช่ซี่” ไม่บ่อยนักหรอกนะครับที่ผมจะทำอะไรแบบนี้ แต่จะว่าไป อ้อนแกงส้มอย่างนี้ก็สนุกดีนะ ผมชักชอบชีวิตของผมตอนนี้มากขึ้นเรื่อยๆแล้วสิ ชีวิตที่มีแกงส้มอยู่เคียงข้างตลอดเวลา

                “ผมไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นซะหน่อย แต่เจ้านายมาอยู่แถวนี้ เจ้านายก็ช่วยอะไรผมไม่ได้หรอกครับ ไปดูทีวีรอเลย ไม่ต้องมายุ่งในครัวเลยพี่”

                “ไม่เอา...พี่จะอยู่” ผมเชิดหน้า กอดอก ก่อนจะกระแทกตัวลงบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ที่สุด เชอะ! อยากไล่ก็ไล่ แต่ไม่ไปซะอย่างอ่ะมีอะไรป่ะ

                “หมีดื้อ” อะไรนะ?

                “ห๊ะ! แกง... แกงเรียกพี่ว่าอะไรนะ” มุมปากกระตุกยิ้มทันทีเมื่อได้ยินชื่อที่แกงส้มเรียก

                “พี่อ่ะเป็นหมีดื้อ พี่หมีดื้อ” โอ๊ยยยย อย่าว่าพี่ไปยิ้มไปอย่างนี้ใช่ไหมแกงส้มมมมม พี่ไม่ทนนะพี่ไม่ทน (แม่หมู//พี่หมีไม่เคยทนอ่ะค่ะ ไม่ว่าเรื่องนี้หรือเรื่องไหน แม่หมูก็ไม่เคยเห็นพี่จะทนซักเรื่อง) บรรยากาศในคอนโดผมตอนนี้จะเยิ้มมากครับถ้าไม่มีแม่หมู แม่หมูจะให้ผมไล่ให้ไสพุงออกไปจากห้องผมอีกกี่ครั้งครับ!

                “แกงรู้ได้ไงว่าพี่เป็นหมี เล่นกับหมีอย่างนี้ระวังจะโดนหมีจับกินนะ แล้วจะหาว่าพี่ไม่เตือน” แต่ถึงเตือนแล้ว ยังไงหมีก็จะจับกินอยู่ดีแหละ โอย! กล้าคิดนะฮั่น ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่หมีหรอกเหรอที่ทรมาน

                แกงส้มส่ายหน้าใส่ผม มือทั้งสองข้างของบอดีการ์ดนอกจากจะคล่องแคล่วเมื่ออยู่กับคอมพิวเตอร์และอาวุธต่างๆนานาแล้ว ยังหยิบจับอะไรต่อมิอะไรในครัวของผมอย่างคุ้นเคยไปเสียหมด ภาพของแกงส้มอยู่ใน ห้องของเรา ช่างเป็นภาพที่ลงตัวและถูกต้องในสายตาผมเหลือเกิน

                ส่วนผสมต่างๆถูกเตรียมเอาไว้ในที่ของมัน โต๊ะที่เราเคยใช้เป็นโต๊ะอาหารอยู่ประจำกลายสภาพเป็นโรงงานเบเกอรี่ขนาดย่อม ทั้งไม้พาย ตะกร้อมือ ถ้วยตวง ช้อนตวง ที่ไม่รู้ว่าแกงส้มไปหามาได้จากไหน ถูกวางเตรียมเอาไว้เรียบร้อย ไข่หลายฟองถูกตีจนเป็นเนื้อเนียนก่อนที่แป้งและส่วนผสมอื่นๆจะตามลงไป เตาอบข้างหลังส่งเสียงติ๊กๆเนื่องจากถูกอุ่นเอาไว้รออบขนมบางอย่างที่ผมยังระบุไม่ได้

                “ไม่คิดจะบอกพี่หน่อยเหรอว่าจะทำอะไร”

                “ไม่ครับ รอให้มันเสร็จก่อนดีกว่า ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะสำเร็จไหม” ต่อให้ไหม้ทั้งถาดพี่ก็กินเหอะแกง ผมได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าบอกครับ เดี๋ยวจะโดนว่าอีก ผมไม่ได้เสี่ยวอย่างที่น้องว่าผมซะหน่อย

                “แกงนี่เก่งเนอะ รู้สูตรด้วย ใครสอนมาเหรอ” แม่บ้าน...เอ๊ย พ่อบ้านพ่อเรือนจริงๆ ผมนี่นับถือเลย

                “อากู๋กับอีตูบครับ...นี่ไง” ห๊า!! อากู๋? อีตูบ? อะไรของแกง... ไม่นานผมก็ถึงบางอ้อ แกงส้มชี้ไปที่มือถือที่วางอยู่ไม่ไกล หน้าจอที่ยังสว่างอยู่นั้นทำให้ผมรู้ว่า อากู๋ คือ กูเกิล ส่วนอีตูบ ก็ยูทูปนั่นแหละครับ

                “สรุปว่านี่เปิดสูตรดูเอา อ่ะโธ่ เราก็นึกว่าเก่งจริง” ผมแกล้งแซวออกไป แต่แกงส้มกลับไม่สะทกสะท้าน เวลานี้คงเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้วล่ะครับที่ผมจะถามน้องว่า...

                “มีอะไรให้พี่ช่วยรึเปล่า” เหลือแต่หยอดลงพิมพ์แล้ว ผมคงไม่ทำอะไรเสียหรอกมั้งครับ

                “พี่ฮั่นหยอดแป้งนี่ลงในถ้วยก็ได้ครับ เอาแค่ครึ่งเดียวนะฮะ เดี๋ยวผมไปเช็คเตาก่อน เดี๋ยวมาช่วยหยอด” เห็นไหมครับว่าผมมีประโยชน์แล้ว เย้!

                ผมค่อยๆบรรจงตักแป้งหยอดลงในพิมพ์ ต้องใส่ใจทุกรายละเอียดครับ ไม่อย่างนั้นเชฟแกงส้มจะว่าผมเอาได้ นี่ขนาดยังไม่ได้อบยังน่ากินเลยนะเนี่ย ขอกินแป้งดิบได้ป่ะครับ (แม่หมู//เดี๋ยวก็กลายเป็นหมีท้องอืดหรอก) น่ะ! แม่หมูมารบกวนสมาธิผมทำไมครับ ดูดิ! หกเลย!

                “โว๊ะ! พี่ฮั่น ผมหันไปแป๊บเดียวทำไมทำหกซะแล้วล่ะครับ พี่อ่ะ ไม่ได้เรื่องเลย” แงงงงงงง ว่าเก๊าทำไมอ่า หมีเสียใจนะเนี่ย “ไม่ต้องเลยครับ ไปนั่งรอกินอย่างเดียวเลย เดี๋ยวผมทำให้”

แกงส้มแย่งช้อนไปจากมือผมไปพร้อมส่ายหน้าอย่างเอือมๆ เหอะ! ใช่ซี่ ผมไม่ใช่เชฟแกงส้มคนเก่งนี่ ที่จะหยิบจับทำอะไรก็คล่องแคล่วไปหมด อย่าให้หกบ้างก็แล้วกัน

นั่นไงครับ พูดยังไม่ทันขาดคำ หกซะแล้ว

“โด่วววววววววววว เป็นไงล่ะ ว่าพี่ สุดท้ายก็ทำหกเอง” ผมไม่พูดอย่างเดียว แต่ยังเอานิ้วจิ้มครีมช็อกโกแลตสีเข้มเตะลงบนจมูกของคนเป็นน้อง ใบหน้าหวานยู่ลงทันทีที่โดนผมแกล้ง

“พี่ฮั่น! เล่นอะไรเนี่ย หน้าผมเลอะเลย นี่เน่ะ”

“เฮ้ยยยยย แกงแกล้งที่ทำม๊ายยยย” ผมพูดไปหัวเราะไป แกงส้มปาดแป้งเหลวมาก้อนใหญ่ก่อนจะป้ายลงบนแก้มของผม ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ครับว่าหน้าผมตอนนี้คงมีหนวดแมวทำจากช็อกโกแลตพาดอยู่ แกงส้มหัวเราะร่วนอย่างชอบใจเมื่อได้เอาคืน เล่นอย่างนี้ใช่ไหม ดร๊ายยยยยยยยย

“ไม่เล่นนะพี่ฮั่น ไม่เอา!! พี่ฮั่นนนนนน” ห้ามยังไงผมก็ไม่สนแล้วครับคราวนี้ โชคดีที่แป้งส่วนใหญ่ลงไปอยู่ในถ้วยอบเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงช็อกโกแลตเหนียวๆที่ติดก้นชามอยู่เท่านั้น เสียงหัวเราะดังขึ้นไม่ขาดสายเพราะสงครามช็อกโกแลตขนาดย่อมของผมและบอดีการ์ด คนที่เอาแต่บอกว่าไม่เล่นๆกลับเป็นฝ่ายได้เปรียบเพราะมีถ้วยผสมอยู่ในมือ

“ฮ่าๆๆๆ ตลกอ่ะ พี่รู้ตัวป่ะว่าหน้าตาพี่ตอนนี้มันแบบ... ฮามากอ่ะ แมวก็ไม่ใช่ หมีก็ไม่เชิง ฮ่าๆๆๆ” แกงส้มวิ่งหนีผมไปหัวเราะผมไป

“ไม่ต้องมาหัวเราะพี่เลยแกง อย่าให้พี่จับได้นะ พี่จะเอาช็อกโกแลตละเลงหน้าแกงเลยคอยดู” ผมคาดโทษเอาไว้ คนเริ่มเล่นมีช็อกโกแลตเปื้อนเต็มหน้า แต่คนบอกไม่เล่นยังมีอยู่แค่จุดเดียวที่โดนผมแกล้งตอนแรก ความยุติธรรมอยู่ที่ไหนครับเนี่ย ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีของผมหรือเป็นโชคร้ายของแกงส้มกันแน่ที่ในที่สุดระยะห่างระหว่างเราก็ถูกปิดลง ผมคว้าร่างโปร่งเข้ามาในอ้อมกอดได้ในที่สุด

“จับได้แล้ว แกล้งพี่นักใช่ไหม อย่างนี้ต้องโดนทำโทษ” ผมแนบแก้มของตัวเองไปกับแก้มนุ่มๆของบอดีการ์ด ส่งต่อคราบช็อกโกแลตที่เจ้าตัวเป็นคนสร้างลงไปบนใบหน้าหวานของแกงเอง ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรนอกจากเล่นกันขำๆ พอถูกความใกล้ชิดสะกิดต่อมการรับรู้ แทนที่ผมจะเบือนหน้าออกทันที ผมกลับนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น แก้มของผมแนบอยู่บนแก้มเนียนนุ่มของคนเป็นน้อง มุมปากแตะกันเบาๆโดยไม่ได้ตั้งใจ...

แกงส้มผลักอกผมออกไม่แรงนัก แต่นั่นก็ทำให้ผมผละออกมาแต่โดยดี คำถามใหญ่เกิดขึ้นในใจ ยิ่งความใกล้ชิดแบบนี้เกิดขึ้น... ผมจะห้ามใจตัวเองได้อีกแค่ไหนกัน?

“ผม...ผมไปอบขนมก่อนดีกว่า เดี๋ยว...เอ่อ...ไม่ได้กินกันพอดี” น้องพูดโดยไม่สบตาผม คราบช็อกโกแลตเป็นทางยาวยังติดอยู่บนแก้ม ผมเอื้อมมือออกไป ตั้งใจจะเช็คคราบนั้นให้ แต่แกงกลับยกมือขึ้นห้าม “ไม่เป็นไรฮะ เลอะแค่นิดหน่อย เดี๋ยวผมเช็ดเองก็ได้ พี่ฮั่น...ไปล้างหน้าล้างตาดีกว่าครับ เดี๋ยวมดขึ้น”

“มดไม่ขึ้นหน้าพี่หรอก หน้าแกงหวานกว่าพี่ตั้งเยอะ มดยังไม่เคยขึ้นเลย” ตอนแรกก็อยากจะตบปากตัวเองที่พูดออกไปแบบนั้น แต่แก้มที่ขึ้นสีระเรื่อบ่งบอกความรู้สึกของเจ้าตัวได้มากกว่า

“หน้าหวานที่ไหนกัน อย่างผมเขาเรียกว่าหล่อเหอะ มั่วแล้ว! ไปล้างหน้าเลย” เดินหนีแบบนี้ แปลว่าเขินครับ ฮั่นวิจัยเอง



 

ต้องบอกว่า ตอนเห็นหน้าตัวเองในกระจก ผมถึงกับผงะ มีทั้งขีดๆ ทั้งวงๆ จนผมไม่สามารถระบุได้ว่าแกงส้มวาดหน้าผมเป็นตัวอะไร พอได้ล้างหน้าล้างตาจนกลับมาเป็นหมีฮั่นปกติแล้ว กลิ่นหอมๆของขนมหวานก็ลอยมาเตะจมูกอย่างจัง

แกงส้มนั่งยองๆดูขนมที่กำลังส่งกลิ่นหอมอยู่ในเตาอย่างตั้งใจ ตั้งใจเสียจนไม่ทันสังเกตผมที่มายืนอยู่ด้านหลัง

“ถ้าพี่เป็นเสือแกงคงถูกกินไปแล้ว แต่บังเอิญพี่เป็นหมีใจดีแกงเลยยังไม่ถูกจับกิน” แต่อีกไม่นาน... ห๊ะ!! คิดอะไรอีกแล้วเนี่ยฮั่น เอะอะจับกินๆ โอ๊ยยย เมื่อไหร่จะเอาตัวเองออกมาจากความคิดสุ่มเสี่ยงแบบนั้นได้ซะทีหนออออ ผมอยากเพลียตัวเองนะ แต่ผมเพลียคนแต่งมากกว่า ทำไมต้องให้ผมหื่นด้วยครับ? ฮั่นไม่เข้าใจ (แม่หมู//เก๊าผิด??)

“ใกล้เสร็จแล้วครับพี่ฮั่น หวังว่ามันจะพอดีนะ” ดูเชฟแกงส้มจะลุ้นเป็นพิเศษนะครับ นี่ถ้าแกงส้มไม่ได้มาเป็นบอดีการ์ดแบบนี้ ผมว่าน้องน่าจะไปเปิดร้านอาหารหรือไม่ก็ร้านกาแฟ งานปลอดภัยกว่าแถมผมว่ามันคงไปได้สวย

“แกงทำอาหารเก่งเนอะ ไม่เคยคิดจะเลิกเป็นบอดีการ์ดแล้วไปทำร้านอาหาร หรือพวกร้านขนมแทนเหรอ” ผมถามออกไปอย่างที่ใจคิด ไม่มีใครอยากเห็นคนที่เรารักต้องเสี่ยงอันตรายหรอกครับ ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อยื้อสัญญาจ้างงานของแกงส้มไว้กับผมให้นานที่สุด ผมไม่ยอมให้แกงส้มไปอารักษ์ขาใครอื่นเป็นอันขาด เมื่อหมดสัญญากับผมแล้ว ผมจะให้น้องลาออก จะทำงานใน Bear Hug หรือจะทำธุรกิจอะไรเล็กๆน้อยๆก็ได้ทั้งนั้น ขออย่างเดียว อย่าให้แกงต้องจับปืนหรือวิ่งบังกระสุนแทนใครอีกก็เป็นพอ หลายเรื่องที่เราคุยกัน เรื่องอาชีพหรือเจ้านายคนก่อนๆของน้องทำให้ผมคิดได้ ผมจะไม่ยอมให้ใครทำอะไรบอดีการ์ดหัวใจของผมได้อีก ต่อจากนี้ไป ผมขอเป็นคนที่ดูแลผู้ชายคนนี้เอง

“อาชีพผมมันไม่ดีตรงไหนเหรอครับ” แต่แกงส้มคงไม่ได้คิดอย่างผม

“มันอันตรายไป พี่ไม่อยากให้แกงไปเสี่ยงอันตราย”

“แต่ผมก็ทำมาตั้งนานแล้ว และตอนนี้ผมก็ยังเป็นบอดีการ์ดของพี่อยู่นะครับ” ใช่...นั่นเป็นสิ่งที่ผมเถียงไม่ได้ ตอนนี้น้องยังเป็นบอดีการ์ดอยู่ แม้ผมจะไม่คิดว่าเขาเป็นแล้วก็ตาม สำหรับผม แกงส้มอยู่ในฐานะอื่นมาสักพักแล้ว ฐานะที่ผมจะไม่ยอมให้เขาต้องเป็นอันตรายเพราะผมหรือใคร

“พี่พูดถึงอนาคตไง ไม่ใช่ตอนนี้ วันนึงแกงอาจจะเบื่ออาชีพนี้แล้วก็ได้ อีกอย่าง...พี่ไม่ยอมให้แกงไปอยู่กับคนอื่นหรอกนะ ยังไงแกงก็ต้องอยู่กับพี่”

“หมีขี้หวง”

“อะไรนะ!” เดี๋ยวนี้ขยันเรียกผมว่าหมีจริงๆนะ เจ้าตัวเขาจะรู้บ้างไหมเนี่ยว่ามันน่ารัก แค่นี้ผมยังเพ้อแกงส้มไม่พออีกใช่ไหมครับ น้องถึงได้ทำตัวน่ารักให้ผมหลงหัวปักหัวปำได้ทุกวัน “หมีอีกละ เดี๋ยวนี้เรียกพี่ว่าพี่หมีบ่อยๆ ระวังจะโดนหมีจับกินโดยไม่รู้ตัวนะแกงส้ม หมียิ่งชอบกินแกงส้มอยู่”

“หมีที่ไหนชอบกินแกงส้มเล่า เขามีแค่หมีชอบกินน้ำผึ้งเห๊อะ พี่ฮั่นน่ะมั่ว หมีมั่ว บูววววว” แน๊ะ! พูดแล้วยังจะทำอีก ไอ้เด็กบ้า!

ติ๊ง

สัญญาณบอกหมดเวลามุ้งมิ้งก็ดังขึ้น... ใช่ที่ไหน! เสียงเตาอบต่างหาก

เค้กสีเข้มหลายก้อนส่งกลิ่นหอมอยู่บนโต๊ะ แกงส้มดูจะตื่นเต้นและภูมิใจกับผลงานของตัวเองเอามากๆ ไม่รู้ว่าสายตาของผมมันพร่ามัวไปแล้วหรืออย่างไร เพราะตอนนี้ผมแทบจะตัดสินไม่ได้เลยว่า ระหว่างขนมเค้กก้อนกลมๆที่ส่งกลิ่นหอมหวาน กับคนทำเค้กหน้าหวานที่ผมยังจำกลิ่นกายกรุ่นได้ติดใจ อย่างไหนน่ากินกว่ากัน

“น่ากินเนอะ” ผมบอกไม่ได้หรอกครับว่าสิ่งที่ผมพูดไปหมายถึงอะไร แต่แกงส้มคงเข้าใจว่าหมายถึงเค้ก

“ช็อกโกแลตลาวาครับ ผมลองเปิดสูตรทำดู เขาบอกว่ามันยากตอนอบ ไม่รู้ว่าตรงกลางจะไหลเยิ้มเป็นลาวา หรือจะแข็งเป็นหินภูเขาไฟ” แกงส้มพูดติดตลกขณะค่อยๆแซะเจ้าเค้กชิ้นน้อยออกจากพิมพ์ (แม่หมู//เค้กมันไปทำอะไรให้อ่ะ ทำไมต้องแซะ?) แม่หมูไหวไหมครับ? ผมว่าไม่ไหวนะ ไปพักผ่อนเถอะ! อย่ามาทำลายบรรยากาศผมมมมมม!!!

พอเห็นน้องตื่นเต้นผมก็พลอยลุ้นไปด้วย พอลงมีดผ่าเค้กชิ้นน้อยออกเป็นสองซีกเท่านั้นแหละ... หน้ายู่เลยครับ!

“อ้าว! ทำไมทำหน้าอย่างนั้นอ่ะ”

“มันไม่เยิ้มง่ะ โธ่! เสียใจ” เอ้ออออ ผมควรจะปลอบหรือจะขำไอ้เด็กคนนี้ดี?

“ไม่เห็นเป็นไรเลยแกง ไหนลองชิมซิ” ผมจ้วงเค้กเข้าปากคำโตในขณะที่เด็กน้อยยังหงอยไม่เลิก อืมมม เนื้อเค้กเนียนนุ่มรสชาติกลมกล่อม แม้ว่าตรงกลางจะไม่ไหลเยิ้มแบบที่เจ้าตัวต้องการ แต่มันก็เป็นเค้กช็อกโกแลตที่อร่อยมากที่สุดที่ผมเคยกินมาในชีวิต ผมตักเค้กใส่ปากอีกคำใหญ่ก่อนจะหันไปชมคนทำ

“อร่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย” พูดได้คำเดียวจริงๆครับ เพราะตอนนี้เค้กคำที่สามอยู่ในปากเรียบร้อย

“อร่อยจริงดิ” ในที่สุดเชฟคนเก่งของผมก็ยิ้มได้ ตาพร่าอีกแล้วฮั่นนน โอยยย ไม่ไหวนะ...

“ไม่จริ๊งงงง โกหกเห๊อะ” ผมแกล้งพูดออกไป พี่กินจนจะหมดก้อนอยู่แล้วคงไม่อร่อยมั้งแกงส้ม ถามมาได้

“โหยยย เชื่อได้ไหมเนี่ย ชิมเองก็ได้” ผมยิ้มรอขณะที่เจ้าเด็กน้อยลองชิมฝีมือตัวเอง “อร่อยจะตายยยยย คนทำนี่แบบ...อย่างเก่งอ่ะ เก่งมากกกกก ถ้าไม่เก่งจริงทำครั้งแรกคงไม่อร่อยขนาดนี้”

“แล้วเมื่อกี้ใครทำหน้ามู่ทู่ตอนตรงกลางมันไม่ไหลเป็นลาวากันจ๊ะ”

“ใคร๊?? ใครครับพี่ฮั่น? ใครเหรอ? ไม่ใช่ผมนะ ผมภูมิใจในฝีมือตัวเองมากกกกกกกกกกก”

เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานมีไปตลอดทั้งวันจนผมอยากยื้อวันหยุดแบบนี้ไว้ให้อยู่กับผมตลอดไป ชีวิตที่มีแกงส้มอยู่ด้วยเป็นช่วงเวลาที่มีค่ามากสำหรับคนเพิ่งหัดรักอย่างผม ผมควรขอบคุณผู้หญิงคนนั้นดีหรือไม่? เพราะหากไม่มีเธอผมคงไม่ได้มาเจอกับบอดีการ์ดธนทัต คงไม่ได้รู้จักแกงส้มที่ทำให้หัวใจของผมกลายเป็นสีชมพู ผมเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตอนนี้ผมกำลังถูกจ้องทำร้ายอยู่

แกงส้มกินเค้กของตัวเองอย่างเอร็ดอร่อยจนผมไม่อยากขัด ดวงตาที่มองไปยังเนื้อเค้กนุ่มฟูไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยที่เจอกับขนมที่ถูกใจ กินไปชมตัวเองไปจนผมนึกขำ สุดท้าย...เด็กน้อยก็ยังเป็นเด็กน้อย กินเลอะอีกจนได้ ผมชี้ที่มุมปากบอกคนที่กำลังกินอย่างสนุกสนานให้รู้ตัว

“ออกยังครับ” แกงยกมือขึ้นปัดเร็วๆก่อนจะถามขึ้น ผมส่ายหน้า ที่ปัดเมื่อกี้ยังไม่เฉียดเลยแกงเอ๊ย แกงปัดอีกแต่ผมก็ยังส่ายหน้าอีก “พี่ฮั่นเช็ดออกให้หน่อยสิครับ”

กระดาษทิชชูถูกยื่นมาให้ ผมรับเอาไว้ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนกินเลอะเทอะ มือที่ถือกระดาษไว้ค้างกลางอากาศก่อนที่อะไรบางอย่างจะกระซิบถามผมว่า... จะใช้กระดาษเช็ดปากทำไมกัน

เค้กชิ้นน้อยถูกตวัดเข้ามาในปากโดยไม่อาศัยช้อน แกงส้มมองผมอย่างรู้ทันเมื่อผมขยับเข้าไปใกล้ ดวงตาที่มองมาไม่บอกก็รู้ว่าน้องตกใจ แต่ในเมื่อเจ้าตัวไม่ได้ห้ามปรามอะไรผมก็ถือว่านั่นเป็นคำอนุญาต เศษขนมที่ติดอยู่ตรงมุมปากอนุญาตให้ลิ้นของผมได้สัมผัสกับริมฝีปากเนียนนุ่ม คราบช็อกโกแลตเหนี่ยวกว่าที่คิดเพราะเพียงการตวัดลิ้นครั้งเดียวยังไม่เพียงพอ

“ยังไม่หมดเลย” ผมพึมพำเบาๆก่อนจะก้มลงไปใหม่ คราวนี้ไม่ใช่เพียงสัมผัส แต่ผมต้องเพิ่งแรงดูดเพื่อให้คราบที่เปื้อนเรียวปากสีสวยและแก้มนุ่มออกมาให้หมด กลิ่นของแกงส้มโชยเข้าจมูกผมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ มันหอมยิ่งกว่ากลิ่นขนมอบที่ตลบอบอวนอยู่ในห้องเป็นไหนๆ ผมเช็ดปากให้แกงส้มอย่างสุดความสามารถ ตอนนี้มุมปากของน้องคงไม่เหลือร่องรอยขนมสีเข้มอยู่แล้ว แต่ผมก็ยังไม่สามารถรั้งตัวเองออกมาจากสิ่งที่ทำอยู่ได้

คนเราเมื่อได้อะไรมาอย่างหนึ่งก็มักเรียกร้องสิ่งที่มากกว่าเสมอ ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น กลีบปากคู่นั้นนุ่มเพียงใดผมเท่านั้นที่รับรู้ ความทรงจำถึงจะยังไม่เลือนรางแต่ผมก็อยากเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีก ผมขยับเล็กน้อยเพื่อให้ปากของเราอยู่ตรงกัน ก่อนจะครอบครองเรียวปากของคนเป็นน้องอย่างช้าๆ ความหวานของขนมยังติดอยู่บนริมฝีปากและปลายลิ้น... เดี๋ยวนะ... ปลายลิ้น?

มือบางโอบกอดผม ผมตกตะลึงเกินกว่าจะรู้ว่าแกงส้มเปิดปากออกตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้สึกตัวอีกทีลิ้นของเราสองคนก็เกี่ยวกระหวัดทักทายกันเป็นที่เรียบร้อย ความหวานมากมายหลั่งไหลเข้ามาในประสาทสัมผัส กระดาษทิชชูในมือถูกปล่อยให้ตกลงพื้นอย่างหมดความหมาย เสียงช้อนหล่นดังแกร๊งราวกับดังมาจากที่ไกลๆก่อนที่มืออีกข้างของเจ้าน้องชายจะประคองท้ายทอยของผมเอาไว้

กลิ่นลมหายใจปนกลิ่นหอมหวานของช็อกโกแลตตรึงผมไว้กับริมฝีปากนุ่ม แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เราจูบกัน แต่ความหวานในรสจูบกลับไม่เคยลดลงเลย ในที่สุดผมก็เลิกถามตัวเองแล้วว่าผมจะทนได้อีกนานแค่ไหน เพราะต่อจากนี้ไป ผมจะใช้หัวใจเป็นตัวตัดสิน อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด หากอีกคนไม่ยินยอมพร้อมใจผมจะไม่ดันทุรัง แต่ผมก็จะไม่ห้ามความรู้สึกของตัวเองอีกแล้ว แม้ผมจะไม่ได้ยินคำว่ารักจากปากคนเป็นน้องก็ตาม

มือบางยันแผ่นออกไม่แรงนัก ผมยอมผละออกมาแต่ยังไม่ยอมให้ความใกล้ชิดของเราหมดลง จมูกของผมยังแตะอยู่กับปลายจมูกของคนเป็นน้อง เสียงหายใจของเราสองคนไม่ต่างจากนักกีฬาที่เพิ่งผ่านการฝึกซ้อมมาอย่างหนัก เสียงทุ้มหวานแม้จะเบาและสั่นพร่า แต่คำพูดเพียงไม่กี่คำก็หนักแน่นและชัดเจน

“ผมรักพี่ฮั่นครับ”

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // แท่เด๊!!! มีของมาฝากอีกแล้วววววววววว





กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ช็อกโกแลตลาวา!!!!

ต้องบอกว่าแรงบันดาลใจของฟิคตอนนี้คือ เมื่อหลายวันก่อนแม่หมูทำช็อกโกแลตลาวาทานเองจ้าาา หน้าตาสวยงาม เนื้อเค้กนุ่มได้ใจ แต่...ตรงกลางไม่ไหลเยิ้ม เซงงงงจ้าาาาาา แต่ก็กินจ้าาาาา กินหมดด้วยจ้าาาาาาาา 5555555555

ชื่อตอนๆนี้ แม่หมูขอหยิบยืมมาจากหนังสือ "ด้วยรักและช็อกโกแลต" หรือ "Love adds a little Chocolate" ของคุณ Medard Laz แปลโดยคุณงามพรรณ เวชชาชีวะ ,, หนังสือเล่มนี้แม่หมูอ่านครั้งแรกน่าจะตอน ป.6 มั้งคะ แล้วก็หยิบกลับมาอ่านอีกหลายครั้ง ต้องขอบคุณหนังสือเล่มนี้ด้วยเพราะผู้แต่งได้ให้มุมมองความรักดีๆกับแม่หมูหลายต่อหลายอย่าง ไม่น่าเชื่อว่าวันนึงจะได้เอาความรู้สึกเหล่านั้นมาใช้สร้างความสุขให้แก่ตัวเองและทุกท่าน

สำหรับตอนนี้ บอกรักกันแล้วจ้าาาาาา เย้!!!! และ บอดีการ์ดแกงของเราก็ยังไม่ได้บู้อีกตามเคย ไปเป็นเชฟมั้ย??? 55555

ก็รอติดตามตอนต่อไปนะเฮิ้ฟฟฟฟฟฟ ตอนหน้า...น่าได้เห็นกันวันเสาร์ค่ำๆ(หลังจบคุณชาย) ไม่ศุกร์ก็เสาร์นี่แหละค่ะ ติดตามน๊าาาา >w<


ปล.เกือบลืม เมื่อวานแว้บไปหาอิหมีมา ถึงแม้จะได้ไปรับอย่างเดียวตอนเช้า ตอนเย็นไม่ได้ไปส่ง แต่ก็ยิ้มแก้มแทบแตก เพ้อได้อย่างเดียวว่า "น่ารักกกก" >///////////////////<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1045 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 22:54
    แกงส้มโดนหมีเล่นงานอีกแล้ว.
    เพราะหมีชอบกินแกงส้ม(?)
    ห๊ะ..!!
    แกงส้มโดนหมีกัดปากหลายรอบเลยนะ
    55555555555555 
    ฟินนนนน :))

    #1,045
    0
  2. #1044 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 22:53
    แกงส้มโดนหมีเล่นงานอีกแล้ว.
    เพราะหมีชอบกินแกงส้ม(?)
    ห๊ะ..!!
    แกงส้มโดนหมีกัดปากหลายรอบเลยนะ
    55555555555555 
    ฟินนนนน :))

    #1,044
    0
  3. #666 aee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 22:01
    หวาน หวาน หวาน และ หวาน จริง ๆ

    เป็นฟินตอนที่หอม หวานมาก ๆ รับรู้ความรู้สึกที่ฮั่นกำลัง "ทำความสะอาด" เศษขนมเค้กและครีมช็อกที่เลอะปากน้องได้ ยิ่งเหนียวติดทนนานเท่าไร พี่ต้องใช้เวลาทำความสะอาดนานเท่านั้น ต่อจากนั้นก็..........................

    โอวววววววววววววววมันยังหวานไม่เสร็จอีกหรอเนี่ย

    จะหวานไปไหนกั๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    #666
    0
  4. #657 happyf (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2556 / 22:08
    อ๊าก ตอนนี้หวานเว่อร์อ่ะ ชอบมากอ่ะแม่หมู อ๊าย เขินอ่ะ>//////<
    #657
    0
  5. #651 love_ks (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2556 / 10:32
    ตอนนี้หวานเวอร์อ่ะ พี่ฮั่นน้องแกงหวานมากไหม
    #651
    0
  6. #620 lemon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 14:33
    หวานกว่าช็อคโกแลตอีก เขินอ่ะ
    #620
    0
  7. #601 Ninewjomzon_33 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 09:20
    แม่หมู ทำเค้าหิวเลยอ่ะ 55555555 

    หวานนนน มดขึ้นแล้วววว และแล้วน้องก็บอกรักพี่หมีสักที ^^
    #601
    0
  8. #577 ntoey (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 23:20
    เค้าอยากกินเค็กอ่ะ เเต่กินที่ไหนคงไม่หวานเท่า
    อิหมีกิน กร๊ากกกกก น่ารักมากอ่ะ หวานเเบบไม่เกรงใจคนอ่านเลยยยย ^^
    #577
    0
  9. #575 TheDreamTD (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 12:47
    อร๊าย พี่แกงบอกรักพี่หมีแล้ว เย้ๆๆ >\\\\\\\\< ตอนนี้เป็นอะไรที่สมควรจะไปตรวจระดับน้ำตาลในเลือดมากอะสงสัยจะพุ่งปรี๊ดถึงระยะอันตรายแล้วแน่เลยก็สองหมีเล่นหวานกันขนาดนี้เนี่ย เก๊าเขินนะตัวเองถ้าสองหมีจะทำและกินขนมเค้กกันหวานกว่าเค้กขนาดนี้ >\\\\\\\\

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 พฤษภาคม 2556 / 00:45
    #575
    0
  10. #574 jewel *28 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 08:06
    กรี๊ดด น่ารักมากก มุ้งมิ้งสุดๆ พี่แกงบอกรักพี่ฮั่นแล้ววว ><
    #574
    0
  11. #573 isawa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 03:38
    กรีสสสส so sweet มาก ช็อกโกแลตยังหวานไม่เท่าหน้าน้องสินะอิหมี

    น้องบอกรักแล้วด้วย ตอนหน้าอิหมีมันจะห้ามใจตัวเองได้ไหมเนี่ย อร๊ายยย >///<

    อยากอ่านตอนต่อไปแย้ว ขอวันศุกร์เลยได้ป่าวจ้ะแม่หมู หลังชายภัทรของแม่หมูจบ อิอิอิ
    #573
    0
  12. #571 pcard (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 21:44
    อ๊ากกกกกกกกก น่ารักมากกกกกกกก มุ้งมิ้งๆ >o<
    #571
    0
  13. #570 bull (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 18:11
    อ้ายยยย ตอนนี้หวานมากๆ >
    #570
    0
  14. #569 Cucci (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 17:15
    กรี๊สสสสสสสสสส อ่านตอนนี้แล้วมีหลายฟีลมาก ฟีลแรกเลยคือหิว หิวเว่อร์ 555555555 แล้วฟีลเขิน ฟินไรงี้ก็ตามมา
    อ๊ากกกกกกกกกกกก น้องแกงบอกรักพี่ฮั่นแล้ววววว ฮรืออออออออ ดีใจจจจจจ

    #569
    0
  15. #568 loveksหัวใจจะวาย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 12:33
    มันมุ้งมิ้ง มุมิ อุคริ หิหิ มากค่ะแม่หมู หุหุ #อะไรของมัน 555

    น่ารักจังงงงงงงงงง >///< ฮื้ออ ชอบ
    #568
    0
  16. #567 kat (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 12:08
    เป็นตอนชอกโกแลตที่หวานมากกกก

    เขินอ่าา

    บรรยายได้เห็นภาพเลยยย >///<

    เค้าชอบแบบเน้ แบบเน้ แบบเน้

    อยากกินเค้กเลย โถ่ว นี้แม่หมูแต่งมายั่วน้ำลายกันชัดๆ

    เย้ๆ เป็นกำลังใจให้เรื่อยๆนะคะ
    #567
    0
  17. #566 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 08:04
    กรี๊ดดดดด อร้ายยย งื้อออ อ้ากกก ว้ากกกก เขินอ่ะ เขินนน อะไรมันจะมุ้งมิ้งงุ้งงิ้งขนาดนี้ บอกรักแล้วอ่า คือแบบเขินมากตอนนี้ ยิ่งตอนเช็ดปากนี่แบบ อร้ายยยยยยย พี่แกงยังจะให้พี่ฮั่นเช็ดให้นะ แหมมม ไม่ไหวอ่า น่าร้ากกก >//////////////<
    #566
    0
  18. #564 tutun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 07:46
    แม่หมู ให้สามคำ มัน หวาน มาก อร๊ายยยย
    #564
    0
  19. #563 moohamter (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 04:12
    อร๊าย!!!!!!หวานมากกกกกก

    ไม่รู้ว่าคนหรือขนมอะไรหวานกว่ากัน???

    แต่อ่านแล้วยิ้มตามตลอดเลย....เขิลลอ่ะ

    โอ๊ย...ไม่รู้จะพูดอะไร#อยู่ในภาวะเสียจริต

    แต่เค้ารู้ว่านี่มันยังไม่สุดช่ายมะ....แม่หมู

    เค้ารู้ว่าตัวทำให้มันหวานเว่อร์ได้มากกว่านี้

    เอาอีกๆๆ#ชูป้ายไฟเชียร์แม่หมู มาอัพเร็วๆนะจ๊ะ

    #563
    0
  20. #560 Joy Yoo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 00:47
    อร๊ายยยยยย
    เขิลมากกกกกก
    น้องแกงนี่....ร้ายจริงๆ
    ทั้งหอม ทั้งหวาน เฮ้ออออออ
    อ๊ากกกกก....
    รีดไม่ทนแล้วนะแม่หมู
    #560
    0
  21. #558 HKS28 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 23:33
    หนูหิววววว บอกตรงงงงงงงงงงง555555555
    หว๊านนนนหวาน เขินนนนนน ><
    #558
    0
  22. #557 kwangjow (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 23:06
    หิวววว !!!!!!

    อยากกินแคปหมู..อยากกินไส้อั่ว !!!

    ป้าบ! โดนแม่หมูตบกบาล..ในตอนนี้ไม่มีของคาว มีแต่ของหวาน 555

    งั้นเอาใหม่..อยากกินเค้ก !!!! งอแงจะกินเค้ก...

    ป้าบ! โดนแม่หมูตบอีกรอบ..โทษฐานไม่ได้เม้นอะไรที่เกี่ยวกับฟิคเลย 555

    //โอเค..ป่วนแม่หมูจบ..ก็อยากจิบอกว่า..ตอนนี้หวานและน่ารักมากๆ// รอตอนต่อไปนะจ๊ะ

    อุครๆ ไปละ..ฟิ้วววววววว~ ><
    #557
    0
  23. #556 pigpigpig1 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 22:51
    หวานมากเลยแม่หมู ฮั่นแกงจะหวานไปไหนเนี่ยยยยยยยย

    ช๊อกโกแล็ตลาวาน่ากินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    แต่คงสู้น้องแกงของพี่ฮั่นไม่ได้หรอกเนอะหวานซ้านนนนนน

    รอติดตามต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #556
    0
  24. #555 waa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 22:44
    แม่หมูทำช็อคโกแลตให้กินรอบดึก อ้วนอ่ะ # ไม่เกี่ยว

    ตอนนี้หวานมาก แต่เค้าอยากกินมาม่าอ่ะ
    #555
    0
  25. #554 พี่ก้อยจ้า (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 22:33
    อร๊ายยยยยยยยยยยยย ขนมโปรดเลยแม่หมู



    ว่าแต่ไม่มีใครรู้หรอกเนอะว่า อิฮั่นทนหรือไม่ทน



    แต่เจ้ว่า อิฮั่นไม่ทนหรอก เนอะ 555



    อ๊ากกกก หมีขี้หวง หมีกินแกงส้ม โอ๊วววว แต่ละคำของแม่หมู



    รักชะมัดเลย ฟิคเนี่ย 55555
    #554
    0